Γιώργος Μουρμούρης

Με κήρυξη πολέμου στα λαϊκά στρώματα ισοδυναμεί το νέο lockdown που προανήγγειλε με τον πιο παράδοξο τρόπο, μέσω συνέντευξης σε ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό, το βράδυ της Τετάρτης ο υπουργός Υγείας και ανακοίνωσε σε ένα νέο επικοινωνιακό σόου ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, το μεσημέρι της Πέμπτης.
Κήρυξη πολέμου που αφορά τόσο σε θεμελιώδεις ελευθερίες, οι οποίες βάναυσα καταπατώνται για δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες, όσο και στα εργασιακά δικαιώματα. Είναι ενδεικτικό ότι σε μία συνέντευξη Τύπου που διήρκησε σχεδόν δύο ώρες οι αναφορές στις επιπτώσεις της νέας καθολικής απαγόρευσης κυκλοφορίας είχαν να κάνουν σχεδόν αποκλειστικά με το νέο πλήγμα στην οικονομία, και όχι με την εκ νέου απαγόρευση του συνέρχεσθαι, τον κωμικό πλην ασφυκτικό περιορισμό με το σύστημα των SMS, τη γιγάντωση της αστυνομοκρατίας και καταστολής, την καθολική απαγόρευση νυχτερινής κυκλοφορίας που ήδη βρίσκεται σε ισχύ πανελλαδικά και που στη βόρεια Ελλάδα ξεκινά από τις εννέα το βράδυ.

Όλα αυτά θεωρούνται «παράπλευρες απώλειες» ανάξιες λόγου. Άλλωστε η κοινωνική «σιγή νεκροταφείου» αποτελεί κυβερνητική-κρατική επιδίωξη που κινείται σχετικά αυτόνομα από την πορεία της πανδημίας, την οποίαν χρησιμοποιεί εργαλειακά για την κλιμάκωση του ελέγχου. Οι αποδείξεις προς τούτο είναι πολλές: Από την άγρια καταστολή σε πλατείες όπως στην Κυψέλη και την Αγία Παρασκευή, την επόμενη ημέρα του προηγούμενου lockdown, και την άρον-άρον ψήφιση του νόμου που επί της ουσίας απαγορεύει τις διαδηλώσεις με ταυτόχρονο ξυλοδαρμό διαδηλωτών στους δρόμους της Αθήνας, μέχρι την προαποφασισμένη διάλυση της μεγάλης αντιφασιστικής συγκέντρωσης έξω από το Εφετείο, την ημέρα ανακοίνωσης της απόφασης του δικαστηρίου για τη Χρυσή Αυγή, και την εντελώς απρόκλητη επίθεση σε αντιφασίστες διαδηλωτές στο Γαλάτσι το απόγευμα της Κυριακής, 1 Νοεμβρίου. Αξίζει να σημειωθεί ότι όλες οι παραπάνω επιθέσεις έλαβαν χώρα μπροστά στα μάτια εκατοντάδων ή και χιλιάδων ανθρώπων, καταγράφηκαν σε βίντεο και φωτογραφίες, η αστυνομική βία καταγγέλθηκε επανειλημμένα και επωνύμως, ακόμη και από θεσμικούς παράγοντες, ωστόσο σε όλες τις περιπτώσεις η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και προσωπικά ο αρμόδιος υπουργός, Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, παρείχαν πλήρη πολιτική κάλυψη στα στελέχη της ΕΛΑΣ για τις αγριότητές τους.

Με την υγειονομική κρίση να δρα ως επιταχυντής και στη σοβούσα νέα κρίση του καπιταλισμού, η κυβέρνηση αξιοποίησε την κατάσταση «έκτακτης ανάγκης» για να προωθήσει αντεργατικές ανατροπές υπέρ του κεφαλαίου που «ζαλίζουν» από την έκταση, τη βιαιότητα και την «ταξική μεροληψία» τους. Πρόκειται για την ουσιαστική απαγόρευση της απεργίας, με επαναφορά του εργοδοτικού «λοκ άουτ», ποινικές διώξεις κατά συνδικαλιστών και περαιτέρω νομικά «πατήματα» για την κήρυξη των απεργιών ως παράνομων και καταχρηστικών, την καθιέρωση της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας και την αύξηση στο 40% του προσωπικού ασφαλείας. Δίνεται δε δυνατότητα στους εργοδότες να παρατείνουν την εργάσιμη ημέρα στις 10 ώρες, χωρίς καταβολή επιπρόσθετης αμοιβής αλλά με μείωση του ωραρίου άλλης εργάσιμης ημέρας, ρεπό ή επιπρόσθετης άδειας.

Σε όλα τα παραπάνω προστίθεται η προκλητική αδιαφορία για την κατάσταση στις αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, η οποία αγγίζει τα όρια της σκοπιμότητας, όσον αφορά την εμφάνιση ως «μανα εξ ουρανού» της εισόδου των ιδιωτών των ΚΤΕΛ στον ΟΑΣΑ. Προστίθεται η προκλητική αδιαφορία για την υγεία των εργαζομένων σε μια σειρά από κρίσιμους τομείς, με τον κορονοϊό να «θερίζει» σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις και σε εποχιακούς εργάτες γης, καθώς και η οικονομική διάλυση των αυτοαπασχολούμενων και μικρών μαγαζατόρων.

Μπορεί η αλαζονεία της να ξενίζει, όμως σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση της ΝΔ δεν μπορεί να κατηγορηθεί για υποκρισία: Εξελέγη με ένα πρόγραμμα παντοειδούς ενίσχυσης του κεφαλαίου, πάνω στο κλίμα της κοινωνικής ειρήνης και της εμπέδωσης της προτεραιότητας της «επιχειρηματικότητας» έναντι κάθε άλλης κοινωνικής ανάγκης, που δημιούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Με αυτό το πρόγραμμα πορεύεται, διαχειρίζεται και παράλληλα αξιοποιεί την πανδημία. Ζητούμενο αποτελεί η εργατική απάντηση στην κυνική, ολομέτωπη επίθεση.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Η καταγέλαστη ανακοίνωση της καταγέλαστης Υπουργού για «δυσλειτουργίες» του συστήματος Webex θα προκαλούσε τον οίκτο αν δεν αφορούσε πάνω από μισό εκατομμύριο μαθητές και εκπαιδευτικούς. Το σύστημα τηλεκπαίδευσης κατέρρευσε από τη 2^η ώρα μαθήματος, παρά τις ηχηρές περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις του Υπουργείου Παιδείας.

Επί έναν μήνα, ο καημός των κακομαθημένων κολλεγιόπαιδων που παριστάνουν τους υπουργούς ήταν η επιτυχία της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας για τα υπηρεσιακά συμβούλια των εκπαιδευτικών. Το μοναδικό τους ζόρι ήταν να πάρουν τη ρεβάνς από την ΟΛΜΕ και τη ΔΟΕ, να δυσφημίσουν το συνδικαλισμό και τις εκλογικές του διαδικασίες, να σπιλώσουν για μια ακόμα φορά τους εκπαιδευτικούς ως τεμπέληδες, αργόσχολους, αρνητές της προόδου, της αριστείας και της καινοτομίας.

Όμως αυτοί, οι άριστοι και οι καινοτόμοι έγιναν ρεντίκολο, όταν το Σάββατο, ημέρα αργίας, η ηλεκτρονική ψηφοφορία (που δεν απαιτούσε ούτε χρόνο, ούτε κόπο), κατέγραψε αποχή της τάξης του 95%. Το 95% των εκπαιδευτικών γύρισε περιφρονητικά την πλάτη σε μια πολιτική ηγεσία που μισεί και διαβάλει, αντί να στηρίζει και να διευθύνει τη Δημόσια Παιδεία.

