Η Αγγλία είναι η τελευταία χώρα στην οποία ανακοινώθηκε  πρόσφατα πως θα ξεκινήσει ένα πρόγραμμα επιστροφής για πλαστικές φιάλες, με στόχο τον περιορισμό στη χρήση του πλαστικού, ακολουθώντας το παράδειγμα δεκάδων άλλων ευαισθητοποιημένων με περιβαλλοντικά ζητήματα χωρών. Όμως με τη χρήση του πλαστικού να έχει εκτοξευθεί τις τελευταίες δεκαετίες, πολλοί επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, επισημαίνοντας την ανησυχητική διαπίστωση ότι η ανακύκλωση ίσως να μην είναι αρκετή για να περιορίσει το μέγεθος της καταστροφής.
 
Από τότε που η ανθρωπότητα ξεκίνησε να κατασκευάζει πολυμερή για τη δημιουργία πλαστικού σε μεγάλη κλίμακα τη δεκαετία του 1950, αυτό το υποπροϊόν της πετροχημικής βιομηχανίας, που χρησιμοποιεί περίπου το 6% του συνόλου του πετρελαίου που εξάγεται σε ένα χρόνο, έχει εξαπλωθεί σε πολλαπλές παραγωγικές διαδικασίες. Το πλαστικό εντοπίζεται πλέον παντού και είναι αδύνατο να αποφευχθεί η χρήση του. Χρησιμοποιείται στην κατασκευή ρούχων, σε χρηστικά σκεύη και μπουκάλια, στις ηλεκτρονικές συσκευές, στους δίσκους και στα χρώματα. Τα αυτοκίνητά μας εξαρτώνται από το πλαστικό, όσο και οι υπολογιστές μας, οι στέγες των κτιρίων και οι σωλήνες αποστράγγισης. Είναι το παγκόσμιο υλικό που επιλέγεται για τη δημιουργία συσκευασιών για όλα τα προϊόντα του εμπορίου. Παράλληλα ξαπλώνουμε καθημερινά σε αυτό, αφού τα στρώματα κατασκευάζονται από πλαστικά υλικά μεταξύ άλλων, το φορούμε και είμαστε σε άμεση σωματική επαφή μαζί του με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο κάθε στιγμή.
 
Μπορεί η εφεύρεση του πλαστικού να έχει σημειώσει βαθιά κοινωνικά οφέλη ανά τα χρόνια, όμως το πιο επιτυχημένο από όλα τα ανθρωπογενή υλικά μπορεί να μείνει αναλλοίωτο στο περιβάλλον ακόμη και για αιώνες. Όταν εκτίθεται στο ηλιακό φως, το οξυγόνο ή τη δράση των κυμάτων της θάλασσας, δεν είναι βιοδιασπώμενο, αλλά θρυμματίζεται σε όλο και μικρότερα κομμάτια, μέχρι αυτά να μετατραπούν σε μικροσκοπικά σωματίδια, ακόμα και νανο-μεγέθους, που μεταφέρονται στην τροφική αλυσίδα, στον αέρα, στο χώμα και στο νερό που πίνουμε.

Μπορείτε να διαβάσετε σχετικά: Γη: ένας μικρός εύθραστος πλανήτης

Από τηλεοπτικές σειρές ντοκιμαντέρ και μια σειρά επιστημονικών μελετών, το ευρύ κοινό γνωρίζει τον τρόπο με τον οποίο οι ωκεανοί μολύνονται διαρκώς από το πλαστικό, όμως εξακολουθούμε ακόμη να έχουμε περιορισμένες γνώσεις σχετικά με το πως επηρεάζεται η υγεία του ανθρώπου από τις συνθετικές χημικές ουσίες και τα πρόσθετα που χρησιμοποιούνται για να δίνουν στο πλαστικό τις ιδιότητές του. Κατά ανησυχητικό τρόπο, τα τελευταία χρόνια έχουν βρεθεί ίχνη πλαστικού σε ένα εξαιρετικά ευρύ φάσμα βρώσιμων και πόσιμων προϊόντων, όπως το μέλι και η ζάχαρη, τα οστρακοειδή, το εμφιαλωμένο νερό και το νερό βρύσης, η μπύρα, τα επεξεργασμένα τρόφιμα, το επιτραπέζιο αλάτι και τα αναψυκτικά.
 
Σε μία επιστημονική μελέτη, το 95% των ενηλίκων που ελέγχθηκαν στις ΗΠΑ βρέθηκε πως διατηρούσαν ίχνη από την καρκινογόνο χημική δισφαινόλη Α στα ούρα τους. Σε μια άλλη μελέτη, το 83% των δειγμάτων νερού βρύσης στα οποία διεξήχθη έλεγχος σε επτά διαφορετικές χώρες, βρέθηκε πως περιείχε πλαστικές μικροΐνες. Μια ακόμη πρόσφατη μελέτη αποκάλυψε πως περισσότερο από το 90% των δειγμάτων εμφιαλωμένου νερού από 11 διαφορετικές μάρκες είχε μολυνθεί από το πλαστικό στα μπουκάλια του. Επιπλέον, σε έλεγχο της ποιότητας του νερού του ποταμού Tame στο Μάντσεστερ στις αρχές του 2018 βρέθηκε πως κάθε κυβικό μέτρο νερού του περιείχε 517.000 σωματίδια πλαστικού, ποσότητα σχεδόν διπλάσια από την υψηλότερη συγκέντρωση που μετρήθηκε ποτέ σε όλο τον κόσμο.
 
Η επιστημονική κοινότητα όμως, όσο περισσότερο ερευνά το ζήτημα, τόσο περισσότερα ίχνη πλαστικού εντοπίζει και στο ανθρώπινο σώμα. Οι ίδιοι επιστήμονες που έθεσαν ζήτημα περιβαλλοντικού συναγερμού σχετικά με την ατμοσφαιρική ρύπανση των θανατηφόρων σωματιδίων που εκπέμπονται από πετρελαιοκίνητα οχήματα, εντοπίζουν τώρα τα πλαστικά μικροσωματίδια ακόμα και στα τρόφιμα που καταναλώνουμε καθημερινά. Η εσωτερική πλαστική ρύπανση μπορεί να είναι ακόμη χειρότερη από ό, τι σε εξωτερικούς χώρους, μιας που ένα απλό πλύσιμο ενός χειροποίητου υφάσματος μπορεί να απελευθερώσει χιλιάδες μικροΐνες στον αέρα.
 
Σε ένα πρόσφατο workshop στο Ηνωμένο Βασίλειο που συγκλήθηκε από τον όμιλο Common Seas, 30 επιστήμονες και γιατροί συνέκριναν τα μέχρι τώρα επιστημονικά ευρήματα και συμφώνησαν ομόφωνα ότι το πλαστικό βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε ό,τι τρώμε, πίνουμε και αναπνέουμε και αποτελεί μια σημαντική και αυξανόμενη απειλή για την ανθρώπινη υγεία.
 
Αν μπορούμε να αναπνεύσουμε αυτά τα μικροσωματίδια και τα νανο-μεγέθη σωματιδίων και ινών, οι επιστήμονες εικάζουν ότι είναι πιθανό να εισέλθουν στην κυκλοφορία του αίματος, στον πνευμονικό ιστό και στο μητρικό γάλα ή να κατανεμηθούν στο έντερο και το αναπνευστικό σύστημα. Ορισμένα μικροσωματίδια μπορούν να εισέλθουν στο σώμα χωρίς να προκαλέσουν βλάβη, άλλα δεν αποκλείεται να καταστούν επικίνδυνα για την υγεία μελλοντικά. Πολλοί επιστήμονες μάλιστα υποψιάζονται ότι είναι καρκινογόνοι παράγοντες ή μπορούν να προκαλέσουν ορμονικές διαταραχές.
 
