Οι περισσότεροι άνθρωποι ανησυχούν για την αρτηριακή τους πίεση, λίγοι όμως είναι αυτοί που ελέγχουν την πίεση των ματιών.

Ο έλεγχος της οφθαλμικής πίεσης ωστόσο, είναι απαραίτητος, καθώς αν ανέβει επικίνδυνα μπορεί να βλάψει την όραση.

Τα μάτια περιέχουν ένα υγρό που παράγεται και ρέει συνεχώς μέσα και έξω από αυτά. Η διακίνηση αυτού του υγρού, που δεν αποτελεί μέρος των δακρύων, δημιουργεί μια πίεση στο εσωτερικό του ματιού. Αν για κάποιο λόγο παρεμποδίζεται η παροχέτευση του υδατοειδούς αυτού υγρού, τότε αυτό συσσωρεύεται μέσα στο μάτι και η πίεση των ματιών ανεβαίνει.

Φυσιολογικές τιμές
Οι φυσιολογικές τιμές της πίεσης των ματιών διαφέρουν από άτομο σε άτομο. Η μέση τιμή της ενδοφθάλμιας πίεσης είναι 10-21 mmHg.

Αίτια αύξησης της πίεσης του ματιού
-Γήρανση
-Οικογενειακό ιστορικό
-Υπερμετρωπία
-Παλιοί τραυματισμοί στο μάτι
-Ιστορικό σοβαρής αναιμίας
-Κολλύρια ή άλλων φάρμακα με κορτιζόνη

Συμπτώματα
Η αύξηση της πίεσης δεν έχει συμπτώματα. Δεν πονάει και δεν προκαλεί αλλαγές στην όραση. Η πίεση αυξάνεται αργά και σταδιακά ελαττώνοντας την όραση με αργό ρυθμό και χωρίς εμφανή συμπτώματα.
Η ζημιά ωστόσο που προκαλεί είναι μη αναστρέψιμη. Η αυξημένη πίεση μπορεί να οδηγήσει σε γλαύκωμα και σταδιακά σε καταστροφή του οπτικού νεύρου. Αν έχετε γλαύκωμα και δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα μπορεί να οδηγήσει σταδιακά σε τύφλωση. Γι' αυτό και είναι απαραίτητες οι προληπτικές εξετάσεις ώστε να διαγνωσθεί έγκαιρα το πρόβλημα.

Πώς θα τη ρίξετε
Η ενδοφθάλμια πίεση πέφτει με φαρμακευτική αγωγή. Συγκεκριμένα, χορηγούνται οφθαλμικές σταγόνες που λαμβάνονται διά βίου και αν κριθεί απαραίτητο, συνδυάζονται και με χάπια.

Πηγή: onmed.gr

Χαρακτηριστικά παραδείγματα με τα ποσά που χάνονται

Ψυχρολουσία έπαθαν το απόγευμα της Τετάρτης σχεδόν 1.000.000 συνταξιούχοι που άκουγαν επί μήνες τα κυβερνητικά στελέχη και τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι θα λάβουν αυξήσεις της τάξεως του… 7,5% αλλά το μόνο που είδαν είναι να παραμένουν «παγωμένες», να αυξάνονται κατά λίγα ευρώ.

Φυσικά εννοείται πως πρόκειται για τους χαημολσυνταξιούχους, αυτοί που έχουν περισσότερο ανάγκη την αύξηση της σύνταξής τους.

Ο λόγος είναι ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν τολμά να καταργήσει την προσωπική διαφορά, ρύθμιση που θέσπισε ο ΣΥΡΙΖΑ μέσω του νόμου Κατρούγκαλου (ν. 4387), η οποία κατηγοριοποιεί τους συνταξιούχους σε όσους υπέβαλαν αίτηση συνταξιοδότησης πριν ή μετά τις 13 Μαΐου 2016.

Καθώς ο νόμος αυτός άλλαξε τον τρόπο υπολογισμού των συντάξεων, οι συντάξεις των παλαιών συνταξιούχων διαχωρίστηκαν λογιστικά, αλλά συνέχισαν να καταβάλλονται στο ίδιο ύψος.

Μάλιστα όπως παραδέχτηκε το υπουργείο Εργασίας, όσοι δεν θα δουν καθόλου αυξήσεις στις συντάξεις τους είναι 748.110 συνταξιούχοι, καθώς διατηρούν μεγάλη προσωπική διαφορά, η οποία «καταπίνει» τις αυξήσεις ύψους 7,75%.

Αντιθέτως, αυτοί θα δουν να μειώνεται η προσωπική διαφορά και θα προσδοκούν αυξήσεις στο μέλλον. Εν τέλει, από τους 2.472.823 συνταξιούχους, αυτοί που θα δουν ακέραιη την αύξηση είναι 1.379.771, ενώ 344.942 είναι όσοι θα δουν αυξήσεις αλλά μικρότερες του 7,75%.

Σε κάθε περίπτωση, το ποσοστό αυτό είναι μικρότερο ακόμη και από το ποσοστό του ετήσιου πληθωρισμού για το 2022 που, σύμφωνα με τα προσωρινά στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ., έκλεισε στο εφιαλτικό 9,6%.

Οι πληρωμές των συντάξεων Φεβρουαρίου άρχισαν με τους 941.400 συνταξιούχους από τους τέως φορείς ΟΑΕΕ, ΟΓΑ, ΝΑΤ, ΕΤΑΤ, ΕΤΑΑ, ΕΤΑΠ-ΜΜΕ και ΔΕΗ.

Σήμερα το απόγευμα θα εμφανιστούν οι καταβολές στους λογαριασμούς 520.000 συνταξιούχων του Δημοσίου, του τ. ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, των τραπεζών και του ΟΤΕ, των οποίων ο ΑΜΚΑ λήγει σε 1, 3, 5, 7 και 9, και την Παρασκευή συνταξιούχων των ίδιων ταμείων, των οποίων ο ΑΜΚΑ λήγει σε 0, 2, 4, 6 και 8.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα με τα ποσά που χάνονται

Οι πλέον χαρακτηριστικές περιπτώσεις που παραθέτουμε καταδεικνύουν ότι το πρόβλημα δεν αφορά συγκεκριμένο ύψος συντάξεων, αλλά τόσο χαμηλές όσο και μέσες ή υψηλές συντάξεις:

• Συνταξιούχος του πρώην ΟΑΕΕ με 1.112 ευρώ σύνταξη και προσωπική διαφορά 185 ευρώ. Με την αύξηση του 7,75% η σύνταξή του θα έπρεπε να ανέλθει σε 1.198 ευρώ. Όμως, το μόνο που θα δει είναι μείωση της προσωπικής διαφοράς κατά 86 ευρώ, δηλαδή στα 99 ευρώ. Αν είχε καταργηθεί η προσωπική διαφορά, θα έπαιρνε την αύξηση των 86 ευρώ στην τσέπη και το όφελος σε ετήσια βάση θα ήταν 1.032 ευρώ
• Συνταξιούχος προερχόμενος από το Ενιαίο Ταμείο Ανεξάρτητα Αυτοαπασχολουμένων (ΕΤΑΑ) με σύνταξη 796 ευρώ, με την αύξηση κατά 7,75% θα έπρεπε να παίρνει στο εξής 857,69 ευρώ. Επειδή έχει προσωπική διαφορά 47 ευρώ, πήρε τελικά αύξηση μόλις 14,69 ευρώ και η σύνταξή του διαμορφώθηκε για το 2023 σε 810,69 ευρώ. Το ετήσιο όφελος είναι 176,28 ευρώ. Όμως, εάν είχε καταργηθεί η προσωπική διαφορά, η μηνιαία αύξηση στη σύνταξή του θα ήταν 61,69 ευρώ και το ετήσιο όφελος θα έφτανε τα 740,28 ευρώ
• Συνταξιούχος του πρώην ΕΤΑΠ-ΜΜΕ με σύνταξη 1.120,87 ευρώ και προσωπική διαφορά 333,05 ευρώ. Με την αύξηση 7,75% η σύνταξή του θα έπρεπε να ανέλθει σε 1.207,73 ευρώ. Ωστόσο θα συνεχίσει να λαμβάνει το ίδιο ποσό και η προσωπική του διαφορά θα μειωθεί στα 246 ευρώ. Αν είχε καταργηθεί η προσωπική διαφορά, θα είχε αύξηση κατά 86,86 ευρώ τον μήνα και ετήσιο όφελος 1.042 ευρώ.

Πηγή: iskra.gr

Η πίτσα με το χάρτινο κουτί με το οποίο μεταφέρεται αποτελεί ένα από τα αγαπημένα φαγητά που χρησιμοποιούν οικονομολόγοι στις ΗΠΑ για να εξηγήσουν αλλά ακόμη και να προβλέψουν την πορεία της οικονομίας. Δυστυχώς για τους Αμερικανούς πολίτες τα φετινά συμπεράσματα είναι κακοψημένα.