Οι προτεραιότητες της Κεραμέως (παγουρίνα, σωβρακομάσκες και Κρουέλα Ντε Βιλ του συνδικαλισμού) δεν της επέτρεψαν να ασχοληθεί, όλο το προηγούμενο εξάμηνο, με τη διασφάλιση της απρόσκοπτης λειτουργίας της τηλεκπαίδευσης. Έστω και μόνο για να καλύψει το 70% των μαθητών που ίσως έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει λειτουργικά το διαδικτυακό μάθημα.

Δεν είναι όμως αποκλειστικά πρόβλημα ικανοτήτων, ιεραρχήσεων, ή στοιχειωδών αντιληπτικών δυνατοτήτων μιας εμφανώς χρεοκοπημένης Υπουργού.

Είναι πολιτικό και ιδεολογικό πρόβλημα της κυβέρνησης των τάχα αρίστων.

Η Κεραμέως και ο Μητσοτάκης θέλησαν να αντικαταστήσουν τη ζωντανή εκπαίδευση με την εξ αποστάσεως διδασκαλία. Αρνήθηκαν να πάρουν μέτρα μείωσης μαθητών ανά τμήμα, πρόσληψης περισσότερων εκπαιδευτικών, ανοίγματος περισσότερων σχολείων και αιθουσών. Γιατί τα μέτρα αυτά μπορεί να είναι κοινωνικά χρήσιμα και παιδαγωγικά ωφέλιμα, αλλά κοστίζουν. Και αντί να γέμιζαν οι τσέπες των κολλητών με τις πέτσινες λίστες και τα σκόιλ ελικίκου, θα ενισχύονταν τα κοινωνικά αγαθά. Αυτό δεν ήταν επιτρεπτό. Και δεν πρόκειται για ζήτημα διαχειριστικών ικανοτήτων, αλλά για ζήτημα πολιτικών προτεραιοτήτων.

Η Κεραμέως και ο Μητσοτάκης πήγαν στο ίδιο σχολείο και στο ίδιο (Ivy League) Πανεπιστήμιο. Ζουν στο ίδιο βόρειο, ευάερο και δροσερό προάστιο της Αθήνας. Για την ακρίβεια ζουν στην ίδια γυάλα, τη γυάλα των πορφυρογέννητων που περιφέρουν την αριστεία τους ως σημάδι εκ γενετής, απαιτώντας από τους κοινούς θνητούς σιωπή και υποταγή. Είναι η γυάλα που κάνει τον Μητσοτάκη να δηλώνει ότι «υπάρχουν άνθρωποι εξαρτημένοι από το μισθό τους», μιλώντας για το 99% των Ελλήνων που πρέπει να δουλέψει (και μάλιστα πολύ σκληρά) για να μπορέσει να ζήσει. Γιατί ο Μητσοτάκης και η Κεραμέως ανήκουν στο 1% που δεν είναι εξαρτημένο από το μισθό του. Και φυσικά ως γονείς μπορούν να διαθέσουν και από έναν υπολογιστή Apple σε κάθε παιδί της δικής τους οικογένειας, ακριβώς επειδή o μισθός των περισσότερων άλλων γονιών είναι περίπου ο μισός από όσο κοστίζει ένα MacBook.

Η Κεραμέως και ο Μητσοτάκης θεωρούν ότι ο ιδιωτικός τομέας θα λύσει τα προβλήματα που δημιουργεί ο δημόσιος. Στη σημερινή περίπτωσή μας, ο δημόσιος τομέας (εκπαιδευτικοί) καλούνται να διαχειριστούν ένα πρόβλημα που δημιουργεί η ανικανότητα του ιδιωτικού τομέα να σκεφτεί και να λειτουργήσει πέρα από το όριο του κέρδους και της ζημιάς του. Το σημερινό φιάσκο είναι φιάσκο γιατί το Υπουργείο είχε έξι μήνες να προετοιμαστεί και να προετοιμάσει την ιδιωτική εταιρεία για να αντιαποκριθεί σε ένας απολύτως προβλεπόμενο και συγκεκριμένο φόρτο.

Η Κεραμέως και ο Μητσοτάκης θεωρούσαν ότι το μόνο που έπρεπε να κάνουν εδώ και έξι μήνες ήταν να πανηγυρίζουν για την κωλοφαρδία της χώρας στο πρώτο κύμα της επιδημίας. Να παπαγαλίζουν την ατομική ευθύνη των πολιτών και να αυτοθαυμάζουν τον εαυτό τους στα διαλείμματα της αποθέωσής τους από τα ΜΜΕ.

Δεν ξόδεψαν πόρους  για να ετοιμάσουν την κοινωνία, την υγεία, την εκπαίδευση μπροστά στο δεύτερο κύμα που ήταν δεδομένο. Δεν ενδιαφέρθηκαν για την επιβίωση ολόκληρων κοινωνικών κατηγοριών που τσακίζονται οικονομικά. Δεν ασχολήθηκαν με τη συγκρότηση μηχανισμού ισχυρού ελέγχου, ανίχνευσης, απομόνωσης για τον περιορισμό των κρουσμάτων. Δεν προβληματίστηκαν για το πώς θα ενισχύσουν τα Νοσοκομεία, πώς θα αυξήσουν κλίνες απλής νοσηλείας και εντατικής φροντίδας. Αρνήθηκαν ακόμα και να συζητήσουν για τη μείωση των μαθητών ανά τάξη. Στάθηκαν ανίκανοι να διασφαλίσουν έστω, μέσα και προϋποθέσεις για την εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Η Γ.Γ. του Υπουργείου Κεραμέως (γιατί Παιδείας δεν είναι), για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, δήλωσε ότι “δεν μπορεί από τη μία ημέρα στην άλλη το σύστημα να λειτουργήσει άψογα”. Από τη μία μέρα στην άλλη είναι από τον …Μάρτιο μέχρι τον Νοέμβριο.

Αλλά ακόμα και αν η Cisco και το ΠΣΔ λειτουργήσουν αύριο μεθαύριο ή την άλλη εβδομάδα, θα εξακολουθούν να υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές σε όλη τη χώρα που το καλύτερο που θα μπορούν να κάνουν, είναι να συνδέονται στο μάθημα με το κινητό τους. Και δεκάδες χιλιάδες που δεν θα μπορούν να κάνουν ούτε αυτό.

Και όλοι μα όλοι οι μαθητές θα κερδίσουν υποπολλαπλάσια από όσα θα κέρδιζαν με ολιγομελή τμήματα, περισσότερους καθηγητές, ανοικτά, αλλά και ασφαλή σχολεία.

Το μόνο που μπορεί να γίνει μετά από το σημερινό φιάσκο είναι να σχολάσει η καταγέλαστη Υπουργός. Και πριν σχολάσει να ανοίξει τα σχολεία με όλα τα απαραίτητα μέτρα. Θα είναι η τελευταία (και πρώτη) συνεισφορά της στην ελληνική εκπαίδευση.

Μπάμπης Μιχάλης

Ολοταχώς προς ακόμη μια χαμένη τετραετία βαδίζει η ελληνική οικονομία καθώς όπως φαίνεται χάνει οριστικά και αμετάκλητα τη δυναμική που απέκτησε μετά την έξοδό της από τα μνημόνια.