Η επιστημονική κοινότητα συμφωνεί μέχρι στιγμής ότι τα δεδομένα που έχουμε στα χέρια μας για το πως τα μικροπλαστικά επηρεάζουν την ανθρώπινη υγεία είναι πολύ λίγα και ότι χρειαζόμαστε μια εντατικοποίηση της έρευνας γύρω από αυτά. Δεν γνωρίζουμε τι κίνδυνο διατρέχουμε όταν πίνουμε μολυσμένο εμφιαλωμένο ή νερό βρύσης καθημερινά. Δεν γνωρίζουμε πόσο καταναλώνουμε ή αναπνέουμε ή ποια είναι η επίδραση της έκθεσης σε επικίνδυνα πλαστικά σωματίδια τα τελευταία χρόνια. Δεν γνωρίζουμε τις συγκεντρώσεις που είναι ασφαλείς για ενήλικες, πόσο μάλλον για βρέφη. Υπάρχει αυξανόμενη ανησυχία ότι τα μερικώς μελετημένα μέχρι στιγμής μικροπλαστικά σωματίδια απειλούν την υγεία μας, παρουσιάζοντας μια ενδεχομένως σημαντική πηγή τοξικών χημικών ουσιών στο ανθρώπινο σώμα.
 
Αν και γνωρίζουμε εδώ και χρόνια ότι μερικά από τα χημικά που χρησιμοποιούνται για να κάνουν τα πλαστικά εύκαμπτα, διαφανή ή ανθεκτικά είναι επικίνδυνα, λίγα από αυτά έχουν δοκιμαστεί πραγματικά στον άνθρωπο. Ορισμένες χώρες έχουν απαγορεύσει συγκεκριμένες χημικές ουσίες, όμως δεν υπάρχει συνέπεια και οι εταιρείες παρασκευής χημικών συστατικών αποφεύγουν εύκολα τέτοιου είδους νομικές ρυθμίσεις, βρίσκοντας εξίσου επικίνδυνα υποκατάστατα.
 
Το συμπέρασμα στο οποίο έχει έρθει μέχρι στιγμής η επιστημονική κοινότητα είναι ότι δεν αρκεί να ξεχωρίσουμε, να ανακυκλώσουμε ή να απαγορεύσουμε τα πλαστικά μπουκάλια, τα ποτήρια καφέ μιας χρήσης ή τα μικροσφαιρίδια (microbeads) που βρίσκονται στα καλλυντικά που χρησιμοποιούμε. Ένα ολοκληρωμένο σχέδιο δράσης για τη διαχείριση και τον περιορισμό του πλαστικού κρίνεται απαραίτητο. Η απαγόρευση της πλαστικής σακούλας και των συσκευασιών μιας χρήσης χαρακτηρίζεται σίγουρα ως μια καλή αρχή, όμως είναι σαφώς ανεπαρκής. Η παραγωγή πλαστικών πρέπει να μειωθεί, ακριβώς όπως πρέπει να ενθαρρυνθούν οι εναλλακτικές λύσεις και η σταδιακή κατάργηση ολόκληρων ομάδων ανησυχητικών χημικών ουσιών. Τέλος, είναι απαραίτητη η παροχή βοήθειας και ενημερωτικού υλικού στους καταναλωτές, ώστε να κατανοήσουν σε τι υλικά εκτίθενται και να εκπαιδευτούν στο πως ανακυκλώνουμε συγκεκριμένα υλικά, πως κομποστοποιούμε οργανικά απόβλητα και τι μπορούμε να κάψουμε.
 
Τη δεκαετία του '50, ο κόσμος κατασκεύαζε περίπου 2 εκατομμύρια τόνους πλαστικού το χρόνο. Σήμερα, ο αριθμός αυτός αγγίζει τα 330 εκατομμύρια τόνους ετησίως - και πρόκειται να τριπλασιαστεί και πάλι μέχρι το 2050. Μια αλλαγή στον τρόπο που διαχειριζόμαστε το πλαστικό κρίνεται απαραίτητη, αλλιώς η ανθρωπότητα κινδυνεύει να βρεθεί έκθετη σε ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους που δεν ήταν σε θέση να αντιληφθεί όταν ανακάλυψε τους τρόπους επεξεργασίας του υλικού.  
 
Με πληροφορίες από το Guardian

ΠΗΓΗ: tvxs.gr

Άνοδο 32% εμφανίζει το transit φορτίο και 23% το εγχώριο, κατά το τετράμηνο Ιανουάριος-Απρίλιος 2018, με συνέπεια την αύξηση των κερδών της ΟΛΠ Α.Ε. που ελέγχεται από την κινεζική Cosco. Ταυτόχρονα, αύξηση άνω του 10% παρουσιάζεται και στη ναυπηγοεπισκευαστική δραστηριότητα, παρά το γεγονός ότι οι δεξαμενές που υπήρχαν δεν ήταν σε πλήρη λειτουργία λόγω των εργασιών που γίνονταν για την εγκατάσταση της νέας πλωτής δεξαμενής που έφερε η Cosco.

Αυτά τα στοιχεία συμπεριλαμβάνονταν στην ετήσια ενημέρωση της Ένωσης Θεσμικών Επενδυτών για τα αποτελέσματα χρήσης 2017 της ΟΛΠ Α.Ε., που πραγματοποιήθηκε στο Χρηματιστήριο Αθηνών.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρατέθηκαν, ο κύκλος εργασιών της εταιρείας ανήλθε σε 111,5 εκατ. έναντι 103,5 εκατ. ευρώ της αντίστοιχης χρήσης 2016, παρουσιάζοντας αύξηση 7,7%.

Τα κέρδη προ φόρων ανέρχονται σε 21,2 εκατ. ευρώ έναντι 11,0 εκατ. ευρώ της χρήσης 2016, παρουσιάζοντας αύξηση 92%, και το καθαρό αποτέλεσμα εμφανίζεται βελτιωμένο κατά 68,6%, στα 11,3 εκατ. ευρώ έναντι 6,7 εκατ. ευρώ της χρήσης 2016. Πρόκειται για την καλύτερη επίδοση κερδοφορίας της εταιρείας κατά την τελευταία δεκαετία.

Σύμφωνα με τον Κινέζο διευθύνοντα σύμβουλο της ΟΛΠ Α.Ε., Fu Chengqiu, το 2017 ήταν η πρώτη πλήρης χρονιά της νέας διοίκησης στο λιμάνι του Πειραιά και σημαδεύτηκε από θετικά αποτελέσματα.

Καθώς ο ΟΛΠ ήταν κερδοφόρος και πριν το ξεπούλημα του πρώτου λιμανιού της χώρας, η άυξηση της κερδοφορία καθιστά ακόμη πιο βαρύ το έγκλημα που έχει διαπραχθεί σε βάρος της οικονομικής ζωής της χώρας και της εθνικής οικονομίας.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

(του Νίκου Μπογιόπουλου)

«Ο φασισμός είναι μια ιστορική φάση όπου μπήκε τώρα ο καπιταλισμός, κι έτσι είναι κάτι το καινούργιο και παλιό μαζί. Ο καπιταλισμός στις φασιστικές χώρες υπάρχει πια μονάχα σαν φασισμός κι ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός».  

