Στο 205,2% του ΑΕΠ θα κλείσει το δημόσιο χρέος κατά το τρέχον έτος, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, όπως καταγράφηκαν στην έκθεση Δημοσιονομικό Παρατηρητήριο (Fiscal Monitor).

Όπως προβλέπει το ΔΝΤ, το ελληνικό χρέος θα σημειώσει άλμα πάνω από 24 ποσοστιαίες μονάδες, καθώς το προηγούμενο έτος έκλεισε στο 180,9%. Το Ταμείο εκτιμά ότι η άμεση πορεία του δημόσιου χρέους θα επηρεαστεί από την υψηλή πτώση του ΑΕΠ (9,5% για το 2020), η οποία οφείλεται στα μέτρα που ελήφθησαν για την αντιμετώπιση της πανδημίας.

Συγκεκριμένα, οι προβλέψεις του ΔΝΤ για το δημόσιο χρέος:

• 2019: 180,9% του ΑΕΠ

• 2020: 205,2% του ΑΕΠ

• 2021: 200,5% του ΑΕΠ

• 2022: 187,3% του ΑΕΠ

Σημειώνεται ότι η εκτίμηση της ελληνικής κυβέρνησης για το δημόσιο χρέος έχει απόσταση από την πρόβλεψη του ΔΝΤ, καθώς σύμφωνα με το προσχέδιο του προϋπολογισμού που κατατέθηκε στη Βουλή, στο τέλος του 2020 η Ελλάδα θα αντιμετωπίζει χρέος ύψους 197,4% του ΑΕΠ. Σύμφωνα πάντα με το προσχέδιο, το 2021 το χρέος θα πέσει στο 184,7%.

Όσον αφορά το πρωτογενές έλλειμμα, το Ταμείο το τοποθετεί στο 6% για το τρέχον έτος. Παράλληλα, προβλέπει ότι η χώρα μας θα ισοσκελίσει το πρωτογενές έλλειμμα εντός του 2021, με βάση βεβαίως την ανάπτυξη 4,1% που εκτιμά για το ίδιο έτος. Επίσης το ΔΝΤ προβλέπει ότι η χώρα μας θα καταγράψει δημοσιονομικό έλλειμμα 9% το 2020 και 3% το 2021.

Επίσης, τα δημόσια έσοδα αναμένεται ότι θα ακολουθήσουν ανοδική πορεία:

• 2019: 46,8% του ΑΕΠ

• 2020: 48,3% του ΑΕΠ

• 2021: 48,3% του ΑΕΠ

• 2022: 48,7% του ΑΕΠ

Αντίθετα, το Ταμείο αναμένει ότι θα υπάρξει απότομη αύξηση των δαπανών μέσα στην επόμενη τριετία.

• 2019: 46,2% του ΑΕΠ

• 2020: 57,3% του ΑΕΠ

• 2021: 51,3% του ΑΕΠ

• 2022: 50,1% του ΑΕΠ

Σε κάθε περίπτωση, οι προβλέψεις του Ταμείου για την ελληνική οικονομία δημιουργούν έντονο σκεπτικισμό, με αρκετές μάλιστα από τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ να είναι πιο προσγειωμένες σε σύγκριση με αυτές του υπουργείου Οικονομικών (π.χ. για το 2021 το ΔΝΤ αναμένει ανάπτυξη 4,1%, ενώ η ελληνική κυβέρνηση 7,5%).

ΠΗΓΗ:  ergasianet.gr

Το τρίτο ναυάγιο μέσα σε λίγους μήνες ρυμουλκήθηκε για σκραπ

Ένα ακόμη ναυάγιο, το τρίτο κατά σειρά μέσα σε διάστημα λίγων μηνών, απομακρύνθηκε οριστικά από τον κόλπο της Ελευσίνας, μετά από συντονισμένες ενέργειες του Οργανισμού Λιμένος Ελευσίνας (Ο.Λ.Ε.) ΑΕ.

Πρόκειται για το Φ/Γ– ΑΜΜΟΛΗΠΤΙΚΟ «ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ» (Ν.Π. 10542) το οποίο ήταν εγκαταλελειμμένο επί σειρά ετών στη θαλάσσια περιοχή του Ασπροπύργου εντός της ζώνης Λιμένα Ελευσίνας, αρμοδιότητας του Ο.Λ.Ε. ΑΕ, επιβαρύνοντας το θαλάσσιο περιβάλλον και είχε χαρακτηριστεί ως ναυάγιο.

Η επιχείρηση απομάκρυνσης του πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2020, παρουσία υπηρεσιακών παραγόντων του Ο.Λ.Ε. ΑΕ, ενώ είχαν προηγηθεί και ολοκληρωθεί με επιτυχία οι απαραίτητες εργασίες ανέλκυσης του. Σε όλα τα στάδια των εργασιών ανέλκυσης και απομάκρυνσης του ναυαγίου τηρήθηκαν απαρέγκλιτα όλες οι τεχνικά ενδεδειγμένες συστάσεις της Τεχνικής Επιτροπής, η οποία έχει συσταθεί από τον Ο.Λ.Ε. ΑΕ για την επίβλεψη και διασφάλιση όλων των απαιτούμενων μέτρων ασφάλειας και προφύλαξης προς αποφυγή ρύπανσης του περιβάλλοντος.

Το Φ/Γ «ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ» έκανε το τελευταίο του ταξίδι ρυμουλκούμενο και προορίζεται για σκραπ. Είχε ελλιμενιστεί στην Ελευσίνα το 2012 και στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε από την πλοιοκτήτρια εταιρεία, παρά τις εξώδικες ενημερώσεις που είχε αποστείλει ο Ο.Λ.Ε. ΑΕ ως προς τις οικονομικές (τέλη ελλιμενισμού) και περιβαλλοντικές υποχρεώσεις της.

Το έργο της απομάκρυνσης του Φ/Γ «ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ» ανατέθηκε από τη Διοίκηση του Ο.Λ.Ε. ΑΕ με ανοιχτό δημόσιο μειοδοτικό διαγωνισμό και ενώ είχαν ήδη προηγηθεί δύο ανοικτοί πλειοδοτικοί δημόσιοι διαγωνισμοί που κηρύχθηκαν άγονοι.

Η Διοίκηση του Ο.Λ.Ε. ΑΕ θεωρεί άκρως σημαντικό το έργο της οριστικής απομάκρυνσης επικίνδυνων-επιβλαβών πλοίων και ναυαγίων για την αποσυμφόρηση του ήδη βεβαρημένου θαλάσσιου χώρου της Ελευσίνας ώστε να πάψει η περιοχή να αποτελεί “νεκροταφείο πλοίων” και βιομηχανικών αποβλήτων.
Το προσεχές διάστημα πρόκειται να απομακρυνθούν από τον κόλπο της Ελευσίνας και άλλα επικίνδυνα-επιβλαβή πλοία και ναυάγια.

ΠΗΓΗ: portnet.gr

Πλέον αποτελεί βεβαιότητα: Η πιθανότητα να προσβληθείς δύο φορές από την Covid-19 είναι υπαρκτή. Και μάλιστα η δεύτερη φορά να είναι βαρύτερη από την πρώτη. Τα περιστατικά αναμόλυνσης είναι σπάνια, αλλά θέτουν ερωτήματα σχετικά με την ανοσία και την εξέλιξη της επιδημίας.