Η ελληνική οικονομία -όπως χαρακτηριστικά υπογραμμίζει η Κομισιόν στην έκθεσή της με τις φθινοπωρινές της οικονομικές προβλέψεις (Autumn 2020 Economic Forecast)- «κατέρρευσε στο β’ τρίμηνο του 2020». Το ελληνικό ΑΕΠ κατέγραψε πτώση-ρεκόρ 14% έναντι του πρώτου τριμήνου όταν είχε συρρικνωθεί κατά 0,7%. Η μεγάλη εξάρτηση της χώρας από τον τουρισμό και τις υπηρεσίες κατέστησαν αυτήν ιδιαίτερα ευάλωτη στις καραντίνες, τις απαγορεύσεις και τα υπόλοιπα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης που υιοθετήθηκαν για την αντιμετώπιση της πανδημίας.

Η Κομισιόν εκτιμά ότι θα χρειαστούν τουλάχιστον δύο χρόνια για να ανακτηθούν οι απώλειες της φετινής βαθιάς ύφεσης. Σύμφωνα με τις προβλέψεις της, το ΑΕΠ θα συρρικνωθεί φέτος κατά 9%. Η ανάκαμψη που εκτιμάται ότι θα έλθει θα είναι σταδιακή και χαμηλότερη από αυτήν που αναμενόταν νωρίτερα. Το ΑΕΠ προβλέπεται συγκεκριμένα να αυξηθεί κατά 5% το 2021 και κατά 3,5% το 2022.

Στις προβλέψεις αυτές όμως, όπως σημειώνει η Επιτροπή, υπάρχει μεγάλος βαθμός αβεβαιότητας καθώς διαμορφώθηκαν χωρίς να έχουν ενσωματωθεί απολύτως σε αυτές οι πιθανές επιπτώσεις από το νέο κύμα της πανδημίας. Από την άλλη πλευρά όμως, στις προβλέψεις δεν έχει ληφθεί υπόψη και το όφελος που θα προσφέρουν στην οικονομία τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης.

Καθίζηση του τουρισμού

Η Κομισιόν κάνει ιδιαίτερη αναφορά πάντως στον τουρισμό, ο οποίος ήταν ο βασικός υπεύθυνος για τη μεγάλη πτώση των εξαγωγικών υπηρεσιών. Η τουριστική κίνηση στη χώρα μας κατέγραψε πτώση 65-71%, ενώ οι διανυκτερεύσεις συρρικνώθηκαν περισσότερο από οπουδήποτε αλλού στην Ε.Ε., κατά 80%. Η καθίζηση αυτή επηρέασε αρνητικά ΑΕΠ, απασχόληση και οικονομική δραστηριότητα.

Η Επιτροπή αναμένει μερική μόνο επιστροφή των τουριστών το 2021 και το 2022. Για την ανεργία αναμένει άνοδο στο 18% φέτος από 17,3% το 2019 και εν συνεχεία πτώση της στο 17,5% το 2021 και στο 16,7% το 2022. Η Κομισιόν αποδίδει την ήπια σε σχέση με την πτώση της οικονομικής δραστηριότητας άνοδο της ανεργίας εν μέρει στα μέτρα στήριξης της απασχόλησης, αλλά και στο γεγονός ότι οι εργαζόμενοι καθίστανται οικονομικά μη ενεργοί μόνο αφού χάσουν τη θέση τους. Για τον πληθωρισμό εκτιμάται ότι θα είναι αρνητικός φέτος στο -1,3%, ενώ το 2021 και το 2022 θα προσεγγίσει το +0,9% και το +1,3%.

Στο δημοσιονομικό πεδίο η Επιτροπή αναμένει εκτροχιασμό των ισοζυγίων και άνοδο του χρέους πάνω από το 200%. Εκτιμά συγκεκριμένα ότι το δημόσιο έλλειμμα θα προσεγγίσει το 6,9% του ΑΕΠ φέτος, το 6,3% του ΑΕΠ το 2021 και το 3,4% το 2022. Για το ισοζύγιο της γενικής κυβέρνησης προβλέπει ότι το πρωτογενές έλλειμμα θα φτάσει φέτος στο 4,5%. Για το δημόσιο χρέος βλέπει εκτόξευση στο 207% του ΑΕΠ φέτος και στη συνέχεια την πτώση του στο 200,7% του ΑΕΠ το 2021 και στο 194,8% του ΑΕΠ το 2022.

Η Επιτροπή προειδοποιεί πάντως ότι οι προβλέψεις για τα δημοσιονομικά μεγέθη περιβάλλονται από σημαντικούς κινδύνους, οι οποίοι σχετίζονται με την πιθανή κατάπτωση κρατικών εγγυήσεων για τα πρόσφατα μέτρα στήριξης από την πανδημία και τις αποφάσεις που αναμένονται σχετικά με τα αναδρομικά των συνταξιούχων. Περαιτέρω κίνδυνοι πηγάζουν από το πιθανό επιπλέον κόστος της κάλυψης των ανθρώπων που δεν έχουν ασφάλιση υγείας.

Τέλος, επιπλέον κίνδυνοι σχετίζονται και με τις γεωπολιτικές εντάσεις στην περιοχή όπως και τις μεταναστευτικές πιέσεις. Από την άλλη πλευρά, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης θα μπορούσαν να αποβούν ζωτικής σημασίας όταν αυτά αρχίσουν να απελευθερώνονται, τονώνοντας σθεναρά την εγχώρια ζήτηση.

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές, η νίκη του Τζο Μπάιντεν διαγραφόταν βέβαιη. Παρότι επωφελήθηκε από την τύχη για να κερδίσει με οριακή διαφορά κρίσιμες πολιτείες που του δίνουν την πλειοψηφία στο εκλεκτορικό κολέγιο, ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει τη λαϊκή του νομιμοποίηση. Ο πρώην αντιπρόεδρος του Ομπάμα πήρε πάνω από 74,5 εκατομμύρια ψήφους, περισσότερους από κάθε άλλο υποψήφιο στην ιστορία των ΗΠΑ και τουλάχιστον 4 εκατομμύρια περισσότερους από τον Τραμπ. Η διαφορά τους είναι αυτή τη στιγμή στο 3% και αναμένεται να αυξηθεί με την καταμέτρηση των ψήφων που υπολείπονται- χοντρικά θα είναι η μισή από εκείνη που προέβλεπε ο μέσος όρος των τελευταίων δημοσκοπήσεων, πάντως όχι ασήμαντη. Όλα αυτά, σε μια άκρως πολωτική αναμέτρηση, όπου η λαϊκή συμμετοχή έφτασε το 66%, το μεγαλύτερο ποσοστό από το 1900.

Αν και ο Τζο Μπάιντεν, που θα κλείσει τα 78 του χρόνια στις 20 Νοεμβρίου και μπήκε για πρώτη φορά στη Γερουσία πριν από 47, ενσαρκώνει το κατεστημένο των Δημοκρατικών και δεν εμπνέει ούτε εκείνους που τον ψήφισαν, η ήττα του Τραμπ προκαλεί δικαιολογημένα αισθήματα ανακούφισης στους προοδευτικούς ανθρώπους όλου του κόσμου. Ωστόσο, οποιοσδήποτε εφησυχασμός θα ήταν εντελώς εκτός τόπου και χρόνου. Ακόμη και χωρίς τον Τραμπ στον Λευκό Οίκο, ο Τραμπισμός, το αντιδραστικό ρεύμα του εθνικισμού, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, που βρήκε σ’ αυτή την περσόνα των τηλεοπτικών ριάλιτι τον ιδανικό εκφραστή του, θα μείνει ισχυρό και απειλητικό στο ορατό μέλλον, σε Αμερική και Ευρώπη. Επί τέσσερα χρόνια, οι Αμερικανοί έβλεπαν έναν πλουτοκράτη δημαγωγό να προσβάλλει θύματα της αστυνομικής βίας, να χωρίζει παιδιά μεταναστών από τους γονείς τους, να καθυβρίζει διαδηλωτές, να εγκωμιάζει ακροδεξιές συμμορίες, να λοιδωρεί λαούς, έθνη και φυλές. Τελικά, 70,5 εκατομμύρια από αυτούς, περίπου το 47,5% του εκλογικού σώματος, αποφάσισαν ότι τους άρεσε αυτό που έβλεπαν. Κάποιοι θα πουν ότι οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν. Για την σκεπτόμενη και μαχόμενη Αριστερά, ο ελιτισμός είναι πάντα κακός σύμβουλος.

