“ΤΙ ΜΠΡΟΚΟΛΑ, ΤΙ ΛΑΧΑΝΑ” ΣΤΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΔΥΝΑΤΗ ΕΚΔΟΣΗ

ΠΩΣ ΤΟ ΚΚΕ ΒΟΗΘΑΕΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΜΕ ΔΗΘΕΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΦΡΑΣΕΟΛΟΓΙΑ

Όοοι θεωρούσαν ότι το ΚΚΕ είναι το κόμμα εκείνο που με συνέπεια τάσσεται υπέρ της εξόδου της χώρας από την ΕΕ, κάνουν λάθος. Μεγάλο λάθος.

Για το ΚΚΕ είναι αδιάφορο αν η Ελλάδα μείνει ή φύγει από την ΕΕ!

Πολύ περισσότερο το ΚΚΕ είχε τονίσει ότι το εθνικό νόμισμα είναι καταστροφή για τη χώρα!!! (Ενώ, τώρα η χώρα μέσα στο ευρώ, αποφεύγει την καταστροφή;).

Το ΚΚΕ αυτό που επιδιώκει και μόνο, είναι ο σοσιαλισμός (τύπου “υπαρκτού”, τον οποίο εκθειάζει!). Και επειδή οι συνθήκες, όπως λέει, για το σοσιαλισμό δεν είναι ώριμες, τότε εθνικά νομίσματα, έξοδοι από την ΕΕ, ακυρώσεις μνημονίων και άλλες τέτοιες επιδιώξεις, είναι άνευ σημασίας, εφόσον δεν ανατρέπουν, ταυτόχρονα, τον καπιταλισμό!

Το γεγονός, ότι μεγάλες ανατροπές μπορούν να βελτιώσουν τη θέση της χώρας και τη ζωή των εργαζομένων και να βοηθήσουν μια μεταβατική πορεία με σοσιαλιστική κατεύθυνση, αυτό για το ΚΚΕ είναι αποκυήματα “οπορτουνιστών”, όσο και αυτά είναι που το σύστημα πολεμά με τον πιο μανιώδη τρόπο, ενώ θωπεύει μέχρι παρεξηγήσεως την “αδιαλλαξία” και την “καθαρότητα” του ΚΚΕ, στις οποίες βρίσκει μια ανέλπιστη βοήθεια για να παρακάμπτει τις πραγματικές απειλές του σήμερα.

Αναφερόμενος στο Brexit του βρετανικού λαού ο Δ. Κουτσούμπας τόνισε περισπούδαστα από τα Τρίκαλα ότι “αυτές τις ώρες δεν είναι ούτε για κλάματα και μοιρολόγια αλλά ούτε και για πανηγύρια”.

Και θαυμάστε την “μαρξιστικότατη” εξήγηση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, αυτήν την ιδιαίτερης εμβρίθειας ανάλυση του “ούτε-ούτε”.

Λέει, λοιπόν, ο Δ. Κουτσούμπας: “δεν είναι ώρες για κλάματα και πανηγύρια, γιατί ξέρουμε ποιοι κλαίνε. Αυτή τη στιγμή σε όλη την Ευρώπη κλαίνε τμήματα του μεγάλουκεφαλαίου, κλαίνε αυτοί που ξεζουμίζουν τους λαούς και λένε τι πάθαμε που βγαίνουν οι Βρετανοί από την ΕΕ”.

Και με βαρύγδουπο ύφος ο Δ. Κουτσούμπας συνεχίζει: “Επίσης πανηγυρισμούς κάνουν άλλα τμήματα, πάλι του μεγάλου κεφαλαίου, οι οποίοι είχαν άλλα συμφέροντα, δεν συμφωνούσαν με την ΕΕ και πανηγυρίζουν τώρα που αποφάσισε ο βρετανικός λαός να βγουν από την ΕΕ για τα δικά τους συμφέροντα και για τα δικά τους χρηματοκιβώτια”.

Και ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ καταλήγει, ως γνήσιος θυμόσοφος, πως τίποτε δεν γίνεται χωρίς τον “υπαρκτό”. Ιδού το συμπέρασμά του:

“Όμως κανένας λαός δεν σώνεται όταν υπάρχει και βασιλεύει αυτό το άδικο, το βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα, γιατί (σσ: θαυμάστε ανακαλύψεις!) τέτοιο σύστημα έχει η Βρετανία, όπως έχει η Ελλάδα, όπως έχει όλη η Ευρώπη”!!!

Έτσι λοιπόν, κατά το ΚΚΕ, το δημοψήφισμα στη Βρετανία δεν ήταν τίποτα άλλο παρά αδυσώπητη αντιπαράθεση μεταξύ τμημάτων του κεφαλαίου.

Ο βρετανικός λαός και η βρετανική εργατική τάξη ήταν απλώς το παρακολούθημα αυτών των σφοδρών διενέξεων στους κόλπους του μεγάλου κεφαλαίου.

Για το ΚΚΕ είτε Bremain είτε Brexit, ένα και το αυτό. Το κεφάλαιο κερδίζει, ο λαός χάνει και στις δύο περιπτώσεις. Τι μπρόκολα, τι λάχανα!

Μήπως την ίδια “διορατική” στάση δεν είχε το ΚΚΕ και στο ελληνικό δημοψήφισμα; Μήπως και εδώ δεν έλεγε ούτε-ούτε; Ποιον ενίσχυσε; Προφανώς ενίσχυσε το ΝΑΙ, στο οποίο οδηγήθηκε με μεγάλη κωλοτούμπα ο Αλ. Τσίπρας.

Για το ΚΚΕ είναι αδιάφορο ότι η βρετανική εργατική τάξη και τα πιο φτωχά λαϊκά στρώματα τάχθηκαν υπέρ του Brexit.

Για το ΚΚΕ είναι αδιάφορο ότι μετά το βρετανικό ΟΧΙ έχουν λυσσάξει οι κυρίαρχοι της “παγκοσμιοποίησης” να το ακυρώσουν και να το πάρουν πίσω.

Για το ΚΚΕ είναι αδιάφορο ότι όλο το ελληνικό κατεστημένο και τα μνημονιακά του κόμματα τάχθηκαν και τάσσονται με φανατισμό υπέρ του Bremain.

Για το ΚΚΕ είναι αδιάφορο ότι με το Brexit δίνονται ευκαιρίες στις αριστερές δυνάμεις της Βρετανίας να αφυπνισθούν και να παρέμβουν σε αντι-ΕΕ κατεύθυνση και σε κατεύθυνση υπεράσπισης των δικαιωμάτων των εργαζομένων απέναντι στο βρετανικό και πολυεθνικό κεφάλαιο, για να δώσουν όσο το δυνατόν πιο θετική και αριστερή τροπή στις εξελίξεις.

Το ΚΚΕ βλέπει στο Brexit μόνο τους Τζόνσον και Φαράτζ που δίνουν στην ψήφο του βρετανικού λαού τη δική τους πολιτική κατεύθυνση, δημαγωγώντας ασύστολα στα λαϊκά προβλήματα και δεν θέλει να καταλάβει ότι υπάρχουν και αριστερές δυνάμεις που στήριξαν αυτό το Brexit κάτω από μια άλλη αριστερή προοπτική και οι οποίες πρέπει να πολλαπλασιαστούν πολύ πιο δυναμικά, αντί να αφήνουν έδαφος στη νεοσυντηρητική και ακροδεξιά δημαγωγία.

Όλα τούτα, όμως, για ένα αντιενωτικό ΚΚΕ είναι ψιλά πράγματα. Για το ΚΚΕ είτε Bremain είτε Brexit είναι ένα και το αυτό.

Άλλοθι για μια τέτοια ισοπέδωση είναι παραδόξως ο σοσιαλισμός, που εφόσον δεν πραγματώνεται, όλα τα άλλα συνιστούν ματαιοπονία.

Λες και ο σοσιαλισμός δεν θα προκύψει μέσα από αλλεπάλληλες συγκρούσεις και ρήξεις.

Λες και ο σοσιαλισμός θα έρθει μεταφυσικότατα ως κεραυνός από τον ουρανό, που θα σαρώσει αιφνιδίως τον καπιταλισμό. Αλλά και τότε, αξιοθαύμαστοι του ΚΚΕ, το πρώτο πράγμα που έχει να κάνει αυτός ο “κεραυνοβόλος” θεόσταλτος σοσιαλισμός είναι το Brexit.

Μαρίνα Πετράκη

πηγη: iskra.gr

ΜΕ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΦΩΝΙΕΣ COSCO – ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΕΖΟΥΣ  

ΠΟΥΛΗΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΗΓΕΣΙΕΣ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

Με πραξικοπηματική – αντισυνταγματική κατεπείγουσα διαδικασία ψηφίζεται σε μια μέρα (!) στη Βουλή η ατιμωτική και νεοαποικιακή σύμβαση παραχώρησης του ΟΛΠ στην Cosco.

Στο μεταξύ κυβέρνηση και Cosco παίζουν μεταξύ τους αποπροσανατολιστικά παιχνίδια εντάσεων προκειμένου να αποκομίσουν και να διευκολύνουν να περάσει όσο πιο ανώδυνα η επαίσχυντη συμφωνία που παραδίδει τον Πειραιά στα κινέζικα συμφέροντα και το κινέζικο εμπόριο, λαθρεμπόριο και κερδοσκοπία.

Συγκεκριμένα η Cosco με επιστολή της στη κυβέρνηση μιλάει για διάσταση μεταξύ κυρωτικού νόμου και συμφωνίας με την κυβέρνηση, τον ΟΛΠ και ΤΑΙΠΕΔ, πράγμα, που όπως λέει προκαλεί μείζον θέμα και από την άλλη ο εξωνημένος Θ. Δρίτσας απαντά ότι θα λάβει υπόψη του την επιστολή, καταδεικνύοντας έτσι ότι η ένταση είναι μάλλον ελεγχόμενη, αν όχι διατεταγμένη.

Το μόνο που ξέρει καλά αυτή η κυβέρνηση είναι να κοροϊδεύει και να λέει ψέματα. Χοντρά ψέματα, παίζοντας βρώμικα παιχνίδια!

Από την άλλη αλγεινή εντύπωση προκαλεί η στάση των συνδικαλιστικών ηγεσιών στο λιμάνι, οι οποίες έσπευσαν να σταματήσουν η μία μετά την άλλη τις απεργιακές κινητοποιήσεις, ενώ η παρουσία τους στη Βουλή κατά την ακρόαση των φορέων ήταν επιεικώς υποτονική, για να μην πούμε κάτι πολύ χειρότερο.

Συνδικαλιστές της Αριστεράς μας έλεγαν έξω από τα δόντια ότι είναι ντροπή να ξεπουλιέται τόσο ατιμωτικά το λιμάνι του Πειραιά και να μην ακούγεται ούτε μια φωνή έξω από την Βουλή, την ώρα που ψηφίζεται η εθνική ντροπή της σκανδαλώδους εκχώρησης.

Οι ίδιοι συνδικαλιστές μας χαρακτήριζαν ως όνειδος και μέγα ξεπούλημα κάθε συνδικαλιστικής αξιοπιστίας μια τέτοια αξιοθρήνητη στάση.

Το μέγα έγκλημα του χαρίσματος με “προίκα” του ΟΛΠ στα κινεζικά συμφέροντα (COSCO), όπως όλα τα μεγάλα εγκλήματα στη χώρα, θα προχωρήσει συναινετικά αφού έχει τη στήριξη και την έγκριση όλων των μνημονιακών κομμάτων (ΝΔ, Δημοκρατική Συμπαράταξη, Ποτάμι, Κεντρώοι...).

«Εισάγεται ο κυρωτικός νόμος για τη σύμβαση παραχώρησης του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών του ΟΛΠ με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, και η κυβέρνηση τον εισάγει εξ ανάγκης. Η διαδικασία έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί έως τις αρχές Ιουνίου. Το ίδιο ισχύει και για τις σχέσεις της χώρας με την Κίνα, που έρχεται επικουρικά, αλλά αποτελεί μία σημαντική παράμετρο», είπε ο υπουργός Ναυτιλίας και εξήγησε ότι «δεν μπορούσε να έρθει νωρίτερα, γιατί (σσ: δήθεν) υπήρχαν χρονοβόρες διαδικασίες, όχι από την κυβέρνηση, αλλά από το Ελεγκτικό Συνέδριο και την Επιτροπή Ανταγωνισμού, που προ ολίγων ημερών ολοκληρώθηκαν».