Νέα Υόρκη

Οι περισσότεροι κάτοικοι της Νέας Υόρκης ίσως δεν το παρατήρησαν, αλλά ορισμένοι οικονομολόγοι κατέγραψαν μια περίεργη ανατροπή το 2022: για πρώτη φορά ύστερα από δεκαετίες η τιμή ενός κομματιού πίτσας με τυρί και ντομάτα ξεπέρασε την τιμή του εισιτηρίου του μετρό, που παρέμεινε στα 2,75 δολάρια. Οι New York Times είχαν αναφερθεί για πρώτη φορά το 1980 σε αυτή τη στατιστική συσχέτιση ανάμεσα στις δύο τιμές, η οποία παρατηρείται από τη δεκαετία του ’60. Έκτοτε η λεγόμενη Αρχή της Πίτσας (Pizza Principle) επιβεβαιώθηκε πολλές φορές και επέτρεψε σε αρκετούς δημοσιογράφους να «προβλέπουν» την αύξηση της τιμής των εισιτηρίων παρακολουθώντας την αγορά της πίτσας. Το 2014 όταν το εισιτήριο του μετρό κόστιζε 2,38 δολάρια ο καθηγητής Στατιστικής του Πανεπιστημίου Κολούμπια, Τζάρεντ Λάμπερ, συγκέντρωσε τις τιμές πίτσας από 1.800 καταστήματα της Νέας Υόρκης και υπολόγισε τη μέση τιμή στα 2 δολάρια και 33 σεντς, με τυπική στατιστική απόκλιση 0,52 του δολαρίου (ακόμη και η διάμεσος, που αποκλείει τις ακραίες τιμές, βρισκόταν πολύ κοντά και συγκεκριμένα στα 2,45). Προφανώς η στατιστική συσχέτιση δεν σημαίνει στατιστική αιτιότητα (correlation is not causation), αλλά προσφέρεται για μερικούς ενδιαφέροντες συλλογισμούς.

Η Αρχή της Πίτσας είναι μία από τις πολλές θεωρίες με τις οποίες οι οικονομολόγοι διασκεδάζουν το κοινό τους, χωρίς όμως να προδίδουν τις βασικές αρχές της επιστήμης τους. Θυμίζει μάλιστα τον περίφημο «δείκτη Bic Mac» με τον οποίο το περιοδικό Economist υπολογίζει την ισοτιμία αγοραστικής δύναμης μεταξύ δύο νομισμάτων (Purchasing Power Parity – PPP). Ο δείκτης συγκρίνει τη σχετική τιμή αγοράς του συγκεκριμένου χάμπουργκερ στα καταστήματα McDonald’s σε όλο τον κόσμο.

Η Αρχή της Πίτσας όμως προκαλεί και ορισμένους ταξικούς συνειρμούς. Όπως εξηγούσε πριν από μερικούς μήνες το δίκτυο Bloomberg, «η πίτσα είναι τόσο αγαπητή στη Νέα Υόρκη, ώστε όλοι πρέπει να πάνε στα ίδια μαγαζιά για να τη φάνε». Εργάτες και μεγαλοστελέχη στριμώχνονται στις ίδιες ουρές για ένα μεταμεσονύχτιο κομμάτι με τον ίδιο τρόπο που ο πατσάς στη Βαρβάκειο αγορά ενώνει Αθηναίους διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων. Η συγκεκριμένη διαπίστωση φαίνεται να επιβεβαιώνει την πεποίθηση ορισμένων ότι ο πληθωρισμός, που τώρα ωθεί την τιμή της πίτσας πάνω από τα τρία δολάρια το κομμάτι, πλήττει πάντα, πρωτίστως και αναπόδραστα τους φτωχούς – η αύξηση είναι αναλογικά αμελητέα για το εισόδημα ενός πλούσιου.

Γιατί όμως καταρρίφθηκε το 2022 η Αρχή της Πίτσας, που συνέδεε την τιμή της με τα εισιτήρια του μετρό; Η απάντηση είναι ότι το δημόσιο σύστημα μεταφορών της Νέας Υόρκης, το διοικητικό συμβούλιο του οποίου αποτελείται από εκπροσώπους της Πολιτείας, των κομητειών, των εργαζομένων αλλά και οργανώσεων πολιτών, διατήρησε την τιμή του εισιτήριου σταθερή στα 2,75 δολάρια παρά την άνοδο του πληθωρισμού. Ουσιαστικά μας θύμισε ότι η απόφαση για το ποια τάξη θα πληρώσει τις επιπτώσεις από τη γενικευμένη άνοδο των τιμών είναι σε τελική ανάλυση πολιτική και όχι οικονομική και πως πάντα υπάρχουν εργαλεία (όπως π.χ. η αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή) για να απορροφηθεί το κόστος για τα μεσαία και τα χαμηλά στρώματα.

Αν όμως ένα κομμάτι πίτσας προσφέρεται για αλληγορικές οικονομικές αναλύσεις, το ίδιο συμβαίνει και με το κουτί στο οποίο τη μεταφέρουμε. Την περασμένη εβδομάδα το περιοδικό The Atlantic υποστήριξε ότι τα χαρτονένια κουτιά της πίτσας αποτελούν μια απαρχαιωμένη εφεύρεση που δεν έχει βελτιωθεί ούτε κατ’ ελάχιστο τα τελευταία εξήντα χρόνια, παρά το γεγονός ότι αλλοιώνουν σε πολύ σημαντικό βαθμό τη γευστική απόλαυση – και μάλιστα ότι όσο πιο ακριβά και εξωτικά είναι τα υλικά της πίτσας τόσο μεγαλύτερη η ζημιά. «Το να πακετάρεις μια πίτσα των 40 δολαρίων (τόσο μπορεί να φτάσει στο Μανχάταν μια πίτσα με μοτσαρέλα ψημένη στους 480 βαθμούς Κελσίου) σε ένα χάρτινο κουτί είναι σαν να παρκάρεις μια Λαμποργκίνι σε ξύλινο στέγαστρο πριν περάσει ένας τυφώνας» σημείωνε το περιοδικό. Όπως εξηγούσε ο Άντονι Φάλκο, συγγραφέας του βιβλίου «Pizza Czar», ο βασικός λόγος είναι ότι το κουτί παγιδεύει την υγρασία των υδρατμών καταστρέφοντας την τραγανή υφή και κάνοντας την πίτσα «λαστιχένια» και ξερή ταυτόχρονα.

Ένας από τους λόγους για τον οποίους πιστεύεται ότι η καινοτομία στα κουτιά σταμάτησε στο 1966 (όταν η Domino’s παρουσίασε το χάρτινο κουτί όπως το γνωρίζουμε σήμερα), είναι ότι το 70% της αγοράς χαρτονιού στις ΗΠΑ ελέγχεται από πέντε εταιρείες, οι οποίες δεν θέλουν ανατροπές. Το ολιγοπώλιο συνεχίζεται όμως και στις πιτσαρίες όπου η Domino’s πραγματοποιεί το 40% των κατ’ οίκον παραδόσεων στην αμερικανική αγορά πίτσας, η οποία αγγίζει τα 44 δισεκατομμύρια δολάρια. Και με αυτό τον έλεγχο δεν έχει λόγο να πειραματιστεί με νέα κουτιά που θα προστατεύουν τη γεύση, αλλά με υψηλότερο κόστος.

Τα χάρτινο κουτί πίτσας ήταν το επιστέγασμα (κυριολεκτικά) της επανάστασης την οποία έφερε η μεταπολεμική Αμερική σε ένα προϊόν που εισήγαγαν Ιταλοί μετανάστες στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ού αιώνα. Εφτά δεκαετίες αργότερα, όμως, η πίτσα θα μπορούσε να συμβολίσει τoν περιορισμό της καινοτομίας, τη μείωση του brain gain λόγω των αυστηρών ελέγχων στη μετανάστευση, αλλά και την απροθυμία των κυβερνώντων να προστατεύσουν τους πολίτες από τις επιπτώσεις οικονομικών φαινομένων όπως ο πληθωρισμός. Ίσως τελικά η ζωή στις ΗΠΑ δεν είναι ένα κουτί σοκολατάκια, όπως έλεγε ο Φόρεστ Γκαμπ, στο οποίο δεν ξέρεις τι θα σου τύχει, αλλά ένα κουτί πίτσας το περιεχόμενο του οποίου κρύωσε απότομα.

Πηγή: info-war.gr

Βρισκόμαστε, χωρίς αμφιβολία, στο πιο επικίνδυνο σημείο των ελληνοτουρκικών σχέσεων, τουλάχιστο μετά την κρίση των Ιμίων του 1996.

Το κλίμα που τώρα επικρατεί μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είναι πρόσφορο είτε για στρατιωτικό επεισόδιο, που μπορεί όμως να έχει μείζονες επιπτώσεις, όπως και εκείνο των Ιμίων (που μας οδήγησε στη συμφωνία Χόλμπρουκ, τη Μαδρίτη, τον Οτσαλάν και το Σχέδιο Ανάν), είτε για γενικευμένη καταστρεπτική σύρραξη.

Είναι πρόσφορο γιατί αν, ακόμα και από λάθος, καταρριφθεί ένα αεροσκάφος ή βυθιστεί ένα πλοίο της μίας ή της άλλης πλευράς, η πλευρά που θα το χάσει θα βρεθεί υπό τεράστια πολιτική πίεση, ιδίως σε προεκλογική περίοδο, να απαντήσει στρατιωτικά και κλιμακώνοντας. Αυτό κινδυνεύει να θέσει τις δύο πλευρές σε αυτοτροφοδοτούμενη συγκρουσιακή τροχιά και δεν ξέρουμε πού και αν θα σταματήσει η κλιμάκωση, στο μέτρο μάλιστα που οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν σήμερα τον ολοκληρωτικό έλεγχο της Τουρκίας που διέθεταν στο παρελθόν, ενώ η διεθνής αστάθεια αλλά και η ρευστότητα στις σχέσεις Ουάσιγκτον και Άγκυρας έχει φτάσει σε πρωτοφανή ύψη.

