Το πείραμα παραγωγής οξυγόνου με το όνομα MOXIE, που "τρέχει" η NASA, ολοκλήρωσε την αποστολή του στον Άρη. Τι έδειξαν τα αποτελέσματά του.

Ένα πείραμα που έλαβε χώρα στον Άρη έδειξε ότι είναι εφικτό να εξαχθεί οξυγόνο για καύσιμα και αναπνοή από τη λεπτή ατμόσφαιρα του Κόκκινου Πλανήτη.

Συγκεκριμένα, όπως ανακοίνωσε η αμερικανική διαστημική υπηρεσία, το πείραμα με την ονομασία MOXIE (Mars Oxygen In-Situ Resource Utilization), ολοκλήρωσε την αποστολή του, επιβεβαιώνοντας ότι η εξαγωγή οξυγόνου από την αραιή ατμόσφαιρα του Άρη είναι εφικτή. Το ρόβερ Perseverance της NASA κατάφερε να διασπάσει επανειλημμένα μόρια στον αέρα του Άρη για να δημιουργήσει μια μικρή, αλλά σταθερή παροχή οξυγόνου.

«Η εντυπωσιακή απόδοση του MOXIE δείχνει ότι είναι εφικτή η εξαγωγή οξυγόνου από την ατμόσφαιρα του Άρη. Οξυγόνο που θα μπορούσε να βοηθήσει στην παροχή αναπνεύσιμου αέρα ή προωθητικού πυραύλων στους μελλοντικούς αστροναύτες», λέει η αναπληρώτρια διαχειριστής της NASA, Pam Melroy.

«Η ανάπτυξη τεχνολογιών που μας επιτρέπουν να χρησιμοποιούμε πόρους στη Σελήνη και τον Άρη είναι κρίσιμης σημασίας για να χτίσουμε μια μακροπρόθεσμη σεληνιακή παρουσία, να δημιουργήσουμε μια ισχυρή σεληνιακή οικονομία και να μας επιτρέψει να υποστηρίξουμε μια αρχική ανθρώπινη εκστρατεία εξερεύνησης στον Άρη», πρόσθεσε.

Από τότε που το Perseverance προσγειώθηκε στον Άρη το 2021, το MOXIE έχει δημιουργήσει συνολικά 122 γραμμάρια οξυγόνου – περίπου αυτό που αναπνέει ένας μικρός σκύλος σε 10 ώρες. Στην πιο αποτελεσματική του περίπτωση, το MOXIE ήταν σε θέση να παράγει 12 γραμμάρια οξυγόνου την ώρα – διπλάσιο από τους αρχικούς στόχους της NASA για το όργανο – σε καθαρότητα 98% ή καλύτερη. Στο 16ο τρέξιμό του, στις 7 Αυγούστου, το όργανο έκανε 9,8 γραμμάρια οξυγόνου. Το MOXIE ολοκλήρωσε επιτυχώς όλες τις τεχνικές του απαιτήσεις και λειτούργησε υπό διάφορες συνθήκες καθ’ όλη τη διάρκεια ενός έτους του Άρη, επιτρέποντας στους προγραμματιστές του οργάνου να μάθουν πολλά για την τεχνολογία.

«Είμαστε περήφανοι που υποστηρίξαμε μια πρωτοποριακή τεχνολογία όπως το MOXIE που θα μπορούσε να μετατρέψει τους τοπικούς πόρους σε χρήσιμα προϊόντα για μελλοντικές αποστολές εξερεύνησης», δήλωσε ο Trudy Kortes, διευθυντής τεχνολογικών επιδείξεων, στη Διεύθυνση Αποστολής Διαστημικής Τεχνολογίας (STMD) στα κεντρικά γραφεία της NASA στην Ουάσιγκτον, που χρηματοδοτεί την επίδειξη MOXIE.

«Με την απόδειξη αυτής της τεχνολογίας σε πραγματικές συνθήκες, πλησιάσαμε ένα βήμα πιο κοντά σε ένα μέλλον στο οποίο οι αστροναύτες «ζουν από τη γη» στον Κόκκινο Πλανήτη» είπε.

Το MOXIE παράγει μοριακό οξυγόνο μέσω μιας ηλεκτροχημικής διαδικασίας που διαχωρίζει ένα άτομο οξυγόνου από κάθε μόριο διοξειδίου του άνθρακα που αντλείται από τη λεπτή ατμόσφαιρα του Άρη. Καθώς αυτά τα αέρια ρέουν μέσα από το σύστημα, αναλύονται για να ελεγχθεί η καθαρότητα και η ποσότητα του παραγόμενου οξυγόνου.
Πρώτο στο είδος του

Ενώ πολλά από τα πειράματα του Perseverance αντιμετωπίζουν τους πρωταρχικούς επιστημονικούς στόχους της αποστολής, το MOXIE επικεντρώθηκε στη μελλοντική ανθρώπινη εξερεύνηση. Το MOXIE χρησίμευσε ως η πρώτη επίδειξη τεχνολογίας που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν οι άνθρωποι για να επιβιώσουν στον Κόκκινο Πλανήτη, αλλά και να φύγουν από αυτόν. Ένα σύστημα παραγωγής οξυγόνου θα μπορούσε να βοηθήσει μελλοντικές αποστολές με διάφορους τρόπους, αλλά ο πιο σημαντικός από αυτούς θα ήταν ως πηγή προωθητικού πυραύλων, που θα απαιτούνταν σε βιομηχανικές ποσότητες για την εκτόξευση πυραύλων με αστροναύτες για το ταξίδι της επιστροφής τους στην πατρίδα.

Αντί να φέρουν μεγάλες ποσότητες οξυγόνου μαζί τους στον Άρη, οι μελλοντικοί αστροναύτες θα μπορούσαν να ζήσουν από τη γη, χρησιμοποιώντας υλικά που βρίσκουν στην επιφάνεια του πλανήτη για να επιβιώσουν. Αυτή η έννοια – που ονομάζεται επιτόπια χρήση πόρων, ή ISRU – έχει εξελιχθεί σε μια αυξανόμενη περιοχή έρευνας.

«Το MOXIE λειτούργησε ξεκάθαρα ως έμπνευση για την κοινότητα ISRU», δήλωσε ο κύριος ερευνητής του οργάνου, Michael Hecht του MIT. «Έδειξε ότι η NASA είναι πρόθυμη να επενδύσει σε αυτού του είδους τις μελλοντικές τεχνολογίες. Και ήταν μια ναυαρχίδα που επηρέασε τη συναρπαστική βιομηχανία των διαστημικών πόρων».

Πηγή: news247.gr

Λόγω μηχανικής βλάβης εν πλω, το πλοίο επιστρέφει στον Πειραιά, για να επιθεωρηθεί

Μηχανικό πρόβλημα εμφάνισε το επιβατηγό/οχηματαγωγό «Ελευθέριος Βενιζέλος» που εκτελούσε την Τετάρτη το δρομολόγιο από τον Πειραιά στα Χανιά.

Λόγω μηχανικής βλάβης το πλοίο επιστρέφει στον Πειραιά για να επιθεωρηθεί.

Ειδικότερα, εμφάνισε βλάβη σε μία από τις 5 ηλεκτρομηχανές και, μέχρι να πάρουν το φορτίο οι άλλες μηχανές, εμφάνισε πτώση τάσης σε ορισμένες παροχές ρεύματος. Το πλοίο έπλεε με 17 κόμβους

Αντιμετώπισαν το πρόβλημα στα φίλτρα, και ενώ ταξίδευε προς τα Χανιά πήρε εντολή από το Λιμεναρχείο να επιστρέψει στον Πειραιά για επιθεώρηση και να πάρει ξανά άδεια απόπλου. Στο λιμάνι θα το επιθεωρήσει η ιταλική εταιρεία RINA.

Στο πλοίο επιβαίνουν 689 επιβάτες και 122 μέλη πληρώματος.

Πηγή: protothema.gr

Η Ελληνική Πνευμονολογική Εταιρεία υλοποιεί ενημερωτική εκστρατεία με τίτλο «Η ζωή με την άγνωστη– γνωστή νόσο» για να ευαισθητοποιήσει τον πληθυσμό

Μήνας ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για μία συχνή μεν, αλλά όχι ιδιαίτερα γνωστή πνευμονολογική νόσο, είναι ο Σεπτέμβριος. Με συμπτώματα όπως χρόνιος βήχας και δύσπνοια στην κόπωση, η Ιδιοπαθής Πνευμονική Ίνωση προσβάλλει συνήθως άτομα άνω των 50 ετών, καπνιστές, ή μπορεί να αποτελεί εκδήλωση διαφόρων συστηματικών ρευματικών νοσημάτων, όπως το σκληρόδερμα, οι πολυμυοσίτιδες, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, το σύνδρομο Sjögren.