«Με εργώδη προσπάθεια ρυθμίσθηκαν οι επισημάνσεις της Επιτροπής Ανταγωνισμού που μας επέβαλαν να δούμε αν χρειάζεται νέες αλλαγές στη σύμβαση ή στον κυρωτικό νόμο. Τελικά η Επιτροπή είπε ότι δεν χρειάζεται καμία αλλαγή, αλλά τα θέματα θα λυθούν εν τοις πράγμασι και η Επιτροπή Ανταγωνισμού θα επιλαμβάνεται», τόνισε ο Θ. Δρίτσας.

Συμφωνώντας με τον υπουργό, ο εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ Ηλίας Καματερός επεσήμανε ότι «ο νόμος 4336 αναφέρει ότι έως τον Ιούνιο πρέπει να έχει ψηφιστεί» και ότι η συζήτηση του νομοσχεδίου «έχει σχέση και με το ταξίδι του πρωθυπουργού και είναι καλό να έχουμε τελειώσει με το ζήτημα εν όψει του ορίζοντα που ανοίγεται στις σχέσεις της χώρας με την Κίνα».

Στην ουσία ο εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαίωσε ότι το λιμάνι ξεπουλιέται άρον άρον ώστε να πάει ο Τσίπρας δώρο τη συμφωνία στην κινεζική ηγεσία κατά την επίσκεψή του στο Πεκίνο!

Να υπογραμμίσουμε ότι το λιμάνι του Πειραιά δεν πωλείται, ούτε καν ξεπουλιέται αλλά χαρίζεται στην COSCO με προίκα πολύ πάνω από 1,5 δισ. ευρώ.

Κι αυτό, διότι η COSCO θα γλιτώσει για τις επόμενες δεκαετίες όλα τα νοίκια που θα έδινε με βάση τις μέχρι τώρα ρυθμίσεις για τη διαχείριση των προβλητών 2 και 3 στο λιμάνι του Πειραιά.

Τσίπρας – Δρίτσας δεν φέρουν μόνο τεράστιες πολιτικές ευθύνες για το έγκλημα αλλά και κακουργηματικές ποινικές ευθύνες που δεν θα παραγραφούν και θα αγωνιστούμε για να αποδοθούν στο ακέραιο, τόνιζαν πολιτικοί και νομικοί κύκλοι.

πηγη:  iskra.gr

Δραματική η αλλαγή στο κλίμα τους τελευταίους μήνες - Κατά 1,06 Κελσίου πάνω από το μέσο όρο των προηγούμενων ετών το τρίμηνο Μαρτίου-Μαΐου

Δραματική διάσταση για τον πλανήτη, που έχει ήδη άμεσες επιπτώσεις στην ανθρωπότητα, έχει λάβει η κλιματική αλλαγή, καθώς, όπως ανακοίνωσε η NASA, ο φετινός Μάιος ήταν ο πιο ζεστός όλων των εποχών.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε η μετεωρολογική υπηρεσία της NASA, η μέση θερμοκρασία κατά τον περασμένο μήνα, ήταν σχεδόν έναν βαθμό (0,87) πάνω από τα συνήθη μεγέθη των προηγούμενων ετών, τουλάχιστον από το 1880, οπότε ξεκίνησαν οι καταγραφές των θερμοκρασιών.

Είναι ο 13ος μήνας στη σειρά, που καταγράφεται ρεκόρ θερμοκρασιών, γεγονός που είναι κάτι περισσότερο από ανησυχητικό, όπως δηλώνουν απερίφραστα και οι επιστήμονες. Με τον συγκεκριμένο ρυθμό, το 2016 θα γίνει το πιο «καυτό» έτος όλων των εποχών.

Επίσης, πρόκειται για το πιο θερμό τρίμηνο μεταξύ Μαρτίου και Μαΐου στην ιστορία, με τη θερμοκρασία να είναι 1,06 βαθμούς Κελσίου πάνω από το μέσο όρο των προηγούμενων ετών. «Η ανωμαλία είναι η καινούρια κανονικότητα», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Ντέιβιντ Κάρλσον, του Διεθνούς Κλιματικού Ερευνητικού Προγράμματος.

πηγη: protothema.gr

Με το παρόν άρθρο επιχειρούμε μια επισκόπηση της κατάστασης στο Προσφυγικό με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τους Πρόσφυγες στις 20 Ιουνίου.

Δυ­στυ­χώς, τα κρο­κο­δεί­λια δά­κρυα των ελ­λη­νι­κών και ευ­ρω­παϊ­κών αρχών για την Ημέρα των Προ­σφύ­γων έρ­χο­νται σε αντί­θε­ση με τη ζο­φε­ρή κα­τά­στα­ση που αντι­με­τω­πί­ζουν οι πρό­σφυ­γες εξαι­τί­ας των ευ­ρω­παϊ­κών και των ελ­λη­νι­κών πο­λι­τι­κών. Ας δούμε τις ση­μα­ντι­κό­τε­ρες εξε­λί­ξεις μέχρι σή­με­ρα, κά­νο­ντας ταυ­τό­χρο­να και αξιο­λό­γη­σή τους.

Η εφαρ­μο­γή της συμ­φω­νί­ας (Κοι­νής Δή­λω­σης) Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης -  Τουρ­κί­ας για την απο­τρο­πή των προ­σφυ­γι­κών ροών πα­ρου­σιά­ζει την ακό­λου­θη ει­κό­να:

α) Από τις αρχές του έτους μέχρι τις 8 Ιου­νί­ου 2016 είχαν ει­σέλ­θει πα­ρά­τυ­πα στην Ελ­λά­δα πάνω από 157.400 αλ­λο­δα­ποί (και συ­νο­λι­κά στην Ευ­ρώ­πη, μέσω Ιτα­λί­ας και Ελ­λά­δας, πάνω από 220.000), εκ των οποί­ων οι πε­ρισ­σό­τε­ροι έφυ­γαν για την Ευ­ρώ­πη μέχρι το κλεί­σι­μο των συ­νό­ρων στην Ει­δο­μέ­νη στις 20 Φε­βρουα­ρί­ου. Από αυ­τούς, περί τους 9.750 είχαν ει­σέλ­θει πα­ρά­τυ­πα στην Ελ­λά­δα μετά την ισχύ της πα­ρα­πά­νω συμ­φω­νί­ας από τις 20 Μαρ­τί­ου 2016, παρά τις πε­ρι­πο­λί­ες του ΝΑΤΟ και της Frontex. Από τους τε­λευ­ταί­ους έχουν επι­στρα­φεί στην Τουρ­κία 449 αλ­λο­δα­ποί δια­φό­ρων εθνι­κο­τή­των μέχρι τις 7 Ιου­νί­ου 2016 με βάση την Κοινή Δή­λω­ση Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης -Τουρ­κί­ας, 1.053 αλ­λο­δα­ποί τρί­των χωρών με βάση το δι­με­ρές Πρω­τό­κολ­λο Επα­νεισ­δο­χής Ελ­λά­δας – Τουρ­κί­ας, και 36 πο­λί­τες Τουρ­κί­ας με βάση τη Συμ­φω­νία Επα­νεισ­δο­χής ΕΕ - Τουρ­κί­ας. Οι δύο τε­λευ­ταί­ες συμ­φω­νί­ες προ­ϋ­πήρ­χαν της συμ­φω­νί­ας ΕΕ - Τουρ­κί­ας του Μαρ­τί­ου 2016 και εφαρ­μό­ζο­νταν για τους με­τα­νά­στες που δεν υπέ­βαλ­λαν καν αι­τή­σεις διε­θνούς προ­στα­σί­ας. Οι ελά­χι­στες επι­στρο­φές των προ­σφύ­γων στην Τουρ­κία οφεί­λο­νται στις με­γά­λες ελ­λεί­ψεις του συ­στή­μα­τος ασύ­λου στα νησιά του ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου σε συν­δυα­σμό με τις χι­λιά­δες αι­τή­σεις ασύ­λου που υπο­βλή­θη­καν και υπο­βάλ­λο­νται στις υπη­ρε­σί­ες ασύ­λου προ­κει­μέ­νου οι αλ­λο­δα­ποί να απο­φεύ­γουν τις απε­λά­σεις προς την Τουρ­κία μετά τις 20 Μαρ­τί­ου 2016, όπως προ­βλέ­πει η συμ­φω­νία, καθώς και τις αρ­χι­κές θε­τι­κές τε­λε­σί­δι­κες απο­φά­σεις των Επι­τρο­πών Προ­σφυ­γών ως προς τα αι­τή­μα­τα διε­θνούς προ­στα­σί­ας. Η απο­τυ­χία της συμ­φω­νί­ας είναι εμ­φα­νής ως προς τις «επι­στρο­φές όλων των πα­ρά­τυ­πων με­τα­να­στών», όπως κα­τα­χρη­στι­κά ανέ­φε­ρε.

β) Η επα­νε­γκα­τά­στα­ση Σύρων απευ­θεί­ας από την Τουρ­κία σε ευ­ρω­παϊ­κές χώρες είναι απο­γοη­τευ­τι­κά χα­μη­λή. Από τις 4 Απρι­λί­ου 2016 μέχρι τις 15 Ιου­νί­ου 2016 μόνο 511 Σύροι έχουν επα­νε­γκα­τα­στα­θεί σε κράτη μέλη της ΕΕ επί δυ­νη­τι­κά δια­θέ­σι­μων 72.000 θέ­σε­ων.

γ) Ανά­λο­γα απο­γοη­τευ­τι­κή, παρά τους μι­κρούς αυ­ξη­τι­κούς ρυθ­μούς, είναι η με­τε­γκα­τά­στα­ση προ­σφύ­γων από την Ελ­λά­δα και την Ιτα­λία σε ευ­ρω­παϊ­κές χώρες. Ο συ­νο­λι­κός αριθ­μός των ατό­μων που με­τε­γκα­τα­στά­θη­καν έφθα­σε στις 14 Ιου­νί­ου 2016 τους 2.280 (1.503 από την Ελ­λά­δα και 777 από την Ιτα­λία) επί δυ­νη­τι­κά δια­θέ­σι­μων 160.000 θέ­σε­ων (εκ των οποί­ων οι 66.400 από την Ελ­λά­δα) για πρό­σφυ­γες μέχρι το Σε­πτέμ­βριο του 2017 με βάση τη συμ­φω­νία. Το αυ­θαί­ρε­το και πα­ρά­νο­μο κλεί­σι­μο των συ­νό­ρων των βαλ­κα­νι­κών και των ευ­ρω­παϊ­κών χωρών για τις ροές προ­σφύ­γων από την Ελ­λά­δα έχει οδη­γή­σει σε μια πολύ χα­μη­λή υπο­δο­χή προ­σφύ­γων και από την Ελ­λά­δα.