Τα όπλα που διαθέτουν Ελλάδα και Τουρκία σήμερα έχουν πολύ μεγαλύτερη καταστρεπτική ισχύ από ό,τι στο παρελθόν. Το κόστος μιας γενικευμένης σύρραξης θα είναι πολύ μεγαλύτερο από το ενδεχόμενο «κέρδος» ενός «νικητή». Σημειωτέον ότι η Ελλάδα έχει μόνο να χάσει από μια σύγκρουση, εκτός αν κάποιος είναι αρκετά παλαβός για να πιστεύει ότι θα πάρουμε την Πόλη ή τη Σμύρνη ή ότι θα διαλύσουμε την Τουρκία. Ευτυχώς δεν υπάρχουν σήμερα τόσοι και τόσο μουρλοί.

Καλό θα είναι επίσης όποιος θέλει να αναλύει την κατάσταση στην περιοχή μας να θυμάται και την τραγική κατάσταση της Ελλάδας, ως κοινωνίας και κράτους. Οι μόνοι που δεν τη σκέφτονται είναι το πολιτικό και εκδοτικό προσωπικό της, μεσοαστικής ή και μεγαλοαστικής κοινωνικής θέσης και ψυχολογίας, οι οποίοι όντως δείχνουν να βρίσκονται κυριολεκτικά στον κόσμο τους. Ακόμα και στις ιδιωτικές συζητήσεις τους δεν θίγεται σχεδόν ποτέ η γενική κατάσταση της χώρας, αλλά μόνο το ποιος θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές.

Ανεξαρτήτως όμως και αυτού του παράγοντα, ένας γενικός πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σήμερα δεν θα έχει νικητή. Θα έχει μόνο ηττημένους.

Πόλεμος: Κάτω από ποιους όρους και για ποιο σκοπό;

Χρειάζεται στο σημείο αυτό να ξεκαθαρίσουμε την άποψή μας για τον πόλεμο.

Φυσικά η Ελλάδα πρέπει να πάει σε πόλεμο και να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα στη διάθεσή της, αν η Τουρκία επιχειρήσει την κατάληψη της Θράκης, της Χίου, του Καστελόριζου ή της ελεύθερης Κύπρου. Γιατί, αν δεν το κάνει, θα παύσει να υπάρχει εντελώς ως κράτος και ο ελληνικός λαός θα γνωρίσει τη μεγαλύτερη τραγωδία της νεώτερης ιστορίας του.

Όπως έπρεπε να κάνει πόλεμο το 1974 για να σώσει την Κύπρο. Αν άλλωστε ήταν από πριν αποφασισμένη να τον κάνει, δεν θα γινόταν τίποτα στο νησί.

Βέβαια άλλο αυτό και άλλο το να επιτεθεί η Ελλάδα πρώτη, είτε γιατί έχει δήθεν «πληροφορίες» από δήθεν «συμμάχους» πως θα της επιτεθεί η Τουρκία, όπως παρ’ολίγον να συμβεί το 2018.

Όσοι εξαίρουν (και δεν είναι λίγοι δυστυχώς, ιδίως στους αμυντικούς κύκλους) τις επιδόσεις του Ισραήλ στον «προληπτικό πόλεμο» κατά το παρελθόν, μεταφέρουν αστόχαστα στα ελληνοτουρκικά τα μοντέλα τελείως διαφορετικών κρατών σε τελείως διαφορετικές καταστάσεις. Άλλωστε, το Ισραήλ δεν έχει χρησιμοποιήσει αυτή τη μέθοδο τα τελευταία τριάντα χρόνια εναντίον των Αράβων και τον ένα πόλεμο που έκανε ευθέως κατά της Χεζμπολάχ στον Λίβανο το 2006 τον έχασε. Τους Αμερικανούς έβαλε να κάνουν τους πολέμους στη Μέση Ανατολή και αυτούς αγωνίζεται, με νύχια και με δόντια, εδώ και δύο δεκαετίες σχεδόν να σπρώξει κατά του Ιράν. Το σχέδιο όλων αυτών των πολέμων το επεξεργάστηκαν οι Νεοσυντηρητικοί, υπό την καθοδήγηση και με χρηματοδότηση του Μπέντζαμιν Νετανιάχου (βλ. την κομβικής σημασίας έκθεση A Clean Break: A New Strategy for Securing the Realm), που είχε όμως την ευφυία (και τη δυνατότητα) να κρατήσει τη χώρα του εντελώς έξω και από τις συρράξεις και από την ευθύνη για αυτές. Well done, που λένε και οι Αμερικανοί.

Μια ιστορική υπενθύμιση

Επειδή έχει πολύ κρίσιμη σημασία να θυμόμαστε όσα μας συνέβησαν, νομίζουμε καλό είναι να υπενθυμίσουμε δύο πράγματα για το πώς φτάσαμε στην κατάληψη της μισής Κύπρου το 1974, την εκδίωξη του ελληνικού πληθυσμού από τον Βορρά του νησιού και αυτό που ο πτέραρχος Κουρής ονόμασε πεντηκονταετή «ψυχρό πόλεμο» Ελλάδας και Τουρκίας. Έναν πόλεμο που συνέβαλε, λόγω του τρόπου που διεξήχθη από την Αθήνα και του χαρακτήρα της ελληνικής ολιγαρχίας, και στην κλιμάκωση της διαφθοράς και της διαπλοκής στο πολιτικό σύστημα και στην οικονομική κατάρρευση της πατρίδας μας.

Έχει αυτό σημασία, γιατί είναι οι ίδιοι βαθύτεροι παράγοντες, ιδίως η ξένη εξάρτηση, η αναπηρία του κράτους μας και οι αδυναμίες του κοινωνικού μας σχηματισμού συνολικά, που δρουν στο ιστορικό μας υπόβαθρο, προκαλώντας όμως κάθε φορά διαφορετικά αποτελέσματα, ανάλογα με τις μεταβαλλόμενες συνθήκες.

Δύο ήταν οι προϋποθέσεις για να τεθεί σε εφαρμογή το διπλό έγκλημα (χουντικό πραξικόπημα και τουρκική απόβαση) στην Κύπρο.

Η πρώτη ήταν να υπάρχει στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα και για αυτό έγινε το 1967 η δικτατορία του Παπαδόπουλου, την οποία προετοίμασε η απομάκρυνση του λαοπρόβλητου πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου το 1965 και η Αποστασία. Μία από τις πρώτες ενέργειες της χούντας του Παπαδόπουλου ήταν η απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο.

Σημειωτέον ότι ένας Ισραηλινός αξιωματούχος που επισκέφθηκε την Ελλάδα για να συζητήσει το Κυπριακό με τους Έλληνες πολιτικούς είχε την προφητική ικανότητα να προβλέψει από τότε, στην έκθεση που υπέβαλε στο ισραηλινό Υπουργείο Εξωτερικών, ότι αυτό το ζήτημα μπορεί να λυθεί μόνο όταν στην Ελλάδα κυβερνά μια κυβέρνηση που δεν θα δίνει λογαριασμό στο λαό.

Η δεύτερη προϋπόθεση ήταν ο ασφυκτικός έλεγχος όλου του ελληνικού στρατεύματος, από τον βαθμό του λοχαγού και πάνω, από τους Αμερικανούς. Έλεγχος που απεδείχθη περίτρανα, όταν ο Ιωαννίδης κατάλαβε ότι τον γέλασαν και θέλησε να επιτεθεί στην Τουρκία, για να διαπιστώσει ότι κανείς δεν τον υπάκουε πια. Ο δικτάτωρ, αναθρεμμένος στο σχολείο της εμφυλιακής και μετεμφυλιακής Ελλάδας-προτεκτοράτου, στο σχολείο δηλαδή της ΚΥΠ, της CIA, του Gladio και του ΙΔΕΑ και μην αντέχοντας να αποκηρύξει τους δασκάλους του, αυτούς στους οποίους αφιέρωσε όλη του τη ζωή και που υπηρέτησε πιστά, νομίζοντας ότι έτσι υπηρετεί την Ελλάδα, πέθανε χωρίς να μιλήσει για το τι συνέβη. Γιατί, όπως είπε, «αν μιλήσω θα γίνουν όλοι οι Έλληνες κομμουνιστές».

Από την Κύπρο στην Exxon

Το ξαναλέμε: Ασφαλώς θα πρέπει να πάμε σε πόλεμο για να υπερασπίσουμε την ελληνική επικράτεια και την ελεύθερη Κύπρο (που, κατά τρόπο εγκληματικά ανόητο, η κυβέρνηση δεν περιέλαβε στην ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία). Γιατί είμαστε οι Έλληνες ήδη με την πλάτη στον τοίχο, όχι μόνο στα ελληνοτουρκικά, αλλά σε όλα τα «μέτωπα», την οικονομία, την κοινωνία, την ηθική και τον πολιτισμό, τη δημογραφία. Δεν αντέχουμε άλλη μεγάλη ήττα, θα διαλυθούμε εντελώς. Ούτε μπορεί να υπάρξει Ελλάδα χωρίς Αιγαίο ή χωρίς Κύπρο.