Δεδομένου ότι η πρώιμη διάγνωση αλλά και η έγκαιρη έναρξη της θεραπείας αποτελούν κομβικά σημεία στη σωστή διαχείριση της νόσου, η Ελληνική Πνευμονολογική Εταιρεία (ΕΠΕ) υλοποιεί για δεύτερη χρονιά την ενημερωτική εκστρατεία «Η ζωή με την άγνωστη – γνωστή νόσο», μια καμπάνια για την Ιδιοπαθή Πνευμονική Ίνωση (ΙΠΙ). Βασικό επικοινωνιακό όχημα της εκστρατείας είναι μικρής διάρκειας βίντεο που θα προβληθούν στα social media της ΕΠΕ, με στόχο την ενημέρωση του ευρύτερου κοινού, της Πολιτείας, αλλά και της ιατρικής κοινότητας για την «άγνωστη– γνωστή» αυτή νόσο.

Η επιδημιολογία της νόσου, η σημασία της έγκαιρης διάγνωσης, οι θεραπευτικές επιλογές, ο ρόλος της φυσικής δραστηριότητας στην πνευμονική αποκατάσταση, η σχέση της ΙΠΙ με τα αυτοάνοσα ρευματολογικά νοσήματα και η ανάγκη συνεργασίας Πνευμονολόγου και Ρευματολόγου, είναι τα ζητήματα που φωτίστηκαν από ειδικούς στη διάρκεια εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε χθες, με την ευκαιρία της καμπάνιας ευαισθητοποίησης.

Η ΙΠΙ ανήκει σε μια κατηγορία 500 περίπου νοσημάτων που ονομάζονται διάμεσες πνευμονοπάθειες. Υπολογίζεται ότι περίπου 100.000 ασθενείς στις Ηνωμένες Πολιτείες και 80.000 έως 110.000 στην Ευρώπη πάσχουν σήμερα από τη νόσο, σημείωσε ο καθηγητής Πνευμονολογίας ΕΚΠΑ, Ειδικός Γραμματέας ΕΠΕ, κ. Πέτρος Μπακάκος, προσθέτοντας πως η νόσος επηρεάζει σημαντικά την ποιότητα ζωής των πασχόντων.

Στην Ελλάδα δεν είναι γνωστός ο αριθμός των ασθενών, ωστόσο οι ειδικοί στην εκδήλωση ανέφεραν πως το ποσοστό των πασχόντων από ΙΠΙ ενδέχεται να προσεγγίζει εκείνο των ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη, που κυμαίνεται στο 10% του πληθυσμού. Πρόκειται για μία νόσο που παραμένει αδιάγνωστη ή υποδιαγιγνώσκεται.

Η δύσκολη διάγνωση 

Η διάγνωση της νόσου απαιτεί αποκλεισμό άλλων νοσημάτων όπως τα αυτοάνοσα, και τίθεται με βάση την αξονική θώρακος, ενώ σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστεί και βιοψία πνεύμονα,  εξήγησε ο πνευμονολόγος, αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πατρών, Διευθυντής Πνευμονολογικής Κλινικής ΠΓΝ Πατρών, κ. Αργύρης Τζουβελέκης.

«Η Ιδιοπαθής Πνευμονική Ίνωση είναι μία ολοένα και συχνότερη, αγνώστου αιτιολογίας, νόσος που χαρακτηρίζεται από τη δημιουργία ουλών και φλεγμονής στον πνεύμονα. Τα τελευταία δέκα χρόνια διαθέτουμε δύο αποτελεσματικά αντι-ινωτικά φάρμακα για την καταπολέμηση της νόσου: την πιρφενιδόνη και τη νιντετανίμπη. Παράλληλα, η αντιμετώπιση της νόσου περιλαμβάνει φάρμακα για την καταπολέμηση του βήχα, χορήγηση οξυγόνου, ψυχολογική υποστήριξη του ασθενούς, καθώς και πνευμονική αποκατάσταση. Η επιβίωση έχει πλέον διπλασιαστεί και σε αρκετές περιπτώσεις ξεπερνά τα 8 έτη» πρόσθεσε ο καθηγητής.

Ωστόσο, ανέφερε πως πλέον έχουν αλλάξει τα δεδομένα αναφορικά με την έγκαιρη διάγνωση της νόσου, την ποιότητα ζωής των ασθενών, καθώς και την επιβίωσή τους, ώστε να μετατραπεί η Ιδιοπαθής Πνευμονική Ίνωση από μία θανατηφόρα νόσο σε μία χρόνια νόσο.

Η σημασία της αποκατάστασης 

Μετά τη διάγνωση της ιδιοπαθούς πνευμονικής ίνωσης οι ασθενείς επαναδρομολογούν την καθημερινότητά τους. Εκεί που ήταν ενεργοί και με ποικιλία ενδιαφερόντων, μοιραία ελαττώνουν τη φυσική τους δραστηριότητα και κάνουν μια καθιστική ζωή, ανέφερε η Πνευμονολόγος, Διευθύντρια ΕΣΥ, Πνευμονολογική Κλινική, Εξωτερικό Ιατρείο Διαμέσων Πνευμονοπαθειών και Σαρκοείδωσης, Γ.Ν. «Γ.Παπανικολάου», κυρία Κατερίνα Μαρκοπούλου. «Έτσι, το άτομο νιώθει πιο αδύναμο, χωρίς αυτό να σχετίζεται απαραιτήτως με την εξέλιξη της πάθησής του. Η σύγχρονη αντίληψη είναι ότι ο ασθενής πρέπει να έχει σωματική δραστηριότητα, μέσα σε όρια που αντέχει, και να συνεχίζει μία όσο το δυνατόν φυσιολογική ζωή. Η άσκηση, στο πλαίσιο ενός προγράμματος πνευμονικής αποκατάστασης, μπορεί να βελτιώσει την αερόβια ικανότητα του ασθενή, τη μυϊκή δύναμη, την ισορροπία και την ευκαμψία του και να καθυστερήσει την εμφάνιση συμπτωμάτων όπως δύσπνοια ή κόπωση. Δυστυχώς, η παροχή αυτή δεν αποζημιώνεται από τον ΕΟΠΥΥ, με συνέπεια τη δυσχέρεια στη στελέχωση και λειτουργία τέτοιων κέντρων στη χώρα μας» είπε η ειδικός.

Ανταποκρινόμενη στην ανάγκη αυτή η Ελληνική Πνευμονολογική Εταιρεία πρόκειται άμεσα να παρουσιάσει μια σειρά εκπαιδευτικών βίντεο με ασκήσεις βελτίωσης της φυσικής κατάστασης των ασθενών με ΙΠΙ, για χρήση στο σπίτι ή με καθοδήγηση.

Η σχέση με τα ρευματικά νοσήματα 

«Η πνευμονική ίνωση μπορεί να αποτελεί εκδήλωση διαφόρων συστηματικών ρευματικών νοσημάτων, όπως το σκληρόδερμα, οι πολυμυοσίτιδες, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, το σύνδρομο Sjögren κ.ά. Η διάγνωση γίνεται από το ιστορικό και την κλινική εξέταση, τις αναπνευστικές λειτουργικές δοκιμασίες και την απεικόνιση, κυρίως με ειδικές λήψεις αξονικής τομογραφίας. Κεφαλαιώδους σημασίας είναι η εγρήγορση του θεράποντα ιατρού ώστε να διαγνωστεί η πνευμονική ίνωση σε όσο γίνεται αρχικό στάδιο, προκειμένου να ξεκινήσει – με συνεργασία των ειδικοτήτων – έγκαιρα η σωστή θεραπεία, με σκοπό κυρίως την αναστολή της εξέλιξης της νόσου. Σήμερα έχουμε θεραπευτικά όπλα που μας δίνουν αυτή τη δυνατότητα» ανέφερε ο πρόεδρος της Ελληνικής Ρευματολογικής Εταιρείας και Επαγγελματικής Ένωσης Ρευματολόγων Ελλάδος (ΕΡΕ – ΕΠΕΡΕ), Ρευματολόγος Δημήτρης Καρόκης.

Πηγή: ygeiamou.gr

Νέο θανατηφόρο εργατικό δυστύχημα έγινε στις 9.30 το πρωί της Κυριακής στη Χαλυβουργία Ελλάδος στη Β’ ΒΙΠΕ Βόλου με θύμα έναν εργαζόμενο τη στιγμή που συντηρούσε μηχάνημα του εργοστασίου.

Πρόκειται για έναν άνδρα 42 ετών που ανασύρθηκε νεκρός από μηχάνημα πρέσας της μεγάλης χαλυβουργικής μονάδας που εργαζόταν, την ώρα που ως συντηρητής του μηχανήματος ασχολούνταν με τη συντήρησή του.

Ο άτυχος άνδρας τραυματίστηκε θανάσιμα όταν η πρέσα, για άγνωστους λόγους, τέθηκε ξαφνικά σε λειτουργία και ενώ ο εργαζόμενος βρισκόταν κάτω από το μηχάνημα με αποτέλεσμα να συνθλιβεί.