δ) Οι ροές προ­σφύ­γων προς την Ελ­λά­δα μειώ­θη­καν εντυ­πω­σια­κά μετά τη συμ­φω­νία ΕΕ - Τουρ­κί­ας. Από τις 145 πε­ρί­που χι­λιά­δες πρό­σφυ­γες που ει­σήλ­θαν πα­ρά­τυ­πα στην Ελ­λά­δα μέχρι τις 20 Μαρ­τί­ου 2016, οι πα­ρά­τυ­πες εί­σο­δοι αλ­λο­δα­πών μειώ­θη­καν στις 9.750 πε­ρί­που το διά­στη­μα 21 Μαρ­τί­ου έως 9 Ιου­νί­ου 2016. Οι πε­ρι­πο­λί­ες του ΝΑΤΟ και της Frontex σε συν­δυα­σμό με την κα­τα­σταλ­τι­κή πο­λι­τι­κή των τουρ­κι­κών αρχών έχουν εμπο­δί­σει τους πρό­σφυ­γες να επι­τύ­χουν πρό­σβα­ση στην ελ­λη­νι­κή επι­κρά­τεια για να ζη­τή­σουν διε­θνή προ­στα­σία. Τόσο οι ευ­ρω­παϊ­κές ελίτ όσο και η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση δια­φη­μί­ζουν ως με­γά­λη «επι­τυ­χία» τη δρα­στι­κή μεί­ω­ση των ροών προ­σφύ­γων προς την Ελ­λά­δα. Ωστό­σο απο­κρύ­πτουν επι­με­λώς ότι πρό­κει­ται για ξε­κά­θα­ρη και αδιαμ­φι­σβή­τη­τη κα­τα­στρα­τή­γη­ση της Σύμ­βα­σης της Γε­νεύ­ης, αφού οι πρό­σφυ­γες στε­ρού­νται τη στοι­χειώ­δη προ­ϋ­πό­θε­ση της πρό­σβα­σης σε χώρα που μπο­ρεί να προ­σφέ­ρει διε­θνή προ­στα­σία σύμ­φω­να με τη Σύμ­βα­ση της Γε­νεύ­ης, καθώς η Τουρ­κία δεν προ­σφέ­ρει τέ­τοια προ­στα­σία. Τέλος οι Ευ­ρω­παί­οι με την πλήρη συ­ναί­νε­ση της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης ανα­βαθ­μί­ζουν τη Frontex σε ευ­ρω­παϊ­κή συ­νο­ριο­φυ­λα­κή και ακτο­φυ­λα­κή, με μο­νά­δες τα­χεί­ας επέμ­βα­σης στα εξω­τε­ρι­κά σύ­νο­ρα της ΕΕ. Από την άλλη, σο­κά­ρουν τα στοι­χεία για τους νε­κρούς πρό­σφυ­γες και με­τα­νά­στες στα νερά της Με­σο­γεί­ου, του­λά­χι­στον 3.500 το 2014, 3.771 το 2015 και 2.816 το 2016 μέχρι τις 7 Ιου­νί­ου!

Η συμ­φω­νία ΕΕ - Τουρ­κί­ας πέ­τυ­χε τον βα­σι­κό της στόχο: να μειω­θούν δρα­στι­κά οι ροές προ­σφύ­γων προς την Ευ­ρώ­πη και να κα­τα­στεί η Ελ­λά­δα απο­θή­κη προ­σφύ­γων, οι οποί­οι προ­ω­θού­νται επι­λε­κτι­κά και με πολύ αρ­γούς ρυθ­μούς στην Ευ­ρώ­πη, τρα­γι­κά ανα­ντί­στοι­χους με τις ανά­γκες διε­θνούς προ­στα­σί­ας των προ­σφύ­γων. Τα κλει­στά σύ­νο­ρα, η έντα­ση της στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης της φύ­λα­ξης των εξω­τε­ρι­κών συ­νό­ρων της ΕΕ, η πα­ρο­χή «με το στα­γο­νό­με­τρο» νό­μι­μων και ασφα­λών διό­δων στους πρό­σφυ­γες προς την Ευ­ρώ­πη, κα­τα­δει­κνύ­ουν και στον πλέον αφελή ότι οι Ευ­ρω­παί­οι επι­θυ­μούν να απο­φύ­γουν τις διε­θνείς υπο­χρε­ώ­σεις τους να προ­σφέ­ρουν διε­θνή προ­στα­σία στους πρό­σφυ­γες, αδια­φο­ρώ­ντας προ­κλη­τι­κά για χι­λιά­δες ζωές που χά­νο­νται κάθε χρόνο στη Με­σό­γειο λόγω της σκό­πι­μης έλ­λει­ψης νό­μι­μων και ασφα­λών διό­δων των προ­σφύ­γων προς την Ευ­ρώ­πη. Είναι πλέον απα­ραί­τη­τη μια ευ­ρω­παϊ­κή, αρ­χι­κά, και στη συ­νέ­χεια διε­θνής διά­σκε­ψη για το Προ­σφυ­γι­κό, με στόχο η ΕΕ να δε­χτεί του­λά­χι­στον 2-3 εκα­τομ­μύ­ρια πρό­σφυ­γες τα επό­με­να δύο χρό­νια. Ωστό­σο, κάτι τέ­τοιο είναι απί­θα­νο λόγω του εξα­πλού­με­νου ρα­τσι­σμού και της ξε­νο­φο­βί­ας των ευ­ρω­παϊ­κών ελίτ και της συ­να­κό­λου­θης πο­λι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής ανό­δου των ακρο­δε­ξιών δυ­νά­με­ων σε αρ­κε­τές ευ­ρω­παϊ­κές κοι­νω­νί­ες.

Πα­ράλ­λη­λα στην Ελ­λά­δα φι­λο­ξε­νού­νται περί τις 57-58 χι­λιά­δες πρό­σφυ­γες, αλλά σί­γου­ρα ο αριθ­μός τους είναι σαφώς με­γα­λύ­τε­ρος αφού δεν πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται στις επί­ση­μες κα­τα­γρα­φές όσοι μέ­νουν ιδιω­τι­κά σε δια­με­ρί­σμα­τα ή ξε­νο­δο­χεία, οι πρό­σφυ­γες σε χώ­ρους κα­τα­λή­ψε­ων κτι­ρί­ων (City Plaza, Νο­τα­ρά κ.λπ.) και οι άστε­γοι-πε­ρι­φε­ρό­με­νοι. Ένα μα­ζι­κό και συ­νε­πές εθε­λο­ντι­κό κί­νη­μα υπο­δο­χής, πα­ρο­χής υπη­ρε­σιών αρω­γής και πρό­νοιας των προ­σφύ­γων έχει απο­τρέ­ψει μια πολύ πιο οξεία προ­σφυ­γι­κή κρίση στην Ελ­λά­δα. Ση­μα­ντι­κές μη κυ­βερ­νη­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις και η Ύπατη Αρ­μο­στεία του ΟΗΕ προ­σφέ­ρουν ποι­κί­λες και συ­νε­χείς υπη­ρε­σί­ες αρω­γής στους πρό­σφυ­γες, ενώ η τε­λευ­ταία έχει ξε­κι­νή­σει ένα εκτε­τα­μέ­νο πρό­γραμ­μα εξεύ­ρε­σης χώρων στέ­γα­σης σε δια­με­ρί­σμα­τα και ξε­νο­δο­χεία για τους πρό­σφυ­γες. Πα­ράλ­λη­λα, η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση έχει κα­τα­σκευά­σει δε­κά­δες χώ­ρους φι­λο­ξε­νί­ας για τη δια­μο­νή και την πα­ρο­χή υπη­ρε­σιών αρω­γής και πρό­νοιας (σί­τι­ση, ια­τρι­κές υπη­ρε­σί­ες, εκ­παί­δευ­ση κ.λπ.), ωστό­σο υπάρ­χουν ποι­κί­λες σο­βα­ρές ελ­λεί­ψεις σε διά­φο­ρους χώ­ρους που κα­θι­στούν μη αξιο­πρε­πή τη δια­βί­ω­ση των προ­σφύ­γων σε αυ­τούς. Η Υπη­ρε­σία Ασύ­λου σε συ­νερ­γα­σία με άλ­λους φο­ρείς έχει ξε­κι­νή­σει ένα πρό­γραμ­μα προ­κα­τα­γρα­φής των προ­σφύ­γων στους χώ­ρους φι­λο­ξε­νί­ας και αλλού, με σκοπό να κα­λύ­ψει τις ανά­γκες πρό­σβα­σης στη δια­δι­κα­σία διε­θνούς προ­στα­σί­ας για δε­κά­δες χι­λιά­δες πρό­σφυ­γες.

Τρα­γι­κή, τέλος, είναι η κα­τά­στα­ση των προ­σφύ­γων στα νησιά του ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου: μα­ζι­κές και αδιά­κρι­τες κρα­τή­σεις ακόμα και ευά­λω­των ομά­δων στα λε­γό­με­να κέ­ντρα κα­τα­γρα­φής που με­τα­βλή­θη­καν σε μια νύχτα (στις 20 Μαρ­τί­ου) σε κέ­ντρα μα­ζι­κής κρά­τη­σης, πα­ρα­βί­α­ση των δι­καιω­μά­των των προ­σφύ­γων για άρση της κρά­τη­σής τους, επα­νει­λημ­μέ­νες εξε­γέρ­σεις προ­σφύ­γων που επι­πλέ­ον έχουν προ­κα­λέ­σει σω­ρεία ζη­μιών στα κέ­ντρα κα­τα­γρα­φής, συ­μπλο­κές με­τα­ξύ εθνο­τι­κών ομά­δων προ­σφύ­γων και πολ­λοί τραυ­μα­τι­σμοί, τε­ρά­στιες κα­θυ­στε­ρή­σεις στην πρό­ο­δο των αι­τη­μά­των διε­θνούς προ­στα­σί­ας των προ­σφύ­γων. Μά­λι­στα η κυ­βέρ­νη­ση, δια­πι­στώ­νο­ντας ότι οι τρέ­χου­σες Επι­τρο­πές Προ­σφυ­γών κά­νουν δεκτά τα αι­τή­μα­τα διε­θνούς προ­στα­σί­ας για εξέ­τα­σή τους στην Ελ­λά­δα και με το πρό­σχη­μα της ανε­ξαρ­τη­σί­ας των Επι­τρο­πών Προ­σφυ­γών, αφαί­ρε­σε την αρ­μο­διό­τη­τα από τις τρέ­χου­σες Επι­τρο­πές Προ­σφυ­γών και με εσπευ­σμέ­νη ει­σα­γω­γή στη Βουλή και ψή­φι­ση τρο­πο­λο­γί­ας την ανέ­θε­σε σε νέες, υπό άμεση ίδρυ­ση Επι­τρο­πές Προ­σφυ­γών με δύο διοι­κη­τι­κούς δι­κα­στές και ένα πρό­σω­πο υπο­δει­κνυό­με­νο από την Ύπατη Αρ­μο­στεία του ΟΗΕ για τους Πρό­σφυ­γες. Θε­ω­ρη­τι­κά η ανε­ξαρ­τη­σία των δι­κα­στών και η εγκυ­ρό­τη­τα των προ­σώ­πων από την Ύπατη Αρ­μο­στεία θα μπο­ρού­σαν να είναι ικα­νο­ποι­η­τι­κές. Ωστό­σο, η συ­γκυ­ρία προ­ώ­θη­σης αυτής της ρύθ­μι­σης υπο­δη­λώ­νει τη στάση της κυ­βέρ­νη­σης να εφαρ­μο­στούν οι μα­ζι­κές απε­λά­σεις προ­σφύ­γων ακόμα και αν κα­ταρ­ρα­κω­θεί πλή­ρως η Σύμ­βα­ση της Γε­νεύ­ης. Οι νέες Επι­τρο­πές Προ­σφυ­γών θα πρέ­πει να υπε­ρα­σπι­στούν τη διε­θνή και ενω­σια­κή νο­μι­μό­τη­τα που επι­χει­ρεί πο­νη­ρά να πα­ρα­κάμ­ψει η κυ­βέρ­νη­ση.

Είναι σαφές ότι οι σο­βα­ρές ελ­λεί­ψεις που υπο­κρύ­πτουν απρο­θυ­μία ή/και ανι­κα­νό­τη­τα στην αντι­με­τώ­πι­ση του προ­σφυ­γι­κού ζη­τή­μα­τος από την ΕΕ και την Ελ­λά­δα έχουν ως πρώτα θύ­μα­τα τους πρό­σφυ­γες. Με τη συμ­φω­νία ΕΕ - Τουρ­κί­ας να είναι ου­σια­στι­κά «στον αέρα» λόγω της απο­τυ­χί­ας επί­τευ­ξης των πε­ρισ­σό­τε­ρων στό­χων της και με τους Ευ­ρω­παί­ους απρό­θυ­μους να ανα­λά­βουν τις ευ­θύ­νες από­δο­σης διε­θνούς προ­στα­σί­ας στους πρό­σφυ­γες, οι πρό­σφυ­γες θα συ­νε­χί­σουν, εν­δε­χο­μέ­νως με εντει­νό­με­νους ρυθ­μούς, να απο­τε­λούν τα θύ­μα­τα μιας αέ­ναης άρ­νη­σης της ΕΕ να τους αντι­με­τω­πί­σει ως αν­θρώ­πους με ανά­γκες διε­θνούς προ­στα­σί­ας και όχι ως «πα­ρεί­σα­κτους» ξέ­νους που δήθεν απει­λούν την όποια ευ­η­με­ρία δια­φό­ρων με­ρί­δων των ευ­ρω­παϊ­κών κοι­νω­νιών.