Αν όμως δεν πήγαμε σε πόλεμο για να σώσουμε τους Έλληνες της Κύπρου το 1974, θα ήταν ασφαλώς γελοίο, τυχοδιωκτικό και αυτοκτονικό συνάμα να πάμε τώρα σε πόλεμο (όπως παρ’ ολίγον να μας συμβεί το 2020) για τον ισραηλινό «αγωγό-φάντασμα» EastMed, που δεν επρόκειτο να γίνει ποτέ ή διεκδικώντας μια ΑΟΖ μέχρι τον πλανήτη Άρη, που δεν θα μας έδινε ποτέ κανένα Διεθνές Δικαστήριο (και την οποία παραχωρήσαμε οι ίδιοι, σε ένα αποκορύφωμα ασυναρτησίας, εμμέσως στην Τουρκία δια της συμφωνίας Δένδια με την Αίγυπτο, που αναγνώρισε μόνο 70% επήρεια στην Κρήτη). Ή να πάμε σε πόλεμο για να προστατεύσουμε τις γεωτρήσεις της Exxon ή γιατί κάποιοι ενδεχομένως θέλουν να τα βάλουν με το καθεστώς Ερντογάν (προσοχή, όχι με την Τουρκία την ίδια) δι’ αντιπροσώπων.

Και επειδή πολλά λέγονται εσχάτως για την Εxxon, η εταιρεία αυτή έχει ισχύ όσο πολλά κράτη μαζί, αλλά και καθοριστική επιρροή στην πολιτική των ΗΠΑ. Αν θέλουμε να παραχωρήσουμε τα κοιτάσματά μας στην εταιρεία αυτή, εννοείται ότι το λιγότερο που θα πρέπει να ζητήσει κανείς είναι να φροντίσει για την άμυνα των εκμεταλλεύσεων αυτών. Ας μην ανησυχούν οι ιθύνοντες, έχει τον τρόπο της.

Πηγή: kosmodromio.gr

▸ Μεθοδεύσεις «θωράκισης» απέναντι σε αναταράξεις.

To άρθρο γράφτηκε πριν την κατάθεση πρότασης δυσπιστίας από τον ΣΥΡΙΖΑ κατά της κυβέρνησης την Τετάρτη.

Η τρέχουσα περίοδος είναι χρόνος «ξεδιπλώματος» προεκλογικού σχεδιασμού για τα δύο κόμματα που αποτελούν τους βασικούς πόλους του συστήματος. Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ σκοπεύουν να καθορίσουν πλήρως και με κλασσικές «συνταγές δικομματισμού» την πολιτική ατζέντα, ώστε σε αυτήν να κυριαρχεί το στοιχείο της σκανδαλολογίας, της αντιπαράθεσης «ηθικών όρων» και να μην υπάρχει χώρος για τα ζητήματα που σχετίζονται με τις λαϊκές ανάγκες και κυρίως τις λαϊκές διεκδικήσεις.

Η Νέα Δημοκρατία, στον προεκλογικό πολιτικό της λόγο καλείται να ενοποιήσει δύο αντιφατικά στοιχεία: Την προαναγγελία του ότι ουσιαστικά ποντάρει στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, που θα γίνει με το σύστημα «ενισχυμένης αναλογικής» το οποίο ψήφισε η ίδια, και την ανάγκη να διατηρήσει ψηλά τα ποσοστά της στην πρώτη κάλπη. Το κυβερνών κόμμα φοβάται τη χαλαρότητα της ψήφου στην πρώτη κάλπη, ωστόσο δεν μπορεί να διαμορφώσει ένα σενάριο «κυβερνητικής λύσης» από τις πρώτες εκλογές. Για τον λόγο αυτό, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει ήδη φροντίσει να δώσει το σχετικό μήνυμα. Όπως είπε στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Πρώτο Θέμα: «Στη δεύτερη κάλπη, που είναι η κάλπη της ενισχυμένης αναλογικής, αν οι πολίτες μας δώσουν το ποσοστό το οποίο προσδοκώ, θα έχουμε τη δυνατότητα να κυβερνήσουμε μόνοι μας. Αν μας κατευθύνουν προς μια κυβέρνηση συνεργασίας, θα σεβαστούμε τη βούληση τους. Αλλά στη δεύτερη κάλπη. Το τονίζω. Αλλά η πρώτη κάλπη είναι κρίσιμη γιατί θα στείλει το μήνυμα ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα». Μάλιστα, τόνισε ότι «η πρώτη κάλπη είναι αυτή η οποία τελικά θα διαμορφώσει τις πολιτικές εξελίξεις, η δεύτερη πιστεύω ότι θα επικυρώσει το αποτέλεσμα της πρώτης κάλπης».

Η ΝΔ θα επιδιώξει με τον κύριο όγκο των δυνάμεων της να προσεγγίσει τον λεγόμενο «χώρο του κέντρου», με τις γνωστή ρητορεία περί «επιτυχημένης τετραετίας» παρά τις κρίσεις και τις υποσχέσεις για ανάπτυξη. Παράλληλα όμως θα προσπαθήσει να κρατήσει αλώβητη και τη δεξιά πλευρά της, στην οποία πιέζεται πολύ. Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται τόσο το «ελευθέρας» που έδωσε στα στελέχη της να παραβρεθούν στην κηδεία του Κ. Γκλύξμπουργκ όσο και η νομοθετική ρύθμιση που ετοιμάζει προκειμένου να μην μπορέσει να κατέλθει στις εκλογές το κόμμα του Κασιδιάρη. Τέλος, το κυβερνών κόμμα ποντάρει πολλά και στον χρόνο των εκλογών. Ανάλογα με το αν τελικά θα εκτιμήσει πως την συμφέρει η μεγάλη ή η μικρότερη συμμετοχή, όπως και με κριτήριο την «απόδοση» της διαμοίρασης των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης, θα αποφασιστεί αν οι εκλογές θα ξεκινήσουν Απρίλιο με ορίζοντα τα τέλη Μαΐου ή τον Μάιο με ορίζοντα τον Ιούλιο.

Από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρείται ήδη το ζήτημα των υποκλοπών να παραμείνει και ει δυνατόν να κυριαρχήσει στην προεκλογική ατζέντα. Όχι μόνον ως φθοροποιό στοιχείο της κυβέρνησης στο «κεντρώο» κοινό, αλλά και ως το δεδομένο που αποτρέπει την προοπτική κυβερνητικής συμμαχίας της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Στην αξιωματική αντιπολίτευση εκτιμούν ότι αν περιοριστεί η δυνατότητα της Νέας Δημοκρατίας να σχηματίσει κυβέρνηση περιορίζεται παράλληλα και η πολιτική δυναμική της. Επίσης, φαίνεται να εκτιμάται ότι ενισχύεται έτσι και το σενάριο μιας συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ μετά από προγραμματική συμφωνία. Αυτό δηλαδή που είναι και το βασικό σενάριο του ΣΥΡΙΖΑ.

Πηγή: prin.gr

Προ των πυλών και νέοι επενδυτές – Υψηλές προσδοκίες από τα κοιτάσματα αερίου της Κρήτης

Υψηλές είναι οι προσδοκίες από τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στις δύο θαλάσσιες παραχωρήσεις της Κρήτης», σύμφωνα με αρμόδιες κυβερνητικές πηγές.

Αξιωματούχοι οι οποίοι ενημερώνονται από τις εργασίες της κοινοπραξίας ExxonMobil – HelleniqEnergy στα θαλάσσια blocks «Δυτικά της Κρήτης» και «Νοτιοδυτικά της Κρήτης» σημείωναν χθες το βράδυ στο περιθώριο εκδήλωσης της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων και Ενεργειακών Πόρων (ΕΔΕΥΕΠ) για τη νέα εταιρική ταυτότητα της, πως «οι γεωλογικές δομές του υπεδάφους των παραχωρήσεων δημιουργούν ελπίδες για την ύπαρξη κοιτασμάτων ικανών να καλύψουν ακόμη και ενεργειακές ανάγκες της Ευρώπης».

Οι ίδιες πηγές υποστήριζαν πως «εφόσον τα ευρήματα επιβεβαιωθούν με γεωτρήσεις οι ποσότητες αερίου μπορούν να καλύψουν το ενεργειακό κενό της Γηραιάς Ηπείρου, ακόμα και με την πλήρη απεξάρτηση του ρωσικού φυσικού αερίου». Υπενθυμίζεται ότι πρόσφατη μελέτη του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας (ΙΕΑ) έκανε λόγο για κενό 30 δις. κυβικών μέτρων ετησίως, ακόμη κι αν επιστρατευτούν βιοαέρια, υδρογόνο και φυσικό αέριο από άλλες πηγές. Κενό το οποίο θα υφίσταται για 10 χρόνια.

Οι σεισμικές

Οι ίδιοι αξιωματούχοι λένε επίσης ότι «η κοινοπραξία που έχει μισθώσει τις δύο θαλάσσιες παραχωρήσεις της Κρήτης αναμένεται να ολοκληρώσει το πρόγραμμα της πρόσκτησης δισδιάστατων σεισμικών ερευνών εντός του Φεβρουαρίου». Άλλες πηγές θέλουν το “Sanco Swift” να έχει κάνει αυτές τις μέρες παύση των εργασιών της εκτέλεσης σεισμικών ερευνών λόγω των καιρικών συνθηκών στη θαλάσσια περιοχή και να επανέλθει με τη βελτίωση τους.

Αναφορικά με το αν θα απαιτηθούν και εργασίες τρισδιάστατων σεισμικών ερευνών, πηγές άφηναν ανοιχτό το ενδεχόμενο ώστε να μην χρειαστεί η εκτέλεση τους.