Υπενθυμίζεται πώς μόλις πριν από έναν μήνα στο ίδιο εργοστάσιο, ένας εργάτης είχε πέσει από την οροφή με αποτέλεσμα να τραυματιστεί θανάσιμα.

Ειδικότερα, ο άτυχος εργάτης, ο οποίος απασχολούνταν σε εργολάβο, βρισκόταν στην οροφή του εργοστασίου προσπαθώντας να αλλάξει τους τσίγκους, όταν για άγνωστο λόγο έχασε την ισορροπία του και έπεσε από ύψος 20 μέτρων.

Δύο νεκροί σε έναν εργασιακό χώρο – κάτεργο όπως αποδεικνύεται στην πράξη, σε λίγο παραπάνω από έναν μήνα.
Νεκρός εργάτης στο Τρίκερι

Νεκρός ανασύρθηκε την Κυριακή 38χρονος εργαζόμενος στο καρνάγιο στο Τρίκερι του Βόλου. Σύμφωνα με πληροφορίες, εκτελούσε εργασίες καθαρισμού μετά την πλημμύρα, όταν μηχάνημα εγκλώβισε το χέρι του με αποτέλεσμα να τον παρασύρει και να χάσει την ζωή του.

Πηγή: prin.gr

Με 41 ώρες εργασίας την εβδομάδα κατά μέσο όρο, οι Έλληνες δουλεύουν τις περισσότερες ώρες σε σχέση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat που δόθηκαν σήμερα (20/9) στη δημοσιότητα.

Συγκεκριμένα, σε μια συνηθισμένη εβδομάδα, οι ώρες εργασίας για άτομα ηλικίας 20-64 ετών ήταν στην ΕΕ κατά μέσο όρο 37,5 ώρες, σύμφωνα με στοιχεία του 2022.

Ωστόσο, υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ των χωρών της ΕΕ. Οι περισσότερες ώρες εργασίας την εβδομάδα καταγράφηκαν στην Ελλάδα (41,0 ώρες), στην Πολωνία (40,4), στη Ρουμανία και στη Βουλγαρία (40,2 και οι δύο).

Αντίθετα, τις λιγότερες ώρες εργασίας σε μία εβδομάδα καταγράφουν οι Ολλανδοί (33,2 ώρες), οι Γερμανοί (35,3) και οι Δανοί (35,4).

Πηγή: ΑΠΕ- ΜΠΕ

Πηγή: enikos.gr

«…Να τους έχει ο Θεός καλά»

Η χώρα την τελευταία δεκαετία βρέθηκε στη δίνη της υγειονομικής κρίσης, της εξαιρετικά δυσμενούς επίπτωσής της στην οικονομία, στην απογείωση του δημόσιου αλλά και ιδιωτικού χρέους, στο στρόβιλο της «θεσσαλικής καταστροφής».

Βρέθηκε και βρίσκεται στη δίνη του πολέμου σε μια εποχή μάλιστα που ο πόλεμος από ακραία μορφή εκμετάλλευσης εξελίσσεται σε βασική τάση του συστήματος, σε κύριο μέσο ενίσχυσης της πολιτικής κυριαρχίας του κεφαλαίου απέναντι στους εργαζόμενους, σε μέθοδο «επίλυσης» των ανταγωνισμών και επέκτασης της «δημοκρατίας της αγοράς».

Τελευταία η χώρα βρίσκεται στο μάτι ενός, στην κυριολεξία, πολιτικού κυκλώνα.

Ο αμερικάνικος παράγοντας έχοντας εξασφαλίσει τον πλήρη έλεγχο της ΝΔ δια της Μητσοτακικής ηγεσίας, επιχειρεί το συνολικό πολιτικό έλεγχο της χώρας δια της αμερικανοποίησης και του ΣΥΡΙΖΑ.

Το εγχείρημα έχει γενικότερο αντίκτυπο, καθώς εντάσσεται στo πλαίσιο περικύκλωσης και αποδυνάμωσης της Ρωσίας ενόψει του, αγνώστου ακόμη σε έκταση και μέσα, ανταγωνισμού με την Κίνα.

Η αμερικανοποίηση αυτή ξεκίνησε με την εκλογή του αρχηγού του κόμματος με δυο ευρώ και από ένα άγνωστο σώμα εκλογέων (στη Γερμανία π.χ. αλλά και αλλού κανένα κόμμα δεν έχει δεχτεί αυτό το βαθιά εκφυλιστικό και αντιδημοκρατικό μέτρο που μετατρέπει τα αστικά κόμματα σε χυλό και υπονομεύει τα θεμέλια κι αυτής ακόμα της αστικής δημοκρατίας) και συνεχίζεται – ήδη από εποχή Τσίπρα - με τη συνολικότερη κλιμακούμενη μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ προς ένα ξεδιάντροπο «φιλοαμερικανισμό με κόκκινη σημαία».

Εξ ου και η ανοιχτή πολιτική δήλωση Κασελάκη περί μετατροπής του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα κόμμα – αντίγραφο του δημοκρατικού κόμματος των ΗΠΑ, η πλήρης ευθυγράμμιση τόσο της ΝΔ όσο και του ΣΥΡΙΖΑ με την Πολιτική των ΗΠΑ στο Ουκρανικό, οι διάσπαρτες βάσεις, η συμμετοχή του ελληνικού στρατού σε επιχειρήσεις ανά την υφήλιο, η πλήρης ευθυγράμμιση με το ΝΑΤΟ.

Η Ελλάδα πλέον δεν ανήκει απλά στη Δύση, είναι Δύση κατά τη δήλωση Μητσοτάκη και την σιωπηλή αποδοχή Τσίπρα – Κοτζιά.

Αυτό είναι το νέο δόγμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Στα σχέδια αυτά, οι Μητσοτάκης και Τσίπρας με την απόχρωση του ο καθένας, έχουν τη δικιά τους ενεργό προσωπική συμμετοχή.

Σε αυτή λοιπόν την ιδιαίτερα ταραγμένη περίοδο είδαν το φώς της δημοσιότητας δημοσιεύματα για τον Μητσοτάκη (7 Ιουλίου 2023) του στυλ «ο Μεγάλος Ηγέτης, ο Μοναδικός Πρωθυπουργός, ένας Υπέροχος Άνθρωπος!!! Να τον έχει πάντα καλά ο Θεός, για να είμαστε και εμείς καλύτερα!! Ή ακόμη η δήλωση του Κύπριου νομπελίστα οικονομολόγου Χριστόφορου Πισσαρίδη ότι ««Ο Μητσοτάκης φαίνεται να αποτελεί μια ελπίδα λογικής». (Εφ Φιλελεύθερος)

Στην ίδια διαταραγμένη περίοδο η τέως υπουργός κα Φωτίου (πανεπιστημιακός, διδάσκει ‘Αρχιτεκτονικό Σχεδιασμό) δήλωνε: «Ο Τσίπρας είναι ένας ηγέτης παγκόσμιας ακτινοβολίας, απ’ αυτούς που γεννιούνται κάθε 100 χρόνια και αυτό το ξέρουν όλοι…». Η δε Έφη Αχτσιόγλου δηλώνει πως «Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας μοναδικός ηγέτης, έχει τα εξαιρετικά του χαρακτηριστικά και ως προσωπικότητα».

Σε ανάλογο μήκος κύματος και λαϊκοί άνθρωποι.

Σύμφωνα λοιπόν με αυτές τις αντιλήψεις ζούμε σε μια δύσκολη περίοδο μεν με σπουδαίους αν όχι μοναδικούς ηγέτες δε.

Η αλήθεια βρίσκεται εδώ, στη συγκεκριμένη δυναμική των εξελίξεων

Αλλά η απάντηση για το «ποια είναι η αλήθεια» και το «ποιος έχει δίκιο» σήμερα, βρίσκεται εδώ, στην συγκεκριμένη δυναμική των κοινωνικών και οικονομικών εξελίξεων, αλλά και στην «Ιστορία», όπως αυτή μεταφέρεται και μετασχηματίζεται στις σημερινές συνθήκες και στους σημερινούς συσχετισμούς.

Αυτή η «Ιστορία της σύγχρονης πραγματικότητας» δεν μπορεί να ανέχεται το μεταμοντέρνο ιστορικό μίξερ που ανακατεύει, ισοπεδώνει και εξομοιώνει το εμβρυακά έστω επαναστατικά προωθητικό, με το επαναστατικά λαθεμένο και κυρίως με το ταξικά, πολιτικά και θεωρητικά, αντεργατικό και αντιδραστικό.

Λέγεται ότι η υπέρμετρη λατρεία στον ηγέτη ανθεί σε λαούς με ευάλωτη αυτοεκτίμηση, σε χώρες με έλλειμμα δημοκρατίας και ελπίδας.