*δι­κη­γό­ρος, ει­δι­κευ­μέ­νος στο προ­σφυ­γι­κό δί­καιο.

πηγη: rproject.gr

ΤΑ ΛΑΪΚΑ ΣΤΡΩΜΑΤΑ ΑΠΟΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΤΗΝ Ε.Ε. ΤΗΣ ΦΤΩΧΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ  

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΥΨΩΣΕΙ ΤΟΛΜΗΡΑ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΥ... LEXIT, ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ Ε.Ε. ΑΠΟ ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΘΕΣΕΙΣ  

Του ΑΡΗ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ  

Πολιτικό σεισμό και οικονομικό τσουνάμι πλανητικών διαστάσεων προκάλεσε η επιλογή του βρετανικού λαού υπέρ της αποδέσμευσης από την Ε.Ε. Σύμφωνα με τα τελικά αποτελέσματα, που διέψευσαν για μία ακόμη φορά τις δημοσκοπήσεις, το Brexit επικράτησε με 51,9% έναντι 48,1%. Η προσέλευση στις κάλπες έφτασε το 72,1%, ποσοστό ρεκόρ για τα δεδομένα των τελευταίων 24 χρόνων.

Πρώτο θύμα του δημοψηφίσματος υπήρξε ο Συντηρητικός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον, ο οποίος παραιτήθηκε υπό το βάρος της αποτυχίας του (το 58% των ψηφοφόρων του κόμματός του τοποθετήθηκε υπέρ του Brexit). Υπό πίεση βρίσκεται και ο ηγέτης των Εργατικών, Τζέρεμι Κόρμπιν, ο οποίος, αν και είχε τοποθετηθεί εναντίον της ένταξης της Βρετανίας στην Ε.Ε. από τα αριστερά, τη δεκαετία του 1970, υποχρεώθηκε από το κατεστημένο του κόμματός του και της χώρας του να κάνει καμπάνια, με κρύα καρδιά, υπέρ του Remain.

Παρότι στα μέσα ενημέρωσης του κατεστημένου το δημοψήφισμα εμφανίστηκε ως “εμφύλιος πόλεμος” στο εσωτερικό της Δεξιάς και της βρετανικής ολιγαρχίας, παραμένει γεγονός ότι η μεγάλη πλειοψηφία των εργατικών στρωμάτων τάχθηκε υπέρ του Brexit.

Το βρετανικό δημοψήφισμα σηματοδοτεί το τέλος της Ε.Ε. όπως την ξέραμε μέχρι χθες. Αποδεικνύεται με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση δεν είναι μια αντικειμενική “νομοτέλεια”, στην οποία οφείλει να προσαρμοστεί κανείς, αλλά ένα ταξικό, ιμπεριαλιστικό σχέδιο που μπορεί να ανατραπεί από τους λαούς που την υφίστανται. Για πρώτη φορά από την εμφάνιση της ΕΟΚ και, στη συνέχεια, της Ε.Ε. μια χώρα- μέλος αποφασίζει να αποχωρήσει, ανοίγοντας το δρόμο για να σπάσουν, στην πορεία, και άλλοι αδύναμοι κρίκοι της αλυσίδας. Η Ε.Ε. θα χάσει μια μεγάλη χώρα, που εκπροσωπεί τη δεύτερη οικονομία της, μετά τη γερμανική, μια πυρηνική δύναμη, μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ακόμη κι αν επιβιώσει της θύελλας που θα ακολουθήσει, θα πρόκειται για μια ακρωτηριασμένη, αποδυναμωμένη και εγγενώς ασταθή Ένωση, σε διαρκή κρίση και αμφισβήτηση.

Η νίκη του Brexit προκαλεί ήδη τεράστια αναταραχή στις ευρωπαϊκές και διεθνείς αγορές. Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, η βρετανική λίρα είχε πέσει κατά 11%, στο χαμηλότερο επίπεδο του 1985, ενώ ο βρετανικός, χρηματιστηριακός δείκτης FTSE σημείωνε πτώση 7,6%. Ανάλογη ήταν, όμως, η κατάσταση στην ηπειρωτική Ευρώπη, καθώς ο γερμανικός DAX έκανε βουτιά 9,5%, ενώ ο γαλλικός CAC έπεφτε 7%. Οι τραπεζικοί κολοσσοί ήταν εκείνοι που δέχονταν τις πιο τρομερές πιέσεις. Αν και πρόκειται για τις πρώτες αντιδράσεις, διαγράφεται ο κίνδυνος να αποτελέσει το Brexit τον καταλύτη για μια νέα υποτροπή της κρίσης μιας παγκόσμιας οικονομίας που, ούτως ή άλλως, βρισκόταν σε ασταθή κατάσταση. Σ'αυτό το φόντο, το ενδεχόμενο μιας βαθύτατης κρίσης της ευρωζώνης και της επαναφοράς του Grexit στην ημερήσια διάταξη, ανεξάρτητα από την ευρωδουλεία των ελληνικών ελίτ, δεν μπορεί να αποκλειστεί.

Η επικράτηση του Brexit στο δημοψήφισμα δεν σημαίνει ότι η βούληση του βρετανικού λαού θα υλοποιηθεί εύκολα ή γρήγορα. Βεβαίως η Βρετανία δεν είναι Ελλάδα και ο Μπόρις Τζόνσον (και όσοι τον στηρίζουν) δεν είναι Αλέξης Τσίπρας. Ωστόσο, το άρθρο 50 της ευρωπαϊκής συνθήκης που καθορίζει τα της αποχώρησης προβλέπει μια διαδικασία διαπραγματεύσεων με ορίζοντα τουλάχιστον δύο χρόνων, στη διάρκεια των οποίων τα πάντα μπορεί να συμβούν. Ήδη, η τιμωρητική αντίδραση των αγορών και οι απειλές για ακρωτηριασμό της Μεγάλης Βρετανίας σε “Μικρά Αγγλία”, με αποχώρηση της Βρετανίας και ένωση της Βόρειας με την ανεξάρτητη Ιρλανδία βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη.

Σε κάθε περίπτωση, η νίκη του Brexit έρχεται να ρίξει το τεράστιο βάρος της στην πλευρά των συσσωρευμένων ενδείξεων που διαμηνύουν ότι τα λαϊκά στρώματα, σε πανηπειρωτική κλίμακα, αποστρέφονται ολοένα και περισσότερο την αντιλαϊκή, απολυταρχική Ε.Ε. των πολυεθνικών και του ιμπεριαλισμού. Επιπλέον, το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος καταδεικνύει την ισχυρή βούληση των λαών για αποκατάσταση της εθνικής, λαϊκής κυριαρχίας, απέναντι σε μια ολοένα και πιο γερμανική Ευρώπη. Με τη δρομολογημένη αποχώρηση της Βρετανίας, το ειδικό βάρος της ηγεμονικής Γερμανίας στους κόλπους της Ε.Ε. εξ αντικειμένου θα αυξηθεί, κάτι που θα ενισχύσει ακόμη περισσότερο τις αντι- Ε.Ε. τάσεις.

Σ' αυτό το φόντο, η ριζοσπαστική Αριστερά σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες οφείλει να υψώσει τολμηρά τη σημαία του... Lexit, της εξόδου από την ευρωζώνη και την Ε.Ε. από τα αριστερά, από φιλολαϊκές, δημοκρατικές θέσεις. Σε αντίθετη περίπτωση, αν δηλαδή αφεθεί στην ουρά των απεχθών, για τα λαϊκά στρώματα, κοσμοπολίτικων ελίτ και κλαυθμηρίζει μαζί τους για την “ανωριμότητα” του βρετανικού λαού ή τηρήσει στάση αμήχανης ουδετερότητας, θα εκμηδενιστεί πολιτικά, παραδίδοντας αμαχητί τα εργατικά και λαϊκά στρώματα στη δημαγωγία της ξενοφοβικής, εθνικιστικής Ακροδεξιάς, τύπου Λεπέν.

Ελπίζουμε ότι το βρετανικό δημοψήφισμα θα αποτελέσει καταλύτη για θετικές διεργασίες στους κόλπους της ευρωπαϊκής, ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ήδη, ο ηγέτης του γαλλικού Αριστερού Κόμματος, Ζαν- Λικ Μελανσόν δήλωσε ότι “το Brexit δίνει μάθημα σε όλη την Ευρώπη”, ότι “είναι η ώρα για ένα Σχέδιο Β” στη Γαλλία και την Ευρώπη και ότι “οι Γάλλοι θα ψήφιζαν υπέρ της εξόδου σε ανάλογο δημοψήφισμα”. Ειδικά για την Ελλάδα, η επικράτηση του Brexit, ένα χρόνο μετά τη νικηφόρα, αλλά προδομένη μάχη του ελληνικού δημοψηφίσματος, προσφέρει σημεία στήριξης στον αγώνα όλων των ανυπότακτων, αριστερών δυνάμεων που αγωνίζονται για την έξοδο από την ευρωμνημονιακή βαρβαρότητα και την ευρωζώνη, που τη θωρακίζει.  

πηγη: iskra.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Ορισμένες φορές γεγονότα που συμπυκνώνουν βαθιές κοινωνικές δυναμικές, αναδιατάσσουν το σύνολο της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Το ηχηρό μήνυμα της λαϊκής ψήφου για αποχώρηση της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αίφνης διαμόρφωσε ένα ιδιότυπο και πολύχρωμο στρατόπεδο θρηνολογούντων: ακραίοι νεοσυντηρητικοί μα και οπαδοί της δήθεν αριστερής άποψης «μια άλλη ΕΕ είναι εφικτή», σχίζουν τα ιμάτια τους για την «οπισθοδρόμηση του προοδευτικού ευρωπαϊκού σχεδίου» και τη συνακόλουθη –κατά τον ισχυρισμό τους– «νίκη της ρατσιστικής ακροδεξιάς».

Ψευδολογούν σκόπιμα! Θα έπρεπε τουλάχιστον να κάνουν τον κόπο να σκεφτούν ότι σχεδόν πάντοτε όταν τέθηκε ερώτημα στο λαό κάθε χώρας σε σχέση με την επικύρωση ή όχι βημάτων οικοδόμησης ή συγκεκριμένων πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η απάντηση ήταν συντριπτικά αρνητική (πχ δημοψηφίσματα για Ευρωσύνταγμα σε Γαλλία και Ολλανδία, δημοψήφισμα στην Ελλάδα για προτάσεις Eurogroup για νέο μνημόνιο).

Συνεπώς, πρέπει να δούμε το αποτέλεσμα του Βρετανικού δημοψηφίσματος, με το ιδιαίτερα σημαντικό βάρος που έχει, ως μέρος μιας ευρύτερα αναπτυσσόμενης τάσης στους ευρωπαϊκούς λαούς που θεωρεί  ότι η ΕΕ και οι πολιτικές της είναι εναντίον τους και όχι υπέρ τους.

Αυτό ακριβώς το γεγονός θέτει επί τάπητος το βασικό ερώτημα: είναι προοδευτική ή αντιδραστική η πολιτική της ΕΕ και η ίδια η ΕΕ ως οικοδόμημα;
Το εάν η καταδίκη της ΕΕ στη συνείδηση και την ψήφο των λαών γίνεται με προοδευτικό ή αντιδραστικό χρώμα και το ποιες είναι οι προϋποθέσεις για αυτό, αποτελούν σπουδαία ερωτήματα, που ωστόσο πρέπει να συζητηθούν με εντελώς άλλους όρους, έξω από το στρατόπεδο των Ταλιμπάν του Μένουμε Ευρώπη και αποφασιστικά ενάντια στους πολιτικούς και ιδεολογικούς εκπροσώπους του.