Η πρώτη γεώτρηση

Πάντως, στην κυβέρνηση υπάρχει η εικόνα πως η πρώτη δοκιμαστική γεώτρηση στην Κρήτη δεν αναμένεται πριν το τέλος του 2024: «Στις αρχές του 2025 είναι πιθανό, κι εφόσον τα σεισμικά δεδομένα επιβεβαιώσουν το βαθμό εμπορευσιμότητας των ποσοτήτων να πραγματοποιηθεί η πρώτη δοκιμαστική γεώτρηση», συμπλήρωναν χαρακτηριστικά αρμόδιες πηγές.

Νέοι επενδυτές

Αναφορικά με το ενδεχόμενο οι εταιρείες που είναι operators των blocks σε Κρήτη και Ιόνιο Πέλαγος να συνομιλούν για την έλευση επενδυτών, οι ίδιοι αξιωματούχοι της κυβέρνησης παρέπεμπαν για απαντήσεις σε αυτούς.

Ωστόσο, στέλνουν το μήνυμα πως «η Ελλάδα είναι ανοιχτή στην έλευση και άλλων επενδυτών για αυτές τις παραχωρήσεις». Υπενθυμίζεται ότι πληροφορίες από τη βιομηχανία του upstream  θέλουν τον έτερο αμερικανικό πετρελαϊκό κολοσσό, τη Chevron να βρίσκεται σε συζητήσεις με την HelleniqEnergy για τα οικόπεδα του Ιονίου Πελάγους που διαχειρίζεται μόνη της, «Ιόνιο» και «block 10».

Το ρεκόρ

Στη διάρκεια της χθεσινής εκδήλωσης για το rebranding της ΕΔΕΥΕΠ, ο πρόεδρος Ρίκαρντ Σκούφιας επισήμανε στην ομιλία του πως η Ελλάδα πέτυχε μία μοναδική επίδοση σε παγκόσμιο επίπεδο: «Σε οκτώ μήνες διενεργήθηκαν επτά σεισμικές έρευνες σε θαλάσσιες παραχωρήσεις, όταν τα προηγούμενα 10 χρόνια είχαν γίνει μόλις δύο».

Από την πλευρά του ο διευθύνων σύμβουλος Άρης Στεφάτος με την ομιλία του περιέγραψε το όραμα της ΕΔΕΥΕΠ που είναι «να συμβάλλει στην περιφερειακή ειρήνη αλλά και στην ασφαλή μετάβαση της χώρας και της Ευρώπης στην κλιματικά ουδέτερη της εποχής». Αναφέρθηκε δε και στις νέες αρμοδιότητες της ΕΔΕΥΕΠ εκτός της έρευνας των υδρογονανθράκων. Αυτές είναι η ανάπτυξη των υπεράκτιων αιολικών πάρκων και η υπόγεια αποθήκευση αέριων ρύπων του θερμοκηπίου.

Ψήφος εμπιστοσύνης

Από τη μεριά του ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Κώστας Σκρέκας τόνισε πως το φυσικό αέριο θα είναι απαραίτητο για τα επόμενα 30 χρόνια μέχρι το 2050 οπότε και έχει τεθεί ο στόχος των εκπομπών μηδενικών ρύπων.

Ο ίδιος έδωσε έμφαση στην απόφαση της κυβέρνησης να ερευνηθεί ο ορυκτός πλούτος της χώρας, ενώ υπογράμμισε την εμπιστοσύνη με την οποία έχουν αγκαλιάσει την Ελλάδα οι ενεργειακοί όμιλοι ExxonMobil, Energean και Helleniq Energy.

Πηγή: tovima.gr

Ένα μόλις χρόνο μετά τις εθνικές εκλογές και σε ένα κλίμα πολιτικής συναίνεσης, βρίσκεται σε εξέλιξη ένας σημαντικός αγώνας διαρκείας των εκπαιδευτικών της Πορτογαλίας. Ένας αγώνας που εκφράζει όλη την οργή τους ενάντια στην κυβερνητική πολιτική διαφορετικών κυβερνήσεων, οι οποίες εδώ και αρκετές δεκαετίες έχουν βάλει στο στόχαστρο τη Δημόσια Εκπαίδευση, αλλά και τον τομέα της υγείας και όλες τις κοινωνικές και δημόσιες δομές του κράτους.

Η σημερινή κυβέρνηση –ακολουθώντας την πορεία όλων των προηγούμενων για πάνω από 20 χρόνια– σκοπεύει να εκμεταλλευτεί την πρόσφατη απόλυτη πλειοψηφία της στο κοινοβούλιο για να δώσει το τελειωτικό χτύπημα στη δημόσια εκπαίδευση (και στο ΕΣΥ).

Τα καταστροφικά πλήγματα που δέχθηκε κατά καιρούς η Δημόσια Εκπαίδευση ήταν αλλεπάλληλα. Ειδικά την εποχή του Ζοζέ Σώκρατες¹ (πρωθυπουργού το Σοσιαλιστικού Κόμματος/Partido Socialista από το 2005-2011), με υπουργό Παιδείας τη Μαρία Ντε Λούρδες Ροντρίγκες, η κυβέρνηση ξεκίνησε μια πραγματική σταυροφορία λάσπης κατά των εκπαιδευτικών, λέγοντας ότι έχουν πάρα πολλές διακοπές, αποκαλώντας τους τεμπέληδες, υποστηρίζοντας ότι είναι υπεράριθμοι κλπ. Στη συνέχεια ακολούθησε το δίδυμο Πάσους Κοέλιου² και Πάουλο Πόρτας³, που έκανε απολύσεις εκπαιδευτικών, αφού για την κυβέρνηση του PSD⁴/CDS⁵ εξακολουθούσαν να είναι «υπεράριθμοι».

Το πρώτο χτύπημα ήρθε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 από τον «αλησμόνητο» πολιτικό Καβάκο Σίλβα⁶, πειθαρχημένο μαθητή της Παγκόσμιας Τράπεζας ο οποίος, μαζί με τον Κότριμ Φιγκέιρεδο⁷, τον Αντρέ Βεντούρα⁸, τον Ντιαμαντίνο Ντουράιο⁹, τη Μανουέλα Φερρέιρα Λέιτε¹⁰ και άλλους, ξεκίνησαν την επίθεση στη δημόσια εκπαίδευση, επιβάλλοντας μια νέα σκληρή διπλή φορολογία (φόρους και τέλη) σε οικογένειες και φοιτητές για τη χρηματοδότηση της δημόσιας εκπαίδευσης και τη μισθοδοσία των καθηγητών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, αποσύροντας έτσι την υποχρέωση του κράτους και προκαλώντας τεράστια αύξηση των διδάκτρων που επωμίστηκαν οι πολίτες.

Το πορτογαλικό κράτος ακολουθεί μια ακραία νεοφιλελεύθερη γραμμή, η οποία στηρίζεται από το PS¹¹, το PSD/CDS, το IL¹² και τη Chega¹³, θεωρώντας ότι το κράτος οφείλει μόνο να εξυπηρετεί το γιγαντιαίο «δημόσιο» χρέος (μόνο το 2022 έχουν ήδη καταβληθεί 6 δισ. σε διεθνείς πιστωτές) και να μεριμνά για τη συντήρηση δικαστηρίων, αστυνομίας και στρατού.

Αντίθετα οι δημόσιες υπηρεσίες του χώρου της υγείας και της εκπαίδευσης έχουν μπει στο στόχαστρο της κυβέρνησης που επιδιώκει τη διάλυσή τους και την παράδοσή τους στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Εάν περάσει η μεταρρύθμιση που προωθείται στη δημόσια εκπαίδευση θα επηρεάσει άμεσα το ένα τρίτο του διδακτικού προσωπικού, το οποίο θα προσλαμβάνεται απευθείας σε τοπικό επίπεδο από τα σχολικά συμβούλια, στο πλαίσιο των λεγόμενων «διακοινοτικών κοινοτήτων», καταργώντας τον σημερινό τρόπο πρόσληψης με διαγωνισμό, και ανοίγοντας τον δρόμο σε ρουσφετολογικές προσλήψεις φίλων, κομματικών «κολλητών», και συγγενών δημάρχων, δημοτικών συμβούλων κλπ . Επίσης, η μείωση του προϋπολογισμού για τον δημόσιο τομέα (την ώρα που αυξάνονται οι στρατιωτικές δαπάνες) και η διατήρηση χαμηλών μισθών, θα εξωθήσουν τους επαγγελματίες να φύγουν στον ιδιωτικό τομέα, συμβάλλοντας κι αυτά στην ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης. Να σημειώσουμε ακόμη ότι το 40% των επενδύσεων για την υγεία που προέρχεται από τον Κρατικό Προϋπολογισμό διοχετεύεται σε ιδιωτικά νοσοκομεία ενώ λείπουν χρήματα στο ΕΣΥ και στο Δημόσιο Σχολείο.

Οι Πορτογάλοι εκπαιδευτικοί και το μη εκπαιδευτικό προσωπικό των δημόσιων σχολείων διαδηλώνουν και απεργούν δυναμικά και συντονισμένα, με αφορμή εξαγγελίες της κυβέρνησης για αλλαγή στον τρόπο τοποθετήσεων στα σχολεία και μεταβίβαση των αρμοδιοτήτων σε τοπικό επίπεδο. Οι προσλήψεις, σχεδιάζεται να γίνονται με επιλογή από συμβούλια διευθυντών, σε επίπεδο σχολείων ή δημοτικών αρχών, και με βάση το «προφίλ δεξιοτήτων» των υποψηφίων, διαδικασία η οποία εφαρμόζεται ήδη για το μη διδακτικό σχολικό προσωπικό. Όπως καταγγέλλουν τα εκπαιδευτικά σωματεία, η διαδικασία έρχεται για να εντείνει την εργασιακή και πολιτική ομηρία όσων δουλεύουν στα σχολεία, ενώ θα αυξήσει την περιφερειακή ανισότητα στην εκπαίδευση και θα υποβιβάσει ακόμη περισσότερο την ποιότητα του δημόσιου σχολείου.