Η νίκη του Τραμπ το 2016 δεν ήταν ένα ιστορικό «ατύχημα», μια προσωρινή εκτροπή της Αμερικής από τη «φυσιολογική» πορεία της, αλλά το σύμπτωμα μιας βαρύτατης κοινωνικής παθολογίας. Εκείνη η αναμέτρηση ανέδειξε το τεκτονικό ρήγμα που διατρέχει την Αμερική και όλες τις κοινωνίες του αναπτυγμένου καπιταλισμού: το ρήγμα ανάμεσα στους κερδισμένους και τους χαμένους της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, ρήγμα που έγινε βαθύτερο ύστερα από τη μεγάλη διεθνή κρίση του 2007-2010. Η Χίλαρι Κλίντον- σύζυγος του 42ουπροέδρου που προώθησε τη NAFTA, την ένταξη της Κίνας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, χρεώθηκε τον μαρασμό βιομηχανικών πόλεων και το ξήλωμα προοδευτικών ρυθμίσεων της εποχής Ρούζβελτ για τον έλεγχο των τραπεζών- εκπροσωπούσε τους κερδισμένους αυτού του νέου καπιταλιστικού κόσμου. Ο αριστερός γερουσιαστής Βερμόντ Μπέρνι Σάντερς, που λίγο έλειψε να κερδίσει το χρίσμα των Δημοκρατικών, εκπροσωπούσε τα κοινωνικά στρώματα που πλήττονταν σκληρά και απογοητεύτηκαν από την «κεντρώα» πολιτική Ομπάμα. Όταν βγήκε, με αμφισβητούμενες διαδικασίες, εκτός κούρσας, το πεδίο έμεινε ανοικτό για να διοχετευτούν η δυσφορία και η οργή πληβειακών και μικροαστικών στρωμάτων προς τον Τραμπ, έναν ολιγάρχη που δεν προερχόταν όμως από το πολιτικό κατεστημένο της Ουάσιγκτον και εμφανιζόταν ως η μόνη διαθέσιμη επιλογή «ρήξης».

Ήδη το 1999, όταν ο αριβίστας Τραμπ (εμφανιζόταν εναλλάξ ως Δημοκρατικός ή Ρεπουμπλικανός) ήδη ερωτοτροπούσε με την ιδέα να κατέβει στον πολιτικό στίβο, είχε διακηρύξει ότι κανείς από τους τότε προεδρικούς υποψηφίους (Αλ Γκορ και Τζορτζ Μπους) «δεν εκπροσωπούσε τους εργάτες και τις εργάτριες στα κεντρικά διαμερίσματα της χώρας». Το ότι ένας πλουτοκράτης εμφανίζεται ως Ιππότης της εργασίας, είναι βέβαια εξοργιστικό. Το θλιβερό είναι ότι το έκανε αποτελεσματικά, χάρη στον ιδεολογικό εκφυλισμό των αντιπάλων του. Η νίκη του 2016 εναντίον της Χίλαρι Κλίντον (αν και είχε χάσει στη λαϊκή ψήφο με τρία εκατομμύρια ψήφους διαφορά) ήταν το υψωμένο, μεσαίο δάχτυλο μεγάλου μέρους των λαϊκών στρωμάτων στις κοσμοπολίτικες ελίτ που τις περιφρονούν, με περίσσεια αλαζονείας και ναρκισσισμού, μέσα από τους γυάλινους πύργους τους.

Καταλυτικό ρόλο στη νίκη του Τραμπ έπαιξε το γεγονός ότι κατόρθωσε να γκρεμίσει το «μπλε τείχος» των Δημοκρατικών στις μεσοδυτικές, βιομηχανικές πολιτείες (Μίσιγκαν, Πενσιλβάνια, Οχάιο, Ουισκόνσιν) που αποτελούσαν παραδοσιακά τους προπύργια. Οι νίκες του ήταν κατά κανόνα οριακές, το σημαντικό όμως είναι ότι στηρίχτηκαν στη μαζική στροφή της λευκής εργατικής τάξης προς την πλευρά του. Κάτι ανάλογο συνέβη στη Βρετανία, όπου η νίκη του Brexit το 2016 και του Τζόνσον πέρυσι στηρίχτηκε στο γκρέμισμα του «κόκκινου τείχους» των Εργατικών στις βιομηχανικές περιοχές της βόρειας Αγγλίας. Υπό αυτό το πρίσμα, η τελευταία τετραετία ήταν η πένθιμη καμπάνα για τη στρατηγική των «Νέων Δημοκρατών» του Κλίντον και του «Νέου Εργατικού Κόμματος» του Μπλερ, της στροφής στο κοινωνικό και πολιτικό «Κέντρο», δηλαδή στην κεντροαριστερή εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης. Στην αξεπέραστη για τον κυνισμό της Βρετανία, κάποιοι εξυπνάκηδες αναλυτές έλεγαν ότι η στροφή στη «μεσαία τάξη» είναι το κλειδί για την πολιτική ηγεμονία, καθώς υπάρχουν δύο προβλήματα για όσους εστιάζουν στο εργατικό κίνημα: ότι δεν έχουμε πια κίνημα κι ότι δεν έχουμε πια εργάτες. Η συνέχεια δεν είχε τόσο πλάκα, τουλάχιστον για τους ίδιους.

Στη φετινή αναμέτρηση, ο Τζο Μπάιντεν κέρδισε, καθαρά αυτή τη φορά, τη μάχη για το χρίσμα των Δημοκρατικών κυρίως γιατί ήταν ο μόνος που μπορούσε να γεφυρώσει προεκλογικά το βαθύ χάσμα ανάμεσα στη δεξιά και την αριστερή πτέρυγα και να συσπειρώσει την κοινωνική βάση του κόμματος. Παρόλα του τα μειονεκτήματα, διείδε σωστά από πολύ νωρίς ότι η μάχη θα κρινόταν από το κατά πόσο θα κατάφερνε να ανοικοδομήσει το «μπλε τείχος» που είχε γκρεμίσει ο Τραμπ, στις βιομηχανικές, μεσοδυτικές πολιτείες. Προς αυτή την κατεύθυνση τον βοήθησε το γεγονός ότι, υπό την πίεση της αριστερής πτέρυγας των Σάντερς, Οκάσιο- Κορτέζ και άλλων, υιοθέτησε το πιο αριστερό οικονομικό πρόγραμμα που εμφάνισε Δημοκρατικός υποψήφιος από την εποχή του Ρούζβελτ (διπλασιασμός βασικού μισθού, δίκαιη φορολογία των ανώτερων εισοδηματικών κατηγοριών, μεγάλο πρόγραμμα σε έργα υποδομών, ενίσχυση της κρατικής παρέμβασης και των συνδικάτων, προστασία της εθνικής παραγωγής). Υπάρχουν, βέβαια, βάσιμοι λόγοι να αμφιβάλλει κανείς κατά πόσο όλα αυτά θα γίνουν πράξη, φαίνεται όμως ότι αυτός ο προσανατολισμός του, μαζί με το πολύ διαφορετικό προφίλ του από την Κλίντον (γεννήθηκε στην Πενσιλβάνια και πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια) έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στο αποτέλεσμα. Ο Μπάιντεν κέρδισε πέντε από τις επτά βιομηχανικές, μεσοδυτικές πολιτείες, παίρνοντας πίσω τρεις από εκείνες που είχε κερδίσει ο Τραμπ. Στις δύο από αυτές η διαφορά ήταν οριακή, αλλά η γενική τάση είναι ευδιάκριτη.

