Του Αλέξανδρου Καπακτσή.

Ακούγεται εκφοβιστικός και κινδυνολόγος, αλλά πώς γίνεται να μην παίρνεις τοις μετρητοίς τα λόγια του κορυφαίου τραπεζίτη της Ινδίας, διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας της Ινδίας και κορυφαίου οικονομολόγου, Raghuram Rajan, όταν λέει πως ρισκάρουμε να πέσουμε στη μέγγενη μιας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που θα μοιάζει με την Μεγάλη Ύφεση του 1930;

Και αν αυτοί οι φόβοι εκφράζονται τώρα, η αλήθεια είναι ότι κορυφαίοι οικονομικοί οργανισμοί και οικονομολόγοι εδώ και έναν χρόνο κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου.

"Την παντελή αποτυχία των μονομερών πολιτικών οι οποίες υιοθετήθηκαν για την αντιμετώπιση της χρηματοπιστωτικής κρίσης και της βαθιάς ύφεσης που ακολούθησε …

Δέκα και πλέον χρόνια από το σκάσιμο της «φούσκας»… η παγκόσμια οικονομία απειλείται από μια νέα ωρολογιακή βόμβα για την οποία υπεύθυνοι φαίνεται ότι είναι οι «σωτήρες» της προηγούμενες κρίσης, δηλαδή οι κεντρικές τράπεζες.

Η παρατεταμένη χαλαρή νομισματική πολιτική που ακολούθησαν προκειμένου να σώσουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα οδήγησε σε υπερδανεισμό τις επιχειρήσεις και σε χρέη αρκετών τρισ. δολαρίων, τα οποία ενδέχεται να μην μπορούν να εξυπηρετηθούν αν η παγκόσμια οικονομία διολισθήσει ξανά σε ύφεση" προειδοποίησε τον Οκτώβρη το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Για τον κίνδυνο μιας νέας παγκόσμιας κρίσης χρέους προειδοποίησε λίγο αργότερα στην πρόσφατη εξαμηνιαία έκθεση της αρχές του Γενάρη η Παγκόσμια Τράπεζα και προτρέπει τις κυβερνήσεις και τις κεντρικές τράπεζες να συνειδητοποιήσουν ότι τα ιστορικά χαμηλά επιτόκια δεν αρκούν για να αντιμετωπίσουν την επόμενη γενικευμένη οικονομική κρίση.

Το ενδεχόμενο μίας νέας οικονομικής κρίσης, μόλις 10 χρόνια μετά την τελευταία, λόγω της αρχιτεκτονικής του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος φαίνεται πως είναι σενάριο που δεν δύναται να αγνοηθεί, σύμφωνα με το Politico

Είναι αναπόφευκτο ότι κάποια στιγμή το σύστημα θα οδηγηθεί σε μια φάση ύφεσης. Κανένας δεν ξέρει πότε θα συμβεί αυτό, αλλά σίγουρα οι οικονομίες έχουν κυκλικό χαρακτήρα και δεν γλιτώνουν απ’ αυτό σε βάθος χρόνου μας γράφει το Fortune σε μια κρίση ειλικρίνειας σε ένα άρθρο με τον τίτλο " Να γιατί δεν πρέπει να φοβόμαστε μια νέα οικονομική ύφεση" και υπότιτλο "Αν προετοιμαστείτε οικονομικά και ψυχολογικά για την επόμενη ύφεση, θα ανακαλύψετε ότι ίσως διαθέτει και κάποιες θετικές πτυχές."

Όλα τα παραπάνω και πολύ περισσότερα πριν την πανδημία κορονοϊού.

Με την επιδημία

Αφελώς κάποιοι ζητωκραύγασαν για τη ζημιά της κινεζικής οικονομίας (η βιομηχανική παραγωγή μειώθηκε κατά 13,5% σε ετήσια βάση, ενώ κατέγραφε αύξηση 6,9% τον Δεκέμβριο. Οι πωλήσεις λιανικής, αντανάκλαση της κατανάλωσης, μειώθηκαν κατά 20,5% τους πρώτους δύο μήνες της χρονιάς σε σύγκριση με το αντίστοιχο χρονικό διάστημα του 2019) αλλά μόλις ο ιός ξεπέρασε τα σύνορα της και εξαπλώθηκε στα παλιά καπιταλιστικά κέντρα και ιδιαίτερα στην Ευρώπη πάγωσαν τα χαμόγελα στο στόμα. Και ενώ η Κίνα, η Κορέα, η Ιαπωνία και η Ταιβάν φαίνεται να επανέρχονται σε κανονικούς ρυθμούς οι χώρες ανατολικά και δυτικά του Ατλαντικού μπαίνουν σε ένα σκοτεινό τούνελ χωρίς ορατή χρονικά έξοδο με κατακρήμνιση των οικονομικών μεγεθών.

Το διεθνώς αναγνωρισμένο Ινστιτούτο για την Παγκόσμια Οικονομία στο Κίελο (IfW) εκτιμά ότι αν κρίση του κορωνοϊού διαρκέσει ως τα τέλη Απριλίου η μείωση του γερμανικού ΑΕΠ θα κυμανθεί φέτος στα 4,5%. Αν η κρίση διαρκέσει όμως ως τον Αύγουστο τότε το ΑΕΠ θα πέσει κατά 8,7%. Πάντως βάση των υπολογισμών του IfW το ΑΕΠ της Γερμανίας θα είναι το Μάρτιο κατά 1,8% χαμηλότερο σε σχέση με τον Φεβρουάριο.

H Deutsche Bank εκτιμά πως το πραγματικό ΑΕΠ στην ευρωζώνη θα βυθιστεί κατά 24% στο β΄ τρίμηνο ( με 28% βουτιά στη Γερμανία) και κατά 13% στις ΗΠΑ. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η πτώση στο α’ τρίμηνο θα ξεπεράσει το 12%, ενώ στο β’  τρίμηνο αναμένεται άνοδος λόγω της εκρηκτικής ανάκαμψης της Κίνας.

VW, Opel, Audi, PSA, Honda, BMW κλείνουν τα εργοστάσια τους, με πρόσχημα κρούσματα κορονοϊού, στην πραγματικότητα γιατί κανείς δεν θα έχει στο μυαλό του να αγοράσει αυτοκίνητο αποκλεισμένος στο σπίτι του και σε απόλυτη ανασφάλεια ως προς το αν θα έχει δουλειά και πως θα επιβιώσει.

Ας μην ξεχνάμε ότι 1500 προμηθευτές τους (μόνο στη Γερμανία) θα ακολουθήσουν με ότι αυτό σημαίνει για μια οικονομία σαν της Γερμανίας που είναι η καρδιά της οικονομίας της ΕΕ.

Τα σύνορα κλείνουν το ένα μετά το άλλο, τα αεροδρόμια το ίδιο, τα ξενοδοχεία επίσης πριν καν ανοίξει η τουριστική σεζόν όπως και τα 12μηνης λειτουργίας.

Δρόμοι έρημοι, μαγαζιά κλειστά, επιχειρήσεις σε αναστολή λειτουργίας, εργαζόμενοι στα όρια της νευρικής κρίσης, ο φόβος να απλώνεται όλο και περισσότερο, όλοι να καταλαβαίνουν ότι τα δημόσια συστήματα υγείας μετά και τη λεηλασία τους από την εφαρμογή των δογμάτων του νεοφιλελευθερισμού βρίσκονται στα πρόθυρα της κατάρρευσης.

Οι αστοί χέστηκαν πάνω τους "Ποτέ στο παρελθόν μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης υγειονομικού χαρακτήρα δεν δημιούργησε μια τόσο ευρεία και διαδεδομένη οικονομική παράλυση" διαπιστώνει ο Bloomberg όπως και το προφανές "Κατά τους επόμενους μήνες, όταν η υγειονομική κατάσταση έκτακτης ανάγκης θα επιβραδυνθεί και - ελπίζουμε - θα ξεπεραστεί, ένα από τα βασικά εμπόδια στην αποκατάσταση της οικονομικής ανάπτυξης θα είναι η γενικευμένη αβεβαιότητα. Οι καταναλωτές δεν θα ξαναρχίζουν τις δαπάνες τους, οι επιχειρήσεις δεν θα ξαναρχίζουν τις προσλήψεις εργαζομένων και οι επενδυτές δεν θα εγκαταλείπουν τα ασφαλή επενδυτικά καταφύγια μέχρι να είναι σίγουροι ότι βρισκόμαστε στον δρόμο της ανάκαμψης. Με άλλα λόγια, η οικονομική κρίση που θα βιώσουν οι κοινότητες των Αμερικανών θα μπορούσε να ξεπεράσει χρονικά την κατάσταση έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία …"

Και προτείνει:"Ένας από τους καλύτερους τρόπους για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στην οικονομία όταν η κατάσταση υγειονομικής έκτακτης ανάγκης θα έχει υποχωρήσει θα ήταν να διασφαλιστεί ότι η υποχώρηση αυτή θα συμπέσει με τις μεγαλύτερες δημόσιες επενδύσεις σε υποδομές που θα έχουμε δει εδώ και δεκαετίες…Και ενώ μπορεί να χρειαστούν χρόνια για να ολοκληρωθεί ένα έργο, η έναρξη μιας επένδυσης - και το να προσλαμβάνει κανείς ανθρώπους και να τους "ρίχνει" στη δουλειά - στέλνει ακριβώς το είδος του σήματος στην αγορά που θα χρειαστεί η χώρα μας."