Τα αιτήματα που θέτει το εκπαιδευτικό κίνημα είναι πολύ περισσότερα: υπολειτουργία σχολείων λόγω ελλείψεων προσωπικού, υποχρηματοδότηση, μακροχρόνια αδιοριστία και περιπλάνηση και συμβάσεις ομηρίας του εκπαιδευτικού και μη προσωπικού, μισθοί 650 ευρώ, επισφάλεια όλων των κλάδων που εργάζονται στα σχολεία (διοικητικό προσωπικό, σχολικοί ψυχολόγοι, λογοθεραπευτές κλπ), μη ένταξη όλων των εργαζόμενων στο ίδιο συνταξιοδοτικό καθεστώς, εργατικά ατυχήματα, σύστημα προσλήψεων που υποβαθμίζει τα πτυχία, γήρανση του διδακτικού προσωπικού, σύστημα ποσοστώσεων για την προαγωγή σε κλιμάκια.

Το λυπηρό σε όλα αυτά είναι η επαίσχυντη θέση των μεγαλύτερων συνδικάτων που ελέγχονται από το Κομμουνιστικό Κόμμα Πορτογαλίας αλλά και των κομμάτων της κοινοβουλευτικής αριστεράς, με μόνη εξαίρεση την Ένωση όλων των επαγγελματιών της εκπαίδευσης STOP, η οποία δημιουργήθηκε τον Ιούνιο του 2018, και στέκεται δίπλα στους εκπαιδευτικούς σε αυτόν τον αγώνα και έχει προκαλέσει ανατροπές που έχουν καταπλήξει τους πάντες.

Σε αυτό το περιβάλλον, χωρίς κόμματα και χωρίς τις ομοσπονδίες το STOP ένα μικρό συνδικάτο, με 1300 μέλη, έχει ταράξει την νηνεμία που πνέει στο συνδικαλιστικό κίνημα στην Πορτογαλία, ξεκινώντας δυναμικές και μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις τον Δεκέμβριο και ανακοινώνοντας τη συνέχισή τους για όλο τον Γενάρη.

Παντού – από το βορρά έως το νότο της χώρας και με τη βοήθεια των λεγόμενων κοινωνικών δικτύων – οι εκπαιδευτικοί άρχισαν να οργανώνονται, να συνδέονται μεταξύ τους και να πραγματοποιούν καθιστικές διαμαρτυρίες μπροστά από τα σχολεία τους (ή ομάδες σχολείων) και τα δημαρχεία των αντίστοιχων δήμων. Η διαδικασία ήταν διαρκής και οδήγησε στο κάλεσμα σε εθνική διαδήλωση στις 14 Ιανουαρίου, η οποία υπήρξε μεγαλειώδης. Σε ορισμένες περιοχές της χώρας συμμετείχαν ολόκληρα σχολεία, με πανό, σημαίες και συνθήματα, μεταξύ των οποίων κυριάρχησαν : “Ήρθε η ώρα, ήρθε η ώρα να φύγει ο υπουργός! “- “Το σχολείο ενώθηκε δεν θα ηττηθεί ποτέ”.

Σε αντίθεση με τα μεγάλα συνδικάτα που το κατηγορούν για τις μορφές πάλης που επιλέγει, το STOP έχει καταφέρει να συνενώσει τους εργαζόμενους σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης αλλά και τους μη εκπαιδευτικούς, προτείνοντας ένα πρόγραμμα απεργιακών κινητοποιήσεων που χαρακτηρίζεται από πολυμορφία, πρωτοτυπία και δυναμισμό, κάτι που επιτρέπει να διατηρείται ζωντανή η απεργία για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Έτσι, η πρωτόγνωρη μορφή απεργίας που εφαρμόζει, η «Απεργία ντελίβερυ», όπως την αποκαλούν, δίνει τη δυνατότητα σε κάθε εκπαιδευτικό να επιλέγει τόσο την ημέρα και όσο και τη διάρκεια της απεργίας του. Μπορεί για παράδειγμα κάποιος να απεργήσει μία ημέρα και κάποιος άλλος τρεις.

Ο απρόβλεπτος αυτός ξεσηκωμός έχει ταρακουνήσει την κυβέρνηση, με τον Υπουργό Παιδείας να δηλώνει πως θα ελέγξουν τη νομιμότητα της απεργίας, και να θέτει θέμα για το απεργιακό ταμείο του συνδικάτου, με προφανή την πρόθεσή του να κηρύξει την απεργία παράνομη. Ως απάντηση στις απειλές του υπουργού, διπλασιάστηκαν οι διαδηλωτές οι οποίοι το Σάββατο 14/1 έφτασαν σχεδόν τους 100.000.

Εκτός όμως από την πίεση που υφίσταται η κυβέρνηση, τα μεγάλα συνδικάτα έχουν και αυτά πιεστεί εξαιρετικά από αυτήν την εξέλιξη. Ωστόσο, οι ηγεσίες των συνδικάτων της μεγαλύτερης συνομοσπονδίας που αποτελεί μέρος της CGTP (Fenprof), – μιας μεγαλύτερης ακόμα “συνδικαλιστικής πλατφόρμας” που απαρτίζεται από επτά άλλα συνδικάτα – δεν έχουν επενδύσει πραγματικά σε αυτές τις κινητοποιήσεις. Κατηγορούνται μάλιστα ότι, αντί να συμμετέχουν στις δράσεις που οργανώθηκαν με πρωτοβουλία του STOP, κάνουν συγκεντρώσεις οι οποίες θα μπορούσαν να συγχέονται με τις ήδη προκηρυγμένες από το STOP συγκεντρώσεις, σε μια προσπάθεια να διαλύσουν τους εκπαιδευτικούς.

Παρότι αναγνωρίζουν ότι οι εκπαιδευτικοί έχουν κάθε λόγο να κινητοποιηθούν, δεν συμμετείχαν στην διοργάνωση αυτών των κινητοποιήσεων, και στις 6 Ιανουαρίου, οκτώ συνδικαλιστικές οργανώσεις (ASPL, FENPROF, PRÓ-ORDEM, SEPLEU, SINAPE, SINDEP, SIPE e SPLIU), προτιμώντας ένα παράλληλο σχέδιο δράσης, κατέθεσαν στο Υπουργείο Παιδείας προειδοποίηση για κυλιόμενη, ανά γεωγραφική περιοχή, απεργία 18 ημερών, από τις 16 Ιανουαρίου ως τις 8 Φεβρουαρίου, ξεκινώντας από τον νότο προς τον βορρά, αλλά και τοπικές διαδηλώσεις που θα κορυφωθούν σε μια πανεκπαιδευτική διαδήλωση στις 11 Φεβρουαρίου και συγκέντρωση έξω από το υπουργείο Παιδείας στη Λισσαβώνα.

Σήμερα, Παρασκευή 20 Ιανουαρίου, χιλιάδες εκπαιδευτικοί συγκεντρώθηκαν μπροστά από το υπουργείο Παιδείας, όπου συναντήθηκαν εκπρόσωποι των συνδικάτων με τον υπουργό. Το αποτέλεσμα των συναντήσεων ήταν αναμενόμενο και οι εκπαιδευτικοί δήλωσαν πως δεν σταματάνε τον αγώνα. Η εκ περιτροπής απεργία κατά περιφέρειες έφτασε στην Μπραγκάνσα σε ποσοστό «μεταξύ 90 και 95%». Και στην υπόλοιπη χώρα πολλά σχολεία είναι κλειστά. Στο Καραζέντα ντε Ανσιάγιες το ποσοστό της απεργίας έφτασε το 90%, στη Βίλα Φλορ το 70%, στο Μακέντο ντε Καβαλέιρος και στο Βινχάις το 100%, στο Μιράντα Ντο Ντούρο το 99%, στο Μογκαντούρο το 90%.

Να σημειώσουμε ότι ο Σύλλογος Φοιτητών της Ανώτατης Εκπαιδευτικής Σχολής του Πολυτεχνείου του Πόρτο με χθεσινή ανακοίνωση του (Πέμπτη 19/1) εκφράζει την αλληλεγγύη του «στους αγώνες που δίνονται στη χώρα για την αξιοπρέπεια του Δημόσιου Σχολείου και όλων των εργαζομένων του», καταγγέλλοντας την τεράστια μείωση του προϋπολογισμού για την Παιδεία, τη διάλυση του Δημόσιου Σχολείου, που προκλήθηκε από διάφορους Υπουργούς και Κυβερνήσεις, τις επισφαλείς τοποθετήσεις, την μη αναγνώριση όλης της προϋπηρεσίας των εκπαιδευτικών, την έλλειψη επαγγελματιών ψυχοκοινωνικής υγείας και βοηθών, την αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τάξη, τα παρωχημένα προγράμματα σπουδών, το κλείσιμο σχολείων και άλλα.

Σημειώσεις

Σε διαγραφή 136 πλοίων, που σχετίζονται με την κρατική πετρελαϊκή εταιρεία του Ιράν τα τελευταία τέσσερα χρόνια και τη μεταφορά ιρανικού πετρελαίου, προέβη πρόσφατα το νηολόγιο του Παναμά.