Ορισμένοι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι αναλυτές εστίασαν στην εκλογική συμπεριφορά των λευκών που δεν έχουν πτυχίο ανώτατης εκπαίδευσης για να συμπεράνουν ότι η πλειοψηφία της λευκής εργατικής τάξης συνεχίζει να στηρίζει τον Τραμπ. Το συμπέρασμα αυτό μοιάζει αυθαίρετο, παρότι ο απερχόμενος πρόεδρος όντως διατηρεί ανησυχητικά μεγάλη υποστήριξη από αυτό το κοινωνικό στρώμα. Σε πανεθνικό επίπεδο, οι μη έχοντας πανεπιστημιακή παιδεία μοιράστηκαν (49%- 49%), ενώ το 2016 ο Τραμπ υπερείχε καθαρά (52%-43%). Έπειτα, οι εκπαιδευτικοί τίτλοι δεν είναι, από μόνοι τους, ασφαλές κριτήριο κοινωνικής ένταξης. Στους μη διπλωματούχους περιλαμβάνονται αγροτικά στρώματα και γενικά άνθρωποι της υπαίθρου όπου ο Τραμπ υπερισχύει καθαρά (54%-45%), ενώ στις μεγάλες πόλεις ο Μπάιντεν νίκησε κατά κράτος (60%-37%). Ακόμη σημαντικότερη είναι η πόλωση ανάλογα με το εισόδημα. Στην πιο χαμηλή εισοδηματική κατηγορία (λιγότερα από 50.000 δολάρια το χρόνο), ο Μπάιντεν επικράτησε με 57%-41%. Στη μεσαία κλίμακα (50.000- 100.000) επίσης νίκησε καθαρά με 56%-43%. Αντίθετα, ο Τραμπ υποστηρίχτηκε από την ανώτερη εισοδηματική κατηγορία (πάνω από 100.000  δολάρια) όπου υπερίσχυσε με 54%- 43%. Παρεμπιμπτόντως, ο Δημοκρατικός υποψήφιος, πάντα σύμφωνα με τα exit polls, πήρε το 62% των νέων, έναντι 35% του Τραμπ, το 56% των γυναικών, το 88% των μαύρων και το 66% των ισπανόφωνων.

Ως 46οςπρόεδρος των ΗΠΑ, ο Τζο Μπάιντεν θα δυσκολευτεί πολύ να διατηρήσει τον  εύθραυστο κοινωνικό συνασπισμό που τον φέρνει στον Λευκό Οίκο. Ήδη προβεβλημένα στελέχη της αριστερής πτέρυγας, όπως η χαρισματική 31χρονη βουλευτής Νέας Υόρκης Αλεξάντρια Οκάσιο- Κορτέζ (μέλος των Δημοκρατών Σοσιαλιστών Αμερικής) και οι ακτιβιστές της βάσης που έδωσαν την εκλογική μάχη ζητούν ριζοσπαστικές αλλαγές στο οικονομικό, περιβαλλοντικό και φυλετικό πεδίο, ενώ μέλη του Κογκρέσου από τη δεξιά πτέρυγα φωνασκούν ότι ο Μπάιντεν έχασε ισπανόφωνους της Φλόριντα γιατί έκανε πολλές υποχωρήσεις στους σοσιαλιστές και δεν ήταν όσο έπρεπε σκληρός απέναντι στην Κούβα και τη Βενεζουέλα. Σε κάθε περίπτωση, το βαθύ κοινωνικό ρήγμα της Αμερικής θα είναι ο θεμελιώδης παράγοντας των εξελίξεων, στους δρόμους και στο Κογκρέσο, στην αβέβαιη τετραετία που θα αρχίσει με την ορκωμοσία Μπάιντεν, στις 20 Ιανουαρίου.

Πηγή: ppapacon.blogspot.com - kommon.gr

Πτώση κατά 27% κατέγραψαν οι διελεύσεις δεξαμενόπλοιων από τη Διώρυγα του Σουέζ για τον μήνα Οκτώβριο, καθώς η παγκόσμια πετρελαϊκή ζήτηση δυσκολεύεται να ανακάμψει από την απότομη πτώση της τιμής του μαύρου χρυσού που σημειώθηκε τον Απρίλιο.

Σύμφωνα με όσα αναφέρει η BIMCO, 3.708 πλοία διέσχισαν συνολικά τον εν λόγω ναυτιλιακό κόμβο κατά την περίοδο Ιανουαρίου-Οκτωβρίου, γεγονός που συνιστά πτώση των συνολικών διελεύσεων κατά 2% σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο. Τη μεγαλύτερη πτώση, μάλιστα, κατέγραψαν οι διελεύσεις των LR1 tankers (55.000-80.000 dwt), με μονάχα εννέα τέτοια πλοία να διέρχονται από το Κανάλι τον Οκτώβριο.

Ο επικεφαλής ναυτιλιακός αναλυτής της BIMCO, Peter Sand, αναφέρει: «Τα MR tankers για τη μεταφορά παραγώγων πετρελαίου κατέγραψαν τη μικρότερη πτώση διελεύσεων, από τις 52 στις 49 για τον Οκτώβριο του 2019».

Τον περασμένο Μάιο, καταγράφηκαν 100 διελεύσεις MR tankers από τη Διώρυγα του Σουέζ, εκπροσωπώντας το 21% των συνολικών διελεύσεων δεξαμενόπλοιων. Παράλληλα, ο πετρελαϊκός «πόλεμος» εκτόξευσε στα ύψη τους ναύλους των δεξαμενόπλοιων, κυρίως λόγω της κατακόρυφης αύξησης στη ζήτηση της spot αγοράς. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν το ρεκόρ διελεύσεως 482 δεξαμενόπλοιων από τη Διώρυγα του Σουέζ για τον εν λόγω μήνα.

Ωστόσο, ο κ. Sand πρόσθεσε πως αυτοί οι αριθμοί ανήκουν μάλλον στο παρελθόν, καθώς τα δεδομένα της διώρυγας για τον μήνα Οκτώβριο είναι ιδιαίτερα αποθαρρυντικά.

Θετικότερο είναι το τοπίο σχετικά με τα bulk carriers, ωστόσο, οι διελεύσεις των οποίων αυξήθηκαν κατά 24,4% (822 περισσότερες διελεύσεις) για τους πρώτους δέκα μήνες του 2020, ενώ οι διελεύσεις των containerships μειώθηκαν κατά 14,4% (657 λιγότερες).

Φωτό: Mohamed Hossam/AΠΕ-ΜΠΕ

πηγη: naftikachronika.gr

Μετά την ασυνήθιστα επικριτική στάση από ανεξάρτητη συμβουλευτική επιστημονική επιτροπή ειδικών, είναι αμφίβολο αν θα πάρει έγκριση για κυκλοφορία το φάρμακο αντουκανουμάμπη (aducanumab) της εταιρείας Biogen, μία εξέλιξη που ανατρέπει την αισιοδοξία που είχε δημιουργηθεί προ μόλις δύο ημερών σε γιατρούς, ασθενείς, συγγενείς, αλλά και επενδυτές, μετά τη θετική αξιολόγηση του φαρμάκου -του πρώτου για τη νόσο Αλτσχάιμερ από το 2003- από ειδικούς της Υπηρεσίας Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA), της αρμόδιας εποπτικής αρχής των ΗΠΑ.