Σε αυτές τις περιπτώσεις οι λαοί προσπαθούν μέσα από μια προσωπικότητα να κάνουν προβολή του εαυτού τους στο πρόσωπο ενός «ήρωα», ακόμη και δήθεν, μιας προσωπικότητας στην οποία προσδίδουν ιδιαίτερα χαρισματικά στοιχεία και χαρακτηριστικά.

Τότε όμως το είναι των ανθρώπων βρίσκει διέξοδο σε κάτι που δεν ελέγχεται από την πραγματικότητα.

Γι’ αυτόν το λόγο μετά την απόσυρση αυτής της προσωπικότητας το πένθος είναι τόσο σπαρακτικό: ο πολίτης αισθάνεται ότι έχει χάσει ένα σπουδαίο κομμάτι του εαυτού του και ώσπου να το ξαναβρεί σε μια καινούργια προσωπικότητα - ηγέτη μένει μετέωρος.

Στην ιστορία της ανθρωπότητας παρουσιάστηκαν προσωπικότητες, ορισμένες κορυφαίες περιπτώσεις ανθρώπων, που άνοιξαν νέους δρόμους, διεύρυναν τους κοινωνικούς ορίζοντες, έσπασαν τοπικούς και χρονικούς φραγμούς, σημάδεψαν με την παρουσία τους ολόκληρη εποχή.

Στις δύσκολες στιγμές ειδικότερα, εμφανίστηκαν προσωπικότητες που, ενώ ζούσαν μέσα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο που προϋπήρχε ανεξάρτητα από τη θέλησή τους, αποδείχτηκαν έτοιμες να επιδράσουν και αντεπιδράσουν καταλυτικά στις εξελίξεις και δια μέσου μιας σειράς αντιθέσεων, συγκρούσεων, διαχωρισμών και συνθέσεων να στρέφουν τις καταπιεσμένες μάζες σε μια κίνηση ελπιδοφόρων κοινωνικοοικονομικών αλλαγών.

Σε αυτή την πορεία οι ηγέτες εκφράζουν τον συσχετισμό των κοινωνικών δυνάμεων, αλλά και τη δυναμική τους, οι λαϊκοί ηγέτες ειδικά γίνονται εκφραστές των κοινών προβλημάτων και αιτημάτων, ενσαρκώνουν τα οράματα και τους στόχους της εποχής τους.

Οι προσωπικότητες αυτές δημιουργούν μια αύρα γύρω τους, καταλήγουν να υπερβαίνουν στα μάτια του λαού τα συνηθισμένα ανθρώπινα μέτρα.

Φυσικά δεν είναι ουρανοκατέβατα, υπερκόσμια όντα.

Είναι δημιουργήματα της εποχής τους, φορείς, εκφραστές και συνδιαμορφωτές του κοινωνικού πνεύματος, της προωθητικής κοινωνικής συνείδησης.

Βρέθηκαν στην πρωτοπορία κάθε αγώνα, κάθε κίνησης για τη βελτίωση της κοινωνίας, καταλύουν σύνορα και γίνονται πανανθρώπινο σύμβολο και εν τέλει «δημιουργούν» ιστορία, αφού αντεπιδρούν στην ίδια την πορεία των κοινωνικών εξελίξεων που τους γέννησαν.

Στην ιστορία υπάρχει μια ιστορική αναγκαιότητα που μπορεί να βιώσουν οι λαοί, καθώς οι υλικές συνθήκες προετοιμάζουν ποιοτικά άλματα.

Σε αυτές τις υλικές συνθήκες που συνθέτουν την αντικειμενική πραγματικότητα υπάρχει – ως μέρος της αλλά και συνδιαμορφωτής της - ο υποκειμενικός παράγοντας. Ενυπάρχει και αντεπιδρά η σοβαρότερη παραγωγική δύναμη, ο εργάτης – δημιουργός, οι πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες του.

«Το κολεκτιβιστικό αισθητήριο είναι ανώτερο από κείνο των ανθρώπων που ασκούν υψηλά αξιώματα, είτε ατομικά, είτε, σαν σύνολο μεν, αλλά περιορισμένου αριθμού», ...γιατί, καθώς είναι πολλοί, καθένας έχει το μερίδιό του της αρετής και σοφίας και το σύνολό τους κάνει τη μάζα σαν ένα ον μοναδικό, με πολλά πόδια, πολλά χέρια, πολλές αισθήσεις και επίσης πλούσιο σε μορφές χαρακτήρα και ευφυΐας»υπογραμμίζει ο Αριστοτέλης στην «Πολιτική».

Για τις μοναδικές στιγμές υψηλής αισθητικής και πολιτικής έκφρασης

Με όρους μιας μακρόσυρτης διάρκειας των συστημάτων και των πολιτισμών, έρχονται στιγμές που και η δημοκρατική «μάζα» πλημμυρίζει το πολιτικό και κοινωνικό τοπίο εμπλουτίζοντας τον βίο, οι άνθρωποι αποκτούν αυξημένο ρόλο και συμμετοχή στη διαμόρφωση της μοίρας τους.

Είναι οι μοναδικές εκείνες στιγμές υψηλής αισθητικής και πολιτικής έκφρασης, όπου οι «μάζες» ως ποιοτικά συλλογικά πλήθη και όχι ως αριθμοί, εισβάλλουν στην Ιστορία εκμηδενίζοντας την απόσταση κυβερνώντων και κυβερνωμένων.

Αυτό συμβαίνει όταν οι «μάζες» είναι διαρκώς ενεργές, παρούσες και υπεύθυνες για την εμβάθυνση της δημοκρατίας ή της επανάστασης, σε αντιπαράθεση με την «μαζική δημοκρατία» και τη μαζική κοινωνία της κατανάλωσης, της κρατικής βίας και της υποταγής.

Η ιστορία γράφεται από τους ανθρώπους, από τις λαϊκές μάζες, με ειδικό το ρόλο της προσωπικότητας και του ηγέτη. Σε αυτή τη γραφή ο ηγέτης αποτελεί την πλάκα πάνω στην οποία χαράσσονται η θέληση, οι πόθοι, οι ελπίδες, οι προσδοκίες, τα όνειρα και οι φιλοδοξίες μεμονωμένων λαών ή και ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Είναι επομένως κοινωνιολογικά λάθος και πολιτικά αντιδραστικό να αναζητούμε τις μεγάλες προσωπικότητες στις οποίες να φορτώνουμε, σχεδόν αποκλειστικά, την πραγμάτωση μεγάλων κοινωνικών αλλαγών. Άλλο τόσο, φυσικά, είναι λάθος ο αυθαίρετος, ανιστόρητος εκμηδενισμός του ρόλου του ηγέτη και της προσωπικότητας στο όνομα της λαϊκής δράσης.

Ναι, αλλά καταλύοντας ένα καθεστώς που κρατά τη «μάζα» στο περιθώριο, έρχεται τελικά πάντοτε στη θέση του ένα άλλο καθεστώς, που κι αυτό μεταπίπτει μακρόσυρτα έστω στην περιθωριοποίηση και παθητικοποίηση της μάζας και στο τέλος η κοινωνική αλλαγή «τρώει τα παιδιά της»;

Η Ιστορία δείχνει και αυτή την πλευρά.

Αν προσέξουμε όμως αποκαλύπτει και την άλλη, την αισιόδοξη.

Όσο π.χ. η Οκτωβριανή ή η Κουβανέζικη, ή η Βιετναμέζικη επανάσταση ως κινητήριο δύναμη και κεντρικό στόχο είχαν την αταξική κοινωνία και ηγεμονευόταν από αυτόν το στόχο, το δεσπόζον ήταν μια πρωτόγνωρη ενεργοποίηση των εργατολαϊκών δυνάμεων, μια λειτουργία (με όλες τις δυσκολίες) της εργατικής δημοκρατίας στο εσωτερικό της. Γι αυτό εξάλλου όχι μόνο ο λαός αλλά καλλιτέχνες, επιστήμονες, διανοούμενοι γενικά συμπορεύθηκαν μαζί της με μια οργιώδη δημιουργική διάθεση.

Μετά, όταν η πορεία αντιστράφηκε, άρχισε μια μακρόσυρτη διαδρομή βυζαντινισμών, δολοπλοκιών και κανιβαλισμού με γνωστό το αποτέλεσμα.

Η κίνηση όμως των «μαζών» έχει και αντίστροφη φορά από αυτήν της χειραφέτησής τους.

Ο φασισμός του μεσοπολέμου για παράδειγμα δεν ήταν απλά καθεστώς, ήταν πρωτίστως κοινωνικοπολιτικό ρεύμα με εκατομμύρια οπαδούς, με τους διανοητές του, τη θεωρία του, τα πολιτικά του κόμματα. Ήταν τότε που ο κατά τεκμήριο φυσιολογικός πολιτικός ηγεμόνας των λαϊκών δυνάμεων, το κομμουνιστικό κόμμα πισωπατούσε, αρνιόταν τον πρωτοπόρο ρόλο του και διακήρυσσε πως η τότε σοσιαλδημοκρατία – όχι η σημερινή μεταλλαγμένη – ήταν το δεξί χέρι του Χίτλερ!