Πόσα περιστατικά;

Σύμφωνα με την ιατρική επιθεώρηση The Lancet Infectious Diseases, πέντε επιβεβαιωμένα περιστατικά έχουν μέχρι στιγμής καταγραφεί στον κόσμο: στο Χονγκ Κονγκ, στο Βέλγιο, στην Ολλανδία, στον Ισημερινό και στην αμερικανική πολιτεία της Νεβάδα.

Αλλες περιπτώσεις έχουν περιγραφεί από ερευνητές στην Νότια Κορέα και το Ισραήλ, γεγονός που σημαίνει ότι έχουν εμφανισθεί το μέγιστον περί τις είκοσι περιπτώσεις αναμόλυνσης. Δηλαδή μία σταγόνα στον ωκεανό των κρουσμάτων του κορονοϊού (37,5 εκατομμύρια διαγνωσμένα κρούσματα παγκοσμίως από την έναρξη της επιδημίας).

«Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν περισσότερες», προειδοποιεί ο βασικός συντάκτης της μελέτης για το περιστατικό της Νεβάδα, ο καθηγητής Μαρκ Παντόρι.

«Από την μία πλευρά, πολλοί άνθρωποι που έχουν προσβληθεί από την Covid-19 δεν έχουν συμπτώματα, γεγονός που κάνει δύσκολο τον εντοπισμό τους. Η δεύτερη μόλυνση του ασθενή του Χονγκ Κονγκ ανακαλύφθηκε άλλωστε κατά τύχην, χάρις σε ένα τεστ στο αεροδρόμιο κατά την επιστροφή από την Ευρώπη.

Από την άλλη πλευρά, για να υπάρξει βεβαιότητα ότι πρόκειται για αναμόλυνση, πρέπει να γίνει γονιδιακή ανάλυση των επιχρισμάτων που έχουν ληφθεί και στις δύο μολύνσεις για να διαπιστωθεί όντως η παρουσία δύο διαφορετικών στελεχών του κορονοϊού. Αυτό είναι δύσκολο να εφαρμοσθεί σε μεγάλη κλίμακα.

Ποιες οι συνέπειες για τους ασθενείς

Εξαρτάται από την περίπτωση. Στους ασθενείς της Νεβάδα και του Ισημερινού , η δεύτερη μόλυνση ήταν σοβαρότερη από την πρώτη, αλλά αυτό δεν ίσχυε στις άλλες τρεις περιπτώσεις.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, το γεγονός ότι ο ασθενής του Χονγκ Κονγκ δεν είχε αναπτύξει συμπτώματα την δεύτερη φορά είναι καλό νέο: είναι ένδειξη ότι το ανοσοποιητικό έμαθε να αμύνεται μετά την πρώτη μόλυνση.

Αντίθετα, ο ασθενής της Νεβάδα χρειάσθηκε να νοσηλευθεί στα Επείγοντα και να λάβει οξυγόνο κατά την δεύτερη μόλυνση, την ώρα που τα συμπτώματά του ήταν ελαφρύτερα σε σχέση με την πρώτη φορά.

«Είναι ανησυχητικό», λέει η καθηγήτρια Ακίκο Ιουασάκι, ειδική στην ανοσία, του Πανεπιστημίου του Yale , σε σχόλιο που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση The Lancet Infectious Diseases.

Οι συντάκτες της μελέτης για τον αμερικανό ασθενή διατύπωσαν υποθέσεις για να εξηγήσουν για ποιον λόγο η δεύτερη μόλυνση ήταν σοβαρότερη από την πρώτη. Θα μπορούσε να οφείλεται στο γεγονός ότι εξετέθη σε μεγαλύτερο ιικό φορτίο την δεύτερη φορά, το οποίο και προκάλεσε οξύτερη αντίδραση.

Αλλες υποθέσεις είναι η έκθεση σε ισχυρότερο στέλεχος του ιού ή στο γεγονός ότι η δεύτερη μόλυνση διευκολύνθηκε από την παρουσία αντισωμάτων προερχομένων από την πρώτη (αυτό ισχύει και σε άλλες ασθένειες, όπως ο δάγγειος πυρετός).

Τέλος, οι ολλανδοί ερευνητές περιέγραψαν πρόσφατα την περίπτωση μίας γυναίκας 89 ετών που πέθανε έπειτα από αναμόλυνση. Αλλά παραλλήλως έπασχε από καρκίνο και οι αντοχές του ανοσοποιητικού της ήταν πολύ χαμηλές.

Ποιες οι συνέπειες για την επιδημία

Οι αναμολύνσεις θέτουν και πάλι το ερώτημα που έχει τεθεί από την αρχή της πανδημίας και δεν έχει βρει ακόμη οριστική απάντηση: ποιο είναι το επίπεδο και η διάρκεια της ανοσίας κατά του SARS-CoV-2, του κορονοϊού που προκαλεί την Covid-19;

Οι αναμολύνσεις σημειώθηκαν σε σχετικά μικρή χρονική απόσταση μεταξύ τους, τεσσεράμισι μήνες ανάμεσα στην πρώτη και την δεύτερη μόλυνση για τον ασθενή του Χονγκ Κονγκ και 48 ημέρες για τον ασθενή της Νεβάδα.

«Τα παραδείγματα άλλων κορονοϊών υπεύθυνων για ένα συνηθισμένο συνάχι, αλλά και οι Sras και Mers, δείχνουν ότι δεν υπάρχει δια βίου ανοσία», δήλωσε πρόσφατα η ειδική λοιμωξιολόγος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Μαρία βαν Κέρκχοουβ.

«Οι άνθρωποι που έχουν διαγνωσθεί θετικοί στον SARS-CoV-2 θα πρέπει να συνεχίσουν να λαμβάνουν μέτρα προφύλαξης, όπως η κοινωνική αποστασιοποίηση, η χρήση μάσκας και το πλύσιμο των χεριών», αφού η αναμόλυνση είναι πιθανή, είναι η συμβουλή του καθηγητή Παντόρι.

Προστατευτικά μέτρα που δεν απασχολούν τον Ντόναλντ Τραμπ. «Το είχα. Τώρα, λένε ότι έχω ανοσία. Αισθάνομαι τόσο δυνατός!», δήλωσε χθες κατά την διάρκεια προεκλογικής συγκέντρωσης στην Φλόριντα.

Οι επιστήμονες προσπαθούν επίσης να κατανοήσουν τους λόγους για τους οποίους ορισμένοι άνθρωποι αναμολύνονται.

«Τα περιστατικά αυτά μελετώνται ενδελεχώς για να διαπιστωθεί αν υπάρχει κάποιος μικρός παράγοντας που μπορεί να δικαιολογήσει την αναμόλυνση», δηλώνει ο ειδικός περί ανοσίας Φρεντερίκ Αλτάρ του γαλλικού ερευνητικού ινστιτούτου Inserm.

Ομως, όποια και αν είναι η αιτία, «οι αναμολύνσεις μας δείχνουν ότι δεν μπορούμε να στηριχθούμε στην κτηθείσα ανοσία από την μόλυνση για να επιτύχουμε συλλογική ανοσία», γράφει η καθηγήτρια Ιουασάκι.