Μια πρόταση πολύ ρεαλιστικότερη για τους καπιταλιστές από το χρήμα φθηνού δανεισμού που αποφάσισε να ρίξει στις επιχειρήσεις η ΕΚΤ απευθείας ή με τη διαμεσολάβηση των κρατών, με το πρόγραμμα «μαμούθ» με την ονομασία Pandemic Emergency Purchase Programme (PEPP) αγοράς κρατικών και εταιρικών ομολόγων ύψους 750 δις ευρώ.  

Ως και 25 εκατ. θέσεις εργασίας μπορούν να χαθούν ως αποτέλεσμα της πανδημίας του κορονοϊού, σύμφωνα με έκθεση του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας των Ηνωμένων Εθνών.

Στο πιο εφιαλτικό σενάριο, η πανδημία του κορονοϊού, από την οποία χάνονται καθημερινά δισεκατομμύρια, θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανεργία υψηλότερη και από εκείνην που προκάλεσε η διεθνής οικονομική κρίση του 2008.

Ποιες πολιτικές θα εφαρμοστούν; Ήδη διαγράφονται στα πλαίσια των αστικών απαντήσεων στις προκλήσεις μιας νέας κρίσης, διαφορές αλλά και ομοιότητες που έχουν να κάνουν με πόσο μίγμα νεοφιλελευθερισμού ή κευνσιανισμού θα χρησιμοποιηθούν και με ποια πολιτικά σχέδια οι αστικές πολιτικές δυνάμεις θα πορευτούν. Φυσικά οι ιστορικοκοινωνικές παραδόσεις αλλά κυρίως οι ταξικές αντιθέσεις θα παίξουν τον καθοριστικό ρόλο τους.

Για τους εργαζόμενους και ιδιαίτερα για τα τμήματα εκείνα με τους χαμηλότερους μισθούς και εργασιακή ανασφάλεια η κατάσταση θα είναι τραγική.

Μπορεί κάποιοι να νομίζουν ότι με τα 800αρια θα αποσοβηθεί ένας κοινωνικός καιάδας αλλά η πραγματικότητα θα είναι απογοητευτική.

Όταν οικονομίες ισχυρότερες βυθίζονται στην κρίση η ελληνική, με τη μεγάλη εξάρτηση της από τον τουρισμό και τις μικρές επιχειρήσεις, πολλές εκ των οποίων έχουν ήδη κλείσει ως ανάχωμα στην μετάδοση του ιού, θα βρεθεί να κάνει βουτιά στο κενό.

Όταν αναγκάζεται ο κ. Βρούτσης να δηλώνει "δυστυχώς, η εικόνα της αγοράς εργασίας έως σήμερα, για τον Μάρτιο, είναι απογοητευτική έως και τραγική" γίνεται κατανοητό τι έρχεται.

Αφού "φάγανε" προσωρινά(;) το επίδομα Πάσχα δια της μετάθεσης καταβολής του τον Ιούνιο μαζί με τα σχέδια να μπουκώσουν επιχειρηματίες και ομίλους με ζεστό χρήμα διαφαίνεται με κάθε σαφήνεια που το πάνε για το ξεπέρασμα της κρίσης:

Μισθοί, συντάξεις και εργατικά δικαιώματα στον πάγκο του χασάπη.

Το εργατικό κίνημα διεθνώς και στη χώρα μας έχει δεχθεί μεγάλες και στρατηγικές από μια σκοπιά θα λέγαμε ήττες. Η υπεράσπιση των πιο στοιχειωδών, όπως τα παραπάνω, και οι αγώνες γι αυτό μπορεί να αποτελέσει τη βάση για την ανάκαμψη του.

Ο ιός θα τιθασευτεί αργά ή γρήγορα. Το ζητούμενο είναι να μην αφήσει μια μαύρη εποχή όπως, την εποχή σκοταδισμού και καθυστέρησης 100 χρόνων, που έφερε ο "μαύρος θάνατος".

Ο συνδυασμένος αγώνας επιστημόνων και εργαζομένων να έχει ως έπαθλο μια καλύτερη ζωή για όλους. Να ανοίξει μια εποχή που το "εσύ" του κεφαλαίου και της αδηφάγας όρεξης του για κέρδη να γίνει το "εμείς" των αναγκών και των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Πηγή: eforipediada.blogspot.com

πηγη: ergatikosagwnas.gr

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Μέχρι το απόγευμα του Σαββάτου σε Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία και Βρετανία 6.933 άνθρωποι είχαν πεθάνει εξαιτίας του κορωνοϊού. Στην Ιταλία  έχουν πεθαίνει 4.825 άνθρωποι (ο υψηλότερος αριθμός παγκοσμίως). Στην Ισπανία έχουν αποβιώσει 1.326 άνθρωποι. Στη Γαλλία 562 άνθρωποι έχασαν τη μάχη με τη ζωή σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου Υγείας και 220 άνθρωποι χάθηκαν στη Βρετανία όπως ανακοινώθηκε από το Εθνικό Σύστημα Υγείας (NHS).

Τα κρούσματα του ιού και στις τέσσερις χώρες είναι δεκάδες χιλιάδες, ενώ κάθε μέρα οι μακάβριες λίστες θα μεγεθύνονται… Τα Εθνικά Συστήματα Υγείας και των τεσσάρων χωρών βρίσκονται είτε στο «κόκκινο», είτε στα όρια τους. Οι τεράστιες ελλείψεις σε υλικοτεχνικό εξοπλισμό και προσωπικό δεν μπορούν να αντισταθμιστούν από τις ηρωικές προσπάθειες γιατρών και νοσηλευτών…

Οι περικοπές στον τομέα της υγείας που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις των τεσσάρων ισχυρών καπιταλιστικών χωρών (οι τρείς από αυτές Γαλλία, Ιταλία, Βρετανία είναι μέλη και των G8) προκειμένου να πετύχουν τους δημοσιονομικούς στόχους και να περιορίσουν τα περιβόητα ελλείμματα την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης σήμερα δημιουργούν εκατόμβες νεκρών εν μέσω της πανδημίας του κορωνοϊού. 

Η διάλυση των δημόσιων συστημάτων υγείας. Οι δραστικές περικοπές σε προσωπικό και εξοπλισμό αλλά και η παράδοση του ευαίσθητου τομέα της υγείας στην ιδιωτική πρωτοβουλία αποτέλεσαν στρατηγική επιλογή της ΕΕ και εφαρμόστηκε με ευλάβεια από τις κυβερνήσεις των κρατών – μελών της. Σύμφωνα με στοιχεία που είχε παρουσιάσει ο ευρωβουλευτής Μάρτιν Σίρντεβαν, από το 2011 έως το 2018 η Κομισιόν ζήτησε 63 φορές από κράτη-μέλη της να μειώσουν τις δαπάνες για την Υγεία ή και να προχωρήσουν σε ιδιωτικοποιήσεις στον συγκεκριμένο κλάδο (https://www.efsyn.gr/themata/infowar/235139_oi-63-mahairies-tis-ee-sta-eyropaika-systimata-ygeias.)

Το σχέδιο προχώρησε. Τα αποτελέσματα στην πρώτη μεγάλη κρίση που εκδηλώθηκε με την πανδημία του νέου κορωνοϊού είναι δυστυχώς για τους λαούς εδώ…

Γαλλία: 17.000 λιγότερα κρεβάτια σε σχέση με το 2013 

Όλο το 2019, οι απεργίες των επαγγελματιών της υγείας διαδέχονταν η μία την άλλη. Η κυβέρνηση Μακρόν όλο το προηγούμενο διάστημα δεν ανήγγειλε ούτε ένα ευρώ για να υποστηρίξει το σύστημα υγείας. Πλέον η «μάχη» με τον κορωνοϊό δίνεται με τεράστιες ελλείψεις βασικού εξοπλισμού, γιατρών και νοσηλευτών. 

Η κρίση της δημόσιας υγείας στη Γαλλία ωστόσο δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία». Λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, σε ανοιχτή επιστολή τους 660 νοσοκομειακοί γιατροί εξέπεμψαν «SOS». Τα δημόσια νοσοκομεία πεθαίνουν στη Γαλλία, ανέφεραν και προειδοποιούσαν ότι οι περικοπές στον βωμό της δημοσιονομικής προσαρμογής και η έλλειψη προσωπικού οδηγούν σε κλείσιμο κλινών. 