Οι νεοφιλελεύθεροι θεωρούν προοδευτικό οτιδήποτε προάγει την ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου χωρίς δεσμεύσεις και των παραγόμενων προϊόντων, καθώς και την ανάπτυξη του ελεύθερου ανταγωνισμού. Ακριβώς για τον ίδιο λόγο πετούν τη σκούφια τους για οποιαδήποτε μέτρο μείωσης του εργατικού κόστους, περιστολής των εργασιακών κατακτήσεων και των κοινωνικών δαπανών, καθώς και υποβάθμισης οποιασδήποτε έννοιας δημοκρατίας και λαϊκής ή/και κρατικής κυριαρχίας σε κάθε χώρα. Δεν τους ενοχλεί λοιπόν ο κάθε Φάρατζ στη Βρετανία, αλλά κάθε κίνηση ενάντια σε αυτό το σχέδιο.

Με τον ίδιο τρόπο οι θλιβεροί «αριστεροί» εραστές της ΕΕ, θεωρούν πισωγύρισμα το BREXIT ακριβώς επειδή έχουν θρησκευτική πίστη στον «αντικειμενικά προοδευτικό» χαρακτήρα της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης» ή/και της «παγκοσμιοποίησης», στις οποίες βλέπουν μια δήθεν κατάργηση των συνόρων και όχι την ανύψωση των ταξικών κοινωνικών φραχτών ενάντια στα εργατικά και λαϊκά στρώματα.

Την επόμενη κιόλας του σεισμού του BREXIT, φανατικοί πολέμιοί του όπως η εφημερίδα Γκάρντιαν έκανε λόγο για «εξέγερση της εργατικής τάξης». Και είναι ακριβώς έτσι. Σε μια από τις βασικές κοιτίδες του νεοφιλελευθερισμού μια θυμωμένη εργατική τάξη, απειλούμενη από την εργασιακή ανασφάλεια, τη χειροτέρευση των συνθηκών ζωής στις μεγαλουπόλεις και την υποβάθμιση των δημόσιων κοινωνικών υπηρεσιών, στρέφει την πλάτη όχι μόνο στην κινδυνολογία της κυβέρνησης των Συντηρητικών, αλλά και στους Εργατικούς που έτρεξαν να μπαζώσουν «από τα αριστερά» το στρατόπεδο της παραμονής στην ΕΕ.

Οι περί τον Κάμερον έπαιξαν με διαχειριστική αλαζονεία και διαπραγματευτικά με το ζήτημα της σχέσης της Βρετανίας με την ΕΕ.

Τώρα διαπιστώνουν με τρόμο ότι η καταστροφολογία έναντι της προοπτικής ενός BREXIT, βασισμένη κυρίως στο επιχείρημα του κινδύνου καθήλωσης της οικονομικής ανάπτυξης δεν αποδίδει, ακριβώς επειδή εκατομμύρια εργαζομένων και φτωχών στη Βρετανία, σε αντίθεση με την κοσμοπολίτικη αστική τάξη και κάποια μεσαία στρώματα, θεωρούν ότι αυτή η ανάπτυξη, έτσι και αλλιώς, δεν τους περιέχει.

Κοντολογίς, ο βρεγμένος, βροχή δε φοβάται…

Αυτή είναι η θεμελιακή βάση τόσο της αποδοκιμασίας και καταδίκης του στρατοπέδου παραμονής, όσο και της δυναμικής του ΒRΕΧΙΤ.

Η εικόνα ότι το ρεύμα υπέρ του ΒRΕΧΙΤ τροφοδοτήθηκε αποκλειστικά ή κυρίαρχα από ξενοφοβικά αισθήματα κατά της μετανάστευσης, είναι  παραπλανητική. Ακόμη και στο βαθμό που αυτός ο παράγοντας διαπιστώνεται ως σημαντικός χάρη και στις προσπάθειες των ακροδεξιών και εθνικιστών, δεν μπορεί να θεωρηθεί ανεξάρτητος από την όξυνση του κοινωνικού ζητήματος και τον αντιδραστικό ρόλο που έχει παίξει η ΕΕ με τις αντεργατικές πολιτικές της και την αντιδημοκρατική της φυσιογνωμία.

Το γεγονός ότι ένα σημαντικό τμήμα των εργαζομένων συσχετίζει την εργασιακή και κοινωνική του ανασφάλεια με τον «ξένο» εργάτη, συνδέεται, ακριβώς, με την ηγεμονία της κυρίαρχης «ευρωπαϊκής» αστικής ιδεολογίας κοινωνικού δαρβινισμού. Αυτή άλλωστε αποτελεί την ευρύτερη βάση της διαμόρφωσης του ακροδεξιού ρεύματος σε όλη την ΕΕ. Το να φορτώνονται οι ευθύνες στον «άλλο» που είναι «δίπλα» και όχι στον «πάνω» που «είναι δικός μας», είναι μια σταθερή συντεταγμένη της συντηρητικής της τάξης πραγμάτων στάσης που αναπτύσσει η κεφαλαιοκρατική εξουσία σε κάθε χώρα. Ας μείνουν στην άκρη λοιπόν οι υποκρισίες…

Το τσουνάμι του BREXIT είχε και άλλους ισχυρούς τροφοδότες: Εξέφρασε μια διάθεση αποδοκιμασίας των δυνάμεων του πολιτικού κατεστημένου και των εκάστοτε διαχειριστών. Πρόκειται για ένα διεθνές αναπτυσσόμενο φαινόμενο ετερόκλητης κατεύθυνσης, αλλά με κοινό παρονομαστή την αποτυχία της σημερινής μορφής κοινωνικής και πολιτικής ενσωμάτωσης των λαϊκών μαζών στα σύγχρονα πολιτικά συστήματα των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών. Αλλού ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Podemos, αλλού ο Τραμπ και η Λεπέν, ωστόσο παντού τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας εισπράττουν τη συστημική αποτυχία και τον κοινωνικό θυμό.

Το γεγονός ότι το οικονομικό κατεστημένο δεν είναι εξίσου στο στόχαστρο, σχετίζεται, ασφαλώς, τόσο με την αίσθηση της ανυπαρξίας εναλλακτικής οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου μοντέλου, όσο και με την αποψίλωση του πολιτικού λόγου από ταξικούς καθορισμούς, με τεράστια ευθύνη σε αυτό και της κάθε είδους συστημικής αριστεράς.

Διεκδίκηση ανατροπής της αστικής ηγεμονίας

Το αστικό νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο (και όχι μόνο η ακροδεξιά), δήλωσε παρόν όχι μόνο στο στρατόπεδο της παραμονής στην ΕΕ που ήταν η κυρίαρχη γραμμή του κεφαλαίου, αλλά και στο στρατόπεδο του BREXIT, έχοντας μάλιστα ηγεμονία σε αυτό. Ο διχασμός μέσα στο Συντηρητικό κόμμα αντανακλά αφενός συμπτώματα κρίσης της αστικής στρατηγικής, αφετέρου δε  προσπάθεια ενσωμάτωσης του εκλογικού σώματος που αποτελεί τυπική ανάγκη της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Οπωσδήποτε υπάρχει ένα παρελθόν που πρέπει να ληφθεί υπόψιν: Η ΕΕ είχε πάντα ένα διττό ρόλο.

Από τη μια, αποτελούσε τη συνασπισμένη δύναμη του ευρωπαϊκού κεφαλαίου έναντι των εργατικών τάξεων στην Ευρώπη αλλά και στον ανταγωνισμό με τα άλλα καπιταλιστικά κέντρα.

Από την άλλη, ήταν ο αναγκαίος συλλογικός εταίρος των ΗΠΑ στην ευρύτερη Ευρασία.

Σε αυτή την αντιθετική συνύπαρξη και ανταγωνιστική αλληλεξάρτηση, ο ρόλος της Βρετανίας ήταν πάντα ενδιάμεσος και κυρίως ακουμπούσε στη δεύτερη πλευρά. Οι ΗΠΑ από τη μεριά τους, πάντα ήθελαν μια Βρετανία «δικό τους χέρι», αλλά μέσα στην ΕΕ, ως σημαντικό παράγοντα επηρεασμού των πολιτικών της.

Σήμερα, σε εποχή μεγάλων τριγμών και ανασφάλειας, στο φόντο της καπιταλιστικής κρίσης και της οικονομικής καχεξίας, οι πολιτικές αβεβαιότητες και αντιπαραθέσεις φουντώνουν, ενώ θα δοκιμαστούν (όχι σε συνθήκες ηρεμίας) νέες εναλλακτικές και ισορροπίες.

Ο Βρετανικός καπιταλισμός, ιστορικά εξαιρετικά διεθνοποιημένος, μπροστά στην εικόνα μιας ΕΕ που σαπίζει, είναι λογικό να αναζητά και άλλους δρόμους, ενώ και οι ΗΠΑ δεν μπορούν να θεωρούν ακίνητα τα πράγματα στη Γηραιά ήπειρο και αυτό αντανακλάται στις αντίθετες τοποθετήσεις Ομπάμα και Τράμπ σε σχέση με το BREXIT.
Το ερώτημα επομένως, δεν είναι γιατί υπάρχουν τμήματα του κεφαλαίου, τα οποία ως αποτέλεσμα της βαθιάς πολιτικής κρίσης του οικοδομήματός του, πλαισίωσαν και τις δύο πλευρές του διλήμματος «έξοδος ή παραμονή» στην περίπτωση του ΒREXIT. Αντίθετα, το βασικό ζητούμενο είναι, οι δυνάμεις της εργατικής πολιτικής να πάρουν θέση χωρίς μασημένα λόγια υπέρ ενός δρόμου ρήξης και αποδέσμευσης κάθε χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, με σκοπό τη διάλυση και καταστροφή της.

Η συσπείρωση δυνάμεων για αριστερή έξοδο (LEXIT) στη Βρετανία, που έδωσε τη μάχη από αριστερή, εργατική και διεθνιστική σκοπιά, ήταν μεγάλο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση. Αντίθετα, η στάση των Εργατικών υπέρ της παραμονής, δίπλα στον Κάμερον, άφηνε έκθετο τον  εργατικό κόσμο και βορά στην ακροδεξιά. Οι δυνάμεις του LEXIT με τη θαρραλέα στάση τους, παρά το μικρό τους μέγεθος, έδειξαν έναν άλλο δρόμο και έσωσαν τη τιμή συνολικά της Αριστεράς και της εργατικής πολιτικής.

Σε εποχές μεγάλης κοινωνικής αναστάτωσης, ας μη ξεχνάμε: Από τη Βρετανία ως τη Γαλλία και από την Αυστρία ως την Ελλάδα, η χροιά της φωνής των εργατικών στρωμάτων, το χρώμα της κίνησής τους, μπορεί να μη μας αρέσουν ή/και να είναι προβληματικά. Αν όμως η Αριστερά, εμμένοντας σε μια ελιτίστικη και συστημική στάση, δεν ακούσει αυτή τη φωνή και δεν επανασυνδεθεί με τον κόσμο της φτώχειας και της ακραίας σύγχρονης εκμετάλλευσης, δεν μπορεί να έχει μέλλον.

Δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ

Γράφει ο Ν.Ξ.

Στον απόηχο της ήττας των φιλο-ΕΕ δυνάμεων στο δημοψήφισμα της Βρετανίας, οι πρώτες αντιδράσεις από το χώρο της ΛΑΕ δεν δείχνουν να λαμβάνουν ιδιαίτερα υπόψη τους τις εξελίξεις.

«Έξοδος από την Ευρωζώνη», εξακολουθεί να είναι η μόνιμη επωδός. -Τί ‘χες Γιάννη, -Τί ‘χα πάντα…

Αυτό που έπρεπε να λέγεται καθαρά, σε προηγούμενη βέβαια φάση, είναι σήμερα εξαιρετικά αναιμικό και ανεπαρκές.

Η τελευταία παράγραφος της ανακοίνωσης του γραφείου τύπου της Λαϊκής Ενότητας, αναφέρει:

«Αυτή  την  ώρα γίνεται ακόμα πιο επιτακτική για  την Ελλάδα η έξοδος από την Ευρωζώνη, σε  σύγκρουση με  τη νεοφιλελεύθερη  ΕΕ, στη βάση ενός  ριζοσπαστικού,  αντιμνημονιακού προγράμματος παραγωγικής  ανασυγκρότησης  και μετασχηματισμού, με δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία, δικαιοσύνη και σεβασμό  στο περιβάλλον.»