Ποιες οι συνέπειες για ένα μελλοντικό εμβόλιο

Το γεγονός ότι οι αναμολύνσεις είναι πιθανές μπορεί να θέλει να πει ότι ένα εμβόλιο δεν θα παρείχε πλήρη προστασία. «Αλλά στο μέτρο που ο αριθμός των περιστατικών είναι πολύ μικρός, το γεγονός δεν πρέπει να μας αποθαρρύνει από την ανάπτυξη εμβολίου», αναφέρει ο καθηγητής Μπρένταν Ρεν του (London School of Hygiene & Tropical Medicine.

«Δεν γνωρίζουμε τις επιπλοκές στην εξέλιξη της επιδημίας, ούτε στην ικανότητα ανάπτυξης αποτελεσματικού εμβολίου», παραδέχεται η Συμμαχία για τα Εμβόλια (Gavi).

«Αλλά, ακόμη και λαμβάνοντας υπ΄όψιν όλες αυτές τις άγνωστες παραμέτρους, ο εμβολιασμός παραμένει το καλύτερο μέσο προστασίας κατά της Covid-19, ακόμη και αν αποδειχθεί ότι τα εμβόλια δεν προσφέρουν δια βίου ανοσία και ότι οι υπενθυμίσεις είναι αναγκαίες», τονίζει στην ιστοσελίδα του ο διεθνής οργανισμός.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

Ντίνα Ρέππα*

▸ Η κυβέρνηση βάζει στο στόχαστρο τις συλλογικές διαδικασίες

Στις 24 Σεπτέμβρη η υπουργός Παιδείας καταθέτει αιφνιδιαστικά στη βουλή μια ρύθμιση που προβλέπει ότι οι εκλογές των αιρετών εκπροσώπων των εργαζόμενων στα υπηρεσιακά συμβούλια των εκπαιδευτικών μπορούν να διεξαχθούν με ηλεκτρονική ψηφοφορία. Η πανδημία δίνει το πλαίσιο για να δικαιολογηθεί μια τέτοια ρύθμιση. Το έδαφος στρώνεται εδώ και καιρό. Πρώτη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, με ένα σκληρό χτύπημα στο δικαίωμα της απεργίας, παρεμβαίνει απευθείας στα καταστατικά των σωματείων και επιβάλλει την απόλυτη πλειοψηφία (50%+1) για την κήρυξη μιας απεργίας. Η ΝΔ ακολουθεί αμέσως μετά με το φακέλωμα των σωματείων και την επιβολή μητρώου συνδικαλιζόμενων, καθώς και με το τον νόμο του σύγχρονου ολοκληρωτισμού για τις διαδηλώσεις, εγκαινιάζοντας έτσι ένα νέο γύρο απαγορεύσεων.

Όμως, η ηλεκτρονική ψηφοφορία δεν αποτελεί ένα ακόμα αντιδραστικό μέτρο. Είναι ποιοτική αναβάθμιση της επίθεσης που επιδιώκει να μεταλλάξει με απευθείας παρέμβαση του κράτους και της κυβέρνησης, δομή και περιεχόμενο, μορφές λειτουργίας και παρέμβασης του συνδικαλιστικού κινήματος. Η κυβέρνηση αποβλέπει να εγκαθιδρύσει ένα ιδιότυπο μόνιμο lockdown στη λειτουργία των σωματείων. Η κοινωνική «αποστασιοποίηση» για την αποφυγή εξάπλωσης του κορωνοϊού θέλουν να μεταφερθεί πρώτα και κύρια εκεί όπου κρίνεται η δυνατότητα της νεολαίας και των εργαζόμενων να ανατρέπουν την κυρίαρχη πολιτική, στις μαζικές διαδικασίες και στη λειτουργία των φορέων συλλογικής οργάνωσης τους.

Με την ηλεκτρονική ψηφοφορία ως εργαλείο και συνολικότερα με το ιδεολόγημα της ηλεκτρονικής «δημοκρατίας» όπου όλα γίνονται δια μέσου του υπολογιστή, σε καθεστώς απομόνωσης, δίνουν βάρος στην ατομική συμπεριφορά και στη χειραγώγησή της από τα πλήρως ελεγχόμενα από το κεφάλαιο ΜΜΕ. Ο στόχος είναι να απαξιωθούν όλες οι διαδικασίες που ο εργαζόμενος συμμετέχει συλλογικά και δια ζώσης, όλες όσες δίνουν τη δυνατότητα να υπάρξουν ρήγματα στην κυρίαρχη πολιτική κι έτσι ο καθένας αποκομμένος από τη συλλογική συζήτηση και ιδεολογική, πολιτική και συνδικαλιστική διαπάλη να δρα όλο και περισσότερο σε συνθήκες «εικονικής πραγματικότητας». Το πρόβλημα τους δεν είναι ο κορωνοϊός και τα υγειονομικά πρωτόκολλα. Το αποκλειστικό μέλημά τους είναι να ξεμπερδεύουν με ό,τι κρατά ζωντανό το συνδικαλιστικό κίνημα, τις διαδικασίες βάσης, τις γενικές συνελεύσεις, τη συλλογική συζήτηση. Ταυτόχρονα, εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο που θέλει το σπάσιμο κάθε κοινωνικού δεσμού, προάγοντας την ατομικότητα και τη συνδιαλλαγή. Ο εργαζόμενος ψηφίζει από υπολογιστή, ο εκπαιδευτικός κάνει μάθημα από υπολογιστή, το παιδί παίζει από υπολογιστή.

Η κυβέρνηση διάλεξε τις εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια για το πείραμα της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας και για πολλούς ακόμα λόγους. Γιατί είναι εκλογές που τις διεξάγει το κράτος και έχει τον πλήρη έλεγχό τους και φυσικά η αλλοίωση του αποτελέσματος είναι σχεδόν βέβαιη. Μέχρι στιγμής, πάντως, κάτω από την πίεση και την αποφασιστικότητα των Παρεμβάσεων ΔΕ που από την πρώτη στιγμή επιδίωξαν να υπάρξει κοινή δήλωση όλων των πολιτικών δυνάμεων ότι θα αποσύρουν τα ψηφοδέλτιά τους με την ταυτόχρονη ρητή δήλωσή τους ότι αυτές θα το πράξουν ακόμα κι αν είναι το μοναδικό ψηφοδέλτιο που θα αποσυρθεί, οι παρατάξεις στο ΔΣ της ΟΛΜΕ εξέδωσαν ομόφωνη απόφαση όπου καταγγέλλουν την ηλεκτρονική ψηφοφορία και δηλώνουν απόσυρση των ψηφοδελτίων τους. Μετά από αυτό, ακολούθησε και το ΔΣ της ΔΟΕ με σχετική πλειοψηφία (Παρεμβάσεις, ΑΣΕ/ΠΑΜΕ, Δίκτυο-ΣΥΡΙΖΑ) με τη ΔΑΚΕ και τη ΔΗΣΥ να χλευάζουν την απόφαση και να δηλώνουν ότι δεν δεσμεύονται από αυτήν.