Στις αρχές Φεβρουαρίου, πάνω από τριακόσιοι γιατροί σε μεγάλες πόλεις υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους από διευθυντικά πόστα και περιορίστηκαν μόνο στα ιατρικά τους καθήκοντα, θέλοντας να καταδείξουν την κρισιμότητα της κατάστασης.

Η κυβέρνηση Μακρόν συνεχίζει τις πολιτικές των περικοπών στην υγεία, όπως ακριβώς έπραξε και το προήγουμενο διάστημα η κυβέρνηση του «σοσιαλιστή» Ολάντ.  Αξίζει να σημειωθεί ότι ο σχεδιασμός της κυβέρνησης Ολάντ το 2014 ήταν να περικοπούν το διάστημα 2015 – 2017 συνολικά 21 δισ. ευρώ από κοινωνικά επιδόματα και υγεία προκειμένου η Γαλλία να επιτύχει τους δημοσιονομικούς στόχους!

Το γαλλικό σύστημα υγείας βρίσκεται σε μία διαρκή πτώση παροχής υπηρεσιών τα τελευταία 8 χρόνια λόγω περικοπών, αναφέρει η ελληνίδα αναισθησιολόγος – εντατικολόγος Χρυσούλα Παπαγεωργίου που εργάζεται στο στο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο «Tenon» στο Παρίσι. «Στα τμήματα επειγόντων δουλεύουν σε οριακές συνθήκες εδώ και ενάμιση χρόνο. Γίνονται συνενώσεις νοσοκομείων και τμημάτων, με αποτέλεσμα φέτος να έχουμε 17.000 λιγότερα κρεβάτια σε σχέση με το 2013. Τον τελευταίο χρόνο ήμασταν διαρκώς σε απεργιακές κινητοποιήσεις, λόγω υποστελέχωσης στα δημόσια νοσοκομεία», δήλωσε χαρακτηριστικά σε συνέντευξη της, στο ΑΠΕ – ΜΠΕ. 

Αυτή τη στιγμή στα νοσοκομεία της Γαλλία γίνεται …«διαλογή» των νοσούντων για να εισέλθουν στην εντατική λόγω της έλλειψης κλινών. Μπαίνουν στις ΜΕΘ, όσοι νοσούντες κρίνουν οι γιατροί ότι έχουν περισσότερες ελπίδες να ζήσουν… 

Ιταλία: Περικοπές 37 δισ. ευρώ την τελευταία 10ετια στην υγεία

Την τελευταία 10ετία οι κυβερνήσεις της Ιταλίας προχώρησαν σε περικοπές 37 δισ. ευρώ. Εξαιτίας των μέτρων εξαλείφθηκαν 150.000 νοσοκομειακές κλίνες και το προσωπικό των νοσοκομείων μειώθηκε κατά 46.000 άτομα. Αυτά τα στοιχεία παρουσίας ο Κάρλο Τσιάτο, ο επιδημιολόγος και πρώην διοικητής εταιρειών υγείας του δημοσίου, στην εφημερίδα» ΑΥΓΗ.  

«Στο δημόσιο σύστημα Υγείας οι λογικές που κυριάρχησαν, ήταν οικονομίστικες, της αποκαλούμενης επάρκειας από τον ισοσκελισμό των προϋπολογισμών και των δημοσίων δαπανών, που έδειξαν ότι μπροστά σε μια έκτακτη κατάσταση το σύστημα αντιμετωπίζει δυσκολίες. Οι δραστικές περικοπές προσωπικού, κλινών, μονάδων εντατικής και οικονομικών πόρων, στον βωμό της δημοσιονομικής προσαρμογής, έδειξαν σήμερα τις αρνητικές τους συνέπειες», σημείωσε χαρακτηριστικά ο Κ. Τσιάτο.

Σε μόλις δέκα χρόνια, σύμφωνα με ανακοίνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας, εκτιμάται ότι έκλεισαν 359 νοσοκομειακές πτέρυγες, πέρα από πολυάριθμα μικρά νοσοκομεία που άλλαξαν χρήση ή εγκαταλείφθηκαν.

Σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος: «Τα δεδομένα του OOΣΑ λένε πως στην Ιταλία οι δαπάνες υγείας είναι κάτω από το μέσο όρο, είτε στο σύνολο, είτε σε επίπεδο δημόσιας υγείας. Οι συνεχείς περικοπές που πραγματοποίησαν τα τελευταία 30 χρόνια οι κυβερνήσεις της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς (μαζί με το Κίνημα των 5 αστέρων) έφεραν μπροστά στην πρώτη δυσκολία σε κατάρρευση το Εθνικό Σύστημα Υγείας, μια αποδόμηση που έγινε σιωπηλά, αργά και σταδιακά, αλλά που αυτές τις μέρες κάνει πολύ θόρυβο. Γιατί; Εξαιτίας της υγειονομικής έκτακτης ανάγκης που ζούμε έφτασαν λίγες μέρες για να φτάσουμε, στις πιο πληγείσες περιοχές, σε κορεσμό των νοσοκομείων, φέρνοντας στην επιφάνεια την ανεπάρκεια δομών, των μηχανημάτων και του προσωπικού. Αυτό που ενδιαφέρει είναι το κέρδος κι όχι οι εργαζόμενοι!

Αυτή τη στιγμή στα νοσοκομεία της Ιταλίας γίνεται …«διαλογή» των νοσούντων για να εισέλθουν στην εντατική λόγω της έλλειψης κλινών. Μπαίνουν στις ΜΕΘ, όσοι νοσούντες κρίνουν οι γιατροί ότι έχουν περισσότερες ελπίδες να ζήσουν… 

Βρετανία: Τα σχέδια περικοπών στην υγεία διαδέχονταν το ένα το άλλο…

«Η Βρετανία έχει μειώσει τις νοσοκομειακές κλίνες της κατά σχεδόν 160.000 από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, οπότε οι γιατροί άρχισαν να μειώνουν τον χρόνο νοσηλείας και να προσπαθούν να ελαττώσουν την ανάγκη για νοσοκομειακή φροντίδα, στο πλαίσιο ανάλογων προσπαθειών ανά την Ευρώπη», ανέφερε πρόσφατο άρθρο των New York Times. «Σήμερα όμως», συνέχιζε η αμερικανική εφημερίδα, «η Βρετανία είναι η δεύτερη χώρα στην Ευρώπη με τις λιγότερες κατά κεφαλήν νοσοκομειακές κλίνες, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ενωση».

Το δημόσιο Βρετανικό Σύστημα υγείας είναι σε κατάσταση αποσύνθεσης αφού εφαρμόστηκε μια σκληρότατη πολιτική περικοπών τα τελευταία χρόνια. Σε δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας «Ιndependent» (3/11/2015) αναφερόταν την περίοδο 2011 – 2013 έχουν περικοπεί από το βρετανικό ΕΣΥ 10,8 δισ. λίρες. Με ποιον τρόπο έγινε αυτό; Ο βασικότερος ήταν η αλλαγή του τρόπου χρηματοδότησης των νοσοκομείων. Δεν χρηματοδοτούνταν από το κράτος – μέσω των «τοπικών ΕΣΥ» – ανάλογα με τον πληθυσμό στον οποίο αναφέρονται, αλλά ανάλογα με τις «επιδόσεις» τους, με τα «αποτελέσματά» τους… Οι νόμοι της αγοράς σε όλο τους το μεγαλείο και στην υγεία.

Αυτή όμως ήταν η αρχή. Το 2016 μπήκε μπροστά ένα ακόμα πιο σκληρό πρόγραμμα περικοπών. Το σχέδιο αφορούσε μια «στρατηγική συρρίκνωση» του NHS (Εθνικό Σύστημα Υγεία), με κλείσιμο και συνένωση νοσοκομείων και κλινικών και απώτερο στόχο τη μείωση του κόστους κατά 20%, δηλαδή ενός ποσού 22 δισεκατομμυρίων λιρών, στην πενταετία 2016 – 2020. Η αναδιάρθρωση των υπηρεσιών σχεδιάζεται σε τοπικό επίπεδο, με βάση τις ιδιαίτερες τοπικές ανάγκες και στατιστικά, περίπου σε επίπεδο «δήμων» ή «υπερ-δημοτικών» ενοτήτων. Σε όλη τη χώρα εκπονούνται 44 τέτοια σχέδια, με στόχο να έχουν υλοποιηθεί μέχρι το 2020. (Πηγές: https://www.theguardian.com/society/2017/mar/03/nhs-being-hit-by-cuts-to-beds-as-well-as-to-social-care & https://www.england.nhs.uk/integratedcare/ )

Τα αποτελέσματα των συγκεκριμένων σχεδίων. Η Βρετανία έχει ήδη από τους μικρότερους αριθμούς γιατρών ανά 1.000 κατοίκους (μόλις 2.8) μεταξύ των χωρών της ΕΕ και το δεύτερο μικρότερο αριθμό κρεβατιών νοσηλείας (2,76/1.000)…

Με αυτές τις τεράστιες ελλείψεις σε κλίνες, προσωπικό και υποδομές καλείται να αντιμετωπίσει τον κορωνοϊό το Βρετανικό Σύστημα Υγείας.