Η Βρετανία βέβαια, δεν μετείχε στην Ευρωζώνη, από το έκτρωμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ψήφισε να αποχωρήσει. Τα μισόλογα («σε σύγκρουση με τη νεοφιλελεύθερη ΕΕ») εξακολουθούν, παρά την εκκωφαντική διάψευση των βαυκαλισμών που από κοινού καλλιεργήθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ  περί ‘’άλλης ΕΕ’’, μη νεοφιλελεύθερης κλπ. Η καπιταλιστική κρίση δεν διαβάζεται σωστά.

Αντίστοιχα, το ακροτελεύτιο επίσης σημείο, συνέντευξης του μέλους της ΠΓ της ΛΑΕ Γ. Τόλιου στο art tv, αναφέρει:

«Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος κάνει ιδιαίτερα επίκαιρη την πρόταση της «Λαϊκής Ενότητας» για αποδέσμευση από το ευρωσύστημα και μετάβαση στο εθνικό νόμισμα ως αφετηρία προοδευτικής-φιλολαϊκής εξόδου από την κρίση, με κατάργηση της λιτότητας, αναστολή πληρωμών χρέους και βαθιά διαγραφή του, εθνικοποίηση τραπεζών, εφαρμογή σχεδίου παραγωγικής και οικολογικής ανασυγκρότησης και δραστική μείωση της ανεργίας. Όλα αυτά προϋποθέτουν την ανάπτυξη ισχυρού κινήματος αντίστασης και ανατροπής των Μνημονίων και τη δημιουργία κυβέρνησης αριστερών-αντιμνημονιακών δυνάμεων.»

Η έξοδος λοιπόν από την Ευρωζώνη είναι το επιμύθιον του ηχηρού BREXIT. Μέσα από τις θολές περίτεχνες διατυπώσεις που γνωρίσαμε στο παρελθόν, αυτή ταυτίζεται με –ή αποτελεί αφετηρία για- την ακαθόριστη ‘’αποδέσμευση από το ευρωσύστημα’’. Γλωσσολόγοι μετωπιστές θα αναλάβουν να εξηγήσουν αν το πρώτο συνθετικό της  λέξης ευρωσύστημα παραπέμπει στο νόμισμα ή στους υπόλοιπους μηχανισμούς της  ΕΕ.

Παράλληλα, προσκόλληση στη λογική της κυβέρνησης της αριστεράς που, ακόμα και σύμφωνα με επιφανή στελέχη της ΛΑΕ έχει χρεοκοπήσει και καλό είναι ούτε καν σαν όρος λεκτικά να αναφέρεται.

Γενικότερη παρατήρηση: Ηχεί παράταιρο να μιλούν εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις σαν κυβέρνηση σε αναμονή.

Κλείνουμε με εύγλωττα αποσπάσματα από άρθρο του Ν. Γαλάνη (ολόκληρο εδώ: Μπορεί η ΛΑΕ να κάνει την έκπληξη; -οι υπογραμμίσεις δικές μας):
………………………………………………………………………………………………………………………………………..

«Οι δυνατότητες της ΛΑΕ αναδεικνύονται από την προσφυγή και επαφή της με τον κόσμο. Βρίσκονται στις μεγάλες δεξαμενές μαζών που «κρύβονται» από τις δημοσκοπήσεις.

Πρώτη μεγάλη και αυξανόμενη δεξαμενή είναι ο κόσμος που πλέον ενοχοποιεί την ευρωζώνη και την ΕΕ γι’ αυτά που του συμβαίνουν. Βλέποντας την παρακμή και την παραλυσία της ΕΕ, αναγνωρίζοντας ότι το πραγματικό πολιτικό όριο στο ιουλιανό δημοψήφισμα του 2015 ήταν το ευρώ και οι Μένουμε Ευρώπη, και αντιλαμβανόμενος ότι τα γεγονότα στη Γαλλία και οι άγριες επιθέσεις ενάντια στους εργαζόμενους και τα μικρομεσαία στρώματα αποτελούν σχέδιο που εκπορεύεται και επιβάλλεται από τους θεσμούς της ευρωζώνης [και όχι της ΕΕ, του κεφάλαιου και των αστικών τάξεων;], ολοένα και περισσότερο σπάει από μόνος του το φόβο και σχηματίζει το στρατόπεδο του ΟΧΙ στην ευρωζώνη. Αυτός ο κόσμος νιώθει ότι είναι πολιτικά ορφανός. Ότι δεν υπάρχει μια αξιόπιστη πολιτική δύναμη που να τον εκφράζει και να της δείξει εμπιστοσύνη. Ποσοστιαία αναδεικνύεται στο 40% της εκλογικής δύναμης. Θα λέγαμε –με όρους και προϋποθέσεις και χωρίς υπερβολή– ότι ένα πολιτικό μέτωπο του ΟΧΙ [ΟΧΙ σε τι; Στα μνημόνια; Στην ευρωζώνη; Στο περσινό δημοψήφισμα; Στην ιμπεριαλιστική ΕΕ;] θα διεκδικούσε την πρώτη θέση στις εκλογές.

Όλες αυτές οι μάζες είναι η μεγάλη βάση απεύθυνσης της ΛΑΕ. Γιατί αυτές οι μάζες είναι το «υποκείμενο» της ανατροπής. Είναι οι μάζες που δεν θέλουν ίσως να ακούσουν ή να ακολουθήσουν τη σημερινή αριστερά, αλλά θα ακολουθήσουν όποιον τους πείσει ότι είναι αξιόπιστος, ότι έχει τη δύναμη και το πρόγραμμα για να ανατραπεί αυτό που φτιάχνεται επί έξι συνεχή χρόνια. Αυτές οι κοινωνικές δυνάμεις σήμερα είναι πολιτικά «ορφανές», δεν εμπιστεύονται κανέναν, έχουν χαμηλό φρόνημα, αλλά πολύ μεγάλο θυμό. Όταν ο θυμός τους ξεπεράσει το φόβο τους, όταν η πίστη τους ξεπεράσει την πρόσφατη «ήττα» των ελπίδων τους, τότε θα είναι επικίνδυνες για το σύστημα.

Πρώτος όρος είναι η διαρκής και σαφής ανάδειξη της ταυτότητας της ΛΑΕ, που θα προσεγγίσει τον κόσμο που αμφισβητεί την ευρωζώνη, που καταλαβαίνει πλέον –έστω και ενστικτώδικα– ότι η λύση βρίσκεται στην έξοδο από αυτήν. Η ΛΑΕ πρέπει να προετοιμάσει τον κόσμο γι’ αυτή τη σύγκρουση, να πρωταγωνιστήσει στην οικοδόμηση ενός μεγάλου πολιτικού κινήματος ενάντια στην ευρωζώνη. Ενός κινήματος που θα συνδυάζει τα ζητήματα της ανάκτησης της λαϊκής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας με τον αγώνα απεξάρτησης από την ευρωζώνη. Γιατί η διαρκής συρρίκνωση της λαϊκής κυριαρχίας που πραγματοποιείται με παρεμβάσεις και εκβιασμούς των δανειστών εξυπηρετεί και διαμορφώνει ένα συσχετισμό υπέρ των δυνάμεων του κεφάλαιου και κατά των εργαζόμενων. Υπηρετεί την οικοδόμηση μιας μνημονιακής κοινωνίας και την προληπτική-θεσμική ανάσχεση του λαϊκού κινήματος. Η ΛΑΕ οφείλει να στήσει μια μόνιμη λαϊκή πανελλαδική καμπάνια για τη λαϊκή και εθνική κυριαρχία και την έξοδο από την ευρωζώνη σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χώρο δουλειάς και σπουδών, να προσπαθήσει να εκφράσει πολιτικά το ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ των πληττόμενων μαζών.

Δεύτερος όρος είναι το επίμονο, χωρίς αποκλεισμούς προσκλητήριο σε όλες τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, μικρές και μεγάλες, που συμφωνούν στα κεντρικά αιχμηρά σημεία του προγράμματος. Αιχμηρό πρόγραμμα, πλατιά μαζική απεύθυνση για να δημιουργηθεί το ρεύμα που θα σαρώσει κυβέρνηση – μνημονιακό καθεστώς – ευρωζώνη. Δεν εγκλωβιζόμαστε σε ένα αριστερό μέτωπο, ενωνόμαστε και δεν υποχωρούμε για κανέναν σε ένα αιχμηρό, αποτελεσματικό και νικηφόρο πρόγραμμα. Δεν συμμετέχουμε στους γνωστούς, άγονους, άστοχους και περιθωριακούς διαχωρισμούς του «αριστερού παρελθόντος». Μας συγκινεί περισσότερο η ΕΑΜική παράδοση του μετώπου και της νικηφόρας πάλης του ελληνικού λαού…»

………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Πέρα από την παρατήρηση ότι η εποποιία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (για να τα λέμε όλα…) γράφτηκε από τους αγώνες του ίδιου του λαού και όχι από «αξιόπιστους» που κέρδισαν την εμπιστοσύνη του για να τον κυβερνήσουν, το άρθρο και γενικότερα η ΛΑΕ κανοναρχεί απ’ το πρωί ως το βράδυ την έξοδο από την Ευρωζώνη σαν τη λυδία λίθο που, για να κλείσει το μάτι και στους άλλους, θα ανοίξει το δρόμο και θα αποτελέσει αφετηρία για γενικότερες ρήξεις εάν και εφόσον κλπ.

Κάποιο πρόβλημα υπάρχει όμως, αν μετά το BREXIT αναμασά κανείς ακριβώς τη γραμμή που –ακόμη και εκλογικά- ηττήθηκε πολιτικά σε προηγούμενη φάση. Κάποιο σοβαρό πρόβλημα μετάφρασης: Μετά το ηχηρό ΒΡΕΧΙΤ, το να επιμένεις σε όσα έλεγες προηγούμενα περί απλής εξόδου από την ευρωζώνη, σημαίνει ότι μεταφράζεις το ΒΡΕΧΙΤ σε GREMAIN…

Δεν είναι η Ελλάδα απλώς «προτεκτοράτο της ευρωζώνης» από την οποία οφείλουμε (επιτέλους…) να αποχωρήσουμε, «απειθαρχώντας» και «σε σύγκρουση με τη νεοφιλελεύθερη ΕΕ». Χρειάζεται μέτωπο, απαραίτητη η μετωπική πολιτική, εξίσου απαραίτητες οι καθαρές κουβέντες.

Δυστυχώς διαχρονικά, καταγράφεται ιστορική ανεπάρκεια και ευθύνη της αριστεράς που, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, δεν παίρνει καμιά πρωτοβουλία για αποδέσμευση από το «λάκκο των λεόντων» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δεν είναι άμοιρη ευθυνών η ευρωλαγνεία που επί χρόνια καλλιέργησε ένα τμήμα της αριστεράς στην Ελλάδα.

Με άλλον τρόπο, η μετάθεση του στόχου της εξόδου από την ΕΕ στη λαϊκή εξουσία δρα παραλυτικά στην αναγκαιότητα που αναδεικνύεται σήμερα.

Αφήνεται έτσι και εδώ το πεδίο στην ακροδεξιά να δημαγωγεί πάνω στην λαϊκή – εργατική διαμαρτυρία και την αντίθεση στο βάρβαρο σφαγείο κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων από την ΕΕ. Στην Ελλάδα ιδιαίτερα, αυτές τις αυταπάτες, που δυστυχώς αναπαράγονται, πληρώνει το κίνημα και η αριστερά.

Και κάτι τελευταίο: Έχει επικρατήσει λανθασμένα η άποψη, ότι ο «σεχταρισμός» έχει κατ’ ανάγκη αριστερίστικο πρόσημο. Δεν είναι πάντα έτσι. Ας μην ξεχνάμε, ότι ένας από τους μεγαλύτερους σεχταριστές διαχρονικά ήταν ο ακραιφνής ευρωπαϊστής Λ. Κύρκος –άσχετα αν τελικά ‘’δικαιώθηκε’’ η πολιτική του.