Μπ.Μπρεχτ

    Ήταν 9 Μάη 1945 όταν η Ιστορία σφραγίστηκε από το κόκκινο του αίματος. Από το χρώμα του δίκιου και της αλήθειας. Από το κόκκινο της σημαίας με το σφυροδρέπανο.

    Με αυτό το «μελάνι» γράφτηκε η Ιστορία στην αναμέτρηση του ανθρώπου με το τέρας και με το έγκλημα. Με την απανθρωπιά και την κτηνωδία.  

    Ήταν η ημέρα που η σημαία που ήδη κυμάτιζε στο Ράιχσταγκ, η σημαία του στρατού των εργατών, των αγροτών, των κολασμένων της γης, επέφερε το οριστικό πλήγμα στο φίδι του ναζισμού.

     Ήδη, μια μέρα πριν  ενώπιον του στρατάρχη Γκιόργκι Κονσταντίνοβιτς Ζούκοφ, η ναζιστική Γερμανία υπέγραφε την άνευ όρων συνθηκολόγησή της.

    Η νίκη του Ανθρώπου εναντίον του φασισμού, η Αντιφασιστική Νίκη των Λαών ήταν γεγονός.

    Αυτό το πανανθρώπινο επίτευγμα σφραγίστηκε με το ίδιο εκείνο κόκκινο χρώμα που δέσποζε στα οδοφράγματα της Παρισινής Κομμούνας. Με το χρώμα το βγαλμένο από το ηφαίστειο της ελπίδας που εξερράγη τον Οκτώβρη του 1917 στην Πετρούπολη.

    Σε αυτή η Νίκη – σταθμό, που κατορθώθηκε με τις ανείπωτες θυσίες εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, χωρίς προηγούμενο υπήρξε η συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης και του Κόκκινου Στρατού.

• Σ’ ένα μέτωπο, το μήκος του οποίου κυμαινόταν από 3.000 έως 6.200 χιλιόμετρα, ο Κόκκινος Στρατός έδωσε ενάντια στον ναζισμό αδιάλειπτα μάχες για 1.418 μερόνυχτα.
• Κάθε λεπτό του πολέμου, η Σοβιετική Ένωση θρηνούσε κατά μέσο όρο 9 νεκρούς. Κάθε ώρα 507 νεκρούς. Κάθε μέρα 1.400 νεκρούς.
• Σε έναν πόλεμο που η Βρετανία θρήνησε 375.000 νεκρούς και οι ΗΠΑ περίπου 400.000, η ΕΣΣΔ προσέφερε πάνω από 20 εκατομμύρια παιδιά της.
• Πάνω από 10 εκατομμύρια οι ανάπηροι και οι τραυματίες με τον ανθό του σοβιετικού λαού να φράζει με τα στήθια του το Στάλινγκραντ, το Λένινγκραντ, τη Μόσχα, το Κουρσκ, τη Σεβαστούπολη.
• Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος στοίχισε στην ΕΣΣΔ σε υλικές ζημιές το κολοσσιαίο ποσό των 485 δισεκατομμυρίων δολαρίων, μεγαλύτερο απ’ αυτό που κατέβαλαν ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία μαζί.
• Πάνω από 1.700 πόλεις, πάνω από 70.000 χωριά, πάνω από 30.000 βιομηχανικές επιχειρήσεις, πάνω από 100.000 συνεταιριστικές μονάδες, αμέτρητες χιλιάδες νοσοκομεία, σχολεία, βιβλιοθήκες έγιναν στάχτη στο έδαφος της ΕΣΣΔ από τους ναζί.

    Έτσι γράφτηκε η Ιστορία μέχρι τις 9 Μάη. Αυτά πρόσφεραν οι κομμουνιστές στον πόλεμο κατά του φασισμού. Αυτή είναι η «σχέση» του σοσιαλισμού και των κομμουνιστών με το φασισμό: «Σχέσεις» που το έχουμε τονίσει και θα το επαναλάβουμε: Τις χωρίζει αίμα! Το περισσότερο αίμα που χύθηκε ποτέ στην ανθρωπότητα!

    Η Ιστορία γράφτηκε:

    Την πιο σκληρή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο καθοριστική μάχη για τη νίκη κατά του φασισμού την έδωσε στην ανθρωπότητα το πρώτο εργατικό κράτος στην Ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Παρόντες, πρωτομάρτυρες και πρωταγωνιστές αυτού του αγώνα ήταν οι κομμουνιστές. Παντού. Και στην Ελλάδα.

    Είναι εδώ, στην πατρίδα μας, που η 9η Μάιου:

• Είναι μια Μέρα που περνάει μέσα από την αθάνατη ψυχή των 200 της Καισαριανής, της Ηλέκτρας, του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη, του Χαρίλαου, του Αρη, του αντάρτη που έστειλε περήφανο χαιρετισμό από τον Γοργοπόταμο στην Αλαμάνα.
• Είναι η Μέρα που η Κοκκινιά και η Καλογρέζα, η Βιάννος και ο Χορτιάτης γίνονται ένα με το Μανιάκι και το Μεσσολόγγι.
• Είναι η Μέρα που οι Αρματολοί και οι Κλέφτες στήνουν χορό με τους μαχητές του ΕΛΑΣ, με τους αδούλωτους της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης της δεκαετίας του ‘40.
• Είναι η Μέρα που η Γκουέρνικα και το Δίστομο, τα Καλάβρυτα και η Ακροναυπλία, η Μακρόνησος, το Στάλινγκραντ και η Αθήνα του Μεγάλου Δεκέμβρη, γίνονται τραγούδι στα χείλη του Ρίτσου και του Μπρεχτ, του Νερούδα και του Λειβαδίτη, του Μίκη και του Σοστακόβιτς, γίνονται κραυγή στα χέρια του Πικάσο και του Φαρσακίδη.

     Όταν ο στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού κάρφωνε τη σημαία της Επανάστασης στην καρδιά του ναζισμού, στο Ράιχσταγκ, σφράγιζε για πάντα και με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο την Ιστορία.   

    Αυτή την αλήθεια δεν θα καταφέρουν ποτέ να τη «σβήσουν» από την Ιστορία εκείνοι που βουτάνε την «πένα» τους στην «κοιλιά» του Γκαίμπελς για να ξαναγράψουν και να ξεγράψουν την Ιστορία.

    Για τους «δεξιούς» και τους «αριστερούς», για τους φιλελεύθερους και τους σοσιαλδημοκράτες υπηρέτες των «Κρουπ» και των «Ροκφέλερ», για τους «δημοκράτες» της άθλιας θεωρίας των «δυο άκρων» που με όχημα την ΕΕ προσπαθούν να συσχετίσουν (!) το ναζισμό και το φασισμό με τον κομμουνισμό, η ιστορική αλήθεια είναι αμείλικτη.

    Απέναντι στη φρίκη του ολοκαυτώματος, στην απανθρωπιά του ρατσισμού, στο ναζιστικό εσμό που γεννιέται και εκτρέφεται στα ταξικά χαμαιτυπεία των μονοπωλίων, θα υπάρχει αυτή η ημερομηνία, θα υπάρχει αυτή η φωτογραφία – παράσημο της Ανθρωπότητας στον αγώνα ενάντια στην κτηνωδία, που θα θυμίζει στους αιώνες:

    Οι κομμουνιστές δεν συνθηκολόγησαν ποτέ με τα φίδια.