Ισπανία: «Οι περικοπές στην υγεία σκοτώνουν», φώναζαν γιατροί και νοσηλευτές από το 2012!

Η κυβερνώντες της Ισπανίας άρχισαν τις περικοπές στην υγειονομική περίθαλψη από το 2009. Μαζικά όμως τα μέτρα λιτότητας, εισήχθησαν κυρίως με το Νομοθετικό Διάταγμα 16/2012 και περιλάμβαναν τη μετακύλιση του κόστους ορισμένων φαρμάκων στα άτομα, τον περιορισμό της υγειονομικής περίθαλψης στους μετανάστες και τη μείωση των δαπανών για τους εργαζομένους στον τομέα της υγείας, τον εξοπλισμό και τις υποδομές.

Στις 20 Απριλίου 2012 η τότε κυβέρνηση εξήγγειλε δημοσιονομικές περικοπές ύψους περίπου 7 δισ. ευρώ στον τομέα της υγείας.  «Δεν υπάρχουν χρήματα για να πληρώσουμε τις δημόσιες υπηρεσίες» δήλωνε μια μέρα νωρίτερα ο τότε πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι. Οι περικοπές συνεχίστηκαν και όλα τα επόμενα χρόνια με τους προϋπολογισμούς να προβλέπουν μειώσεις στις δαπάνες υγείας.

Αυτές οι πολιτικές οδήγησαν: 

— Ο αριθμός των εργαζομένων στο SNS (Εθνικό Σύστημα Υγείας της Ισπανίας) να μειωθεί κατά 28.500 την περίοδο 2011-1014!

— Εκατοντάδες νοσοκομεία και κέντρα υγείας να παραχωρηθούν σε ιδιώτες!

— Σύμφωνα με τους «Γιατρούς του Κόσμου» μετά την επιβολή των μέτρων λιτότητας το Σεπτέμβριο του 2012, σε καθημερινή βάση 2.300 πολίτες έχαναν το δικαίωμα πρόσβασης στο σύστημα υγείας και οι ανασφάλιστοι στη χώρα υπολογίζονται σε 873.000 ανθρώπους!

Τον Νοέμβριο του 2012 και ενώ το προσχέδιο του προϋπολογισμού του 2013, προέβλεπε ακόμα μεγαλύτερες περικοπές στην παροχή υπηρεσιών δημόσιας υγείας και την ιδιωτικοποίηση πολλών νοσοκομείων, δεκάδες χιλιάδες γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό διαδήλωναν στη Μαδρίτη σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις δημοσιονομικές περικοπές που χτυπούσαν ιδιαίτερα τον κλάδο της Υγείας και για την απόφαση των τοπικών αρχών να ιδιωτικοποιήσουν νοσοκομεία και κέντρα υγείας.

«Η δημόσια υγεία δεν είναι προς πώληση, αλλά προς υπεράσπιση» και «οι περικοπές στην υγεία σκοτώνουν» ήταν μερικά από τα συνθήματα που ήταν γραμμένα σε πανό. Σχεδόν οκτώ χρόνια μετά οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό της Ισπανίας, δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν…

πηγη:  imerodromos.gr

Εκδόθηκε η ΚΥΑ για τον προσωρινό περιορισμό μετακινήσεων επιβατών εντός της ελληνικής επικράτειας με πλοία και σκάφη κάθε τύπου προς περιορισμό της διάδοσης του κορoνοϊού CΟVID-19. Ο περιορισμός δεν καταλαμβάνει σύμφωνα με την ΚΥΑ τις εξής κατηγορίες:

α) τους μόνιμους κατοίκους των νησιών που μετακινούνται από την ηπειρωτική Ελλάδα προς τα νησιά και αντίστροφα.

β) τους μόνιμους κατοίκους νησιών που μετακινούνται μεταξύ αυτών.

γ) το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας, του Λιμενικού Σώματος-Ελληνικής Ακτοφυλακής, των δυνάμεων που συμμετέχουν σε επιχειρήσεις και δράσεις του Οργανισμού Ευρωπαϊκής Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής, καθώς και της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας που μετακινούνται για υπηρεσιακούς λόγους.

δ) τους υπαλλήλους του Δημοσίου τομέα και το εκπαιδευτικό προσωπικό κάθε βαθμίδας εκπαίδευσης, συμπεριλαμβανομένων των Ακαδημιών Εμπορικού Ναυτικού, που εργάζονται σε νησί υπό καθεστώς μόνιμης ή προσωρινής απασχόλησης οιασδήποτε μορφής ή μετακινούνται σε αυτό για την εκτέλεση υπηρεσίας.

ε) το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό πάσης φύσεως του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, τους ερευνητές και επαγγελματίες στον τομέα της υγείας, καθώς και το προσωπικό του Εθνικού Οργανισμού Δημόσιας Υγείας (ΕΟΔΥ) που εργάζεται σε νησί υπό καθεστώς μόνιμης ή προσωρινής απασχόλησης οιασδήποτε μορφής ή μετακινείται σε αυτό για την εκτέλεση υπηρεσίας.

στ) τους μετακινούμενους για λόγους έκτακτης κοινωνικής ανάγκης εφόσον τούτο σαφώς αποδεικνύεται από κατάλληλα πιστοποιητικά.

ζ) κάθε άλλη περίπτωση, ιδίως εκείνων που αφορά σε παροχή υπηρεσιών ασφαλείας, υγείας και κοινής ωφέλειας.

Δείτε εδώ ολόκληρη την ΚΥΑ

ΠΗΓΗ: enikos.gr

Ένα από τα βασικά μέτρα προστασίας από την πανδημία του κορονoϊού COVID-19 είναι το πλύσιμο των χεριών. Πρόκειται για μια σημαντική σύσταση που, όμως, δεν έχει την παραμικρή αξία για το 40% της ανθρωπότητας που δεν έχει πρόσβαση ακόμη και στην πιο βασική απαίτηση για το πλύσιμο των χεριών με σαπούνι και νερό .

Στις περισσότερες αφρικανικές χώρες ή στην Ινδία, το ποσοστό είναι ακόμα υψηλότερο - μεταξύ 50% και 80% του πληθυσμού. Ακόμη και πολλά κέντρα υγείας δεν διαθέτουν εγκαταστάσεις για την υγιεινή των χεριών και τον ασφαλή διαχωρισμό και διάθεση των αποβλήτων υγείας.

Στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες οι βασικές υπηρεσίες ύδατος απουσιάζουν στο 55% των κέντρων υγείας, που χρησιμοποιούνται από περίπου 900 εκατομμύρια ανθρώπους, αριθμός μεγαλύτερος από τον συνολικό πληθυσμό των ΗΠΑ και της Ευρώπης.

Περισσότεροι από 1 εκατομμύριο θάνατοι κάθε χρόνο - νεογέννητα και μητέρες - σχετίζονται με ακάθαρτες γεννήσεις. Συνολικά, η κακή υγιεινή και η έλλειψη ασφαλούς πόσιμου νερού παίρνουν τη ζωή περίπου 4,3 εκατομμυρίων ανθρώπων ετησίως.

Αυτή η συνεχιζόμενη κρίση στον τομέα της υγείας  -μιας «πανδημίας νόσων του νερού»- βρίσκεται σε εξέλιξη για γενιές, αλλά, σε αντίθεση με τον COVID-19, μεταδίδεται ελάχιστα στις διεθνείς ειδήσεις, γράφει στο Inter Press Service ο Βλαντιμίρ Σμαχτίν, διευθυντής του Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Υδάτων, Περιβάλλοντος και Υγείας του ΟΗΕ, με αφορμή τον σημερινό εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Νερού.

Είναι άδικο να πούμε ότι δεν έχει γίνει κάτι γι 'αυτό, αλλά η πρόοδος είναι τόσο αργή που πολλά μέλη ευάλωτων ομάδων είναι πιθανό να συνεχίσουν να πεθαίνουν χωρίς να γνωρίσουν ποτέ τι σημαίνει πρόσβαση σε καθαρό νερό μέσα σε πέντε λεπτά με τα πόδια, πόσο μάλλον μια βρύση στο σπίτι, επισημαίνει ο ίδιος.