Πρόκειται για ένα μονοκλωνικό αντίσωμα, το οποίο «καθαρίζει» τον εγκέφαλο από τη συσσώρευση της πρωτεΐνης βήτα-αμυλοειδούς που καταστρέφει τα εγκεφαλικά κύτταρα. Χορηγείται μια φορά το μήνα με ενδοφλέβια ένεση και η θεραπεία εκτιμάται ότι θα είναι αρκετά ακριβή. Η αρχική θετική αξιολόγηση -οι επιστήμονες της FDA είχαν κάνει λόγο για «ουσιαστικά στοιχεία» ότι το φάρμακο επιβραδύνει την εξέλιξη της ανίατης νευροεκφυλιστικής πάθησης- είχε εκτοξεύσει στα ύψη τη μετοχή της φαρμακοβιομηχανίας (άνοδος 44%), καθώς οι επενδυτές διέβλεπαν τεράστια κέρδη παγκοσμίως για το πολυαναμενόμενο υποψήφιο φάρμακο.

Όμως, δύο μέρες μετά, σύμφωνα με το "Science", τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» και τους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», οι ανεξάρτητοι επιστήμονες εξέφρασαν έντονο σκεπτικισμό για την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου, ιδίως με βάση τα αποτελέσματα της δεύτερης κλινικής δοκιμής του, η οποία δεν είχε καθόλου θετικά ευρήματα, αντίθετα με την πρώτη δοκιμή που είχε πιο ενθαρρυντική εικόνα και στην οποία είχε κατ' εξοχήν βασιστεί η θετική κρίση των στελεχών της FDA. Ορισμένοι επιστήμονες του συμβουλευτικού πάνελ επέκριναν την FDA ότι προωθεί βιαστικά την έγκριση του νέου φαρμάκου.

Ο Κέιλεμπ Αλεξάντερ, καθηγητής επιδημιολογίας της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς, ανέφερε ότι η αξιολόγηση της FDA ουσιαστικά χρησιμοποιεί την ίδια γλώσσα με εκείνη της Biogen και δήλωσε ότι δεν μπορεί να καταλάβει «πώς η FDA μπόρεσε να συμπεράνει ότι βρήκε ουσιαστικά στοιχεία για την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου». Ο Σκοτ Έμερσον, ομότιμος καθηγητής βιοστατιστικής του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον, κατηγόρησε τη Biogen ότι αναδεικνύει επιλεκτικά μόνο εκείνα τα στοιχεία της κλινικής δοκιμής που τη βολεύουν, προκειμένου να υποστηρίξει ότι το φάρμακο της «δουλεύει», παρομοιάζοντας την τακτική της με «κάποιον που πρώτα πυροβολεί προς ένα σημείο και μετά ζωγραφίζει ένα στόχο με κύκλους γύρω από τις τρύπες των πυροβολισμών».

Δέκα από τα 11 μέλη της συμβουλευτικής επιστημονικής επιτροπής ψήφισαν ότι δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία στις κλινικές δοκιμές, που να αποδεικνύουν ότι το φάρμακο είναι αποτελεσματικό. Ένα μέλος δήλωσε «αβέβαιο». Η FDA δεν έχει σχολιάσει μέχρι στιγμής την κρίση των ανεξάρτητων επιστημόνων, ενώ δεν δεσμεύεται από τη γνώμη τους για την τελική απόφαση της.

Τον Μάρτιο του 2019 η Biogen διέκοψε και τις δύο σε εξέλιξη διεθνείς κλινικές δοκιμές τελικής φάσης 3 του υποψήφιου φαρμάκου, μετά από γνωμοδότηση ανεξάρτητης επιτροπής ότι αυτό δεν είναι αποτελεσματικό. Όμως, λίγους μήνες μετά, πέρυσι τον Οκτώβριο, ξάφνιασε τους πάντες δηλώνοντας ότι, μετά από περαιτέρω ανάλυση των στοιχείων των δοκιμών, διαπίστωσε ότι το aducanumab «δουλεύει» σε μεγαλύτερες δόσεις, με τους ασθενείς να εμφανίζουν κατά μέσο όρο 23% μικρότερη έκπτωση των γνωστικών λειτουργιών τους, σε σχέση με όσους είχαν πάρει εικονικό φάρμακο (πλασίμπο).

Έπειτα από αυτό και παρ' όλο που αρκετοί επιστήμονες ζήτησαν να υπάρξει μια τρίτη μελέτη, η FDA φάνηκε να πείθεται. Συνήθως η ίδια απαιτεί δύο μελέτες να επιβεβαιώσουν πειστικά την αποτελεσματικότητα ενός φαρμάκου, αλλά κάνει εξαιρέσεις για σοβαρές ή θανατηφόρες παθήσεις χωρίς άλλη θεραπεία. Όμως αν η FDA πλέον θέλει να εγκρίνει το φάρμακο, θα πρέπει να πάει κόντρα στην αξιολόγηση των ανεξάρτητων ειδικών, των οποίων η ίδια ζήτησε τη γνώμη. Όπως ανέφερε ο Άαρον Κεσελχάιμ, καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, με δεδομένο ότι η πρώτη πιο θετική κλινική δοκιμή δεν ολοκληρώθηκε καν, «είναι παράξενο να εξαρτάται η FDA από τη μισή ή από τα δύο τρία τρίτα μιας μελέτης ως ένδειξη αποτελεσματικότητας ενός φαρμάκου».

Η απόφαση της FDA πρέπει να έχει ληφθεί έως τον Μάρτιο του 2021. Αν το φάρμακο δεν εγκριθεί τελικά, θα προστεθεί στον ολοένα πιο μακρύ κατάλογο αποτυχημένων κλινικών δοκιμών και διαψευσμένων προσδοκιών για υποψήφια φάρμακα κατά του Αλτσχάιμερ. Περίπου 30 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως πάσχουν από τη νόσο και ο αριθμός τους αναμένεται τουλάχιστον να διπλασιαστεί έως το 2050.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ - enikos.gr

Λίτσα Φρυδά

▸Σε πανωλεθρία της υπουργού Παιδείας Νίκης Κεραμέως και της κυβέρνησης κατέληξαν οι χθεσινές εκλογές-παρωδία για την εκλογή αιρετών εκπροσώπων στα Υπηρεσιακά Συμβούλια, αφού ο κλάδος των εκπαιδευτικών τις ακύρωσε στην πράξη, απέχοντας καθολικά παρά το γεγονός ότι η υπουργός επιστράτευσε κάθε μέσο, παρεμβαίνοντας σε όλα τα στάδια με αλλεπάλληλες μεθοδεύσεις, ώστε οι εκλογές αυτές να πραγματοποιηθούν με ηλεκτρονική ψηφοφορία, πάση θυσία.

Από την ημέρα προκήρυξης των εκλογών έως και την ημέρα της ψηφοφορίας, η ηγεσία του ΥΠΑΙΘ, αφού άλλαξε πραξικοπηματικά τον τρόπο της εκλογικής διαδικασίας από δια ζώσης σε ηλεκτρονική ψηφοφορία, αφού ανάρτησε με το «έτσι θέλω» τους πίνακες των υποψηφίων, παρότι όλοι οι υποψήφιοι όλων των παρατάξεων είχαν αποσύρει τις υποψηφιότητές τους!