    Η 9η Μάη 1945 είναι η ημερομηνία που – όσο υπάρχουν άνθρωποι – θα αποτελεί την διαρκή υπόμνηση: 

    Οι κουκουλοφόροι του δοσιλογισμού, οι «κράτα Ρόμελ» του μαυραγοριτισμού, οι «Χίτες» του χτες και οι εγκληματικές συμμορίες του σήμερα, ο υπόκοσμος, οι ταγματασφαλίτες, οι Μεταξάδες και οι Ρουφογάληδες του συστήματος που γέννησε το ναζισμό, θα επιστρέφουν πάντα εκεί που ανήκουν οι «Καιάδες»: Στα καταγώγια των (…αρίων) υπανθρώπων.

    Η 9^η Μάη 1945 είναι το φωτεινό ορόσημο μιας Ιστορίας που γράφεται κάθε μέρα. Που γράφεται χωρίς «ρεαλιστικές» υποχωρήσεις. Χωρίς απαράδεκτους συμβιβασμούς. Χωρίς υπόκλιση στις αυταπάτες. Χωρίς «διαπραγματεύσεις» και «επαναδιαπραγματεύσεις» με όσους επωάζουν τα φίδια στον κόρφο τους.

    Η 9^η Μάη μεταφέρει το – παρά ποτέ – επίκαιρο μήνυμα:

    «Ο Φασισμός δεν έρχεται απ’ το μέλλον, καινούριο κάτι τάχα να μας φέρει/ τι κρύβει μες στα δόντια του το ξέρω, καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι/

    Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν και χάνονται βαθιά στα περασμένα/ οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν, μα όχι και το μίσος του για σένα/

    Ο Φασισμός δεν έρχεται από μέρος που λούζεται στον ήλιο και στ’ αγέρι/ το κουρασμένο βήμα του το ξέρω και την περίσσια νιότη μας την ξέρει.

    Μα πάλι θε’ ν’ απλώσει σαν χολέρα, πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου

και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα, αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου/

    Τον Φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον! Δε θα πεθάνει μόνος· τσάκισέ τον»! (Φώντας Λάδης)

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Γρηγόρης Μαυρειδόπουλος

Η είσοδος του εργατικού κινήματος στο προσκήνιο του Μάη δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, όπως έδειχνε. Στην κορύφωση της μεταπολεμικής οικονομικής ανόδου, υπενθύμιζε στην ισχυριζόμενη το αντίθετο αστική τάξη ότι υπάρχουν ακόμα εργατική τάξη και επαναστατικές απειλές. Και στη ρεφορμιστική Αριστερά ότι η εργατική τάξη δεν θα την ακολουθεί πάντα στον κατήφορό της.

Από τις σποραδικές μάχες στην εργατική έκρηξη

Η έντονη προβολή από την άρχουσα τάξη, αλλά και τα ρεφορμιστικά ρεύματα κάθε απόχρωσης, τότε και σήμερα, της φοιτητικής κυρίως εξέγερσης προσπαθεί να αποκρύψει όχι μόνο τους βαθύτερους λόγους που γέννησαν τα γεγονότα, αλλά και τον πραγματικό χαρακτήρα του Μάη. Η εργατική πλευρά του υποτιμήθηκε και από το παραδοσιακό κομμουνιστικό κίνημα, το οποίο χαρακτηρίζει τα κινήματα της περιόδου μικροαστικά μόνο και μόνο για να μη «θυμάται» κάποια κρίσιμα αλλά… ενοχλητικά χαρακτηριστικά τους.

Ένα ολόκληρο φορτίο είχε «συσσωρευτεί» ως υλική βάση της εργατικής έκρηξης. Σχετιζόταν με την κόπωση της μεταπολεμικής καπιταλιστικής ανάπτυξης, τον σφοδρό ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό, τη δυσκολία στη χρηματοδότηση του «κράτους πρόνοιας» που προήλθε από την απώλεια των γαλλικών αποικιών και τις αναδιαρθρώσεις που άρχισαν να επιβάλλονται από τη συμμετοχή στην τότε ΕΟΚ. Έτσι, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 ξεσπούν απεργίες, με σημαντικότερες των ανθρακωρύχων (1963) και των εργαζομένων στις κρατικές επιχειρήσεις (1964). Ακόμα και τον Γενάρη του ’68 υπήρξαν βίαιες συγκρούσεις σε απεργίες στην Καν, στο εργοστάσιο Μπερλιέ στη Λιόν και στο Λε Μαν.

Ως συνέχεια, αλλά κυρίως κλιμάκωση των προηγούμενων εργατικών κινητοποιήσεων, στα γεγονότα του Μάη συμμετείχαν εκατομμύρια εργαζόμενοι, ενώ η συμμετοχή των φοιτητών στις διαδηλώσεις της περιόδου έφτασε περίπου στις τριάντα χιλιάδες. Στην κορύφωση του Μάη, σε όλη τη Γαλλία περίπου οκτώ εκατομμύρια εργαζόμενοι έδιναν αγωνιστικό παρών, απεργώντας ή συμμετέχοντας σε διάφορων μορφών κινητοποιήσεις.

Η απεργία των 8 εκαομμυρίων

Αρχικά, τα εργατικά αιτήματα αφορούσαν την αύξηση των μισθών και τη μείωση των ωρών εργασίας. Στην πορεία, προστέθηκαν η καταπολέμηση της ανεργίας και η κοινωνική ασφάλιση. Μετά τη μεγάλη απεργία της 13ης Μάη, η εργατική εξέγερση κλιμακώνεται με καταλήψεις εργοστασίων, όπως της Ρενό, ναυπηγείων, επιχειρήσεων ενέργειας, μέσων μεταφοράς κ.λπ. Τα συνθήματα των απεργιών και των καταλήψεων εξέφραζαν τη σταδιακή διαφοροποίηση των συνειδήσεων. Έτσι, θα φτάσουν και στο: «Το αφεντικό έχει ανάγκη εσένα, δεν το έχεις εσύ ανάγκη».

Είναι το κρίσιμο σημείο όπου η δράση της εργατικής τάξης τείνει να ξεπεράσει τον ρεφορμιστικό συνδικαλισμό των επίσημων συνομοσπονδιών, κυρίως της CGT, αλλά και τα όρια του Γαλλικού ΚΚ, και δείχνει ότι μπορεί να δώσει νέες διαστάσεις στην αναμέτρηση. Σε αυτή την εξέλιξη συνέβαλε και η δράση μικρών ριζοσπαστικών-κομμουνιστικών ομάδων και τάσεων που, αν και ξεκινούσαν από τα πανεπιστήμια, είχαν στην οπτική τους –λιγότερο ή περισσότερο σωστά– τη σύνδεση φοιτητικού και εργατικού κινήματος, δημιουργούσαν κοινές επιτροπές αγώνα και παρέμβαιναν στα αγωνιζόμενα εργοστάσια. Είναι επίσης η ώρα ενός συνθήματος που προβάλλεται συχνά απευθυνόμενο στους νέους – που πρωταγωνιστούσαν στις «άγριες απεργίες» και τις καταλήψεις εργοστασίων: «Εργαζόμενε, είσαι 25 χρονών, αλλά το συνδικάτο σου είναι του προηγούμενου αιώνα»!

Οι καταλήψεις και οι απεργίες απλώνονται σε όλη την Γαλλία. Εργοστασιακές επιτροπές, επιτροπές αγώνα, συνελεύσεις, μορφές εργατικού ελέγχου αναπτύσσονται σε πολλούς εργασιακούς χώρους – όχι παντού όμως, με τη λογική της ανάθεσης να είναι σε πολλές περιπτώσεις κυρίαρχη και το βήμα της ριζοσπαστικοποίησης μισό κι αβέβαιο.