Από το 2000, αυτή η κρυμμένη «πανδημία του νερού» έχει σκοτώσει αθόρυβα περισσότερους ανθρώπους από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Και είναι βέβαιο ότι θα σκοτώσει περισσότερα από 40 εκατομμύρια -αριθμός περίπου όσος ο πληθυσμός του Καναδά - τα επόμενα 10 χρόνια, οπότε θα έπρεπε να πληρούνται οι Στόχοι για την Αειφόρο Ανάπτυξη της Ατζέντας 2030 του ΟΗΕ.

Αυτοί οι 17 στόχοι περιλαμβάνουν έναν που αποσκοπεί «στη διασφάλιση της διαθεσιμότητας και της βιώσιμης διαχείρισης του νερού και της υγιεινής για όλους».

Κατά τη διάρκεια της κρίσης του Σοβαρού Οξέος Αναπνευστικού Συνδρόμου (SARS) του  2002-2003, περίπου 8.100 άνθρωποι μολύνθηκαν και σχεδόν 800 πέθαναν. Ο COVID-19 είναι πολύ λιγότερο θανατηφόρος αλλά έχει ήδη μολύνει 25 φορές περισσότερους ανθρώπους.

 Έτσι, οι ανθρώπινες απώλειες είναι πλέον πάνω από 10 φορές περισσότερες από εκείνες που οφείλονται στο SARS και συνεχίζουν να αυξάνονται.

 Εντούτοις, ακόμα και αν ο COVID-19 πάρει περισσότερες ζωές κατά το υπόλοιπο του 2020, παρά τις προσπάθειες των υγειονομικών αρχών και όλων των μέτρων που λαμβάνονται από τις κυβερνήσεις, ο απολογισμός  θα είναι σχεδόν σίγουρα μικρότερος από τους 4 εκατομμύρια ανθρώπους που πιθανόν θα πεθάνουν φέτος από την έλλειψη ασφαλούς νερού, αποχέτευσης και υγιεινής.

Και οι θάνατοι από την «πανδημία του νερού» δεν θα γίνουν πρωτοσέλιδα, επισημαίνει ο Σμαχτίν.

Εκείνοι που πεθαίνουν λόγω της «πανδημίας του νερού» είναι, φυσικά, φτωχοί. Δεν εμπορεύονται ούτε ταξιδεύουν διεθνώς, δεν έχουν δάνεια, δεν έχουν ασφάλιση. Οι ανηλεείς παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές αγορές δεν δίνουν ιδιαίτερη προσοχή σε αυτούς.

Η συνεχιζόμενη «πανδημία του νερού» είναι ακόμη πιο δυσάρεστη επειδή υπάρχουν πολλές προϋποθέσεις για την εξάλειψή της. Γνωρίζουμε πόσοι άνθρωποι δεν έχουν ασφαλές νερό, αποχέτευση και υγιεινή και ξέρουμε πού ζουν.

Ακόμη γνωρίζουμε ακριβώς τι πρέπει να κάνουμε - οι τεχνολογίες που χρειάζονται είναι διαθέσιμες, συμπεριλαμβανομένων των χαμηλού κόστους.

Το πρόβλημα είναι κατά κύριο λόγο η έλλειψη πολιτικής βούλησης και χρηματοδότησης, και το καθένα, φυσικά, συνδέεται με το άλλο.

Η «πανδημία του νερού» δεν είναι ιδιαίτερα «σέξι», ούτε είναι ορατή στα μυριάδες άλλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν πολλές χώρες. Ακόμα και ένας αξιοπρεπής πολιτικός που την καταστήσει θέμα προτεραιότητας είναι πιθανό την ξεχάσει εντός της θητείας του γράφει ο Σμαχτίν.

Οσον αφορά τη χρηματοδότηση, πριν από περίπου 20 χρόνια χρειαζόμασταν κατά μέσο όρο περίπου 24 δις δολάρια ετησίως για 10 χρόνια για να προσφέρουμε χαμηλού κόστους, ασφαλές νερό και αποχέτευση σε όσους το χρειάζονταν τότε.

Το ποσό αυτό δεν εξασφαλίστηκε ποτέ και το έλλειμμα των περίπου 17 δις. δολαρίων ήταν περίπου ίσο με τις ετήσιες αγορές τροφών για κατοικίδια ζώα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

Οι απόλυτοι αριθμοί που απαιτούνται τώρα δεν έχουν αλλάξει πολύ - περίπου 28 δις δολάρια ετησίως (από το 2015 έως το 2030) για την επέκταση των βασικών υπηρεσιών ασφαλούς νερού και αποχέτευσης σε όσους δεν έχουν.

Ωστόσο, δεν μπορέσαμε να καλύψουμε τα απαιτούμενα επίπεδα χρηματοδότησης ακόμη και για τις βασικές υπηρεσίες. Για να επιτύχουμε τους στόχους μέχρι το 2030, φυσικά θα χρειαστούμε περισσότερα χρήματα στην υπόλοιπη δεκαετία, αλλά είναι δύσκολο να εκφράσουμε την αισιοδοξία ότι αυτό θα επιτευχθεί, παρότι οι απαιτούμενες επενδύσεις αντιπροσωπεύουν μόλις το 3% των συνολικών ετήσιων στρατιωτικών δαπανών του ΝΑΤΟ.

Μπορεί η σημερινή κρίση του κορονοϊού να βοηθήσει στην επιτάχυνση αυτής της προόδου;

Θα μπορούσε, αν ο ιός πλήξει σοβαρά τις χώρες με χαμηλά επίπεδα ασφαλούς νερού και αποχέτευσης και αυτό, με τη σειρά του, να αυξήσει ακόμη περισσότερο τους κινδύνους και τα επίπεδα μόλυνσης στις πλουσιότερες χώρες.

Μόνο τότε θα μπορούσαν να ρεύσουν  κεφάλαια με κίνητρο το συμφέρον του πιο τυχερού κόσμου του πλανήτη, καταλήγει ο Σμαχτίν.

πηγη: efsyn.gr

Από ΕΝΥΠΕΚΚ

Στη μερική απασχόληση ολόκληρος ο ιδιωτικός τομέας

για έξι (6) μήνες!!

Πρωτοφανής διάταξη στη νέα ΠΝΠ (άρθρο 9)!

Προβλέπει:

• Εργασία 2 εβδομάδες τον μήνα
• Δραστική μείωση των αποδοχών
• Μονομερή επιβολή του μέτρου από τον εργοδότη!

 Καθήκον όλων μας να πληροφορηθεί ο λαός την αλήθεια!

 Τη μερική απασχόληση σε όλες τις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα επέλεξε να δώσει ως δυνατότητα η τελευταία Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ) που δημοσιεύτηκε χτες (ΦΕΚ Α’ 68/20-3-2020).

Στο άρθρο 9 προσφέρει τη δυνατότητα σε όλες τις λειτουργούσες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα να απασχολούν τους εργαζομένους με το καθεστώς της μερικής απασχόλησης.

Πιο συγκεκριμένα οι εργοδότες δύνανται:

α)να επιβάλλουν εργασία δύο (2) εβδομάδων τον μήνα στους εργαζομένους,

β)να καταβάλουν την αντίστοιχη μείωση των αποδοχών τους και

γ)να επιβάλλουν μονομερώς το μέτρο αυτό της μερικής απασχόλησης.

Παραθέτουμε την πρωτοφανή στα εργασιακά χρονικά τού σύγχρονου κοινοβουλευτισμού αυτή διάταξη, χωρίς κανένα άλλο σχόλιο.

Ιδού η διάταξη

«Άρθρο ένατο

Λειτουργία επιχειρήσεων με προσωπικό ασφαλούς λειτουργίας

1. Στο πλαίσιο των έκτακτων και προσωρινών μέτρων στην αγορά εργασίας για την αντιμετώπιση και τον περιορισμό της διασποράς του κορωνοϊού COVID-19, και πάντως για χρονικό διάστημα που δεν μπορεί να υπερβαίνει τους έξι (6) μήνες από την έναρξη ισχύος της παρούσας, o εργοδότης δύναται, με απόφασή του, να ορίζει προσωπικό ασφαλούς λειτουργίας της επιχείρησης ως εξής:

α) Κάθε εργαζόμενος μπορεί να απασχολείται κατ’ ελάχιστο δύο (2) εβδομάδες με περίοδο αναφοράς τον μήνα, συνεχόμενα ή διακεκομμένα,

β) Ο ανωτέρω τρόπος οργάνωσης της εργασίας γίνεται ανά εβδομάδα και εντάσσεται σε αυτόν τουλάχιστον το 50% του προσωπικού της επιχείρησης,

γ) Εργοδότης που θα εφαρμόσει αυτόν τον τρόπο οργάνωσης της εργασίας υποχρεούται να διατηρήσει τον ίδιο αριθμό εργαζομένων που απασχολούνταν κατά την έναρξη εφαρμογής του.