Τις επόμενες μέρες θα κριθεί, αν το υπουργείο Παιδείας θα υποχωρήσει ή θα οξύνει την αντιπαράθεση. Το σίγουρο είναι ότι ο μαχόμενος κόσμος είναι απολύτως ενάντια σε μια τέτοια εξέλιξη. Απέναντι σε αυτούς τους στόχους από την πλευρά του κεφαλαίου και της κυβέρνησης, η απάντηση της ριζοσπαστικής αντικαπιταλιστικής πτέρυγας μπορεί να είναι μόνο μία, ακύρωση, μπλοκάρισμα και απονομιμοποίηση. Όλες οι δυνάμεις κρίνονται αυτή την περίοδο από τη θέση τους στην ηλεκτρονική ψηφοφορία αλλά και από την τελική τους στάση, αν αυτή εφαρμοστεί. Ήδη πολλές οργανώσεις που συνδικαλίζονται στον χώρο της εκπαίδευσης, ανάμεσά τους και το ΝΑΡ καθώς και πλήθος αγωνιστών στα ψηφοδέλτια σε όλη την Ελλάδα, έχουν δεσμευτεί ότι θα αποσυρθούν. Η απόσυρση των ψηφοδελτίων θα σημάνει την απονομιμοποίηση των αποτελεσμάτων και των διαδικασιών και κυρίως θα συμβάλλει στη συγκρότηση ρεύματος ακύρωσής τους.

*Εκπαιδευτικός, δημοτική σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων

Πηγή: prin.gr - pandiera.gr

Η κυβένρνηση αντί να επιτάξει τις ΜΕΘ ιδιωτικών δομών τους παραχωρεί νέο μπόνους με τη δυνατότηα αύξησης κατά 40% των κλινών ΜΕΘ με το ίδιο προσωπικό! ΜΕΘ που θα παραχωρηθούν (με το αζημίωτο) στο Εθνικό Σύστημα Υγείας για τις ανάγκες που δημιουργεί η πανδημία. Γίνεται φανερό πως όταν η κυβέρνηση μιλά για σχέδιο αύξησης των κλινών ΜΕΘ, εννοεί μπόνους και δώρα αρκετών εκατ. ευρώ στους κλινικάρχες.

«Με ειδική ρύθμιση το υπουργείο Υγείας προσφέρει τη δυνατότητα στις ιδιωτικές κλινικές να αυξήσουν κατά 40% τον αριθμό των κλινών εντατικής με το ίδιο προσωπικό! Η ρύθμιση θα ισχύσει κατ’ εξαίρεση των κείμενων διατάξεων και θα μπορεί να γίνει με απλή γνωστοποίηση της ιδιωτικής κλινικής στην αρμόδια Περιφέρεια, στην οποία υπάγονται και στην τεχνική υπηρεσία και τη Διεύθυνση Οργάνωσης και Λειτουργίας Νοσηλευτικών Μονάδων και Εποπτευόμενων Φορέων του Υπουργείου Υγείας.

Στόχος της ρύθμισης είναι προφανώς η αντιμετώπιση της πανδημίας. Η ρύθμιση ορίζει ότι οι νέες κλίνες θα διατίθενται αποκλειστικά για να καλυφθούν οι ανάγκες του πληθυσμού από το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Με τη λήξη της κρίσης, οι συγκεκριμένες κλίνες ΜΕΘ υποχρεούνται να υποστούν έλεγχο καταλληλότητας για να διατηρηθούν, άλλως θα καταργηθούν αυτοδικαίως. Η ρύθμιση ισχύει για το χρονικό διάστημα από 01.10.2020 και έως την 31.12.2020.

Μεταφορά ασθενών στον ιδιωτικό τομέα

Η ρύθμιση ορίζει ότι αν έχουμε έξαρση των περιστατικών covid-19 τότε σε περίπτωση που δεν επαρκούν οι κλίνες στις δημόσιες δομές, δύναται να διατίθενται κλίνες νοσηλείας και κλίνες ΜΕΘ σε ιδιωτικά θεραπευτήρια-κλινικές, οι οποίες διαθέτουν σύμφωνα με την άδεια λειτουργίας τους αντίστοιχα τμήματα για τη νοσηλευτική περίθαλψη των ασθενών, καθ’ υπέρβασιν του αριθμού όσων διατίθενται στον ΕΟΠΥΥ δυνάμει σχετικών Μνημονίων Συνεργασίας, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 21 του ΕΚΠΥ. Οι διακομισθέντες ασθενείς σε ΜΕΘ ιδιωτικών θεραπευτηρίων κλινικών, σε περίπτωση συνέχισης της νοσηλείας σε απλό θάλαμο νοσηλείας, επαναμεταφέρονται στις δομές του ΕΣΥ, εφόσον υπάρχει διαθεσιμότητα.

Σε περίπτωση αναγκαίας διακομιδής ασθενούς από δημόσιο νοσοκομείο σε θάλαμο νοσηλείας ιδιωτικού θεραπευτηρίου-κλινικής, κατόπιν σχετικής συναίνεσης και αποδοχής του περιστατικού από την ιδιωτική κλινική, τότε η νοσηλεία αποζημιώνεται σύμφωνα με το φύλλο νοσηλείας του ασθενούς, είτε με ΚΕΝ είτε με ημερήσιο νοσήλιο και τα εξαιρούμενα αυτού, όπως περιγράφονται στον ΕΚΠΥ του ΕΟΠΥΥ.

Σε περίπτωση νοσηλείας σε ΜΕΘ ιδιωτικού θεραπευτηρίου-κλινικής, η τιμή ημερήσιας αποζημίωσης ΜΕΘ, για την εφαρμογή της παρούσας, αντιστοιχεί στο ημερήσιο νοσήλιο της παρ. 8 του άρθρου 21 του ΕΚΠΥ του ΕΟΠΥΥ (ΦΕΚ Β 4898/2018), πολλαπλασιαζόμενο με τον συντελεστή μισθολογικού κόστους 2,09 όπως προβλέπεται στην υπ’ αριθμ. Υ4α/οικ.105494 κοινή υπουργική απόφαση (ΦΕΚ Β’3096/2012). (…)

Η ανωτέρω διαδικασία αποζημίωσης των συμβεβλημένων ιδιωτικών θεραπευτηρίων-κλινικών για τις κλίνες νοσηλείας και ΜΕΘ που θα διατεθούν στο ΕΚΑΒ, είναι καθ’ υπέρβασιν του αριθμού όσων διατίθενται στον ΕΟΠΥΥ δυνάμει σχετικών Μνημονίων Συνεργασίας κατ’ εφαρμογή του άρθρου 21 του ΕΚΠΥ και οι σχετικές δαπάνες θα υποβάλλονται στον ΕΟΠΥΥ διακριτά και θα καλυφθούν με έκτακτη οικονομική ενίσχυση του ΕΟΠΥΥ που ορίζεται ως φορέας υλοποίησης σύμφωνα με το άρθρο 5 της ΠΝΠ. Κάθε λεπτομέρεια για τη διαδικασία υποβολής, ελέγχου και αποζημίωσης των δαπανών ρυθμίζεται με απόφαση ΔΣ ΕΟΠΥΥ. Για τις ως άνω δαπάνες δεν εφαρμόζεται ο μηχανισμός αυτόματης επιστροφής (clawback) και το μηνιαίο κλιμακωτό ποσοστό έκπτωσης (rebate) του άρθρου 100 του ν. 4172/2013»

Πηγή: virus.com.gr - atexnos.gr

Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Μπορεί προς το παρόν να μην υλοποιήθηκε η συγκρότηση του ΠΑΣΟΚικού τύπου «πειθαρχικό» που είχε εξαγγείλει ο Α. Τσίπρας, αλλά η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς μια αυταρχικού τύπου κομματική οργάνωση προχωρά, καθώς συμβαδίζει με την αστική του μετάλλαξη.