Κάπως έτσι άρχισε όχι μόνο να απειλείται η κυβέρνηση των Ντε Γκολ-Πομπιντού, αλλά να κλυδωνίζονται όλη η αστική σταθερότητα και ο κρατικός μηχανισμός. Και τότε, κυβέρνηση και «κοινωνικοί εταίροι» υπέγραψαν τις συμφωνίες της Γκρενέλ. Περιείχαν βελτιώσεις (αυξήσεις, συνδικαλιστικές ελευθερίες, σταδιακή μείωση ωρών εργασίας κ.ά.), που όμως το σύστημα τις αντιμετώπιζε ως αναγκαίο κακό για τη διάσωσή του, γι’ αυτό την αμέσως επόμενη περίοδο εξανεμίστηκαν.

Οι εργαζόμενοι αρνήθηκαν να επικυρώσουν τις συμφωνίες και έδειξαν και πάλι μαχητικές διαθέσεις. Όμως δεν φάνηκε να έχουν πολιτική λογική και μορφές κλιμάκωσης, να είναι σε θέση να βαδίσουν σε έναν άλλο τύπο συνδικαλισμού, να προσανατολιστούν σε μια άλλη πολιτική προοπτική. Έτσι, όταν το αστικό κράτος και οι διαχειριστές του αναδιοργανώθηκαν και αντεπιτέθηκαν, φάνηκαν τα όρια και του εργατικού Μάη. Του Μάη που στην πραγματικότητα δεν «ηττήθηκε», κυρίως γιατί έδειξε την πάντα επίκαιρη εξεγερτική και ανατρεπτική δυνατότητα της εργατικής τάξης.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Πολλά σχόλια προκαλούν όσα δήλωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο «digital economy forum 2018» του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Πληροφορικής & Επικοινωνιών Ελλάδας (ΣΕΠΕ), το οποίο και εγκαινίασε. Σε ένα νεοφιλελεύθερο κρεσέντο ο πρόεδρος της ΝΔ, αποθέωσε τις ”ευέλικτες”, απορρυθμισμένες σχέσεις εργασίας και τις ”νέου τύπου συμβάσεις”, στην ουσία εξατομικευμένες και χωρίς καμιά συλλογική και αναφορά και κατοχύρωση.

Ό,τι στην πράξη κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, θεωρητικοποιεί και προεκτείνει ο αρχηγός της ΝΔ.

«Η δια βίου απασχόληση στον ίδιο τομέα είναι κάτι που μάλλον πια ανήκει στο παρελθόν. Σήμερα, οι εργαζόμενοι μπορεί να αλλάξουν όχι μόνο δουλειά, αλλά και κλάδους πολλές φορές στον εργασιακό τους βίο. Το κλασικό «δυτικό» ωράριο «9 με 5″, στην ίδια δουλειά, να παίρνει κανείς σύνταξη από την ίδια δουλειά, από αυτήν στην οποία ξεκίνησε, αυτό είναι μάλλον ξεπερασμένο», ήταν, επί λέξει, η  δήλωση του προέδρου της ΝΔ.

«Σε περιβάλλον τέτοιας τεχνολογικής επανάστασης οι ίδιοι οι πολίτες, αλλά και οι επιχειρήσεις θα θέλουν συχνά να οργανώνουν ευέλικτα το χρόνο εργασίας τους, σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες. Γι αυτό, η ευελιξία στην αγορά εργασίας και η προώθηση νέων τύπων συμβάσεων απασχόλησης μπορεί να ιδωθεί και ως ευκαιρία αύξησης της απασχόλησης, σε ένα περιβάλλον γήρανσης του πληθυσμού, ιδίως στην Ευρώπη και στις αναπτυγμένες οικονομίες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας», είπε επιχειρηματολογώντας για να στηρίξει τις θέσει τους.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Του Γιώργου Πετρόπουλου.

Το άρθρο του πρωθυπουργού στην ΕΦΣΥΝ του Σαββατοκύριακου αξίζει ιδιαίτερης προσοχής. Δεν είναι ένα συνηθισμένο άρθρο που επιχειρεί να εξηγήσει από την σκοπιά του συντάκτη του την συγκυρία. Δεν αποσκοπεί να δικαιολογήσει τα τεκταινόμενα. Δεν είναι απολογητικό. Είναι άρθρο που περιγράφει σε αδρές γραμμές την τακτική και την στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ στη μεταμνημονιακή περίοδο και το κυριότερο θέτει την ατζέντα για ολόκληρη την Αριστερά με την έννοια ότι απαντάει στο ερώτημα «τι είναι Αριστερά;» σήμερα και στο ορατό μέλλον.

Ο Αλέξης Τσίπρας καταθέτει το δικό του αφήγημα το οποίο ασφαλώς θα γίνει περισσότερο σαφές και συγκεκριμένο μετά την 21^η Αυγούστου, όταν δηλαδή η χώρα θα έχει βγει από τα μνημόνια- με τους όρους και τις προϋποθέσεις που τα ορίσαμε και τα γνωρίσαμε. Με αυτό το αφήγημα- που στην πορεία θα αποσαφηνίζεται και θα συγκεκριμενοποιείται- θα οδηγηθούμε στις εκλογές, όποτε κι αν γίνουν. Σε κάθε πάντως περίπτωση- αν και τα σημάδια προετοιμασίας ήδη υπάρχουν από τώρα- μετά την 21^η Αυγούστου η χώρα θα μπει, εξ αντικειμένου, σε μια μακρά προεκλογική περίοδο είτε οι εκλογές γίνουν στον κανονικό χρόνο- δηλαδή τον Σεπτέμβρη του 2019- είτε νωρίτερα.

Τι λέει στο άρθρο του ο πρωθυπουργός;

Πρώτο: η κυβέρνησή του πέτυχε εκεί που απέτυχαν οι προηγούμενες καθώς βγάζει τη χώρα από τα μνημόνια «με ασύγκριτα μικρότερο κοινωνικό κόστος».

Δεύτερο: Η κυβέρνησή του άξιζε το κόπο να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας σε συνθήκες μνημονίων καθώς αυτά ήταν αναπόφευκτα- δεν υπήρχε δηλαδή εναλλακτική λύση- και η έξοδος από αυτά είτε θα γινόταν προς όφελος των οικονομικών ελίτ είτε- αν όχι προς όφελος- τουλάχιστον με μικρότερο κόστος για τα λαϊκά στρώματα.

Τρίτο: Η έξοδος από τα μνημόνια θα είναι καθαρή, χωρίς δηλαδή «πιστοληπτική γραμμή στήριξης και άρα νέες δεσμεύσεις λιτότητας».

Τέταρτο: Η σημερινή κατάσταση της οικονομίας «δημιουργεί… τις προϋποθέσεις για να επιτύχουμε την καλύτερη δυνατή συμφωνία για την καθαρή έξοδο από το Μνημόνιο» και δίνει «τη δυνατότητα πλέον να συμφωνήσουμε με πολύ καλύτερους όρους και για τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους». Στο ζήτημα της ρύθμισης του χρέους ο Αλ. Τσίπρας δίνει ιδιαίτερη σημασία. Φυσικά, όταν μιλάμε για ρύθμιση χρέους αυτό δεν αφορά κάποιο κούρεμα αλλά ευνοϊκότερους όρους αποπληρωμής του. Αφορά το βαθμό ελάφρυνσης του βάρους της εξυπηρέτησης του χρέους στον κρατικό προϋπολογισμό καθώς η αποπληρωμή του επεκτείνεται σε βάθος πολλών δεκαετιών και μια πολύ μεγάλες συνέπειες Αυτό το γεγονός, της χρονικής επέκτασης της αποπληρωμής του χρέους με συνέπεια την ελάφρυνση της ετήσιας εξυπηρέτησής του, θα απελευθερώσει, κατά τον πρωθυπουργό κεφάλαια για την ανάπτυξη, θα διαμορφώσει ευνοϊκό περιβάλλον για επενδύσεις, θα διασφαλίσει τη χώρα μακροπρόθεσμα από κερδοσκοπικά παιχνίδια σε βάρος της οικονομίας της.