2. Στο τέλος κάθε μήνα o εργοδότης υποχρεούται να δηλώνει την εφαρμογή του ανωτέρω τρόπου εργασίας σε ειδικό έντυπο στο Πληροφοριακό Σύστημα «ΕΡΓΑΝΗ» του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων.
3. Με απόφαση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων ρυθμίζεται κάθε αναγκαία λεπτομέρεια για την εφαρμογή του παρόντος.».

Για την ΕΝΥΠΕΚΚ

Η Εκτελεστική Επιτροπή

πηγη: iskra.gr

Αν ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα, η πολεμική καραντίνα είναι η συνέχιση της ζωής με άλλα μέσα. Σαν να μην έφτανε η υπάρχουσα ανησυχία για την πρωτοφανή απειλή, η κυβερνητική και μιντιακή διαχείριση της πανδημίας δρα αποκαρδιωτικά στο ήδη καταρρακωμένο ηθικό των πολιτών, προετοιμάζοντας και την καθολική απαγόρευση της κυκλοφορίας.
Την Παρασκευή τα κανάλια μας «βομβάρδιζαν» συνεχώς με σκηνές από τον εφιάλτη στις μονάδες εντατικής θεραπείας της Ιταλίας και στη συνέχεια με εικόνες εγκατάλειψης της πρωτεύουσας με παραπλανητικούς τίτλους ότι οι Αθηναίοι «σπάνε μαζικά την καραντίνα», μπας και σωθούν από τον κορονοϊό. Χθες βγήκαν τα επίσημα στοιχεία που, αντίθετα με τα ρεπορτάζ, δείχνουν μείωση κατά 27% της διέλευσης οχημάτων από τα διόδια σε σχέση με την περασμένη Παρασκευή.

Η κυβερνητική κατεύθυνση, που σε μεγάλο βαθμό περνά στα ΜΜΕ, είναι «τρομάξτε τον κόσμο μήπως και αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης και μείνει στο σπίτι του». Η συγκυρία ευνοεί την επιβολή μιας νοοτροπίας τυφλής συμμόρφωσης και υποταγής στις κυβερνητικές εντολές, στην αντιδραστική βάση ότι σε καιρό πολέμου «η διαφωνία είναι προδοσία», κάτι που εφαρμόστηκε και στην περίπτωση της κρίσης στα σύνορα στον Έβρο. Πλευρές αυτού του νέου ολοκληρωτισμού και της δεισιδαιμονίας είδαμε στην Κατερίνη, όπου ο δήμαρχος Κώστας Κουκοδήμος αποφάσισε με το «έτσι θέλω» να ξηλώσει όλα τα παγκάκια, ώστε να μη βγαίνει ο κόσμος έξω.

Φάρμακο και φωτεινή ηλιαχτίδα απέναντι στην ψυχολογία ομαδικής κατάθλιψης αποτελούν οι νέες ελπιδοφόρες μορφές αλληλεγγύης, αντίστασης και συλλογικού αγώνα, που ξεπηδούν, σποραδικά ακόμα, μα τόσο ελπιδοφόρα.

πηγη: prin.gr

Σίσσυ Μπάρα*

Η ΕΚΤ ανακοίνωσε την αγορά ευρωπαϊκών κρατικών ομολόγων ύψους 820 δις δολάρια (δηλαδή 750 δις ευρώ) συμπεριλαμβανομένων και των καθόλα αναξιόπιστων ελληνικών χρεογράφων. Ο προφανής στόχος της ΕΕ και της ΕΖ είναι να στηριχθεί το κοινό νόμισμα με κάθε μέσο προκειμένου να αντέξει στο νέο επεισόδιο της παγκόσμιας ύφεσης. Με βάση τη γενική εικόνα όπως αυτή διαμορφώνεται μέσα από την ταυτόχρονη πτώση των τζίρων των χρηματιστηρίων, των επιχειρήσεων, την αναγκαστική επιβράδυνση της οικονομικής δραστηριότητας λόγω των περιοριστικών μέτρων, ο νέος κορωνοϊός δείχνει να δίνει μεγαλύτερη επιτάχυνση και ώθηση στη καπιταλιστική κρίση απ΄ότι το χρηματοπιστωτικό επεισόδιο του 2007 και 2008. Μένει να επιβεβαιωθεί βέβαια στα διάφορα οικονομικά μεγέθη, αλλά το γεωγραφικό εύρος των οικονομιών και των κοινωνιών που πλήττονται από το νέο κορωνοϊό και η χρονική σύμπτωση της υγειονομικής κρίσης, θα δικαιολογούσε μια τέτοια εξέλιξη.

Στη περίπτωση της χρηματοπιστωτικού επεισοδίου κρίσης του 2007 και 2008 η παγκόσμια κατάρρευση των οικονομιών δεν έγινε γεωγραφικά ταυτόχρονα παντού. Στο ντόμινο των διαδοχικών πτωχεύσεων που πυροδότησε η κρίση των στεγαστικών δανείων το καλοκαίρι του 2007, μεσολαβούσε ένα μικρό χρονικό διάστημα που επέτρεπε, έστω και οριακά στις διάφορες καπιταλιστικές χώρες σε συνδυασμό με τις ιστορικής σημασίας αποφάσεις της Αμερικανικής κεντρικής τράπεζας πρωτίστως και στην συνέχεια της ΕΚΤ για πρωτοφανή μείωση των διατραπεζικών επιτοκίων, αλλά και τις αποφάσεις των πολιτικών ηγεσιών των χωρών σχετικά με τήρηση του συμφώνου σταθερότητας, να ελαχιστοποιούνται οι μεγάλες απώλειες του κεφαλαίου από τη κρίση. Οι απώλειες αυτές μετακυλούνταν βαθμιαία στους πολίτες μέσω της πτώσης των μισθών και της επιδείνωσης των συνθηκών στην αγορά εργασίας με δούρειο ίππο το λόγο περί περιορισμού των ελλειμμάτων και της αύξησης της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων.

Ο βαθμός στον οποίο πλήττονταν οι εργατικές τάξεις από τη κρίση, είχε να κάνει κυρίως με το δημόσιο χρέος, το οποίο εφόσον μειώθηκε το ΑΕΠ, τουλάχιστον στην Ελλάδα σε τραγικό βαθμό, εκείνο εκτοξεύθηκε στα ύψη.   Στη περίπτωση του νέου κορωνοϊού ο οριακός αυτός χρόνος άμεσης δυνατότητας διαχείρισης των απωλειών του κεφαλαίου δεν υπάρχει διότι πλήττει τις οικονομίες ταυτόχρονα, την ίδια στιγμή, με τον ίδιο τρόπο και στην ίδια διάρκεια. Ο νέος κορωνοϊός ως καταλύτης της καπιταλιστικής κρίσης μοιάζει περισσότερο αυτή τη στιγμή με τις συνέπειες ενός πολέμου όπου πέρα από τη καταστροφή μέρους του κεφαλαίου έχουμε και το φυσικό θάνατο αλλά και τον πανικό μπροστά στην αβεβαιότητα και την απώλεια ελέγχου. Η κατάσταση αυτή απέχει μακράν από οποιαδήποτε άλλο χρηματοπιστωτικό επεισόδιο κρίσης σαν αυτά που έχουμε ζήσει η ζούμε κατά καιρούς στο καπιταλισμό.

Ο παγκοσμιοποιημένος χαρακτήρας της υγειονομικής κρίσης που ζούμε αυτή τη στιγμή δημιουργεί εκ νέου μια μοναδική αντικειμενική συνθήκη σύμπτωσης των οικονομικών και κοινωνικών συμφερόντων των εργαζομένων των καπιταλιστικών χωρών του κέντρου με εκείνων της περιφέρειας. Ένας επιπλέον λόγος για αυτό είναι ότι σε μια από τις βασικές χώρες του κέντρου, τη Γαλλία,   υπάρχει από το 2016 έντονη αμφισβήτηση της οικονομικής πολιτικής και διαρκής κοινωνική αναταραχή. Αυτή εκφράζεται μέσα από τα διαδοχικά εργατικά και κοινωνικά κινήματα των τελευταίων τεσσάρων ετών, με πρώτο το κίνημα εναντίον του εργασιακού νόμου του 2016, το κίνημα Nuit Débout, τα Κίτρινα Γιλέκα αργότερα με αποκορύφωμα το μεγαλειώδες εργασιακό εργατικό απεργιακό κίνημα από της 5 Δεκεμβρίου 2019 εναντίον της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης ή αντιμεταρρύθμισης, ανάλογα με το πως ορίζουμε την έννοια της μεταρρύθμισης στο καπιταλισμό.