Και γέμιζε ο κόσμος φασίστες.

Και μόνο όταν αυτή η πολιτική εγκαταλείφτηκε, (όπως, έστω, εγκαταλείφτηκε εκεί γύρω στο ΄35), περιορίστηκε η επίδραση του φασισμού, η διαδρομή των λαϊκών μαζών προς την κοινωνική απελευθέρωση ξαναβρήκε σχετικά το βηματισμό της.

Η εποχή μας είναι μια καινούρια εποχή ο καπιταλισμός άλλαξε, ο καπιταλισμός αλλάζει.

Σε αυτή την εποχή η επιρροή της Λεπέν π.χ. στη Γαλλία είναι πλέον πάνω από 50%.

Το εργατικό κίνημα και η Αριστερά, ως είναι και βρίσκονται, είναι ανεπαρκή πλέον υποκείμενα της εργατικής πολιτικής. Ανεπάρκεια που συνδυάζεται με την υπεραντιδραστικότητα της αστικής τάξης με τελικό αποτέλεσμα τα εκφυλιστικά πολιτικά φαινόμενα που ζούμε και στις μέρες μας.

Την περίοδο 2010 -15 η Ελλάδα και η ανθρωπότητα βρέθηκαν στη δίνη μιας οικονομικής, γεωπολιτικής και υγειονομικής κρίσης.

Το βασικό επίδικο αυτής της περιόδου ήταν να μη φορτωθούν τα βάρη της κρίσης οι λαϊκές πλάτες, να μην πληρώσει το χρέος τους ο λαός, να γίνουν σπουδαία βήματα στη δημόσια υγειονομική περίθαλψη, να γίνουν έργα υποδομής. Ήταν και είναι η απεμπλοκή της χώρας από πολεμικά σχέδια

Σε αυτή τη περίοδο ο λαός και η νεολαία έπραξαν το καθήκον τους.

Με την πλημμυρίδα των πλατειών, τις μελωδίες στις λεωφόρους των συλλαλητηρίων έδειχνε το δρόμο.

Εδώ λοιπόν και γι αυτό κρίνεται η ύπαρξη ή μη του ηγέτη, ο ρόλος του και ο ρόλος της προσωπικότητας, της επίδρασης και αντεπίδρασης της στις εξελίξεις με γνώμονα τα λαϊκά συμφέροντα.

Και, όπως δείχνει η πραγματικότητα της Ιστορίας, αλλά και η ιστορία της πραγματικότητας, αυτό που τελικά συνέβη είναι να μείνουν τα πράγματα όπως ήταν ή και χειρότερα: το χρέος, οι κατακρεουργημένοι μισθοί και συντάξεις, τα οξυμμένα υγειονομικά προβλήματα, ο πόλεμος, τα προνόμια των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών, η αμερικανοκρατία, η δικαστική “χούντα”, όλοι έμειναν στη θέση τους.

Και δεν είναι μόνο αυτό, ότι δηλαδή «τα πράγματα» συνέχισαν και συνεχίζουν στην ίδια ρότα. Είναι πως, στην περίοδο των μνημονίων ειδικά, δεν δόθηκε κάποια μάχη που αν και το αποτέλεσμα της θα ήταν η ήττα εντούτοις η ήττα αυτή θα «έμοιαζε σαν Νίκη», ως ήττα - παράδειγμα για νικηφόρα μελλοντικά βήματα.

Είναι επίσης πως στη θέση των πολιτικών κομμάτων εμφανίζονται μετασχηματισμένα κόμματα με ασαφή τα πολιτικά όρια αναμεταξύ τους, με ασαφή πλέον την έννοια του μέλους, με παντελή έλλειψη διατυπωμένων πολιτικών στόχων (ώστε ελεύθερα να υπηρετούνται συγκεκριμένα και σαφή αλλότρια προς τις λαϊκές ανάγκες και δικαιώματα συμφέροντα).

Όσο λοιπόν και αν η αναγωγή σε μυθικές εικόνες του ασυνειδήτου δεν είναι κάτι ασυνήθιστο όταν οι λαοί βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση, εντούτοις το να μιλά κάποιος περί των μεγάλων ηγετών ή του μεγάλου ηγέτη (π.χ. Τσίπρα, Μητσοτάκη) κατά την περίοδο 2010 – ‘23 στην Ελλάδα έχει τόση αξία όσο αξία έχει να κοιτάς τα δόντια του λιονταριού και να νομίζεις πως σου χαμογελά.

Πηγή: kommon.gr

Μια σταγόνα αρκεί για να ξεχειλίσει το ποτήρι, λέμε. Τι ρόλο θα παίξουν δισεκατομμύρια σταγόνες βροχής και τόνοι λάσπης που έπνιξαν τη Θεσσαλία; Μετά από ένα καταστροφικό καλοκαίρι η κυβέρνηση της ΝΔ δεν απολαμβάνει τη σιγουριά του 41%, αλλά η μάχη για το από δω και πέρα θα είναι σκληρή. Είναι η μαχόμενη και αντικαπιταλιστική Αριστερά που πρέπει να πρωτοστατήσει, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ βρίσκονται σε βαθιά συναίνεση και σε εσωστρέφεια διαρκείας.

Η καταστροφή στη Θεσσαλία είναι τεράστια και οι συνέπειες θα είναι μακροπρόθεσμες, με πολύ μεγάλο κόστος για όλη την κοινωνία. Μιλάμε για πολλές χιλιάδες ζωές που επλήγησαν βαριά και που είναι άμεσο ζήτημα η κατάκτηση μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης. Και μόνο το γεγονός πως δεν έχουν διατεθεί τα ξενοδοχεία της περιοχής για να φιλοξενήσουν τους πληγέντες, μερικούς από τους οποίους πάνε στις δομές των προσφύγων διώχνοντας για αλλού τους άλλους κατατρεγμένους, είναι χαρακτηριστικό της απανθρωπιάς της κυρίαρχης πολιτικής. Η μάχη για την αντιμετώπιση των πιο ζωτικών προβλημάτων των πλημμυροπαθών είναι η πιο άμεση. Κι εδώ οι απαντήσεις έχουν ταξικό πρόσημο. Από τη μια η κυβερνητική διαχείριση του ελάχιστου κρατικού κόστους και της κερδοφόρας εμπλοκής ιδιωτικών εταιρειών. Από την άλλη, η διεκδίκηση της πλήρους ικανοποίησης των αναγκών με επίταξη μέσων από καπιταλιστικές εταιρείες και τον λογαριασμό στο κεφάλαιο και τους πλούσιους.

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο να εκδηλώνεται ο καπιταλισμός της καταστροφής, με διαχείριση από απολύτως καταστρεπτικές κυβερνήσεις, όπως η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ο καπιταλισμός της καταστροφής είναι το σύστημα στη φάση της πολύπλευρης κρίσης διαρκείας, που γεννά τραγωδίες από την πανδημία μέχρι τη διάλυση των υποδομών (που οδηγεί στο έγκλημα στα Τέμπη) και από την κλιματική κρίση (που δίνει τεράστιες πυρκαγιές και κύματα κακοκαιρίας) μέχρι την εργασιακή ζούγκλα που επιταχύνει εξουθένωση και εργοδοτικά εγκλήματα εν ώρα εργασίας. Αλλά ο καπιταλισμός της καταστροφής δεν είναι μόνο αυτό. Όπως έχει αναλυθεί από το 2005, που ο τυφώνας Κατρίνα πλημμύρισε τη Νέα Ορλεάνη στις ΗΠΑ, κάθε μεγάλη καταστροφή γίνεται για το κεφάλαιο μια ευκαιρία για να περάσει πάνω στα συντρίμμια και το σοκ του κόσμου τις αντιδραστικές αστικές αναδιαρθρώσεις του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Αυτό βλέπουμε και στην Ελλάδα, όπως με την «ανασυγκρότηση του ΕΣΥ» ή της Εύβοιας. Αυτή η μάχη θα δοθεί και στη Θεσσαλία, μια κατεξοχήν παραγωγική περιοχή. Και μόνο το γεγονός πως Μητσοτάκης και Γεωργιάδης προωθούν κανονικά το αντεργατικό έκτρωμα που καταργεί 8ωρο, 5νθήμερο και απεργιακό δικαίωμα, όταν η κοινωνία έχει τα μάτια στραμμένα στη θεσσαλική τραγωδία, δείχνει τον κυνισμό τους.

Οι μάχες που έχουμε μπροστά μας είναι όχι μόνο κρίσιμες, αλλά και ζωτικές. Για να είναι νικηφόρες, πρέπει να δοθούν με αντικαπιταλιστική λογική, με πολιτικό νεύρο μια ισχυρή αντικαπιταλιστική Αριστερά.