Εν κατακλείδι η όλη κατάσταση που περιγράφει ο πρωθυπουργός, εφόσον όλα πάνε καλά, είναι ευνοϊκή για μια κυβέρνηση της Αριστεράς καθώς αυτή «θα έχει βαθμούς ελευθερίας να σχεδιάσει και να υλοποιήσει πολιτικές στήριξης της κοινωνίας, δίχως τον διαρκή κίνδυνο ενός νέου κύκλου αστάθειας που θα οδηγήσει εκ νέου σε εξαναγκασμό περιοριστικών πολιτικών… θα έχει τη δυνατότητα υλοποίησης ενός σχεδίου παρεμβάσεων στο πεδίο της κοινωνικής πολιτικής, με άξονες την αναρρύθμιση της αγοράς εργασίας και την ενίσχυση της διαπραγματευτικής δύναμης των εργαζομένων καθώς και τη στήριξη των κοινωνικών στρωμάτων που έχουν υποστεί τις μεγαλύτερες συνέπειες από την πολυετή λιτότητα».

Τι δεν λέει ο Αλ. Τσίπρας;

Ο πρωθυπουργός δικαιολογεί με τον άρθρο του την εφαρμογή μιας πολιτικής που τόσο ο ίδιος όσο και το κόμμα του είχαν δηλώσει από την αρχή ότι δεν την πιστεύουν. Ουδέποτε ο Αλ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ είχαν πει- ούτε μετά την υιοθέτηση του τρίτου μνημονίου (Αύγουστος 2015)- ότι η πολιτική που δέχτηκαν να εφαρμόσουν θα μπορούσε να έχει θετικά αποτελέσματα για τα λαϊκά στρώματα. Με μια έννοια ούτε σήμερα το λένε. Αυτό που σήμερα λέει το άρθρο του πρωθυπουργού είναι πως οι επιλογές ήταν δύο: το μικρότερο και το μεγαλύτερο κακό. Κι αυτοί προξένησαν το μικρότερο.

Η σημερινή κυβέρνηση από τα οκτώ χρόνια των μνημονίων, κυβέρνησε τα 3,5. Το 40%, δηλαδή του συνολικού μνημονικού χρόνου. Άρα είναι συνυπεύθυνη για την καταστροφή που έχει συμβεί και το κακό που προκλήθηκε στη χώρα δεν μπορεί να επιμεριστεί στη μία ή στην άλλη πολιτική πτέρυγα που διαχείριστηκε την κρίση. Είναι ενιαίο και αδιαίρετο. Η κυβέρνηση αυτή έφερε το τρίτο μνημόνιο κι έχει αναλάβει πολύ βαριές δεσμεύσεις για την λεγόμενη μεταμνημονιακή εποχή. Όλα τα μέτρα που αναμένεται να εφαρμοστούν το 2019- 2020 και όλα όσα εφαρμόστηκαν μέχρι σήμερα είναι μέτρα δικά της. Τα ψηφισμένα δε από όλες τις μνημονικές κυβερνήσεις μέτρα δεσμεύουν τη χώρα για πολλές δεκαετίες, σε βάρος της οικονομίας και του ελληνικού λαού. Μόνο οι ιδιωτικοποιήσεις να ληφθούν υπόψη, αρκούν για να αποδείξουν το μέγεθος της ζημιάς που προκλήθηκε και στην οικονομία και στο λαό και στην προοπτική μιας ανεξάρτητης- στο μέτρο του δυνατού- ανάπτυξης στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Με δυο λόγια αυτή η κυβέρνηση βάθυνε ακόμη περισσότερο την εξάρτηση από το ξένο κεφαλαίο. Κι αυτό δεν είναι ούτε αριστερή πολιτική, ούτε πολιτική που προξένησε το μικρότερο κακό.

Ο πρωθυπουργός απαντάει στην προπαγάνδα της ΝΔ ότι από τα μνημόνια θα είχαμε βγει το 2015 αν δεν διακοπτόταν, με εκλογές, η θητεία της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου. Κι επειδή τότε ο δρόμος εξόδου συμπεριλάμβανε την προληπτική πιστοληπτική γραμμή, δηλαδή ένα έμμεσο μνημόνιο, ο ίδιος αντιπαραθέτει την δική του έξοδο χωρίς αυτή τη γραμμή, χωρίς δηλαδή το έμμεσο μνημόνιο. Παραβλέπει, βεβαίως, ότι για να φτάσουμε- αν φτάσουμε- στην καθαρή έξοδο που ο ίδιος την ορίζει ως «έξοδο χωρίς πιστοληπτική γραμμή στήριξης», χρειάστηκε ένα τρίτο μνημόνιο που το ψήφισε το κόμμα του, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και το εφάρμοσε η κυβέρνησή του. Σε κάθε επομένως περίπτωση είτε η έξοδος γινόταν το 2015 με πιστοληπτική γραμμή είτε γίνει το 2018 χωρίς αυτή τη γραμμή, το μνημόνιο- έμμεσο ή άμεσο- δεν το γλιτώσαμε. Άρα, το ότι με το τρίτο μνημόνιο ζήσαμε το μικρότερο αντί του μεγαλύτερου κακού είναι ένας ισχυρισμός. Μια υπόθεση που δεν αποδεικνύεται.

Ο Αλ. Τσίπρας ορθώς δίνει μεγάλη σημασία στο ζήτημα του χρέους κι από λογιστικής απόψεως έχουν βάση αυτά που ισχυρίζεται ότι θα φέρει η ελάφρυνση της εξυπηρέτησής του ως βάρος πάνω στον προϋπολογισμό. Παραβλέπει όμως ότι το χρέος μένει εκεί, ατόφιο και απείραχτο, αμείωτο για να βαραίνει όχι μόνο τη σημερινή αλλά και τις επόμενες γενιές. Παραβλέπει επίσης, ότι η οποία ανάπτυξη προκύψει από την ρύθμιση του χρέους- από την εξοικονόμηση δηλαδή κεφαλαίων λόγω του ότι το χρέος θα κοστίζει λιγότερο, για την εξυπηρέτησή του στον ετήσιο προϋπολογισμό- θα είναι μια ανάπτυξη στο πλαίσιο της ΕΕ και της Ευρωζώνης με μια ελληνική οικονομία περισσότερο από ποτέ προσαρμοσμένη στον ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας, συμπληρωματική και εξαρτημένη από τις οικονομίες των ισχυρών χωρών της Ένωσης, εξαρτημένη, με πολλούς περιορισμούς και πλήθος απαγορεύσεων. Θα είναι τέλος μια ανάπτυξη υπό επιτήρηση καθώς η χώρα δεν πρόκειται να βγει από την στενή επιτήρηση των οργάνων της ευρωζώνης πριν αποπληρώσει το 70% του χρέους. Κανένας που θέλει να λέγεται Αριστερός δεν μπορεί να επαίρεται γι' αυτό το... επίτευγμα.