Το ότι αμφισβητείται πλέον ανοιχτά το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα από τους απεργούς μέσω του Συντονιστικού οργάνου του διακλαδικού απεργιακού αγώνα και της βάσης των εργαζομένων σε μια χώρα του καπιταλιστικού κέντρου, είναι πολύ σημαντικό στοιχείο, γιατί διευκολύνει σε μεγάλο βαθμό τις διεθνιστικές εργατικές δράσεις. Μέχρι σήμερα ο εθνικοκρατικός διαχωρισμός των εργαζομένων έφερνε τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες των χωρών του κέντρου της ευρωζώνης αντιμέτωπους και αντιμέτωπες με το εργασιακό κίνημα των περιφερειακών κρατών, μέσω του μηχανισμού απόσπασης των πλεονασμάτων του δημοσίου χρέους. Λειτουργούσε διασπαστικά στη μεγάλη και κατά τα άλλα ενιαία ευρωπαϊκή εργαζόμενη μάζα, αποδυναμώνοντας την.

Τα ομόλογα του ελληνικού χρέους το οποίο αυτή τη στιγμή είναι στα 334,2 δις ευρώ κι εννοείται ότι με το επεισόδιο της κρίσης του νέου κορωνοϊού θα αυξηθεί λόγω της δανειακής στήριξης των επιχειρήσεων και της αύξησης του κόστους δανεισμού στο βαθμό που τα νέα δάνεια θα επιδεινώσουν την ήδη αναξιόπιστη εικόνα της χώρας στα μάτια των επενδυτών, βρίσκονται στα χέρια κυρίως του Ευρωπαϊκού μηχανισμού χρηματοπιστωτικής σταθερότητας της ΕΚΤ του ΔΝΤ των ευρωπαϊκών τραπεζών και των μεγάλων εταιριών διαχείρισης κεφαλαίων. Οι τελευταίες πολυεθνικές εταιρίες ασχολούνται μεταξύ άλλων με τη πώληση ασφαλιστικών συνταξιοδοτικών πακέτων, που αγοράζονται από τους πολίτες προκειμένου να καλυφθούν οι συνταξιοδοτικές ανάγκες ανθρώπων που το ασφαλιστικό σύστημα των χωρών τους είναι κυρίως αν όχι αποκλειστικά κεφαλαιοποητικό και άρα δεν τους φτάνει η σύνταξη. Η ιστορική αλλαγή που επιχειρείται με τη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση αντιμεταρρύθμιση του Μακρόν στο χαρακτήρα του γαλλικού συνταξιοδοτικού συστήματος στη Γαλλία από αναδιανεμητικό σε πιο κεφαλαιοποιητικό, επί της ουσίας πολιτικά και επικοινωνιακά βασίζεται μεταξύ άλλων στη δυνατότητα της Γαλλίας να προστατεύει τα χρηματιστηριακά κέρδη των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιριών μέσω της εξασφάλισης της εξυπηρέτησης των κρατικών ομολόγων, ελληνικών και άλλων που έχουν στην κατοχή τους. Η άρνηση των εργαζομένων στη Γαλλία απέναντι στην αλλαγή του συνταξιοδοτικού μοντέλου, που σε συνδυασμό με το μηχανισμό του χρέους διχάζει τους ευρωπαίους εργαζόμενους και εργαζόμενες, σε συνδυασμό με την επιτακτική ανάγκη ενίσχυσης αν όχι επανίδρυσης της δημόσια υγείας παγκοσμίως, της έρευνας και της επαναφοράς του κοινωνικού κράτους ως ιστορικής αναγκαιότητας, δημιουργεί στο μέσο αυτής της τόσο δύσκολης κατάστασης που ζούμε όλες και όλοι, όπου κι αν βρισκόμαστε, μια εξαιρετική συνθήκη για κοινή δράση

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται έχοντας πρόσφατη την εμπειρία της ελληνικής πτώχευσης του 2010, είναι τί κάνουμε εμείς: Τί κάνει η μεγάλη εργαζόμενη/άνεργη μάζα όλων των ηλικιών, που σε συνθήκες καθολικής κρίσης του καπιταλισμού δοκιμάζεται και θα δοκιμαστεί ακόμα σκληρότερα το επόμενο διάστημα: Πρέπει να γίνει κοινή πεποίθηση ότι όσο θα μεγαλώνει ο λογαριασμός των οικονομικών επιπτώσεων της καπιταλιστικής κρίσης με αφορμή το νέο κορωνοϊό τόσο σκληρότερα θα είναι και τα μέτρα που θα παρθούν εναντίον των εργαζομένων και των συνταξιούχων, εφόσον στο καπιταλισμό είναι η κοινωνία εκείνη που επωμίζεται τις απώλειες και προστατεύει τα κέρδη αλλά και το ίδιο το κεφάλαιο από τον εαυτό του.

Αν όμως η κατάσταση για το καπιταλισμό είναι άσχημη και για μας μέσα σε αυτόν ακόμα δυσκολότερη, είναι ταυτόχρονα και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να φτιάξουμε σήμερα ένα όσο γίνεται μεγαλύτερο ευρωπαϊκό διεθνιστικό μέτωπο με κοινή ατζέντα και στόχο ην αλλαγή του οικονομικού υποδείγματος: την αλλαγή δηλαδή του τρόπου και των σχέσεων παραγωγής σε περιβαλλοντική οικολογική βάση λαμβάνοντας υπόψη τα σχετικά κινήματα και με άξονες τα δίπολα αντικαπιταλισμού/αντιφασισμού, φεμινισμού/δικαιώματα ΛΟΑΤ ατόμων, σύνορα/πρόσφυγικό/μεταναστευτικό.

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, η Γαλλία, βασική καπιταλιστική χώρα του κέντρου συνιδρύτρια μαζί με τη Γερμανία της ΕΕ, βρίσκεται σε κοινωνικό αναβρασμό ουσιαστικά από το 2016, με τη κατάργηση του εργασιακού κώδικα που ξεκίνησε ο πρόεδρος Ολάντ και ολοκλήρωσε ο Μακρόν και την εμφάνιση του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων. Παράλληλα η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση ή αντιμεταρρύθμιση, αποτέλεσε την αφορμή για ένα πραγματικά μεγαλειώδες εργασιακό κίνημα με μεγάλη υποστήριξη και αυτό όπως τα προηγούμενα από τη κοινή γνώμη, που υπέστη πολύ μεγάλης κλίμακας καταστολή από το κράτος, και το οποίο έχει απομακρυνθεί πλέον από τα στενά συνδικαλιστικά πλαίσια διεκδίκησης και αρθρώνει καθαρό πολιτικό λόγο.

Το συντονιστικό όργανο βάσης των διακλαδικών απεργιών το όποιο αποτελείται κι από ανεξάρτητους συνδικαλιστές και συνδικαλίστριες, στη τελευταία του εκδήλωση με θέμα τον απολογισμό της μέχρι τώρα δράσης του κινήματος και τις προοπτικές συνέχισης του αγώνα που έγινε στις 10 Μάρτη στο Μοντρέιγ, έχει πάρει απόφαση για την οργάνωση Γενικής Διακλαδικής Απεργίας Διαρκείας, με στόχο, όχι μόνο την απόσυρση του συνταξιοδοτικού νόμου, αλλά τη πτώση της κυβέρνησης του Μακρόν και οποιασδήποτε άλλης πρεσβεύει την εφαρμογή της ίδιας καπιταλιστικής πολιτικής. Την εκδήλωση αυτή στήριξαν με τη παρουσία τους 1000 περίπου εργαζόμενοι και εργαζόμενες και μίλησαν εκπρόσωποι άνδρες και γυναίκες από αρκετούς επαγγελματικούς κλάδους όπως αυτοί του Μετρό, των τρένων, των Λεωφορείων, της Ενέργειας, δικηγόροι, χορευτές και χορεύτριες, εκπαιδευτικοί, ερευνητές και ερευνήτριες, εργαζόμενοι στη καταστροφή των σκουπιδιών, στη συγκομιδή των απορριμμάτων, στη βιομηχανία τροφίμων στα διυλιστήρια στην Όπερα ενώ συμμετείχαν και εκπρόσωποι των Κίτρινων Γιλέκων. Εκεί ειπώθηκαν ξεκάθαρα οι στόχοι του απεργιακού κινήματος και η στρατηγική του η οποία δεν είναι άλλη από τη διεύρυνση του μετώπου των αιτημάτων ώστε να ξεσηκωθεί η νεολαία, κάτι που ήδη ετοιμάζεται στα παν/μια, και ο ιδιωτικός τομέας σε μια χρονικά συντονισμένη πραγματική γενική απεργία διακρείας που θα μπλοκάρει την οικονομία της χώρας και βασικά θα επιτεθεί στα κέρδη του κεφαλαίου αναγκάζοντας το σε συμβιβασμό.