Πρώτο ερώτημα, ποιος θα πληρώσει για την «αποκατάσταση»; Η κυβέρνηση της ΝΔ δεν παρεκκλίνει μοίρα από τη δημοσιονομική πειθαρχία της ΕΕ, δεν βάζει χέρι στα τεράστια κέρδη του κεφαλαίου και ρίχνει ξανά τα βάρη στον λαό, κόβοντας ακόμα και το μικρό market pass, αναβάλλει την ενίσχυση στους χαμηλοσυνταξιούχους, προετοιμάζει το έδαφος για μη επιδότηση στο πετρέλαιο θέρμανσης κλπ. Ενώ η ακρίβεια φουντώνει ακόμα περισσότερο, ειδικά στα είδη διατροφής, δεν λαμβάνονται τα αναγκαία μέτρα, του πλαφόν-ελέγχου στις τιμές – κτύπημα των κερδών, κατάργηση ΦΠΑ στα είδη διατροφής και καθημερινότητας, αύξηση μισθών και συντάξεων. Αυτά πρέπει να διεκδικήσει άμεσα το κίνημα.

Η κυβέρνηση μάλιστα ετοιμάζει νέα φορομπηξία με το λεγόμενο τέλος για την κλιματική αλλαγή και το ταμείο καταστροφών, ενώ την κλιματική αλλαγή προκαλούν κυρίως οι δραστηριότητες των μεγάλων καπιταλιστικών εταιρειών, πρωτίστως των ενεργειακών. Μια καλή αρχή θα ήταν να μπει ένα γερό χαράτσι στα διυλιστήρια και στα άλλα ενεργειακά μονοπώλια, εξάλλου χρωστάνε και από τα… «υπερκέρδη».

Δεύτερο, τι θα γίνει με τις δημόσιες υποδομές και υπηρεσίες; Όπως φάνηκε με τραγικό τρόπο ξανά στη Θεσσαλία όλα αυτά είναι διαλυμένα και το κεφάλαιο δεν ενδιαφέρεται ουσιαστικά για την αποκατάσταση και την αναγκαία αναβάθμισή τους στην εποχή της κλιματικής κρίσης και των μεγάλων δυνατοτήτων. Οι όποιες «λύσεις» είναι μπαλώματα, με πολύ δημόσιο χρήμα σε ιδιωτικές εταιρείες. Σε κάθε περίπτωση η απάντηση κυβέρνησης και ΕΕ είναι συμπράξεις με ιδιώτες, που τελικά όλα υποτάσσονται στη λογική του κέρδους, αλλά από υποδομές τίποτα… Δεν είναι «καθυστέρηση» του ελληνικού καπιταλισμού· το πρόβλημα του σαπίσματος των υποδομών είναι έκδηλο από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία μέχρι την ΕΕ. Το εργατικό λαϊκό κίνημα πρέπει να απαιτήσει ένα μεγάλο πρόγραμμα δημόσιων υποδομών, με εργατικό-λαϊκό έλεγχο, με εθνικοποίηση των «εθνικών εργολάβων» και με βαριά φορολογία στο κεφάλαιο. Η συνολική υλοποίησή του απαιτεί την εργατική τάξη στο τιμόνι, απαιτεί εργατική εξουσία-δημοκρατία.

"Απαιτείται ένα μεγάλο πρόγραμμα δημόσιων υποδομών, με εργατικό-λαϊκό έλεγχο και εθνικοποίηση των «εθνικών εργολάβων»"

Τρίτο, ποια θα είναι η σχέση με τη φύση; Η λογική της αχαλίνωτης καπιταλιστικής ανάπτυξης, που εκφράζεται διαχρονικά και υπηρετείται άμεσα και από την κυβέρνηση Μητσοτάκη σε πόλεις, παραλίες και βουνά, οδηγεί σε συμφορές. Σήμερα είναι ανάγκη η ανάπτυξη μιας σύγχρονης προγραμματικής αντίληψης, αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής, που βλέπει τις κοινωνικές ανάγκες με νέο τρόπο, ενταγμένες στο περιβάλλον, με προστασία του κοινού μας σπιτιού, της Γης. Χωρίς υποταγή στην εγκληματική κλιματική πολιτική της ΕΕ για «πράσινη ανάπτυξη» (όπως κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά σε μεγάλο βαθμό και το ΜέΡΑ25), ούτε όμως με παγίδευση στον «παραγωγισμό» του «υπαρκτού σοσιαλισμού» (βλέπε ΚΚΕ), που οδηγεί σε αμφισβήτηση της κλιματικής αλλαγής, μίας από τις μεγαλύτερες συμφορές του καπιταλισμού.

Στις νέες συνθήκες η πάλη για την ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής και της κυβέρνησης της ΝΔ που την προωθεί, καθώς και όλου του πολιτικού-κομματικού συστήματος συναίνεσης και αστικής κυριαρχίας γίνεται επιτακτική. Ας γίνουμε οι σταγόνες μιας πολιτικής και ταξικής καταιγίδας που έρχεται.

Πηγή: prin.gr

Σε μηνιαία σύγκριση, ξεχωρίζουν οι συνεχιζόμενες ανατιμήσεις σε: Γάλα νωπό πλήρες (2%), Ελαιόλαδο (3,8%), Λαχανικά νωπά (3,3%) και Καύσιμα και λιπαντικά (4,6%).

Οριακή, μεν, αύξηση δε, είχε και τον Αύγουστο εφέτος ο πληθωρισμός, καθώς πηγε  στο 2,7% από 2,5% τον Ιούλιο. Βέβαια πέρυσι ήταν στο +11,4%,  τιμή που σημειώθηκε τον Αύγουστο 2022. 

Ουσιαστικά , παρά τις μεγάλες μειώσεις των τιμών σε ηλεκτρισμό, φυσικό αέριο και πετρέλαιο θέρμανσης, σημαντικές ανατιμήσεις υπήρξαν σε όλη την άλλη γκάμα των προϊόντων και υπηρεσιών (π.χ. είδη διατροφής +10,7%). 

Ετήσια αύξηση

Ειδικότερα, σε ένα έτος καταγράφηκαν ανατιμήσεις σε: Ψωμί και δημητριακά (6,6%), Κρέατα- γενικά (9,7%), Ψάρια- γενικά (6,7%), Γαλακτοκομικά και αυγά (11,9%), Έλαια και λίπη (12%), Φρούτα- γενικά (10,7%), Λαχανικά- γενικά (17,6%), Ζάχαρη- σοκολάτες- γλυκά- παγωτά (8,5%), Λοιπά τρόφιμα (12,4%), Καφέ- κακάο- τσάι (8,7%), Μεταλλικό νερό- αναψυκτικά- χυμούς φρούτων (14,4%) και Αλκοολούχα ποτά- μη σερβιριζόμενα (7,4%). Επίσης, σε: Ενοίκια κατοικιών (6%), Επισκευή και συντήρηση κατοικίας (5,4%), Υπηρεσίες κοινοχρήστων (1,4%), Στερεά καύσιμα (24,2%), Οικιακές συσκευές και επισκευές (3%), Υαλικά- επιτραπέζια σκεύη και σκεύη οικιακής χρήσης (8,6%), Είδη άμεσης κατανάλωσης νοικοκυριού (6,7%), Οικιακές υπηρεσίες (7,2%), Φαρμακευτικά προϊόντα (12,4%), Ένδυση και υπόδηση (6,9%), Ιατρικά προϊόντα (2,1%), Ιατρικές- οδοντιατρικές και παραϊατρικές υπηρεσίες (5,5%), Νοσοκομειακή περίθαλψη (0,9%), Αυτοκίνητα καινούργια (3,7%), Αυτοκίνητα μεταχειρισμένα (9%), Ανταλλακτικά και αξεσουάρ αυτοκινήτου (8,8%), Συντήρηση και επισκευή εξοπλισμού προσωπικής μεταφοράς (5,4%), Μεταφορά επιβατών με αεροπλάνο (14,1%), Διαρκή αγαθά αναψυχής και πολιτισμού (2,2%), Μικρά είδη αναψυχής- άνθη- κατοικίδια ζώα (6,3%), Κινηματογράφους- θέατρα (10,6%), Πακέτο διακοπών (9,2%), Πρωτοβάθμια εκπαίδευση (2,6%), Δευτεροβάθμια εκπαίδευση (2,7%), Εστιατόρια- ζαχαροπλαστεία- καφενεία- κυλικεία (6,8%), Ξενοδοχεία- μοτέλ- πανδοχεία (7,2%), Κομμωτήρια και καταστήματα προσωπικής φροντίδας (4%), Άλλα είδη ατομικής φροντίδας (5,1%), Ασφάλιστρα υγείας (5,7%) και Ασφάλιστρα οχημάτων (2,1%).