πηγη: pandiera.gr

Πρωτοβουλία Αγώνα για την αποδέσμευση από την ΕΕ

Ένα χρόνο μετά το ηχηρό ΟΧΙ της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 και μια μέρα πριν το δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι της Βρετανίας στην ΕΕ, δημοσιοποιείται η διακήρυξη της Πρωτοβουλίας «ΔιΕΕξοδος» και οι πρώτες 65 υπογραφές.

Εργαζόμενοι και εργαζόμενες, αγρότες, συνδικαλιστές, πανεπιστημιακοί, καλλιτέχνες, νέοι και νέες, ξεκινούν τη συγκρότηση μιας Πρωτοβουλίας που «θα συμβάλλει ώστε μέσα στο μαζικό εργατικό και λαϊκό κίνημα να δυναμώσει η αντίληψη ότι “υπάρχει εναλλακτική, έξω από  το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση”».

Όπως αναφέρει η διακήρυξη:

«Μια Πρωτοβουλία που θα προσπαθήσει να συνδεθεί με τους αγώνες σε ολόκληρη την Ευρώπη, στο πλευρό των εργατών και της νεολαίας στη Γαλλία, του κινήματος που παλεύει για ένα αριστερό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα στη Βρετανία, του τεράστιου κινήματος αλληλεγγύης στους πρόσφυγες. Μια Πρωτοβουλία που θα δημιουργηθεί από συλλογικότητες, αγωνιστές, εργαζόμενους, επιστήμονες, ανθρώπους της τέχνης, του πολιτισμού, των δικαιωμάτων, τοπικές κινήσεις, εργατικές συλλογικότητες, κινήσεις αλληλεγγύης, με δημοκρατικές διαδικασίες, σε όλη την Ελλάδα.»

Στόχος τους να συμβάλλουν «στην πλατιά αποκάλυψη του ρόλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην επίθεση που δέχεται η εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία, στην τεκμηρίωση του στόχου της αποδέσμευσης από αυτήν, στην προβολή και την απόδειξη ότι υπάρχει ζωή έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση, με επεξεργασίες, με κινηματικές παρεμβάσεις, με παρουσία σε όλη την Ελλάδα, στη συνεργασία και την κοινή δράση σε συγκεκριμένα ζητήματα (πχ πάλη κατά της ΤΤΙΡ) με κάθε κίνηση και ρεύμα που αντιπαρατίθεται με την ευρωζώνη και την ΕΕ, από την σκοπιά των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων, έστω και από διαφορετική σκοπιά ή με επιμέρους στόχους, και στην ανάπτυξη των άμεσων αγώνων του εργατικού και λαϊκού κινήματος με έμφαση στη σύνδεσή τους με τον άμεσο αγώνα ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τους μηχανισμούς της.»

Η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., ενώ τα υλικά της κίνησης φιλοξενούνται στο dieexodos.wordpress.com

Το επόμενο διάστημα θα πραγματοποιηθούν τοπικές συσκέψεις συγκρότησης, ενώ η ανοιχτή ιδρυτική Συνέλευση της Πρωτοβουλίας «ΔιΕΕξοδος» θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 3 Ιουλίου στην Αθήνα.

Το κείμενο της Διακήρυξης
Πρωτοβουλία Αγώνα για την αποδέσμευση από την ΕΕ – ΔιΕΕξοδος

Έξι χρόνια τώρα η εργατική τάξη και ο λαός, η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων, των μικροεπαγγελματιών, των αγροτών, της νεολαίας, ζούμε την κόλαση των Μνημονίων: της φτώχειας, της εφιαλτικής ανεργίας, της νέας ξενιτιάς, της κατάρρευσης της δημόσιας υγείας και παιδείας. Ζούμε τον εξευτελισμό κάθε έννοιας δημοκρατίας, το «δεν ξέρουμε τι ψηφίζουμε», την διαρκή βία και καταστολή. Ζούμε την επιβολή των αποφάσεων της Τρόικας, της ΕΕ και του ΔΝΤ, το σύγχρονο «αποφασίζομεν και διατάσσομεν».

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που υποσχέθηκε ότι «θα καταργήσει τα μνημόνια», σήμερα προωθεί αδίστακτα το πιο βάρβαρο μνημόνιο, παρά και ενάντια στην θέληση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού που πέρσι τέτοια εποχή έδειξε ότι θέλει να καταργήσει αυτή την πολιτική, θέλει να αλλάξει σελίδα!

Αν κάτι μας έμαθαν αυτά τα έξι χρόνια των μεγάλων αγώνων και των ωμών εκβιασμών, είναι ότι τα Μνημόνια είναι συνώνυμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ότι η μόνη πολιτική εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η βάρβαρη αντιδραστική πολιτική για το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης εις βάρος των λαών, που στη χώρα μας ονομάζεται Μνημόνιο. Ότι κατάργηση των Μνημονίων, εργατικά και λαϊκά δικαιώματα μέσα στην ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αδύνατον να υπάρξουν. Γνωρίσαμε για τα καλά το πραγματικό πρόσωπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης:

–Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι το «σπίτι των λαών». Πρωτοστατεί στην εκμετάλλευση, στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, στις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις, στην «απελευθέρωση των αγορών», στην υποταγή της εκπαίδευσης, της υγείας, της περίθαλψης, του περιβάλλοντος και κάθε δημόσιου αγαθού στην «αγορά». Η πολιτική της στρέφεται ενάντια στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, τη φτωχομεσαία αγροτιά, τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς ελευθεροεπαγγελματίες, τους επιστήμονες -την ίδια στιγμή που λειτουργεί υπέρ των πολυεθνικών και του κεφαλαίου.

–Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι «θεματοφύλακας της ειρήνης». Ήταν και είναι ιμπεριαλιστικός μηχανισμός. Συμμετέχει ενεργά και είναι συνυπεύθυνη για όλες τις επεμβάσεις που έχουν οδηγήσει ολόκληρες χώρες στην καταστροφή και χιλιάδες άμαχους στο δρόμο της προσφυγιάς, στην Γιουγκοσλαβία, στην Ουκρανία, στη Μέση Ανατολή, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Συρία, στην Αφρική.

–Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αποτελείται από «ισότιμους εταίρους». Εντείνει την ανισότητα μεταξύ των χωρών, ενισχύει την ηγεμονία των ισχυρότερων χωρών και μετατρέπει άλλες -κυρίως τον ευρωπαϊκό Νότο- σε ζώνες φτηνής εργασίας και υπερεκμετάλλευσης, την ίδια στιγμή που οδηγεί σε συρρίκνωση και εξάλειψη τομείς της παραγωγής.

-Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι «ανθρωπιστική». Η βαθιά ρατσιστική πολιτική της αποτυπώθηκε στην ξεδιάντροπη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας για το προσφυγικό. Μια συμφωνία που νομιμοποιεί τα κλειστά σύνορα και τους φράχτες και ανοίγει το δρόμο για παράνομες μαζικές απελάσεις προσφύγων και μεταναστών και χιλιάδες θανάτους αθώων.

-Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν προσπαθεί να «λύσει το πρόβλημα του χρέους». Αντιθέτως, το «δημόσιο» χρέος, που σήμερα φορτώνουν σε όλους μας την αποπληρωμή του, γιγαντώθηκε με την ένταξη της χώρας παλιότερα στην ΕΟΚ και στη συνέχεια στην ΟΝΕ και το ευρώ. Σήμερα αξιοποιείται ως «φόβητρο» και ως «επιχείρημα» για να δυναμώνει η ιμπεριαλιστική επιβολή, ο ασφυκτικός έλεγχος που στη χώρα μας παίρνει την ακραία  μορφή της μόνιμης επιτροπείας.

–Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι «χώρος δημοκρατίας». Πρόκειται για έναν αυταρχικό, αντιδραστικό μηχανισμό, μέσω του οποίου προσπαθούν να καταργήσουν κάθε έννοια δημοκρατίας, εργατικών δικαιωμάτων, λαϊκής κυριαρχίας. Οι εξελίξεις στη χώρα μας –ιδίως μετά το δημοψήφισμα του περασμένου Ιούλη– αλλά και οι εξελίξεις σε σχέση με την TTIP το αποδεικνύουν.

–Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι «προστάτιδα των δικαιωμάτων». Η πολιτική της στρέφεται ενάντια σε κάθε δικαίωμα στη ζωή, την εργασία, στα κοινωνικά αγαθά, στην ισότητα. Υποθάλπει τον ρατσισμό και τον φασισμό.

-Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι ο «παράδεισος των επιδοτήσεων». Τα ΕΣΠΑ είναι μοχλός ιδιωτικοποιήσεων, ελαστικής εργασίας, ενίσχυσης των μεγαλοεργολάβων. Η κοινή αγροτική και αλιευτική πολιτική και οι επιδοτήσεις οδήγησαν στο ξεκλήρισμα της μικρής και μεσαίας αγροτιάς, σε όφελος των μεγαλοαγροτών.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση λειτουργεί ως όπλο πολιτικού και ιδεολογικού εκβιασμού ενάντια στο εργατικό και λαϊκό κίνημα και τους αγώνες του. Η απειλή εξόδου από το ευρώ και ο φόβος της ρήξης με την ΕΕ καλλιεργούν ένα ασφυκτικό κλίμα, πάνω στο οποίο βασίστηκε και βασίζεται το δόγμα TINA («Δεν υπάρχει εναλλακτική»), που προβάλλεται με ασφυκτική ομοφωνία από όλο το φάσμα του καθεστωτικού πολιτικού και των συστημικών μέσων ενημέρωσης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση «δεν μεταρρυθμίζεται από μέσα». Αποτελεί πολιτική και οικονομική ένωση του κεφαλαίου, είναι ο δρόμος για την ενοποίηση των αστικών τάξεων της Ευρώπης ενάντια στους λαούς. Αντίθετα, η ενοποίηση και η κοινή πάλη των λαών για τα δικαιώματά τους περνά μέσα από την σύγκρουση με αυτόν τον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό της ευρωπαϊκής οικονομικής ολιγαρχίας, την αποδυνάμωση και την διάλυσή του. Η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί στρατηγική δέσμευση και επιλογή και για την οικονομική ολιγαρχία της χώρας μας.  Η ρήξη με τις δυνάμεις του κεφαλαίου στη χώρα μας είναι και ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ, ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

Δεν μπορεί να υπάρξει απαλλαγή του εργαζόμενου λαού από τα Μνημόνια και τη φτωχοποίηση, παρά  μόνο μέσα από τη  ρήξη και την αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε αντίθεση με την κυρίαρχη προπαγάνδα, η έξοδος από την ευρωζώνη και την ΕΕ είναι προς το συμφέρον της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού.

Μέσα από ένα κίνημα που θα θέτει το θέμα της ρήξης και αποδέσμευσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και της εξυπηρέτησης των λαϊκών αναγκών, ενάντια στην οικονομική ολιγαρχία και την πολιτική της. Από τη σκοπιά του διεθνισμού, της ανεξαρτησίας της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, της λαϊκής κυριαρχίας, κι όχι από τη σκοπιά της “εθνικής” ανάπτυξης. Από την σκοπιά της ρήξης συνολικά με την ΕΕ και όχι μέσα από συναινετικές συμφωνίες «διαπραγμάτευσης» της θέσης της χώρας στην ευρωζώνη. Σε πλήρη αντίθεση με τον αναδυόμενο σε χώρες της ΕΕ συντηρητικό και αντιδραστικό «ευρωσκεπτικισμό».

Όσοι και όσες υπογράφουμε αυτό το κείμενο, αρχίζουμε τη συγκρότηση μιας Πρωτοβουλίας που θα συμβάλλει ώστε μέσα στο μαζικό εργατικό και λαϊκό κίνημα να δυναμώσει η αντίληψη ότι «υπάρχει εναλλακτική, έξω από  το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση».