Τελικά, η δημιουργία τετραμελούς Πειθαρχικού Συμβουλίου, που είχε προτείνει ο A. Τσίπρας, αποσύρθηκε απ’ τον ίδιο, έπειτα από την όξυνση των αντιπαραθέσεων στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και τη δημόσια κατακραυγή. Η ανάκληση ωστόσο αυτής της απόφασης δεν αποτελεί και ανάκληση της αυταρχικoποίησης και του προεδροκεντρικού μοντέλου, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ ανακαλεί μεν τον θεσμό αυτόν, όχι όμως στην ουσία του αλλά στη μορφή του. Όρισε ότι «όποιοι παρεκκλίνουν από τη γραμμή» θα λογοδοτούν στον γραμματέα του κόμματος Δ. Τζανακόπουλο και τη γραμματέα της κοινοβουλευτικής ομάδας Όλγα Γεροβασίλη. Δηλαδή, θα λογοδοτούν όχι σε θεσμικό όργανο, που θα μπορούσε να έχει κάποια αυτοτέλεια, αλλά σε πρόσωπα του στενού περιβάλλοντος και της απόλυτης εμπιστοσύνης του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Eπιπλέον, ο Τσίπρας δεν απέσυρε την πρότασή του, επειδή πείστηκε για την αντιδραστικότητά της, αλλά επειδή ευελπιστεί σε μια ραγδαία πτώση της δημοτικότητας του Μητσοτάκη, λόγω οξυμμένων προβλημάτων, που ευνοεί την προβολή μιας ελκυστικής «νέας πρότασης» από τον ΣΥΡΙΖΑ προς άγραν των χαμένων ψήφων.

Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς μια αυταρχικού τύπου κομματική οργάνωση συμβαδίζει με την πορεία προς την αστική μετάλλαξή του, που στις βασικές της γραμμές έχει πραγματοποιηθεί.

Η αστική πολιτική, ακόμη κι όταν επικαλείται τη φιλολαϊκότητα, τη δημοκρατία ή… και το σοσιαλισμό, είναι από την ταξική φύση της πολιτική εκμεταλλευτική, αντιλαϊκή, αντιδημοκρατική. Όταν οι φορείς της αναλαμβάνουν τη διακυβέρνηση, υποχρεώνονται να εφαρμόσουν απροκάλυπτα την αντιλαϊκή πολιτική, που απαιτούν οι ταξικοί αφεντάδες τους.

Τα αριστερά κόμματα μετασχηματίζονται σε αστικά σε ποικίλες συνθήκες και μορφές. Ιδιαίτερα σε συνθήκες κοσμογονικών κρίσεων έχει παρατηρηθεί μαζικός εξαστισμός κομμουνιστικών κομμάτων. Το ιστορικό αυτό φαινόμενο εμφανίστηκε δύο φορές τον προηγούμενο αιώνα με την αστικοποίηση στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο των κομμάτων της Β’ Διεθνούς και το 1989-90 με την κατάρρευση του γραφειοκρατικού καθεστώτος στην ΕΣΣΔ και τη μετάλλαξη των κομμουνιστικών κομμάτων του υπαρκτού σοσιαλισμού σε αστικά κόμματα. Αυτός ο μετασχηματισμός πραγματοποιείται κατά στάδια διαλεκτικά συνδεόμενα. Στις καπιταλιστικές χώρες, κομμουνιστικά κόμματα υιοθετούν τον ρεφορμιστικό δρόμο ως τον μόνο ρεαλιστικό για τη μετάβαση στο σοσιαλισμό. Σ’ ένα αρκετά μεταγενέστερο στάδιο εγκαταλείπουν και τη λεκτική αναφορά στο σοσιαλισμό. Θεωρούν θεμιτό και αναγκαίο ν’αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας, σεβόμενα το αστικό οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο ως τον μόνο ρεαλιστικό δρόμο για την κατάκτηση της εξουσίας. Κατά παράδοξο τρόπο το νέο προοδευτικό καθεστώς θα είναι κατ’ αυτούς το τελικό άθροισμα αποτυχιών και επιτυχιών. Αυτή την πορεία έχει ακολουθήσει σε γενικές γραμμές και ο ΣΥΡΙΖΑ. Το πάθος της εξουσίας που διακατέχει την ηγεσία του οδήγησε σε ταχεία και ολοκληρωτική ανατροπή της ριζοσπαστικής φυσιογνωμίας του. Η πάση θυσία ανάληψη της εξουσίας οδήγησε το κόμμα όχι απλώς στη διακυβέρνηση αλλά και στην υιοθέτηση μιας λαοκτόνας μνημονιακής πολιτικής και στη δορυφοροποίηση στο άρμα του αμερικάνικου και ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού.

Η συστημική τάση επικράτησε στον ΣΥΡΙΖΑ με ορόσημο τις εκλογές του 2012, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση και αναπτερώθηκαν οι ελπίδες του για ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας. Ένα από τα πρώτα βήματα της ηγεσίας του στην πορεία προς τη διακυβέρνηση ήταν ο βίαιος μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ από συμμαχία ανεξάρτητων κομμάτων και οργανώσεων σε ενιαίο κόμμα με μετατροπή των «συνιστωσών» σε τάσεις του κόμματος. Οι αριστερές οργανώσεις διαπνεόμενες από καιροσκοπικό ωφελιμισμό υποτάχτηκαν στην αυταρχική βούληση της ηγεσίας, με εξαίρεση τους Ενεργούς Πολίτες του Μ. Γλέζου. Αποκαλυπτική του εκβιαστικού χαρακτήρα αυτής της ενοποίησης ήταν η απειλή αποβολής απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ όσων οργανώσεων δεν συμφωνούσαν. Ωστόσο, αυτή η αυταρχική ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αναπόφευκτη, αφού η ανάληψη και άσκηση της διακυβέρνησης, σε συνθήκες μάλιστα μνημονίων, θα ήταν πολύ δύσκολη, αν όχι αδύνατη, από ένα σχήμα αριστερής συμμαχίας.

Καθοριστικό σταθμό στην αυταρχικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί η απόφαση Τσίπρα να αγνοήσει το «Όχι» στο δημοψήφισμα του 2015

Καθοριστικό σταθμό στον αρχηγοκεντρισμό και στην αυταρχικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί η απόφαση του Τσίπρα να αγνοήσει την αρνητική ετυμηγορία του ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015, χωρίς τη σύγκληση οργάνων, και να συνάψει νέα μνημονιακή συμφωνία με την ΕΕ. Στις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ προχώρησε παραπέρα στην αυταρχική και απατηλή αντιμετώπιση του λαού και του κόμματος. Υποσχέθηκε την εφαρμογή και ενός παράλληλου προγράμματος και αυταρχικότατα διέψευσε τις λαϊκές προσδοκίες για την εφαρμογή του. Παράλληλα, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, αξιοποιώντας το αντιδημοκρατικό σύστημα της λίστας, εξανάγκασε την εσωτερική αριστερή αντιπολίτευση ή να υποταχτεί στα κελεύσματά της ή ν’αποχωρήσει, εξασφαλίζοντας το δεύτερο.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο, που για την ανάκληση της χαμένης εκλογικής επιρροής της, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ καταφεύγει και στην πειθαρχική δίωξη των διαφωνούντων.