Στον αντίποδα, οι τιμές μειώθηκαν σε: Φυσικό αέριο (78,8%), Πετρέλαιο θέρμανσης (20,7%), Ηλεκτρισμό (6,5%), Καύσιμα και λιπαντικά (4,2%) και Τηλεφωνικές υπηρεσίες (3,4%).
Από μήνα σε μήνα

Σε μηνιαία σύγκριση, ξεχωρίζουν οι συνεχιζόμενες ανατιμήσεις σε: Γάλα νωπό πλήρες (2%), Ελαιόλαδο (3,8%), Λαχανικά νωπά (3,3%) και Καύσιμα και λιπαντικά (4,6%). Αντίθετα μειώθηκαν οι τιμές, μεταξύ άλλων, σε: Αυγά (4,5%), Φρούτα νωπά (7,1%), Ηλεκτρισμό (0,7%) και Φυσικό αέριο (2,9%).

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, η αύξηση του γενικού δείκτη τιμών καταναλωτή τον Αύγουστο, προήλθε κυρίως από τις μεταβολές στις ακόλουθες ομάδες αγαθών και υπηρεσιών:

1. Από τις αυξήσεις των δεικτών κατά:

- 10,7% στην ομάδα «Διατροφή και μη αλκοολούχα ποτά», λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: ψωμί και δημητριακά, κρέατα (γενικά), ψάρια (γενικά), γαλακτοκομικά και αυγά, έλαια και λίπη, φρούτα (γενικά), λαχανικά (γενικά), ζάχαρη- σοκολάτες- γλυκά- παγωτά, λοιπά τρόφιμα, καφέ- κακάο- τσάι, μεταλλικό νερό- αναψυκτικά- χυμούς φρούτων.
- 3,2% στην ομάδα «Αλκοολούχα ποτά και καπνός», λόγω αύξησης κυρίως των τιμών στα αλκοολούχα ποτά (μη σερβιριζόμενα).
- 6,9% στην ομάδα «Ένδυση και υπόδηση», λόγω αύξησης των τιμών στα είδη ένδυσης και υπόδησης.
- 5,6% στην ομάδα «Διαρκή αγαθά- Είδη νοικοκυριού και υπηρεσίες», λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: οικιακές συσκευές και επισκευές, υαλικά- επιτραπέζια σκεύη και σκεύη οικιακής χρήσης, είδη άμεσης κατανάλωσης νοικοκυριού, οικιακές υπηρεσίες.
- 5,9% στην ομάδα «Υγεία», λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: φαρμακευτικά προϊόντα, ιατρικά προϊόντα, ιατρικές- οδοντιατρικές και παραϊατρικές υπηρεσίες, νοσοκομειακή περίθαλψη.
- 1,6% στην ομάδα «Μεταφορές», λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: καινούργια αυτοκίνητα, μεταχειρισμένα αυτοκίνητα, ανταλλακτικά και αξεσουάρ αυτοκινήτου, συντήρηση και επισκευή εξοπλισμού προσωπικής μεταφοράς, εισιτήρια μεταφοράς επιβατών με αεροπλάνο. Μέρος της αύξησης αυτής αντισταθμίστηκε από τη μείωση κυρίως των τιμών στα καύσιμα και λιπαντικά.
- 3,3% στην ομάδα «Αναψυχή- Πολιτιστικές δραστηριότητες», λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: διαρκή αγαθά αναψυχής και πολιτισμού, μικρά είδη αναψυχής- άνθη- κατοικίδια ζώα, κινηματογράφους- θέατρα, πακέτο διακοπών.
- 2,2% στην ομάδα «Εκπαίδευση», λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: δίδακτρα πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, δίδακτρα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
- 6,1% στην ομάδα «Ξενοδοχεία- Καφέ- Εστιατόρια», λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: εστιατόρια- ζαχαροπλαστεία- καφενεία- κυλικεία, ξενοδοχεία- μοτέλ- πανδοχεία.
- 3,9% στην ομάδα «Άλλα αγαθά και υπηρεσίες», λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: κομμωτήρια και καταστήματα προσωπικής φροντίδας, άλλα είδη ατομικής φροντίδας, ασφάλιστρα υγείας, ασφάλιστρα οχημάτων.

2. Από τη μείωση του δείκτη κατά:

- 12,6% στην ομάδα «Στέγαση», λόγω μείωσης κυρίως των τιμών σε: ηλεκτρισμό, φυσικό αέριο, πετρέλαιο θέρμανσης. Μέρος της μείωσης αυτής αντισταθμίστηκε από την αύξηση κυρίως των τιμών σε: ενοίκια κατοικιών, επισκευή και συντήρηση κατοικίας, υπηρεσίες κοινοχρήστων, υγραέριο, στερεά καύσιμα.
- 3,1% στην ομάδα «Επικοινωνίες», λόγω μείωσης κυρίως των τιμών στις τηλεφωνικές υπηρεσίες.

Παράλληλα, ο γενικός δείκτης δεν παρουσίασε μεταβολή τον Αύγουστο 2023 σε σύγκριση με τον Ιούλιο 2023, ενώ κατά την αντίστοιχη σύγκριση του προηγούμενου έτους σημειώθηκε μείωση 0,3%.

Όσον αφορά στον εναρμονισμένο πληθωρισμό, αυτός αυξήθηκε 3,5% τον Αύγουστο εφέτος, έναντι αύξησης 11,2% που σημειώθηκε τον Αύγουστο 2022. Ο εναρμονισμένος δείκτης παρουσίασε μείωση 0,2% τον Αύγουστο 2023 σε σύγκριση με τον Ιούλιο 2023, ενώ μείωση επίσης 0,2% σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του προηγούμενου έτους.

Πηγή: news247.gr

Ίσως θα έπρεπε να κατηγορηθεί κυρίως για τον Αμαζόνιο. Ένα έγκλημα που επηρεάζει όχι μόνον τους ιθαγενείς, όχι μόνον τη Βραζιλία αλλά ολόκληρο τον πλανήτη.

Ισως θα έπρεπε να κατηγορηθεί κυρίως για την πρωτοφανή καταστροφή την οποία προκάλεσε στον Αμαζόνιο, έγκλημα το οποίο επηρεάζει όχι μόνον τους ιθαγενείς, όχι μόνον τη Βραζιλία αλλά και ολόκληρο τον πλανήτη.

Ο πρώην πρόεδρος της Βραζιλίας, Ζαΐχ Μεσίας Μπολσονάρου, μια από τις πιο επικίνδυνες πολιτικές μορφές της εποχής μας, βρίσκεται πλέον σε εξαιρετικά δυσμενή θέση – προς τέρψη εκατομμυρίων Βραζιλιάνων και της παγκόσμιας Αριστεράς.

Μετά από την εκλογική του ήττα και την άνοδο του Λούλα ντα Σίλβα στην εξουσία, ο Μπολσονάρου αντιμετωπίζει τη μια κατηγορία μετά την άλλη, σε ένα πολιτικό περιβάλλον το οποίο οι αναλυτές στη δική μας πλευρά του Ατλαντικού θα αποκαλούσαν «τοξικό». Πιο σωστή λέξη, όμως, θα ήταν «συγκρουσιακό». Δύο διαφορετικές αντιλήψεις, δύο διαφορετικοί κόσμοι συγκρούονται στη Βραζιλία εδώ και χρόνια.

Ο Μπολσονάρου ίσως θα έπρεπε να κατηγορηθεί κυρίως για την πρωτοφανή καταστροφή την οποία προκάλεσε στον Αμαζόνιο, έγκλημα το οποίο επηρεάζει όχι μόνον τους ιθαγενείς πληθυσμούς της περιοχής, όχι μόνον τη Βραζιλία αλλά και ολόκληρο τον πλανήτη: έκταση τροπικού δάσους μεγαλύτερη από την επιφάνεια του Βελγίου εξαφανίστηκε κατά τη διακυβέρνησή του. Μια ακόλουθη, εγκληματικού χαρακτήρα, κατηγορία είναι η διαχείριση της πανδημίας. Τα θύματα υπό την προεδρία του αγγίζουν τις 700.000, αριθμός ο οποίος θα ήταν διαφορετικός αν, σύμφωνα με αναλυτές, ο Μπολσονάρου αναγνώριζε εγκαίρως τη σημασία διάθεσης του εμβολίου και δεν παρακινούσε τον λαό του να πίνει χλωροκίνη, η οποία δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Ο Μπολσονάρου όμως κατηγορείται για πιο κοινά εγκλήματα. Η αρχή έγινε αμέσως μετά τις εκλογές. Σε αντίθεση με τις δημοσκοπήσεις, ο Λούλα δεν άφησε πίσω του το συντηρητικό μπλοκ υπό τον Μποσλονάρου με διψήφιο προβάδισμα: αντιθέτως, μετά βίας η διαφορά ανάμεσα στους δύο άγγιξε το 2% και τα 2.000.000 ψήφους. Ήταν φανερό πως η επιστροφή του Λούλα στην εξουσία δεν θα έμενε αναπάντητη. Λίγο που ο Μπολσονάρου μάζεψε όλους τους πρεσβευτές και έβγαλε τις εκλογές διάτρητες, προκειμένου να έχει τη νομιμοποιητική βάση για να αμφισβητήσει το αποτέλεσμα, λίγο που υποστηρικτές του μπούκαραν στην Μπραζίλια και προσπάθησαν να ανατρέψουν τον Λούλα, το Ανώτατο Εκλογικό Δικαστήριο είπε να δώσει ένα τέλος στη διασάλευση της δημοκρατικής τάξης πραγμάτων: μέχρι το 2030 ο τέως πρόεδρος απαγορεύεται να διεκδικήσει αιρετή θέση.