Μια Πρωτοβουλία που θα προσπαθήσει να συνδέσει το αίτημα της αποδέσμευσης από ευρώ και ΕΕ με την πάλη ενάντια στα παλιά και νέα μνημόνια, ενάντια στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και όποια άλλη κυβέρνηση τα εφαρμόζει, με την πάλη για τη μονομερή διαγραφή του χρέους, για εθνικοποιήσεις των τραπεζών και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας κάτω από εργατικό και λαϊκό έλεγχο, για την άμεση βελτίωση της ζωής των εργαζομένων και την ικανοποίηση των στόχων του εργατικού και λαϊκού κινήματος, με την πάλη ενάντια στην Ευρώπη-Φρούριο, με τον αγώνα ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό, με την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων των λαών, με την πάλη ενάντια στον φασισμό.

Μια Πρωτοβουλία που θα προσπαθήσει να συνδεθεί με τους αγώνες σε ολόκληρη την Ευρώπη, στο πλευρό των εργατών και της νεολαίας στη Γαλλία, του κινήματος που παλεύει για ένα αριστερό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα στη Βρετανία, του τεράστιου κινήματος αλληλεγγύης στους πρόσφυγες.

Μια Πρωτοβουλία που θα δημιουργηθεί από συλλογικότητες, αγωνιστές, εργαζόμενους, επιστήμονες, ανθρώπους της τέχνης, του πολιτισμού, των δικαιωμάτων, τοπικές κινήσεις, εργατικές συλλογικότητες, κινήσεις αλληλεγγύης, με δημοκρατικές διαδικασίες, σε όλη την Ελλάδα.

Μέσα από την κίνηση  αυτή επιδιώκουμε να συμβάλλουμε:

•    Στην πλατιά αποκάλυψη του ρόλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην επίθεση που δέχεται η εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία, στην τεκμηρίωση του στόχου της αποδέσμευσης από αυτήν.

•    Στην προβολή και την απόδειξη ότι υπάρχει ζωή έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση, με επεξεργασίες, με κινηματικές παρεμβάσεις, με παρουσία σε όλη την Ελλάδα.

•    Στη συνεργασία και την κοινή δράση σε συγκεκριμένα ζητήματα (πχ πάλη κατά της ΤΤΙΡ) με κάθε κίνηση και ρεύμα που αντιπαρατίθεται με την ευρωζώνη και την ΕΕ, από την σκοπιά των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων, έστω και από διαφορετική σκοπιά ή με επιμέρους στόχους.

•    Στην ανάπτυξη των άμεσων αγώνων του εργατικού και λαϊκού κινήματος με έμφαση στη σύνδεσή τους με τον άμεσο αγώνα ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τους μηχανισμούς της.

Αγαπητός Θανάσης, εκπαιδευτικός, περιφερειακός σύμβουλος Κ. Μακεδονίας
Αδαμόπουλος Νίκος, μέλος της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ
Αθανασοπούλου Αντωνία, δημοτική σύμβουλος Δήμου Περιστερίου
Αναγνωστάκης Αλέκος, συνταξιούχος εκπαιδευτικός
Ανδρέου Τιάνα, συνδικαλίστρια Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς
Αποστολάτος Αλέξανδρος, φαρμακοποιός
Αργυρίου Νίκος, Δίκτυο Σπάρτακος
Αργυροκαστρίτης  Μήτσος, λιθογράφος, πρώην μέλος Δ.Σ. ΕΚΑ
Ασκητής Γιώργος, αγρότης
Βαϊνάς Παντελής, μέλος της Ε.Ε. της ΑΔΕΔΥ
Βασιλείου Παντελής, μέλος σωματείου μισθωτών τεχνικών
Βατικιώτης, Λεωνίδας οικονομολόγος-δημοσιογράφος, μέλος της Επιτροπής Αλήθειας δημοσίου χρέους
Βαφειαδου Ελένη, αρχιτεκτόνισσα, Γραμματέας ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ
Βαφειάδης Μιχάλης, αρχιτέκτονας (εξωτερικό)
Βλάχας Κώστας, φοιτητής ΕΜΠ
Βουρεκάς Θοδωρής, συνταξιούχος εκπαιδευτικός
Γαϊτάνου Ειρήνη, μεταπτυχιακή φοιτήτρια
Γαννιάρη Πόπη, μισθωτός τεχνικός
Γεράρδη Ολυμπία, ξεναγός
Γούσης Κώστας, δικηγόρος
Γραμμέλης Βασίλης, εκδότης
Δεσύλλας Δημήτρης, πρώην ευρωβουλευτής
Δραγανίγος Αντώνης, μηχανικός εργαζόμενος στη ΜΟΔ
Ζιώζια Ηρώ, ασκούμενη δικηγόρος
Θάνου Ειρήνη, μέλος συλλογικότητας ATTACK στην ανεργία και στην επισφάλεια
Καλαμπόκας Χρήστος, ηλεκτρολόγος μηχανικός
Κανιάρης Θανάσης, δημοσιογράφος
Καραλή Αιμιλία, εκπαιδευτικός
Καραμπέλη Μαρία, ειδικευόμενη γιατρός.
Κατσιδήμας Δημήτρης, αγρότης
Κοκκίνης Γιώργος, δημοτικός σύμβουλος Δήμου Ελληνικού Αργυρούπολης
Κόλλιας Θοδωρής, δημόσιος υπάλληλος
Κοντομάρης  Σπύρος, μέλος Δ.Σ. ΕΚΑ
Κοσκινάς  Δημήτρης, μισθωτός τεχνικός
Κουτσούμπα Δέσποινα, αρχαιολόγος, περιφερειακή σύμβουλος Αττικής
Κρασάκης Νίκος, πολιτικός μηχανικός
Κρεασίδης Γιώργος, εκπαιδευτικός
Λουλουδάκης Κώστας, συγγραφέας
Μαλτέζου Θεανώ, συνταξιούχος εκπαιδευτικός
Μανίκας Σταύρος μέλος Δ.Σ. ΕΚΑ
Μαρκέτος Σπύρος, πανεπιστημιακός, μέλος της Επιτροπής Αλήθειας δημοσίου χρέους
Μαυρομμάτης Γιώργος, άνεργος χημικός
Μινωτάκης Αλέξανδρος υποψήφιος διδάκτωρ ΕΚΠΑ
Μόσχος Γιάννης, φυσικός
Μπέτης  Γιώργος μελος Δ.Σ. συνδικάτου επισιτισμού Αττικής
Μπίστης Χρίστος, συνταξιούχος
Νικολιδάκη Φλώρα,  περιφερειακή σύμβουλος Αττικής
Νταλακογεώργος  Αντώνης Πρόεδρος ΠΕΝΕΝ, μέλος της ΕΕ της ΠΝΟ και του Δ.Σ. του Εργατικού Κέντρου Πειραιά
Παλληκαράκης Νίκος, μέλος Δ.Σ συλλόγου μεταπτυχιακών
Παναγιωτάκης Χρήστος, ηθοποιός
Παπανικολάoυ Πάνος, γιατρός, γραμματέας ΟΕΝΓΕ, δημοτικός Σύμβουλος Δ. Περιστερίου
Πετρόπουλος Γιώργος, δημοσιογράφος
Πίττας Κώστας, γραμματέας Ομοσπονδίας εργαζομένων Υπουργείου Ανάπτυξης
Πλάτωνας Μαυρομμάτης, μηχανικός εργαζόμενος στον ΔΕΔΗΕ
Πολύδωρος Κώστας, συνδικαλιστής στην ιδιωτική υγεία
Ρούσσης Γεώργιος, πανεπιστημιακός
Σκαμνάκης Θανάσης, συγγραφέας
Σκουλαρίκη Ιωάννα, άνεργη
Σμυρνιώτης Χάρης, εκπρόσωπος εργαζομένων στο ΔΣ του ΙΓΜΕ
Σουάνη Μαρία, εργαζόμενη στη ΔΕΗ
Σοφός Φίλιππος, Πρόεδρος σωματείου εργαζομένων ΙΓΜΕ
Τζαμουράνης Δημήτρης, Πρόεδρος Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών
Τζιουβάρα Ολίβια, μέλος συλλογικότητας ATTACK στην ανεργία και στην επισφάλεια
Τριάντη Έφη, εκπαιδευτικός
Χατζηστεφάνου Αρης, δημοσιογράφος
Χριστοφίδου Στέλλα, υποψήφια διδάκτωρ νομικής
Χρύσης Αλέξανδρος, πανεπιστημιακός

πηγη: pandiera.gr

Συνεχίζεται στις 27/6/2016 στο Εφετείο των Αθηνών η δίκη της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσής Αυγής.

Η συνέχιση και η ολοκλήρωση της δικαστικής διαδικασίας αλλά και η καταδίκη της δολοφονικής νεοναζιστικής συμμορίας αποτελεί καθολικό αίτημα του εργατικού και λαϊκού κινήματος έτσι ώστε και δικαστικά να υποστούν τις συνέπειες της εγκληματικής δράσης τους.

Ταυτόχρονα το εργατικό κίνημα δίνει καθημερινά μάχη να απομονωθεί στα συνδικάτα, στους χώρους δουλειάς, στις λαϊκές συνοικίες και γειτονιές, ιδεολογικά και πολιτικά η Χρυσή Αυγή.

Οι πρόσφατοι αγώνες και κινητοποιήσεις ενάντια στον ρατσισμό, την ξενοφοβία από το αντιφασιστικό και εργατικό κίνημα και η μεγάλη απήχησή τους στον λαό δείχνει τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει όλο το λαϊκό και μαζικό κίνημα ώστε να τσακισθεί κάθε απόπειρα και προσπάθεια των νεοφασιστών να σηκώσουν κεφάλι και να αποκτήσουν λαϊκά και κοινωνικά ερείσματα.

Κάθε αδράνεια και ανοχή στην ξενοφοβία των νεοφασιστών συνιστά ενθάρρυνση της ρατσιστικής πολιτικής τους.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ απευθύνει πλατύ κάλεσμα σε όλα τα εργατικά συνδικάτα, σε όλες τις αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές συλλογικότητες να πάρουν μέρος στην συγκέντρωση στις 27/6/2016 και ώρα 8.30 π.μ έξω από το Εφετείο της Αθήνας στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας και Λουκάρεως.

Το Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ

Ανακαλύφθηκε μίνι-αστεροειδής που αποτελεί ημι-δορυφόρο του πλανήτη μας

Αμερικανοί αστρονόμοι ανακάλυψαν ένα πολύ μικρό αστεροειδή, ο οποίος ακολουθεί κατά πόδας τη Γη στην πορεία της γύρω από τον Ηλιο.

Ο αστεροειδής «2016 ΗΟ3» εκτιμάται ότι έχει μέγεθος 40 έως 100 μέτρων και είναι πολύ μακρινός για να θεωρηθεί πραγματικός δορυφόρος της Γης, γι’ αυτό οι επιστήμονες τού απέδωσαν το χαρακτηρισμό του «ημι-δορυφόρου».

Ανακαλύφθηκε στις 27 Απριλίου από το τηλεσκόπιο Pan-STARRS 1 στη Χαβάη και η σχετική ανακοίνωση έγινε τώρα από το Κέντρο Μελετών Κοντινών στη Γη Αντικειμένων του Εργαστηρίου Αεριοπροώθησης (JPL) της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA).

Οπως δήλωσε ο επικεφαλής του Κέντρου Πολ Τσόντας, ο «2016 ΗΟ3» αποτελεί το καλύτερο και πιο σταθερό παράδειγμα ενός πιστού συντρόφου της Γης, ο οποίος αναμένεται να παραμείνει ημι-δορυφόρος της για αρκετούς αιώνες ακόμη.

Ενας άλλος αστεροειδής, ο «2003 ΥΝ107», ακολουθούσε παλαιότερα μια παρόμοια τροχιά γύρω από τη Γη, αλλά εδώ και δέκα χρόνια έχει αναχωρήσει για άλλες διαστημικές «γειτονιές».

Ο «2016 ΗΟ3» έχει τροχιά ακόμη πιο «κλειδωμένη» πάνω στην τροχιά της Γης. Οι υπολογισμοί των επιστημόνων δείχνουν ότι αυτό συμβαίνει εδώ και σχεδόν ένα αιώνα. Η απόστασή του από τον πλανήτη μας εμφανίζει διακυμάνσεις, από 100 έως 38 φορές την απόσταση Γης-Σελήνης.

ΠΗΓΗ: protothema.gr