πηγη: prin.gr

Η πρέσβειρα του νεοφιλελευθερισμού στον ΟΟΣΑ, η πρώην υπουργός του Σημίτη, του Παπανδρέου και του Παπαδήμου, σύγχυσε κόσμο σε Ν.Δ και ΚΙΝ.ΑΛ

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Και ξαφνικά (;) μας προέκυψε η Άννα Διαμαντοπούλου! Ένα στέλεχος του σημιτικού-εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ που ο Κυριάκος Μητσοτάκης προτείνει για να αναλάβει την θέση του επικεφαλής γ.γ του ΟΟΣΑ. Στην φωτογραφία τη βλέπετε με τον πρώην γ.γ του ΟΟΣΑ Άνχελ Γκουρία.

Η ανακοίνωση έγινε αιφνιδιαστικά από τον πρωθυπουργό, μιας και ουδείς γνώριζε ότι «παίζει» μια τέτοια υποψηφιότητα. Όσοι γνωρίζουν τι εστί ΟΟΣΑ, αντιλαμβάνονται τον νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη και ταυτόχρονα θυμούνται τον εξίσου νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα της πολιτικής Σημίτη, προφανώς, δεν πάγωσαν από έκπληξη.

Υπουργός του Σημίτη η Άννα Διαμαντοπούλου, υπουργός του Γιώργου Παπανδρέου και του Λουκά Παπαδήμου στην συνέχεια, ανέλαβε και Ευρωπαία Επίτροπος. Προώθησε αντιδραστικές αλλαγές στην εκπαίδευση αλλά και στα υπουργεία Ανάπτυξης όπου βρέθηκε το 1996 και το 2012. Δηλαδή με λίγα λόγια ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση.

Ως εδώ καλά. Έλα όμως που δεν έχουν την ίδια οπτική του πράγματος στην Νέα Δημοκρατία και στο Κίνημα Αλλαγής.

Στην «γαλάζια παράταξη» βλέπετε εκτός από την ηγετική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας υπάρχουν και …άλλα όντα. Όπως για παράδειγμα η – σιωπηρή μεν αλλά παρούσα- καραμανλική πτέρυγα, η οποία είδε μια άλλοτε βοηθό του «Αρχιερέα της Διαπλοπής» (έτσι τον λέγανε)  Κώστα Σημίτη να εκπροσωπεί την χώρα σε ένα οργανισμό που έχουν σε πολύ μεγάλη εκτίμηση. Οι «σαμαρικοί» πάλι έχουν σαφώς μικρότερη  «αλλεργία» στους «σημιτικούς», όμως θεωρούν ότι δεκάδες αξιόλογα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας θα μπορούσαν να προταθούν για την συγκεκριμένη θέση. Προοπτική πολύ πιο ταιριαστή από το να προτιμηθεί ένα πρώην στέλεχος του ΠΑΣΟΚ.

Στην ηγεσία του ΚΙΝ.ΑΛ πάλι φαίνεται να άρεσε η εξέλιξη. Μάλιστα με επίσημη ανακοίνωση ευχήθηκε «καλή επιτυχία» στην Άννα Διαμαντοπούλου λέγοντας πως η εξέλιξη είναι θετική για την χώρα. Επίσης το ΚΙΝ.ΑΛ ανέφερε σε ανακοίνωσή του πως  η Νέα Δημοκρατία «επέλεξε ένα στέλεχος από άλλο πολιτικό χώρο για μια κορυφαία διεθνή θέση, αποδεικνύοντας ότι το κόμμα του δεν διαθέτει ανάλογο δυναμικό». Πράγμα που αν το προεκτείνει κανείς σε πολιτικό επίπεδο μπορεί να σημαίνει ότι αύριο – μεθαύριο μπορεί για τους ίδιους λόγους να προτιμήσει ο Μητσοτάκης να προσεταιριστεί ολόκληρο το ΚΙΝ.ΑΛ, εφόσον οι περιστάσεις το απαιτήσουν.

Αυτά ισχύουν για την ηγεσία. Διότι υπήρχαν και άλλοι στο ΚΙΝ.ΑΛ που δεν το αντιμετώπισαν έτσι ψύχραιμα. Με πρώτο και καλύτερο τον Ανδρέα Λοβέρδο που έκανε την παρακάτω ανάρτηση:

Σε περίπτωση που δεν αντιληφθήκατε το πολιτικό νόημα της ανάρτησης να σας το μεταφράσουμε: « Τι γίνεται ρε παιδιά; Άμα ήταν έτσι γιατί να μην πήγαινα εγώ, που έκανα και στην κυβέρνηση Σαμαρά;».

Εν ολίγοις η πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη για την Άννα Διαμαντοπούλου, μας λέει αυτό που πολύ καλά γνωρίζουμε: Ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική ηγεμονεύει αυτή την περίοδο. Όχι μόνον στην Νέα Δημοκρατία αλλά σε ένα μεγάλο φάσμα του πολιτικού συστήματος. Είναι αυτή η εκδοχή του πράγματος που οι εγχώριες και διεθνείς «δυνάμεις της αγοράς» χρειάζονται αυτή την περίοδο. Προκειμένου να κεφαλαιοποιήσουν το «There is no alternative» που θεωρούν ότι «άφησε» στην κοινωνία η μνημονιακή περίοδος και οι πολιτικές εξελίξεις που κυοφόρησε.

Που πάει όμως η Άννα;

Για να έχουμε όμως μία εικόνα που θέλει να στείλει ο Κυριάκος Μητσοτάκης την Άννα Διαμαντοπούλου, ας θυμηθούμε μια παλιότερη έκθεση του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών για την 3^η Εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, που στόχο είχε την διόρθωση των στρεβλώσεων.

Όπως μας πληροφορεί ο ΣΕΒ σε έκθεσή του το 2016 «η 3 η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ είναι το μεγαλύτερο έργο τόσο σε έκταση νομοθετημάτων που εξετάστηκαν (55,7% του συνόλου των νομοθετημάτων που εξετάστηκαν και στα 3 έργα), σε αριθμό δυνητικών εμποδίων στον ανταγωνισμό που εντοπίστηκαν (45,2%), αλλά και στο πλήθος των συστάσεων που διατυπώθηκαν (46,1%), παρόλο που η 1 η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ εξέτασε τους κλάδους με τη μεγαλύτερη συμμετοχή στην ακαθάριστη προστιθέμενη αξία και την απασχόληση (καθώς συμπεριέλαβε τους τομείς του τουρισμού και του λιανικού εμπορίου), ενώ συγκέντρωσε και τις μεγαλύτερες συγκρούσεις κατά την υλοποίηση των συστάσεων που περιελάμβανε (λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές, bake off, σημεία πώλησης βρεφικού γάλακτος, προσφορές και εκπτώσεις, ΜΗ.ΣΥ.ΦΑ., απελευθέρωση φαρμακείων, κ.ά.)».

Σύμφωνα πάντα με τον ΣΕΒ οι παρεμβάσεις του ΟΟΣΑ έχουν 3 επίπεδα δυσκολίας. Στο πρώτο επίπεδο περιλαμβάνονται οι προτάσεις του που αφορούν «ξεπερασμένες» διατάξεις που ισχύουν ακόμη. Εκεί «οι συστάσεις περί ρητής κατάργησης συγκεκριμένης διάταξης υλοποιούνται με τη μορφή μιας απλής νομοτεχνικής διατύπωσης και συνεπάγεται μηδενικά περιθώρια νομικής αβεβαιότητας, ενώ συνήθως δεν προκαλούν συγκρούσεις γιατί έχουν ξεπεραστεί στην πράξη».