Οι ελίτ της χώρας, μετά από δεκαετίες κεντροαριστερών κυβερνήσεων θεωρούσαν πως είχαν ξεφορτωθεί τον ενοχλητικό Λούλα – είχαν μάλιστα φροντίσει να τον στείλουν στη φυλακή, με στημένο κατηγορητήριο διαφθοράς. Η μηχανορραφία απεκαλύφθη, ο Λούλα αποφυλακίστηκε, τώρα είναι σειρά του Μπολσονάρου να βρεθεί πίσω από τα σίδερα (με πραγματικές κιόλας κατηγορίες). Θεωρείται βέβαιο από το περιβάλλον του ακροδεξιού τέως προέδρου πως σύντομα θα οδηγηθεί στη φυλακή για το σκάνδαλο των κοσμημάτων, ή όπως είναι γνωστό στη Βραζιλία «O Caso das Joias».

Ο αυτοδιαφημιζόμενος ως «αδιάφθορος» και «άνθρωπος του νόμου και της τάξης» πολιτικός, φέρεται να προσπάθησε να μεταφέρει αδήλωτα εντός της Βραζιλίας, διαμαντένια σκουλαρίκια αξίας 3 εκατομμυρίων ευρώ. Τα κοσμήματα ήταν δώρο στην Πρώτη Κυρία της Βραζιλίας από τη Σαουδική Αραβία – δώρο εξαιρετικά γενναιόδωρο θα έλεγε κάποιος, το οποίο βέβαια δεν κρύβει κάποιο αντάλλαγμα από πίσω, αλλά είναι απλά ενδεικτικό μιας κάποιας κιμπαροσύνης του αποστολέα. Οι τελωνειακές αρχές έκαναν τη δουλειά τους και κατέσχεσαν τα κοσμήματα, αλλά ο Μπολσονάρου μέσω συνεργατών του, προσπάθησε να τα πάρει πίσω. Η ιστορία αυτή οδήγησε σε μια σειρά αποκαλύψεων όπου διαφαίνεται πως ο Μάουρο Σίντ (Mauro Cid), στρατιωτικός και συνεργάτης του πρώην προέδρου, λειτουργούσε ως μεσάζοντας καθώς προωθούσε ακριβά κρατικά δώρα στο εξωτερικό (π.χ. ένα αμφιβόλου αισθητικής, άλλα όχι αξίας διαμαντένιο Rolex), τα πουλούσε στις ΗΠΑ και φούσκωνε τον τραπεζικό λογαριασμό του πατέρα του εκεί.

Ο Μάουρο Σίντ, ο οποίος έχει ήδη συλληφθεί για ένα άλλο σκάνδαλο (σχετικά με το πιστοποιητικό εμβολιασμού του Μπολσονάρου), φαίνεται πως είναι διαθέσιμος να συνεργαστεί με τις ανακριτικές αρχές. Σε αντίθεση με τον ακροδεξιό πολιτικό, ο οποίος επικαλέστηκε το δικαίωμα του να μείνει σιωπηλός, ο Σίντ πέρασε ώρες με τον ανακριτή, μοιράζοντας απλόχερα πληροφορίες, ονόματα και γεγονότα (τσάμπα η στρατιωτική του εκπαίδευση). Αποτέλεσμα; Θεωρείται βέβαιη πια η σύλληψη του πρώην προέδρου, έστω και για τον μπανάλ αυτό λόγο της διαφθοράς. Το τέρας θα πάει να κάνει παρέα με τις κατσαρίδες, όπως αποκαλούσε ο Μπολσονάρου του φυλακισμένους στο παρελθόν, δήλωση η οποία μάλλον δεν θα τον κάνει δημοφιλή με τους συγκρατούμενούς του.

Τέλος καλό, όλα καλά;

Προφανώς όχι. Ο προοδευτικός κόσμος και η Αριστερά δεν είναι απελπιστικά μπερδεμένη μόνο στη χώρα μας. Χωρίς διάθεση πεσιμισμού, παντού όπου πέφτει βαριά η σκιά του νεοφιλελευθερισμού, κάπως ή κάτι μπερδέψαμε στην πορεία.

Στη Βραζιλία σήμερα υπάρχει κόσμος που αγόρασε σαμπάνιες, για να γιορτάσει την επικείμενη φυλάκιση του Μπολσονάρου. Πράγμα μεν λογικό από τη μια, ανησυχητικό δε από την άλλη. Όπως ακριβώς και σε άλλες χώρες, φαίνεται από μεγάλη μερίδα του προοδευτικού κόσμου μια στάση αναμονής. Ένα «θα λογαριαστούμε αργότερα» αιωρείται ως απάντηση στις ακροδεξιές πολιτικές, μια γκρίνια για την αστική δικαιοσύνη η οποία επιτρέπει τέτοιες συμπεριφορές και πανηγυρισμοί, όταν «επιτέλους κάνει τη δουλειά της». Με τον Τραμπ, τον Μπολσονάρου, τον Κασιδιάρη φυλακή, όλα καλά, όλα λαμπρά. Νικήσαμε.

Το πρόβλημα είναι πως ο προοδευτικός κόσμος, η Αριστερά, δεν θέλει να κοιτάξει κατάματα τις γενεσιουργούς αιτίες της πολιτικής εκτόξευσης των εκτρωμάτων αυτών. Όλα τα πολιτικά φιντάνια τα οποία προαναφέρθηκαν δεν είναι παρά πολιτικοί εκφραστές: αν όχι αυτοί, κάποιοι θα τους διαδεχθούν όσο τα προβλήματα είναι εκεί αναπάντητα, όσο οι φαβέλες, η «ζώνη της σκουριάς», οι υποβαθμισμένες συνοικίες των Αθηνών νιώθουν πως δεν ακούγονται.

Παρά τη νίκη του Λούλα, ο κόσμος που οδήγησε τον Μπολσονάρου στην εξουσία πριν χρόνια είναι ακόμη εκεί. Οι μάζες των εξαθλιωμένων δεν στήριξαν τόσο μαζικά όσο αναμενόταν την ατζέντα του Λούλα, θεωρώντας λανθασμένα πως ο Μπολσονάρου θα δώσει ευκαιρίες για προκοπή και σταθερότητα (αν αυτό κάτι σας θυμίζει, είναι που ζείτε σε μια όμορφη χώρα της Μεσογείου). Ο Μπολσονάρου έχει ακόμη ως συμμάχους τις ελίτ της Βραζιλίας, του πλούσιου μικροαστικού Νότου και της διαρκώς αυξανόμενης ισχύος Προτεσταντικής Εκκλησίας, ακόμη και της λαοφιλούς Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου της Βραζιλίας, τη μάλλον μόνη αληθινή θρησκεία του λαού αυτού.

Η φυλάκιση του Μπολσονάρου δεν θα μείνει αναπάντητη από τους υποστηρικτές του, οι οποίοι θα εντείνουν την κριτική στην κυβέρνηση Λούλα, ειδικά μετά τα τελευταία γεωπολιτικά ανοιγματά της στους BRICS. Τα αποτελέσματα της αριστερής κυβέρνησης πρέπει να είναι γρήγορα, αλλά η βιώσιμη ανάπτυξη την οποία ευαγγελίζεται δεν φημίζεται για τις θεαματικές της ταχύτητες. Και αν όχι ο Μπολσονάρου, κάποιος θα βρεθεί να καλύψει τη δυσαρέσκεια και να επιβάλλει σφιχτότερο γύψο στη χώρα της Λατινικής Αμερικής.

Είναι κομβικής σημασίας η παγκόσμια Αριστερά να μην ξεχάσει πως οι αγώνες για τα δικαιώματα της κοινωνικής πλειοψηφίας δεν είναι δικαστικοί και ούτε και πρωτίστως εκλογικοί. Όσο το ξεχνά αυτό, τόσο θα βρίσκεται σε δυσμενέστερη θέση και θα θυμώνει με την κοινωνία, η οποία δεν αντιλαμβάνεται το δίκαιο των θέσεών της και άρα είναι άξια της μοίρας της (#τι_ψηφίσατε_ρε_μαλάκες).

Άλλωστε, αν περιμένουμε την αστική δικαιοσύνη να αντικαταστήσει τους αγώνες στους δρόμους και τους χώρους εργασίας, με λίγα λόγια να κάνει τη δουλειά μας, ας το κλείσουμε το μαγαζί. 

Πηγή: kosmodromio.gr