Η επόμενη, εθνικής αυτή τη φορά κλίμακας εκδήλωση του Συντονιστικού οργάνου είχε προγραμματιστεί για τις 20 Μαρτίου. Δυστυχώς η ποινικοποίηση των μετακινήσεων στη Γαλλία και τα μέτρα απαγόρευσης των συναθροίσεων λόγω του νέου κορωνοϊού δεν την κατέστησαν δυνατή και έχουν είναι η αλήθεια καθυστερήσει μια σειρά από πρωτοβουλίες που είχαν προγραμματιστεί. Από την άλλη, καθυστέρηση παρατηρείται και στο επίπεδο της κυβέρνησης και της εκτελεστικής εξουσίας όπου το κοινοβούλιο έχει κλείσει και όλα τα μέτρα έχουν παγώσει. Είναι επίσης αρκετός και ο κόσμος που απεργεί αυτή τη στιγμή λόγω της έλλειψης προστατευτικών μέτρων των εργαζομένων από το νέο κορωνοϊό στους χώρους εργασίας. Το κίνημα όμως αυτό θα τον βρει το δρόμο γιατί οι άνθρωποι αυτοί που έχουν απεργήσει τουλάχιστον για 55 μέρες, έχουν ήδη  χάσει  πολλά.

Σε αυτό λοιπόν το κοινωνικό πλαίσιο που διαμορφώνεται, και για τους λόγους που ανέφερα, επιβάλλεται θεωρώ η επεξεργασία και η οργάνωση πρωτοβουλιών σε ευρωπαϊκό διακρατικό επίπεδο για τη δημιουργία ενός ενιαίου αγωνιστικού μετώπου στους άξονες που ανέφερα. Η πολύ σοβαρή υγειονομική κρίση με τους χιλιάδες θανάτους που θα αφήσει δυστυχώς, σε μερικούς μήνες θα έχει ελεγχθεί εφόσον έχει ήδη ανακοινωθεί η παρασκευή εμβολίου, από διάφορες χώρες όπως η Κίνα για τον ερχόμενο Δεκέμβρη και η Ρωσία, ενώ παράλληλα η χορήγηση στους ασθενείς χλωροκίνης και αζυθρομισίνης, έχει ήδη θετικά αποτελέσματα στην Γαλλία και σε άλλες χώρες. Ο νέος κορωνοϊός λοιπόν θα νικηθεί αλλά εμείς θα πρέπει να είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε το βασικό μας εχθρό. Θα πρέπει να κατασκευάσουμε λοιπόν, εκείνες τις πολιτικές υποδομές και τα εργαλεία που θα μας επιτρέψουν να αντισταθούμε και να νικήσουμε.

Καλώ λοιπόν όλες και όλους, τους ανένταχτους και τις ανένταχτες συντρόφισσες της αριστεράς του αγώνα και των κινημάτων, τις πολιτικές οργανώσεις, τις αντιφασιστικές συλλογικότητες που υπάρχουν να οργανωθούμε σε αυτή τη κατεύθυνση. Είναι η ευκαιρία μας. Δεν ξέρω αν θα έχουμε άλλη.

Παρίσι 20 Μαρτίου 2020

*οικονομολόγος και Ιστορικός μέλος του Συνδικάτου Solidaire Sud EPTS

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Το «αύριο», μετά τον κορωνοϊό, έχει σημάνει συναγερμό από σήμερα. Το «αύριο», επιβαρυμένο πλέον με τα τρομακτικά και τρομοκρατικά μέτρα της απαγόρευσης κυκλοφορίας, θα κουβαλάει τα ίδια βαρίδια με το χτες:

• Την θεωρία «ο καθένας για την πάρτη του» με ιεροκήρυκες εκείνους που θυμούνται το «όλοι μαζί» είτε σαν μετάθεση – εξορκισμό των ευθυνών τους, είτε σαν γλοιώδη επίδειξη της «φιλανθρωπίας» τους.
• Την πολιτική της ιδιωτικοποίησης – εμπορευματοποίησης – εκποίησης των δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών.
• Την σκατοψυχιά απέναντι στον αδύναμο, στον ευάλωτο, στον ανήμπορο ντόπιο και στον ικέτη πρόσφυγα.
• Τον «κοινωνικό αυτοματισμό» απέναντι στον «βολεμένο» δημόσιο υπάλληλο, στον «τεμπελχανά» απεργό, στον «ενοχλητικό» διαδηλωτή, στον «εισβολέα» ξένο, στον μη άνωθεν εγκεκριμένο «διαφορετικό».
• Το «διαίρει και βασίλευε» μιας εξουσίας που σπεύδει να «κοινωνικοποιεί» τις κρίσεις για να μεταφέρει τα βάρη στις πλάτες των πολλών και να επιβάλλει το καθεστώς του «εγκλεισμού» στην κοινωνία όταν πρόκειται για τον ατομικό υπέρ ολιγαρχών σφετερισμό των κερδών.   
• Την λογική της ελιτίστικης «αριστείας» των «ικανών» του «survivor» κόντρα στην παροχή όλων των δυνατοτήτων για ατομική ανύψωση μέσω της συνολικής και συλλογικής κοινωνικής ευημερίας.
• Την επάνοδο της χυδαίας προπαγάνδας μιας πολιτικής που ελεεινολόγησε και διέλυσε το δημόσιο και το κοινωνικό, αλλά σήμερα το «χειροκροτά» στις 9μμ.
• Τον βούρδουλα μιας δήθεν «ελεύθερης οικονομίας» που έχει απ’ όλα, αλλά μόνο για τους λίγους.
• Την πολιτική της «δημιουργικής καταστροφής» που θα επιχειρήσει να αξιοποιήσει την καραντίνα της πανδημίας για να καταργήσει τη λέξη «μισθό» με τη λέξη «επίδομα» και δίπλα στην έννοια «εργασιακό δικαίωμα» και «ελευθερίες» να επιβάλλει την ένδειξη «αναστολή».
• Την χυδαία πλύση εγκεφάλου ότι δήθεν «δεν υπάρχει εναλλακτική» απέναντι σε ένα σύστημα που δεν έχει για ΜΕΘ αλλά έχει για F-16 και για ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζιτών.
• Την επίθεση εναντίον όσων μιλούν για το λαό, τις ανάγκες και τα δίκαιά του, με την κατηγορία του «λαϊκισμού».
• Τον εξοβελισμό της έννοιας «αλληλεγγύη» από τους υπέρμαχους της νεοφιλελεύθερης ζούγκλας του «δεν υπάρχει κοινωνία, παρά μόνο άτομα».  
• Την μετατροπή του «μένουμε σπίτι» και της απαγόρευσης κυκλοφορίας σε προσομοίωση της δυστοπίας του «αλτ τις ει;» σε κανόνα «κοινωνικής συμβίωσης».
• Την καταγγελία σαν «αναχρονισμό» του αιτήματος για κεντρικό, πανεθνικό σχεδιασμό, με πρόγραμμα, με ιεραρχήσεις, με κοινωνικές προτεραιότητες και με σκοπό το κοινό όφελος κόντρα στον άναρχο καπιταλιστικό ανταγωνισμό στο Κολοσσαίο «ο θάνατός σου, το παντεσπάνι μου», κόντρα στον φιλοτομαρισμό του κεφαλαιοκράτη με σκοπό το κέρδος, κόντρα στη σπατάλη πόρων στο όνομα του εμπορίου της φιλαυτίας και της ανοησίας.

    Το «αύριο» ξεκίνησε. Και η «ατομική ευθύνη» καθενός για το χτίσιμό του είναι συνώνυμη του «κοινωνικού χρέους» του.

    Το «αύριο» ξεκίνησε. Και ή θα είναι χτισμένο πάνω σε αρχές και σε δικαιώματα με πρόσημο τον Ανθρωπο ή θα είναι μια πρωτοφανής βαρβαρότητα με όρους περιφρόνησης και πειθαναγκασμού της «αγέλης».

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Εως 25 εκατομμύρια θέσεις εργασίας μπορεί να χαθούν σε ολόκληρο τον κόσμο λόγω της κρίσης, προειδοποίησε ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας του ΟΗΕ (ILO). Σύμφωνα με το χειρότερο σενάριο -εκτιμά θα οδηγήσει σε υψηλότερη ανεργία απ' ότι η κρίση του 2008.

Οι πιο αισιόδοξοι υπολογισμοί είναι απώλεια 5,3 εκατομμυρίων θέσεων εργασίας και οι χειρότεροι: 24,7 εκατομμύρια.

Η κρίση μπορεί να αυξήσει των αριθμών των φτωχών εργαζόμενων στο χειρότερο σενάριο κατά 35 εκατομμύρια και στο καλύτερο κατά 8,8 εκατομμύρια. Ο ILO ζητά επειγόντως μέτρα σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο για να ελαχιστοποοιηθεί το επίπεδο της ανεργίας, πράγμα που όπως είπε, θα πρέπει να βασιστεί στην προστασία των δικαιωμάτων των εργαζομένων, την τόνωση της οικονομίας και της εργασίας και τη στήριξη των θέσεων εργασίας και των εισοδημάτων.

πηγη: efsyn.gr

Ουρές στα σύνορα της Γερμανίας με την Αυστρία