Υπάρχει ένα ενδιάμεσο επίπεδο και στην συνέχεια ένα 3^ο επίπεδο. Σε αυτό περιλαμβάνονται προτάσεις για «ρητή κατάργηση περιοριστικών διατάξεων (π.χ. ελάχιστο αριθμό προσωπικού, ελάχιστο μέγεθος εγκατάστασης)». Σε αυτό το επίπεδο «οι συστάσεις περί ρητής κατάργησης συγκεκριμένης διάταξης υλοποιούνται με τη μορφή μιας απλής νομοτεχνικής διατύπωσης και συνεπάγονται μηδενικά περιθώρια νομικής αβεβαιότητας. Ενδέχεται να προκαλέσουν συγκρούσεις καθώς συνδέονται με εκχώρηση προνομίων σε συγκεκριμένους κλάδους ή παράγοντες της αγοράς».

Για να το μεταφράσουμε αυτό σημαίνει συγκρούσεις με τους εργαζόμενους που κατά βάση «την πληρώνουν» από την εφαρμογή της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ.

Είναι άγνωστο αν τελικά η Άννα Διαμαντοπούλου θα επιλεγεί για την θέση του Άνχελ Γκουρία. Αν όμως το κάνει είναι σίγουρο πως με τις απόψεις που έχει θα νιώσει …σαν στο σπίτι της. Θα έχει λίγο παραπάνω δουλειά και πήγαινε-έλα, αφού είναι και στέλεχος στην Coca Cola, αλλά είμαστε βέβαιοι πως θα τα καταφέρει.

πηγη: imerodromos.gr

ΠΗΓΗ: prin.gr

Μεταφράσαμε την σειρά άρθρων της σοσιαλιστικής έκδοσης Struggle La Lucha, για τις αμερικάνικες εκλογές. Δημοσιεύουμε το 1ο άρθρο από τον Gary Wilson.

Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ομόφωνα στις 6 Ιουλίου ότι οι πολιτείες μπορούν να τιμωρήσουν τα μέλη της Εκλογικής Ακαδημίας που δεν υποστηρίζουν το νικητή της λαϊκής ψήφου της πολιτείας τους στις προεδρικές εκλογές.

Η απόφαση του δικαστηρίου είναι απάντηση στις προεδρικές εκλογές του 2016, όταν 10 εκλέκτορες ψήφισαν κάποιον άλλο εκτός από τον υποψήφιο της πολιτείας τους, φανερώνοντας πώς οι εκλέκτορες έχουν τη δυνατότητα να προκρίνουν τις εκλογές. Η απόφαση δεν αλλάζει με κανένα τρόπο το σύστημα της Εκλογικής Ακαδημίας.

Οι ΗΠΑ δεν έχουν άμεσες εκλογές για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αν και οι άμεσες εκλογές θεωρούνται ο κανόνας για μια αστική δημοκρατία. Η ικανότητα άμεσης ψηφοφορίας είναι συνώνυμη με τα δημοκρατικά δικαιώματα. Η αδυναμία είναι συνώνυμη με την άρνηση των δικαιωμάτων. Το σύστημα της Εκλογικής Ακαδημίας, το οποίο δανείστηκε από το σύνταγμα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας πριν από περίπου 2.000 χρόνια, παράχει μόνο κάτι που μοιάζει με εκλογικά δικαιώματα, διατηρώντας την πραγματική εξουσία στα χέρια των λίγων πλουσίων.

Οι έμμεσες εκλογές, μέσω της Εκλογικής Ακαδημίας, αυξάνουν τη δύναμη των πλουσίων.

Στις εκλογές του 2000, ο Τζορτζ Ο. Μπους έχασε τη λαϊκή ψήφο αλλά κέρδισε στην Εκλογική Ακαδημία. Το ίδιο συνέβη και με τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έχασε τη λαϊκή ψήφο το 2016 κατά σχεδόν 3 εκατομμύρια ψήφους, πάνω από 2%. αλλά κέρδισε την έμμεση ψήφο της Εκλογικής Ακαδημίας.

Οι προεκλογικές εκστρατείες του 2020 των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικανών επικεντρώθηκαν σχεδόν αποκλειστικά στη νίκη στις εκλογές του Εκλογικού Σώματος, ιδιαίτερα σε αυτές που ονομάζονται “πολιτείες μάχης”.

Δικαστήριο

Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει ήδη διαλύσει τη νομοθεσία για τα δικαιώματα ψήφου του 1965. Η απόφαση Shelby County/Holder το 2013 απέκλεισε την ομοσπονδιακή εποπτεία των πολιτειακών εκλογικών νόμων.

Σύμφωνα με το Κέντρο Δικαιοσύνης Brennan: “Η απόφαση του Shelby άνοιξε τις πύλες για πλήθος νόμων που περιορίζουν την ψηφοφορία σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι επιπτώσεις ήταν άμεσες. Μέσα σε 24 ώρες από την απόφαση, το Τέξας ανακοίνωσε ότι θα εφαρμόσει έναν αυστηρό νόμο για την ταυτοποίηση των φωτογραφιών. Δύο άλλες πολιτείες, η Μισισίπι και η Αλαμπάμα, άρχισαν επίσης να εφαρμόζουν τους νόμους περί ταυτοποίησης των φωτογραφιών που είχαν απαγορευτεί στο παρελθόν λόγω της ομοσπονδιακής εξουσιοδότησης”.

Τον Ιούλιο του 2017, στη Τζόρτζια, 600.000 άνθρωποι, περίπου το 8% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων της πολιτείας, απομακρύνθηκαν από τους καταλόγους και υποχρεώθηκαν να εγγραφούν εκ νέου. Περίπου 107.000 εξ’ αυτών απλά επειδή δεν είχαν ψηφίσει στις πρόσφατες εκλογές. Το 2018, η πολιτεία μπλόκαρε την εγγραφή 53.000 κατοίκων της πολιτείας, το 70% των οποίων ήταν Αφροαμερικανοί.

Οι νόμοι για την ταυτοποίηση των ψηφοφόρων και άλλοι περιορισμοί που αφορούν κυρίως τους Αφροαμερικανούς και τους Λατίνους έχουν ξεκινήσει σε αρκετές άλλες πολιτείες, όχι όλες στο Νότο. Τα εκλογικά κέντρα έχουν κλείσει, οι πρόωρες εκλογές έχουν περιοριστεί και οι κανόνες εγγραφής έχουν γίνει πιο αυστηροί.

Η καταστολή των μαύρων ψηφοφόρων σε αυτή τη χώρα έχει επιστρέψει στα επίπεδα της δεκαετίας του 1950.

Το Σύνταγμα έδωσε εξουσία στους κατόχους δουλων

Το 1787, το Σύνταγμα υιοθετήθηκε για να διασφαλιστεί ότι η εκτελεστική εξουσία κατέχεται πάντα από την ομάδα των ιδιοκτητών σκλάβων. Από τους πρώτους 10 προέδρους των ΗΠΑ, μόνο δύο, ο Τζον Άνταμς και ο Τζον Κουίνσι Άνταμς, δεν ήταν ιδιοκτήτες σκλάβων.