Οι εξαγωγές ιρανικού πετρελαίου άγγιξαν τα υψηλότερα επίπεδά τους τους τελευταίους δύο μήνες του 2022 και στις αρχές του 2023, παρά τις αμερικανικές κυρώσεις σε εταιρείες που, σύμφωνα με την Ουάσιγκτον, διευκολύνουν το εμπόριο πετρελαίου του Ιράν. Ο πρώην κυβερνήτης της Φλόριντα, Jeb Bush, κάλεσε την Ουάσιγκτον να ασκήσει πιέσεις στον Παναμά προκειμένου να σταματήσει να διευκολύνει το Ιράν στην παράκαμψη των κυρώσεων. Ο κ. Bush είναι μέλος του United Against Nuclear Iran (UANI), που έχει ως στόχο να εμποδίσει το Ιράν να καταστεί «μια περιφερειακή υπερδύναμη στα πυρηνικά όπλα». Αξιωματούχος της Ναυτιλιακής Αρχής του Παναμά (AMP), από την πλευρά του, τόνισε στο Reuters ότι οι αρχές της χώρας διατηρούν στενή συνεργασία με το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών.

Η Τεχεράνη, πάντως, δεν φαίνεται να πτοήθηκε από την κίνηση του Παναμά. Μάλιστα η κρατική εταιρεία πετρελαίου του Ιράν χαρακτήρισε «ασήμαντη» την απόφαση του Παναμά, ενώ ο Ports and Maritime Organization του Ιράν με ανακοίνωσή του ανέφερε ότι αυτά τα πλοία θα εγγραφούν στο νηολόγιο του Ιράν και θα συνεχίσουν να μεταφέρουν πετρέλαιο από και προς τη χώρα. Επίσης, η ιρανική πλευρά κάλεσε τις αρχές του Παναμά να λάβουν σοβαρά υπόψη τις όποιες συνέπειες θα έχουν οι δημόσιες αυτές τοποθετήσεις σε νομικό επίπεδο.

Πηγή: naftikachronika.gr

Υπάρχουν ωφέλιμες τροφές για την ψυχική υγεία και ποιες είναι; Τις ανακαλύπτουμε με τη βοήθεια δύο καθηγητών της Σχολής Επιστημών Τροφίμων του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής.

Τον τελευταίο καιρό, που η διατροφή φαίνεται να αποκτά τεράστια σημασία για την υγεία μας, έχουν εντοπιστεί και ορισμένα συστατικά τα οποία φαίνεται να έχουν επικουρική δράση στην ψυχική μας υγεία. Τα συστατικά αυτά εμπλέκονται σε πολλές μεταβολικές αντιδράσεις, ενισχύοντας τη λειτουργία του νευρικού συστήματος.

Τέτοια είναι τα ω-3 λιπαρά οξέα, το σύμπλεγμα των βιταμινών Β, οι βιταμίνες C, D, Ε και Α, το μαγνήσιο, ο ψευδάργυρος, το σελήνιο και τα αμινοξέα τεανίνη, γλυκίνη και τρυπτοφάνη. Αυτά τα συστατικά βρίσκονται σε ορισμένες τροφές, που χρήσιμο είναι να καταναλώνονται όχι μόνο όταν υπάρχουν προβλήματα ψυχικής υγείας, αλλά και προληπτικά.

Ο Κώστας Σφλώμος και η Δήμητρα Χούχουλα, καθηγητές στη Σχολή Επιστημών Τροφίμων στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αττικής στο βιβλίο τους Τροφογνωσία @ Ευεξία (εκδ. Τσότρας) αναφέρουν πως τα παραπάνω συστατικά περιλαμβάνονται σε συγκεκριμένες κατηγορίες τροφίμων οι οποίες «μπορούν να συμβάλλουν (επικουρικά) στη διαχείριση χρόνιων ψυχοσωματικών προβλημάτων». Όπως θα δείτε παρακάτω, οι συγκεκριμένες τροφές εντάσσονται στο πλαίσιο μιας υγιεινής διατροφής. Για να σας γίνει συνήθεια μια τέτοια διατροφή, υπάρχουν 4 tips που μπορεί να βοηθήσουν.

Τρόφιμα απαραίτητα για την ψυχική υγεία

– Παχιά ψάρια

Ο σολομός, το σκουμπρί, η ρέγγα και οι σαρδέλες είναι πλούσια σε ω-3 και βιταμίνη D, συστατικά που έχει βρεθεί ότι μειώνουν τα επίπεδα του στρες και συνδέονται με τη βελτίωση της διάθεσης.

– Ρεβίθια

Περιέχουν βιταμίνες του συμπλέγματος Β, αλλά και ανόργανα άλατα όπως αυτά του μαγνησίου, του καλίου, του ψευδαργύρου, του σεληνίου, του μαγγανίου και του χαλκού που έχουν αντιστρεσογόνο δράση. Τα ρεβίθια είναι επίσης πλούσια σε τρυπτοφάνη που χρησιμοποιεί ο οργανισμός για να παράξει νευροδιαβιβαστές οι οποίοι ρυθμίζουν τη διάθεση.

– Λαχανικά

Συγκεκριμένα, το μπρόκολο, τα λαχανάκια Βρυξελλών και το κουνουπίδι έχουν αντικαταθλιπτική και ηρεμιστική δράση.

– Αγκινάρες

Τα προβιοτικά της αγκινάρας έχει βρεθεί ότι βοηθούν στον έλεγχο του άγχους και της κατάθλιψης.

– Αβγά

Περιέχουν βιταμίνες, αμινοξέα και αντιοξειδωτικά που συμβάλλουν στην προστασία της υγείας του εγκεφάλου.

– Συκώτι

Το συκώτι και τα άλλα εντόσθια είναι πλούσια σε βιταμίνες Β, απαραίτητες για την παραγωγή νευροδιαβιβαστών όπως η ντοπαμίνη και η σεροτονίνη, οι οποίες είναι υπεύθυνες για την καλή διάθεση.

– Οστρακοειδή

Μύδια, στρείδια, αχιβάδες κ.λπ. είναι πλούσια στα περισσότερα από τα συστατικά που αναφέραμε παραπάνω (σελήνιο, ψευδάργυρο, βιταμίνη Β12 κ.ά.) τα οποία ελέγχουν άγχος και κατάθλιψη και ενισχύουν την καλή διάθεση.

– Ξηροί καρποί

Τα καρύδια έχει βρεθεί ότι ενισχύουν τη γνωστική λειτουργία σε ηλικιωμένα άτομα, ενώ τα αμύγδαλα προστατεύουν τον εγκέφαλο από τις βλαπτικές, ελεύθερες ρίζες. Τέλος, οι ηλιόσποροι είναι πλούσιοι σε βιταμίνη Ε, απαραίτητη για την καλή ψυχοπνευματική υγεία.

– Ταχίνι

Αποτελεί εξαιρετική πηγή τρυπτοφάνης, του αμονιξέος που αποτελεί πρόδρομη ουσία των νευροδιαβιβαστών ντοπαμίνης και σεροτονίνης.

– Σκόρδα και κρεμμύδια

Είναι πλούσια σε ενώσεις του θείου οι οποίες οδηγούν σε αύξηση των επιπέδων της γλουταθειόνης, μιας ουσίας που αποτελεί αιχμή του δόρατος του οργανισμού για την αντιμετώπιση του στρες.

– Φρούτα του δάσους

Το μύρτιλο, όπως και άλλα είδη μούρων, είναι πλούσιο σε φλαβονοειδή τα οποία εμφανίζουν ισχυρές αντιοξειδωτικές και νευροπροστατευτικές δράσεις.

– Γλυκοπατάτες

Οι γλυκοπατάτες, ανάμεσα στα πολλά οφέλη που έχουν, βοηθούν στη μείωση της κορτιζόλης που είναι η ορμόνη του στρες.

– Γιαούρτι

Το γιαούρτι πρέπει να συμπεριληφθεί στη διατροφή όσων υποφέρουν από αγχώδεις διαταραχές. Τα προβιοτικά που βρίσκονται σε ορισμένους τύπους γιαουρτιού βελτιώνουν την ευεξία και συμβάλλουν στην ψυχική υγεία.

– Φρούτα πλούσια σε C (κεράσια, ακτινίδια, πορτοκάλια)

Ειδικά τα κεράσια και το βύσσινο βοηθούν στη διαχείριση του άγχους και της αϋπνίας.

– Μαϊντανός και άλλα αρωματικά

Είναι πλούσια σε καροτενοειδή και φλαβονοειδή και έχουν ισχυρή αντιοξειδωτική και αντιφλεγμονώδη δράση. Η αντιφλεγμονώδης διατροφή συνδέεται με τη μείωση του στρες και της κατάθλιψης.

– Πράσινα φυλλώδη λαχανικά

Μία από τις πιο ευεργετικές τροφές για την υγεία, τα πράσινα φυλλώδη λαχανικά συμβάλλουν και στην προστασία της ψυχικής μας διάθεσης, χάρη στο μαγνήσιο.

– Πράσινο τσάι

Το πράσινο τσάι είναι πλούσιο στο αμινοξύ τεανίνη, το οποίο προάγει τη χαλάρωση, χωρίς να προκαλεί υπνηλία και επιδρά θετικά στο άγχος και το στρες.

– Χαμομήλι και βαλεριάνα

Πρόκειται για γνωστά φυτικά ηρεμιστικά που βοηθάνε στη χαλάρωση και την υγεία του ύπνου.

– Κουρκουμάς

Η κουρκουμίνη, γνωστή για την αντιφλεγμονώδη δράση της, μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη βλάβης των εγκεφαλικών κυττάρων, που σχετίζεται με χρόνια φλεγμονή και οξειδωτικό στρες.