Καταλυτικό ρόλο για τη σπουδαία αυτή νίκη έπαιξε η μεγάλη μάχη που έδωσαν με συνέπεια και αποφασιστικότητα οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις

Το υπουργείο Παιδείας χρησιμοποίησε όλο τον διοικητικό μηχανισμό ασκώντας πιέσεις προς κάθε κατεύθυνση, έχοντας συμμάχους τους ελάχιστους «ανεξάρτητους» υποψηφίους βαστάζους της πολιτικής της που εξαργυρώνουν γραμμάτια, και αφού συνέχισε να βομβαρδίζει έως την ύστατη στιγμή τα μέιλ των εκπαιδευτικών με μηνύματα υπενθύμισης της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας, κατόρθωσε να καταγράψει μονοψήφιο ποσοστό συμμετοχής, όταν στις προηγούμενες εκλογές του 2018 το ποσοστό των ψηφισάντων έφτανε στο 80% (116.000 εκπαιδευτικοί).

Καταλυτικό ρόλο για τη σπουδαία αυτή νίκη έπαιξε η μεγάλη μάχη που έδωσαν με συνέπεια και αποφασιστικότητα οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις, πείθοντας και τις άλλες παρατάξεις να σηκώσουν με συλλογικούς όρους το γάντι στις διαρκείς προκλήσεις της ηγεσίας του ΥΠΑΙΘ και συσπειρώνοντας πάνω σε αυτή τη γραμμή τον κλάδο. Στην αλαζονεία και την άκρως αντιδημοκρατική τακτική της υπουργού, που ένα μήνα πριν δήλωνε πως «η ηλεκτρονική ψηφοφορία θα γίνει και τότε θα μετρήσουμε ποιοι θα πάνε με την ΟΛΜΕ και ποιοι με το Υπουργείο», ηχηρή απάντηση έδωσε σύσσωμος ο κλάδος των εκπαιδευτικών εκφράζοντας την αγανάκτηση και την αποδοκιμασία του στον αυταρχισμό της, με τα εντυπωσιακά ποσοστά αποχής που έφτασαν πάνω από 95% στην Α/βάθμια Εκπαίδευση και πάνω από 90% στην Β/βάθμια, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις άγγιξαν το 98%.

Έτσι, η συντριπτική αποχή από την τηλε-κάλπη αποτελεί όχι απλά αποδοκιμασία της πολιτικής του ΥΠΑΙΘ και της υπουργού Παιδείας, αλλά συντριπτική πολιτική ήττα για την κυβέρνηση της ΝΔ συνολικά και τον ίδιο τον πρωθυπουργό που επιστρατεύθηκε προσωπικά, αφού ήθελαν οι εκλογές αυτές να είναι μια πρόβα τζενεράλε για την επιβολή της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας και στις εκλογές των σωματείων του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, με στόχο τον έλεγχο, την χειραγώγηση και τη φίμωσή τους.

Μόνο θυμηδία προκαλεί η ανακοίνωση του ΥΠΑΙΘ που κάνοντας το άσπρο μαύρο μιλά για επιτυχή ολοκλήρωση της ηλεκτρονικής διαδικασίας εκλογών και για «μεγάλη τομή στο χώρο της εκπαίδευσης και της ψηφιακής διακυβέρνησης», συγχαίροντας τους 13.168 εκπαιδευτικούς Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας που ψήφισαν ηλεκτρονικά στις εκλογές (σε σύνολο 170.000 εκπαιδευτικών), δίνοντας έμπνευση για χιούμορ.

Ενδεικτικά η αποχή σε ορισμένους νομούς για τα ΠΥΣΔΕ/ΚΥΣΔΕ:

Πρωτοβάθμια: Α΄ Αθήνας 98,7%, Αν. Αττικής 95,5%, Αν. Θεσσαλονίκης 92,7%, Αργολίδας 98,5%, Β΄ Αθήνας 93,3%, Δ΄ Αθήνας 97,1%, Δυτ. Θεσσαλονίκης 90,1%, Ηρακλείου 97,3%, Κοζάνης 95%, Λάρισας 94,6%, Μεσσηνίας 97,3%, Πειραιά 98,5%, Πρέβεζας 98,5%, Ροδόπης 98,9%, Χανίων 98,4%

Δευτεροβάθμια: Α’ Αθήνας: 91,3%, Ανατ. Αττικής 95,2%, Αχαΐας 96,4%, Βοιωτίας 95,6%, Γ’ Αθήνας 94,4%, Δ’ Αθήνας 93,6%, Ημαθίας 72,1%, Ηρακλείου 94,6%, Θεσπρωτίας 95,8%, Καρδίτσας 95,4%, Κέρκυρας 94,1%, Κοζάνης 92,7%, Σερρών 98,5%, Τρικάλων 95,2%, Φθιώτιδας 94,6%, Χαλκιδικής 92,5%, Χανίων 95,5%

πηγη: prin.gr

Αγωνιστές του κινήματος γράφουν στην Παντιέρα για την κομβική αναγκαιότητα της πραγματοποίησης της Πορείας του Πολυτεχνείου 2020

Γράφει ο Θανάσης Τσιριγώτης

Η απόφαση των Μητσοτάκη – Χρυσοχοΐδη να απαγορεύσουν την ιστορική πορεία στην επέτειο του Πολυτεχνείου δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Στην πραγματικότητα αποτελεί έναν ακόμα κόμπο στη μακρυά αλυσίδα φασιστικής έμπνευσης απαγορεύσεων, νόμων και πρακτικών που γέννησε ο κυβερνών νεοφιλελευθερισμός με αφορμή την κορωνοϊάδα.

Έχουν προηγηθεί αντιδραστικά «λιμπρέτα» στην κυβερνητική προσπάθεια, τώρα που βρέθηκε ο παπάς να θαφτούν κι οι ζωντανοί. Απαγόρευση κυκλοφορίας, λουκέτα στα μικρομάγαζα, ηλεκτρονική ψηφοφορία στους εκπαιδευτικούς (εκεί που έσπασε τα μούτρα της η Κεραμέως), κλειστά σχολεία, λειψά νοσοκομεία, μπλόκα στους δρόμους, χουντονόμος για τα συνδικάτα, τρομοκρατία στα ΜΜΕ, πρόστιμα, αστυνομία στα πανεπιστήμια και άλλα τόσα που δεν έβλεπαν στα πιο μαύρα όνειρά τους.

Τώρα ήρθε η σειρά της πορείας για το Πολυτεχνείο. Πρόκειται για την πιο εμβληματική ιστορικοπολιτική κινητοποίηση λαού και νεολαίας που δεν θανάτωσαν 47 χρόνια τώρα εχθροί και ψεύτικοι φίλοι. Αμαύρωση, διαστρέβλωση, παρασιώπηση, υπονόμευση, τίποτα δεν στάθηκε ικανό να σβήσει από την πολιτική μνήμη την 17η Νοέμβρη. Καμία άλλη επέτειος σε πανευρωπαϊκό επίπεδο δε γιορτάζεται με τέτοια συνέχεια και τόση συνέπεια. Ακόμα κι ο γαλλικός Μάης. Η απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη διά στόματος του προσκυνημένου δηλωσία Μ. Χρυσοχοΐδη δε στοχεύει μόνο σε μια ιστορική μέρα. Πάει πολύ παραπέρα.