Σχετικά με τη ρατσιστική προέλευση του Εκλογικού Κολεγίου, ο καθηγητής συνταγματικού δικαίου του Yale Akhil Reed Amar αναφέρει:

“Εάν η κλίση του συστήματος υπέρ της δουλείας δεν ήταν ιδιαίτερα εμφανής όταν επικυρώθηκε το Σύνταγμα, γρήγορα έγινε έτσι. Για 32 από τα 36 πρώτα χρόνια του Συντάγματος, ένας λευκός ιδιοκτήτης σκλάβων της Βιρμανίας κατείχε την προεδρία.

“Ο Νότιος Τόμας Τζέφερσον, για παράδειγμα, κέρδισε την εκλογή του 1800-01 εναντίον του Βόρειου Τζον Άνταμς σε έναν αγώνα όπου η κλίση υπέρ των δουλοκτητών του Εκλογικού Σώματος ήταν ο αποφασιστικός παράγοντας της νίκης. Χωρίς τις επιπλέον ψήφους της Εκλογικής Ακαδημίας, οι περισσότερες νότιες πολιτείες που υποστήριζαν τον Τζέφερσον δεν θα αρκούσαν για να του δώσουν πλειοψηφία. Όπως παρατήρησαν οι τότε παρατηρητές, ο Τζέφερσον μεταφορικά εισήλθε στην έπαυλη της εξουσίας στις πλάτες των σκλάβων.” (“Ο ανησυχητικός λόγος που υπάρχει η Εκλογική Ακαδημία” από τον Akhil Reed Amar, Time, Νοέμβριος 8, 2016)

Περισσότερο από δύο αιώνες αφότου σχεδιάστηκε για να ενδυναμώσει την δουλοκτησία, το σύστημα συνεχίζει να καταστέλλει την ψήφο των μαύρων και να ενδυναμώνει τους πλούσιους.

Το 1787 η ψήφος περιοριζόταν σε λευκούς άνδρες ιδιοκτήτες ακινήτων, περίπου το 6% του πληθυσμού. Στις αρχές της δεκαετίας του 1800, η προϋπόθεση για κατοχή ακίνητης περιουσίας μετατράπηκε σταδιακά σε υποχρέωση καταβολής φόρων, έτσι ώστε μέχρι το 1857, όλοι οι λευκοί άνδρες φορολογούμενοι μπορούσαν να ψηφίσουν. Η ιθαγένεια απαιτούνταν μόλις το 1928, μετά από μια αντικοινωνική εκστρατεία κατά των μεταναστών που οδήγησε στην παράνομη απέλαση 1,8 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Η 15η Τροποποίηση της Εποχής της Ανασυγκρότησης αναφέρει ότι τα εκλογικά δικαιώματα δεν μπορούν να αρνηθούν ή να περιοριστούν με βάση τη “φυλή, χρώμα ή προηγούμενη προϋπόθεση σκλαβιάς.” Και εν συντομία, τα εκλογικά δικαιώματα άνοιξαν για τους Αφροαμερικανούς. Ο περιορισμός τους ήρθε μετά την ήττα της Ανασυγκρότησης, με τους νόμους του Jim Crow να διατηρούν στην πραγματικότητα την ψηφοφορία περιορισμένη στους λευκούς άνδρες φορολογούμενους.

Οι νόμοι διακρίσεων και περιορισμού δικαιωμάτων, γνωστοί ως “Jim Crow”, αντιπροσώπευαν ένα επίσημο, κωδικοποιημένο σύστημα φυλετικού απαρτχάιντ, πουκυριαρχούσε στις ΗΠΑ στο Βορρά καθώς και στο Νότο για τα τρία τέταρτα του αιώνα που ξεκινούσε τη δεκαετία του 1890.

Τα επόμενα χρόνια διεξήχθησαν μεγάλες μάχες και με την πάροδο του χρόνου κέρδισαν περισσότερα δημοκρατικά δικαιώματα, ιδίως το δικαίωμα ψήφου. Μετά από ένα μαζικό κίνημα για την ψήφο των γυναικών, το δικαίωμα ψήφου των γυναικών κερδήθηκε το 1920, με την 19η τροποποίηση του Συντάγματος.

Το 1964, η 24η Τροπολογία απαγόρευσε την υποχρέωση καταβολής φόρων προκειμένου κάποιος να ψηφισεί. Όταν το ιστορικό κίνημα Πολιτικών Δικαιωμάτων να κερδίσε το Νόμο Δικαιωμάτων Ψήφου του 1965 καθιερώθηκε ένα πανεθνικό εκλογικό σύστημα “ένα άτομο, μία ψήφος” που θεσπίστηκε στις ΗΠΑ, με εξαίρεση τους κρατούμενους.

6 εκατομμύρια στερήθηκαν το δικαίωμα ψήφου

Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καταδίκης, από το 2010 περίπου 6 εκατομμύρια άνθρωποι σε αυτή τη χώρα στερήθηκαν το δικαίωμα ψήφου λόγω καταδίκης για κακουργημα, ένας αριθμός που ισοδυναμεί με το 2,5% του πληθυσμού των ΗΠΑ που έχει δικαίωμα ψήφου. Ο αριθμός αυτός είναι σίγουρα μεγαλύτερος σήμερα. Δεδομένου του ρατσιστικού συστήματος δικαιοσύνης, αυτά τα 6 εκατομμύρια προέρχονται κυρίως από κοινότητες Μαύρων και Καφέ.

Έτσι, ο νόμος για τα δικαιώματα ψήφου του 1965 παραβιάστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο το 2013.

Ως επικεφαλής των Πολιτικών Δικαιωμάτων, ο Ρεπουμπλικάνος John Lewis είπε φέτος στις 25 Ιουνίου, την ημέρα επετείου της απόφασης Shelby κατά του Ανώτατου Δικαστηρίου: “Διεξάγεται ένας αχαλίνωτος πόλεμος κατά των δικαιωμάτων ψήφου των μειονοτήτων στην πατρίδα μου, τη Τζόρτζια και σε ολόκληρο το έθνος”.

Ο Lewis εισήγαγε ψήφισμα για τη τροποποίηση του Συντάγματος, καθώς το δικαίωμα ψήφου εξακολουθεί να μην είναι εγγυημένο. Η τροπολογία περιλαμβάνει μια διάταξη για να σταματήσει κάθε προσπάθεια περιορισμού των δικαιωμάτων ψήφου.

Στις φετινές εκλογές έχει ήδη διαδοθεί ευρέως η στέρηση του δικαιώματος ψήφου. Στην πραγματικότητα, η εκστρατεία του Τραμπ και η Εθνική Επιτροπή των Ρεπουμπλικανών έχουν ξεκινήσει μια επιθετική εθνική προσπάθεια για να καταστείλουν τα εκλογικά δικαιώματα, τα οποία ονομάζουν “εκλογική απάτη.” Είναι ένας κατά πρόσωπο ρατσιστικός ελιγμός. Χωρίς μάχη, η ψήφος των Μαύρων θα κατασταλεί.

Το κίνημα BLM έχει φέρει στο φως τον θεσμικό ρατσισμό που διέπει τη χώρα αυτή. Το εκλογικό σύστημα είναι μέρος αυτού. Υπάρχουν περισσότερα πράγματα από τα αγάλματα, που πρέπει να ανατραπούν.

Πηγή: Guernica - kommon.gr

Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Παπαδομανωλάκης