Οι πληροφορίες αντλήθηκαν από το βιβλίο των Κώστα Σφλώμου και Δήμητρας Χούχουλα Τροφογνωσία @ Ευεξία (εκδ. Τσότρα), στο οποίο μπορείτε να διαβάσετε περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με το πώς ακριβώς οι παραπάνω τροφές λειτουργούν προστατευτικά και ενισχυτικά για την ψυχική υγεία.

Πηγή: ow.gr

Η κυβέρνηση επιχειρεί την... (προεκλογική) επανεφεύρεση του εργασιακού πολιτισμού, θύμα της εργασιακής βαρβαρότητας από το 2010, την οποία υπηρέτησαν και ενίσχυσαν.

Την… (προεκλογική) επανεφεύρεση του εργασιακού πολιτισμού επιχειρεί η κυβέρνηση.

Στελέχη της, εμφανίζονται να τάσσονται υπέρ της «κουλτούρας των συλλογικών διαπραγματεύσεων», υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση «ενθαρρύνει την υπογραφή κλαδικών συμβάσεων εργασίας». Κάτι, που επιβεβαίωσε και ο πρωθυπουργός κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε, επισημαίνοντας ότι στόχος είναι η ενίσχυση των αποδοχών των εργαζομένων.

Μόνο που οι κυβερνώντες επιθυμούν να αγνοούν ότι ο εργασιακός πολιτισμός (όποιος κι αν είναι αυτός στο πλαίσιο του παρόντος οικονομικού συστήματος), έπεσε από το 2010 θύμα της εργασιακής βαρβαρότητας, την οποία όχι μόνο υπηρέτησαν, αλλά και ενίσχυσαν.

Προτού αναρωτηθούν, ακόμη και οι καλόπιστοι, γιατί εδώ και τρία χρόνια η κυβέρνηση δεν φρόντισε για την «κουλτούρα των συλλογικών διαπραγματεύσεων», αρκεί να συνειδητοποιήσουμε τη σοβαρότητα των επιπτώσεων στους μισθούς από τα μνημονιακά μέτρα και στη συνέχεια να διαπιστώσουμε ότι με μια μονοκοντυλιά το 2010 υπήρξε ανατροπή αγώνων και κατακτήσεων ενός αιώνα.

Βάσει των στοιχείων του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ), από το 1992 έως το 2010 είχαν υπογραφεί συνολικά 5.533 κλαδικές, ομοιοεπαγγελματικές αλλά και επιχειρησιακές συμβάσεις.

Από τα τέλη του 2011 έως τον Ιούνιο του 2014 υπεγράφησαν 1.440 επιχειρησιακές συμβάσεις, οι οποίες προέβλεπαν μείωση αποδοχών από 10% έως 50%.

Ενώ το 2010 βρίσκονταν σε ισχύ 65 κλαδικές ή ομοιοεπαγγελματικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας, το 2021 δεν ξεπέρασαν τις 17, εκ των οποίων μόλις πέντε είχαν υποχρεωτική ισχύ για όλες τις επιχειρήσεις στους κλάδους τους οποίους αφορούσαν (Ετήσια Έκθεση 2022- ΙΝΕ/ ΓΣΕΕ).

Σύμφωνα με τα στοιχεία των συνδικάτων, οι κλαδικές συμβάσεις καλύπτουν – μόλις και μετά βίας – 950.000 εργαζόμενους (το 25% του συνόλου), ενώ εκτός ομπρέλας κλαδικών συμβάσεων εκτιμάται ότι βρίσκονται σχεδόν 3 εκατομμύρια εργαζόμενοι.

Τα παραπάνω, είχαν ως συνέπεια σχεδόν το 38% των εργαζομένων (839.392), δηλαδή περίπου 4 στους 10, να λαμβάνουν μηνιαίες αποδοχές, οι οποίες έχουν ως αφετηρία ποσά μικρότερα των 500 ευρώ και δεν ξεπερνούν τα 800 ευρώ. Εξ αυτών οι 336.400 περιορίζονται σε έως 500 ευρώ.

Το 35,6% (801.627) λαμβάνει από 800 έως 1.200 ευρώ το μήνα.

Μάλιστα, τα ποσά αυτά είναι μικτά. Δηλαδή αφαιρώντας τις ασφαλιστικές εισφορές, οι αποδοχές είναι ακόμα χαμηλότερες…

Σε συνδυασμό με τις διαδοχικές κρίσεις (υγειονομική, ενεργειακή, πληθωριστική), σύμφωνα με το ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, τα νοικοκυριά με μηνιαίο εισόδημα χαμηλότερο από 750 ευρώ έχουν απώλεια αγοραστικής δύναμης έως και 40%. Στο αμέσως επόμενο εισοδηματικό κλιμάκιο (751-1.100 ευρώ) η απώλεια κυμαίνεται από 9% έως 14%.

Σύμφωνα με τους επιστημονικούς συνεργάτες της ΑΔΕΔΥ, οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων μειώθηκαν από 11% έως 15,7% εξαιτίας των μνημονίων την περίοδο 2010-2020 και παράλληλα καταργήθηκαν τα Δώρα. Στη συνέχεια, η αγοραστική δύναμη συρρικνώθηκε περαιτέρω, εξαιτίας της κρίσης τιμών.

Πιάνοντας την άκρη του νήματος της ιστορίας, θα βρεθούμε στο 1911, οπότε καταγράφεται η πρώτη απόπειρα νομοθετικής ρύθμισης συλλογικών διαφορών.

Υπηρεσία του υπουργείου Eθνικής Oικονομίας, αναλαμβάνει τη «μελέτη προληπτικών μέτρων και την επέμβαση προς λύσιν διαφορών μεταξύ εργατών και εργοδοτών».

Δυο χρόνια αργότερα θα κατατεθεί σχέδιο «περί συμβάσεως εργασίας».

Όμως, η αντίδραση των εργοδοτών απέτρεψε τη θέσπιση συλλογικών συμβάσεων.

Tο 1914, ο νόμος 281 «Περί σωματείων», αποτέλεσε την αφετηρία της συνδικαλιστικής νομοθεσίας. Ωστόσο, έως το 1934 υπήρξαν ελάχιστες κλαδικές συμβάσεις και τελικά, ο θεσμός καθιερώνεται το 1935 επί κυβερνήσεως Tσαλδάρη, με αναγκαστικό νόμο.

Όπως επισήμανε η ΓΣΕΕ σε εγκύκλιο προς τις οργανώσεις- μέλη της λίγο μετά το πρώτο μνημόνιο «από τις αρχές του 2010, η εργατική τάξη της χώρας έχει γίνει διαρκής στόχος επιθέσεων. Με έναν ορυμαγδό αυθαίρετων, άδικων, επώδυνων και πολύπλευρων μέτρων μόνιμου χαρακτήρα και σε πλήρη αντίθεση με τη συνταγματική τάξη της χώρας και τη δέσμευσή της από διεθνείς συμβάσεις που προστατεύουν τα εργασιακά δικαιώματα, αποδομούν κάθε έννοια κοινωνικής προστασίας και ισότητας, φιμώνουν την ελεύθερη συνδικαλιστική δράση και εξουδετερώνουν τους μηχανισμούς συλλογικής δράσης και τους υποστηρικτικούς θεσμούς για την αποτελεσματική προστασία και προώθηση των συμφερόντων των εργαζομένων, με στόχο να τους αφήσουν στο έλεος της ατομικής διαπραγμάτευσης.

Στο πλαίσιο αυτό, σας αποστέλλεται η παρούσα Επείγουσα Εγκύκλιος για την παροχή διευκρινήσεων πάνω σε κρίσιμα ζητήματα που προκύπτουν από την εφαρμογή των ρυθμίσεων του άρθρου 37 του ν. 4024/2011, με το οποίο υπό τον τίτλο «Ρυθμίσεις Συλλογικών Διαπραγματεύσεων» επιβάλλονται τα ακόλουθα:

α) η δυνατότητα υπογραφής επιχειρησιακής σύμβασης εργασίας από συλλογικά μορφώματα ‘εικονικής’ εκπροσώπησης των εργαζομένων (‘ενώσεις προσώπων’),
β) η δυνατότητα σύναψης επιχειρησιακής σύμβασης εργασίας και από επιχειρήσεις που απασχολούν λιγότερα από 50 άτομα (οι οποίες κατ’εξοχήν καλύπτονταν από τις κλαδικές συμβάσεις),
γ) η ‘αναστολή’ της αρχής της εύνοιας για όσο χρόνο διαρκεί το μεσοπρόθεσμο πλαίσιο δημοσιονομικής στρατηγικής και η κατίσχυση της επιχειρησιακής σύμβασης σε περίπτωση συρροής με κλαδική και

δ) η ‘αναστολή’ της διαδικασίας επέκτασης της ισχύος των κλαδικών και των ομοιοεπαγγελματικών συμβάσεων μέσω της κήρυξής τους ως γενικά υποχρεωτικών για όσο χρόνο διαρκεί το μεσοπρόθεσμο πλαίσιο δημοσιονομικής στρατηγικής».

Από τη βαρβαρότητα στον πολιτισμό χρειάζεται ένας αιώνας. Από τον πολιτισμό στη βαρβαρότητα αρκεί μια μέρα, είχε πει ο Αμερικανός ιστορικός & φιλόσοφος, Γουίλ Ντυράν.

Πηγή: kosmodromio.gr