Θέλει να νομιμοποιήσει την απόλυτη εξουσία της κυβέρνησης πάνω στο λαό και τη νεολαία, θέλει να βάλει ταφόπλακα στη Μεγάλη Επέτειο που μαζί με την Πρωτομαγιά αποτελούν τις σημαίες των εργαζομένων και της νεολαίας. Η πανδημία είναι η πρόφαση. Αν ενδιαφέρονταν τόσο πολύ για την υγεία των πολιτών αυτής της χώρας θα έπαιρναν μία σειρά μέτρα όπως προσλήψεις γιατρών-υγειονομικών-καθηγητών, δημιουργία ΜΕΘ, αγορά λεωφορείων, στήριξη του λαϊκού εισοδήματος, των μισθών και των μεροκάματων και όχι αγορά οπλικών συστημάτων, εκποίηση της λαϊκής κατοικίας και σκανδαλώδεις παροχές στο κεφάλαιο.

Αν τα τανκς της χούντας έριξαν την ιστορική πύλη δεν πρέπει να αφήσουμε να γίνει το ίδιο από τη «δημοκρατία» των Μητσοτάκη – Χρυσοχοΐδη. Στις 17 Νοέμβρη όλοι στο δρόμο!

Υπάρχουν δεκάδες λόγοι για τους οποίους πρέπει να γίνει ο τριήμερος γιορτασμός του Πολυτεχνείου και η πορεία στην αμερικάνικη πρεσβεία. Αν «μπήκαν στην πόλη οι οχτροί, δε θα μπούνε στο Πολυτεχνείο». Αν τα τανκς της χούντας έριξαν την ιστορική πύλη δεν πρέπει να αφήσουμε να γίνει το ίδιο από τη «δημοκρατία» των Μητσοτάκη – Χρυσοχοΐδη.

Να συγκληθούν τώρα γενικές συνελεύσεις των σπουδαστικών συλλόγων και να αποφασίσουν το αυτονόητο. Η πορεία πρέπει να γίνει. Τα σχολεία να κάνουν το ίδιο. Οι πολιτικές οργανώσεις της αριστεράς που σέβονται τον εαυτό τους να συνεννοηθούν. Τα σωματεία και τα συνδικάτα να προσπεράσουν την κρατική τρομοκρατία και τις απαγορεύσεις και να καλέσουν τα μέλη τους σε εγρήγορση.

Στις 17 Νοέμβρη όλοι στο δρόμο.

Το χρωστάμε στον κατάλογο των νεκρών μας και στο μέλλον που δεν μπορεί να γραφτεί χωρίς εμάς.

Η τρομοκρατία να μην περάσει!

Η πορεία να γίνει!

Κανένας δεν είναι δυνατότερος από το λαό που έχει δίκιο και εξεγείρεται.

Η αντιιμπεριαλιστική πορεία θα ’ναι η καλύτερη απάντηση στον ενδοτισμό απέναντι στις ΗΠΑ, την εξάρτηση και την κυβέρνηση.

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ!

πηγη: pandiera.gr

Δημήτρης Τζιαντζής

Πανικό στο οικονομικό επιτελείο προκαλούν οι νέες προβλέψεις της Κομισιόν για ύφεση ύψους 9% στην Ελλάδα, στους υπολογισμούς της οποίας δεν έχουν ενσωματωθεί οι επιπτώσεις του νέου κύματος, ούτε του δεύτερου lockdown. Θεωρείται ήδη δεδομένο πως η πτώση του ΑΕΠ φέτος θα κινηθεί ακόμα και πάνω από 10%. Ο προϋπολογισμός του 2021, ο οποίος θα κατατεθεί στις 21 Νοεμβρίου, γράφεται από την αρχή με όλα να βρίσκονται στον αέρα, εκτός από τον μιλιταριστικό και αντιλαϊκό του χαρακτήρα. Το σενάριο ταχείας ανάκαμψης βρίσκεται ήδη στον κάλαθο των αχρήστων με τις νέες προβλέψεις να προμηνύουν ακόμα πιο αργή επιστροφή σε μια νέα «κανονικότητα» με υψηλά ελλείμματα και ανεργία.

Στην αντάρα χαίρεται ο λύκος και η κυβέρνηση στην οριζόντια καραντίνα όπου χωρίς εργαζόμενους στους δρόμους ή έστω βουλευτές στις καρέκλες θα επιχειρήσει να προωθήσει μια σειρά από αντιλαϊκά νομοσχέδια, την ώρα που η χώρα βυθίζεται ξανά σε βαθιά ύφεση και οι προβλέψεις για την πορεία της οικονομίας διαρκώς επιδεινώνονται.
Ενώ ο Κ. Μητσοτάκης στο διάγγελμα της Πέμπτης μίλησε για «πόλεμο», στις απαιτήσεις του οποίου δεν μπορεί να γίνεται λόγος για δρομολόγηση πολιτικών εξελίξεων, μιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ έδωσε μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Δύο μέρες πριν την αναγγελία του οριζόντιου lockdown, κι ενώ ήταν ήδη σαφές ότι η χώρα κατεβάζει πάλι ρολά, ο πρωθυπουργός έκανε σαφές ότι το σημαντικό για αυτόν είναι «σε καμία περίπτωση να μην ανασταλεί το μεταρρυθμιστικό έργο της κυβέρνησης λόγω covid». «Έχουμε μία σειρά από εμβληματικά νομοσχέδια, τα οποία πρέπει να ψηφιστούν, κάποια από αυτά θα έχουν ολοκληρωθεί και πριν από τα Χριστούγεννα» είπε, επισημαίνοντας ότι δεν πρέπει να υπάρξει εφησυχασμός!

Επιπλέον ο Μητσοτάκης στην ομιλία του εξέφρασε την ικανοποίηση του πως «σε δύσκολες συνθήκες και με τη Βουλή να λειτουργεί με άλλους κανόνες, μπορέσαμε και τηρήσαμε τον κοινοβουλευτικό μας προγραμματισμό σχετικά με την ψήφιση πολύ σημαντικών νομοσχεδίων». Όπως είπε, «θα κινηθούμε ακριβώς στους ίδιους ρυθμούς, όπως έχω προδιαγράψει και στην ομιλία μου στη Θεσσαλονίκη και για το επόμενο εξάμηνο», αναφερόμενος σε νομοσχέδια για το εργασιακό, το ασφαλιστικό, το συνδικαλιστικό κλπ.
Όλα αυτά την ώρα που οι τράπεζες προχώρησαν σε αναθεώρηση προς το δυσμενέστερο των προβλέψεων για την ύφεση του 2020 πριν ακόμα από την ανακοίνωση του γενικού lockdown σε όλη τη χώρα. Οι τράπεζες θεωρούν ότι με το δεύτερο οριζόντιο lockdown η ύφεση ανεβαίνει με βεβαιότητα σε διψήφιο ποσοστό και δηλώνουν εξαιρετικά ανήσυχοι για το 2021, καθώς η προοπτική ισχυρής ανάκαμψης, απομακρύνεται λόγω και των αναμενόμενων καθυστερήσεων στην εκταμίευση πόρων από το Ταμείο Ανάκαμψης. Η Εθνική Τράπεζα είχε ήδη διαμορφώσει νέα πρόβλεψη για ύφεση 9% φέτος, έναντι 7,5% που προέβλεπε τον Σεπτέμβριο, με την προϋπόθεση όμως ότι η οικονομία δεν θα έμπαινε όπως έγινε σε lockdown.

Για άλλη μια φορά το «μάρμαρο» θα το πληρώσουν οι εργαζόμενοι με την ΕΕ να αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των λαών. Δεν είναι τυχαίο πως ακόμα και το περιβόητο Ταμείο Ανάκαμψης έχει χαθεί στα παζάρια των Βρυξελών.

πηγη: prin.gr