Αν και δεν ήταν θέμα του άρθρο του- παρόλο που έχει τεράστια οικονομική σημασία- ο πρωθυπουργός παρέλειψε να αναφερθεί στο γεγονός ότι επί δικής του κυβέρνησης η χώρα προσδέθηκε ακόμη περισσότερο στο άρμα του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Θα είχε μια σημασία να μας έλεγε ο Αλ. Τσίπρας πόσο κοστολογεί αυτό το κακό.

Το ισχυρό χαρτί του Αλ. Τσίπρα, η αδυναμία της υπόλοιπης Αριστεράς

Ο Αλ. Τσίπρας έχει ένα ισχυρό χαρτί στα χέρια του. Μια δύναμη που πηγάζει από την τακτική και στρατηγική αδυναμία όλης της υπόλοιπης Αριστεράς και κυρίως εκείνης της Αριστεράς φιλοδοξεί να είναιεπαναστατική.

Αυτή η Αριστερά σε όλη τη διάρκεια της κρίσης πέραν της αντίθεσης της προς τη μνημονιακή πολιτική δεν κατάφερε να προβάλει καμία άλλη εναλλακτική λύση με αποτέλεσμα τα μνημόνια να φαντάζουν ως μονόδρομος.

Αυτή Αριστερά έχασε την ευκαιρία στο ξεκίνημα της κρίσης- την οποία ουδέποτε πρόβλεψε- να προβάλει την μόνη λύση εκτός μνημονίων που μόνο τότε ήταν δυνατή. Η λύση αυτή απαιτούσε μια άλλη πολιτική με άμεσο στόχο την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, την στάση πληρωμών και την μονομερή διαγραφή του χρέους ή την επαναδιαπραγμάτευσή του απευθείας με τις αγορές με στόχο την ουσιαστική μείωσή του. Σημειώνουμε ότι τότε το χρέος στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του ήταν στα χέρια ιδιωτών και υπαγόταν στο ελληνικό δίκαιο. Μια τέτοια πολιτική μόνο μια αντιιμπεριαλιστική- αντιμονοπωλιακή κυβέρνηση μπορούσε να εφαρμόσει. Και τότε, στην αρχή της κρίσης που οι συσχετισμοί άλλαζαν ταχύτατα μια τέτοια κυβέρνηση ήταν εφικτή. Μόνο που δεν την διεκδίκησε κανένας. Ούτε εκείνοι που την είχαν στο πρόγραμμά τους.

Αυτή η Αριστερά χαμπάρι δεν πήρε από την συγκυρία γιατί δεν είχε μελετήσει και δεν είχε προβλέψει τίποτα από πριν. Συνέχισε τον ίδιο δρόμο της γενικής διαμαρτυρίας και τμήμα της- αντικειμενικά τουλάχιστον- συμβιβάστηκε με το κατεστημένο: Εμείς θα φωνάζουμε και θα μαζεύουμε την λαϊκή διαμαρτυρία κι εσείς θα διαχειρίζεστε την κρίση με τα δικά σας δεδομένα. Στο τέλος, θα κερδίσουμε και οι δύο.

Αυτή η Αριστερά έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση. Παραιτήθηκε από το άμεσο και κατέφυγε στο απώτερο, σε επαναστατικά σύνθημα τα οποία ούτε ήθελε ούτε ήταν σε θέση να υλοποιήσει. Άφησε όλο το χώρο της εναλλακτικής κυβερνητικής πολιτικής πρότασης στον Αλ. Τσίπρα και στο κόμμα του. Κι όταν αυτό το κόμμα βρέθηκε στην κυβέρνηση αντιμετώπισε ευθέως το δίλλημα: Ή να διαχειριστεί την κατάσταση και να αποτελέσει το νέο πόλο του κυβερνητικού δικομματισμού που θα αντικαθιστούσε το ΠΑΣΟΚ απέναντι στη ΝΔ ή να αποφύγει οποιαδήποτε εμπλοκή διαχείρισης και να συνταυτιστεί με την Αριστερά της διαμαρτυρίας οπότε και να συρρικνωθεί. Διάλεξε το πρώτο. Κι έτσι σήμερα- εν απουσία μιας αριστερής, ριζοσπαστικής εναλλακτικής λύσης, με την υπόλοιπη Αριστερά που μόνο καταγγέλλει ονειρευόμενη επαναστάσεις που δεν θέλει και δεν μπορεί να κάνει- ο Αλ. Τσίπρας είναι σε θέση να δίνει αυτός περιεχόμενο στον όρο Αριστερά.

Ποια είναι η “νέα Αριστερά” του πρωθυπουργού;

Ο Αλ. Τσίπρας στο άρθρο του σημειώνει ότι «η Ευρωπαϊκή Ένωση, ανεξάρτητα από το αν μας αρέσει ή όχι, αποτελεί σήμερα το πιο πρόσφορο πεδίο της πάλης, ταξικής και πολιτικής. Και σε αυτό το πλαίσιο οφείλουμε να χαράξουμε τη πολιτική μας, αν θέλουμε να έχουμε νίκες για τις κοινωνικές δυνάμεις που ως Αριστερά εκπροσωπούμε και όχι διαρκείς και ηρωικές ήττες». Συνεπώς η Αριστερά για τον ίδιο δεν νοείται έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οτιδήποτε κινείται έξω από την Ένωση απλά δεν είναι Αριστερά.

Αριστερά για τον ίδιο, στο πλαίσιο της ΕΕ και στη μεταμνημονιακή εποχή είναι «να μετατοπίζουμε διαρκώς τον συσχετισμό υπέρ των κοινωνικών πολιτικών και της αναδιανομής του πλούτου, αξιοποιώντας κάθε δυνατότητα που μας δίνεται».

Αριστερά, τέλος είναι «να μετακινηθούμε εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου και των δεδομένων περιορισμών του, για να το πω σχηματικά, από το δεξιό στο αριστερό άκρο».

Αυτή η Αριστερά θα έχει ως στόχο της, τακτικό και στρατηγικό «μια εποχή δημοσιονομικής σταθερότητας, οικονομικής ανάπτυξης, μα πάνω απ’ όλα δικαιοσύνης. Δικαιοσύνη για κάθε πολίτη που πρέπει να ζει και να εργάζεται με αξιοπρέπεια. Δικαιοσύνη έναντι κάθε πολιτικού που θεώρησε εαυτόν υπεράνω νόμων και κανόνων και έβαλε το δάχτυλο στο μέλι. Δικαιοσύνη έναντι τμημάτων της επιχειρηματικής ελίτ, που έστησαν, σε συνεργασία με το πολιτικό προσωπικό της διαπλοκής, μηχανισμούς γενικευμένης παρανομίας και υπονόμευσης του δημοσίου συμφέροντος».

Μια συστημική Αριστερά

Αυτή η Αριστερά, όπως την περιγράφει ο Αλ. Τσίπρας είναι μια διαχειριστική Αριστερά, μια συστημική Αριστερά. Μόνο που πατάει γερά στην απουσία της άλλης Αριστεράς. Της εξωσυστημικής, της επαναστατικής. Πατάει γερά στην κρίση και στην συρρίκνωση του εργατικού- λαϊκού κινήματος. Πατάει γερά στον αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, διεθνή και εσωτερικό και στην απουσία πραγματικής επαναστατικής πολιτικής που κάνει τον καταγγελτικό πολιτικό λόγο, τα επαναστατικά συνθήματα και διακηρύξεις να μοιάζουν γραφικά. Πατάει γερά στη λογική του μικρομάγαζου και της επαναστατικής καθαρότητας που έχουν γίνει κανόνας στην άλλη Αριστερά. Πατάει στην απουσία επαναστατικής θεωρίας που αντί να καταφεύγει σε γενικές ρετσέτες του χθες οφείλει να αναπτύσσεται μέσα από τη μελέτη της πραγματικότητας και την μετατροπή της σε υλική δύναμη των μαζών μέσα από την διαμόρφωση ανάλογης πολιτικής πρότασης.

Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά δημιουργούνται οι προϋποθέσεις στην Ελλάδα ώστε η επαναστατική Αριστερά να έχει την τύχη που, σταδιακά, είχαν τα κομμουνιστικά κόμματα στις ισχυρές ιμπεριαλιστικές χώρες της δύσης.

Η επαναστατική Αριστερά δεν μπορεί να είναι η Αριστερά που περιγράφει ο Αλ. Τσίπρας. Αλλά δεν μπορεί να είναι κι αυτό που ήταν ως τώρα, τουλάχιστον από την έναρξη του νέου αιώνα και κυρίως όπως ήταν στα χρόνια της κρίσης. Στο ερώτημα «από που να αρχίσουμε;» υπάρχει απάντηση που πατάει γερά στην ιστορία και στην πείρα του επαναστατικού κινήματος στον 20^ο αιώνα, στην ύπαρξη και στα δράση του κόμματος της εργατικής τάξης. Ήρθε η ώρα να συζητήσουμε και να απαντήσουμε και στο δεύτερο ερώτημα: «Τι να κάνουμε;». Κι αυτό είναι το πιο δύσκολο.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Την αποχώρηση των ΗΠΑ από τη διεθνή συμφωνία για τον περιορισμό του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης και την εκ νέου επιβολή των κυρώσεων ενάντια στο Ιράν, ανακοίνωσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.

«Ανακοινώνω σήμερα ότι οι ΗΠΑ θα αποχωρήσουν από τη πυρηνική συμφωνία του Ιράν», δήλωσε ο Τραμπ σε τηλεοπτικό του διάγγελμα, την ίδια στιγμή που οι ανταγωνισμοί ανάμεσα σε Αμερική και ΕΕ για τα συμφέροντα που κρύβονται από την συμφωνία κορυφώνονται. 

Ωστόσο άμεσα, η δήλωση του αμερικανού προέδρου αναμένεται να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις στην έκρυθμη κατάσταση στη Μέση Ανατολή, όσο και την τιμή του πετρελαίου που αναμένεται να εκτιναχθεί.

ο πρόεδρος των ΗΠΑ  χαρακτήρισε «καταστροφική» τη διεθνή συμφωνία με το Ιράν, λέγοντας ότι υποτίθεται ότι θα προστάτευε την Ουάσινγκτον και τους συμμάχους της, όμως επέτρεψε στην Τεχεράνη να συνεχίσει τον εμπλουτισμό ουρανίου και ισχυρίστηκε ότι διαθέτει «αποδείξεις» ότι το Ιράν ψεύδεται.

Ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του Αμερικανού προέδρου, Τζον Μπόλτον δήλωσε ότι ο Τραμπ υπέγραψε το υπόμνημα με το οποίο διατάσσονται οι υπηρεσίες να επαναφέρουν όλες τις κυρώσεις εις βάρος του Ιράν, αναφορικά με το πυρηνικό του πρόγραμμα, οι οποίες είχαν αρθεί από τον τέως πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα.

Το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ με ανακοίνωσή του ανέφερε ότι θα επιβάλλει εκ νέου ένα ευρύ φάσμα κυρώσεων αναφορικά με το Ιράν έπειτα από μια μεταβατική περίοδο 90 και 180 ημερών και θα περιλαμβάνουν κυρώσεις που θα στοχεύουν τον πετρελαϊκό τομέα του Ιράν και τις συναλλαγές με την κεντρική του τράπεζα.

Επίσης ανέφερε ότι οι κυρώσεις αναφορικά με τις αεροπορικές εξαγωγές στο Ιράν, το εμπόριο μετάλλων της χώρας και κάθε προσπάθεια της Τεχεράνη να αποκτήσει αμερικανικά δολάρια επίσης θα επιβληθούν εκ νέου

Χ. Ροχανί: Η Τεχεράνη παραμένει στη συμφωνία και ξεκινά συνομιλίες με ΕΕ, Ρωσία και Κίνα

Το Ιράν θα παραμείνει στην πυρηνική συμφωνία, χωρίς τη συμμετοχή των ΗΠΑ σε αυτήν, ανακοίνωσε ο πρόεδρος Χασάν Ροχανί απόψε.

Παράλληλα, ο Ροχανί πρόσθεσε ότι έδωσε εντολή στα στελέχη της πυρηνικής βιομηχανίας της χώρας του να είναι έτοιμα να συνεχίσουν την ανάπτυξη της πυρηνικής βιομηχανίας χωρίς κανέναν περιορισμό, εφόσον χρειαστεί.

Σε τηλεοπτικό διάγγελμά του ο Ιρανός πρόεδρος είπε ότι η απόφαση που έλαβε ο Ντόναλντ Τραμπ υπήρξε μια «ιστορική εμπειρία» για την Τεχεράνη και κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι ουδέποτε τήρησαν τις δεσμεύσεις που ανέλαβαν.

Ο Ροχανί είπε ότι έδωσε εντολή στον υπουργό Εξωτερικών να ξεκινήσει συνομιλίες για την πυρηνική συμφωνία με την ΕΕ, τη Ρωσία και την Κίνα εντός των επόμενων εβδομάδων και διαβεβαίωσε ότι η ιρανική οικονομία θα συνεχίσει να αναπτύσσεται και μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ.

Ανησυχία σε Γαλλία, Γερμανία, Βρετανία

«Η Γαλλία, η Γερμανία και η Βρετανία εκφράζουν τη λύπη τους για την αμερικανική απόφαση» περί απόσυρσης από τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, επισημαίνεται σε ανακοίνωση του Ελιζέ.

Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν δήλωσε λίγο νωρίτερα ότι η Γαλλία θα εργαστεί μαζί με το Λονδίνο και το Βερολίνο επί μιας ευρύτερης συμφωνίας που θα καλύπτει τις δραστηριότητες του Ιράν για τα πυρηνικά, το βαλλιστικό πρόγραμμα και τις εξελίξεις σε περιφερειακό επίπεδο, αφού ο Ντόναλντ Τραμπ επιβεβαίωσε ότι οι ΗΠΑ αποσύρονται από τη συμφωνία του 2015 για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης.

«Θα εργαστούμε συλλογικά σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, καλύπτοντας τις πυρηνικές δραστηριότητες, την μετά το 2025 περίοδο, το βαλλιστικό πρόγραμμα και τη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή, ιδίως στη Συρία, την Υεμένη και το Ιράκ» επισήμανε ο Μακρόν σε tweet που έστειλε λεπτά αφότου μίλησε ο Ντόναλντ Τραμπ. Επιπλέον, ο πρόεδρος της Γαλλίας επισήμανε ότι το καθεστώς μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων κινδυνεύει.

ΕΕ: Παραμονή στην συμφωνία

Η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Φεντερίκα Μογκερίνι ζήτησε από τη διεθνή κοινότητα να παραμείνει στη διεθνή συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, παρά το γεγονός ότι ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε την αποχώρηση των ΗΠΑ από τη συμφωνία και την επαναφορά των αμερικανικών κυρώσεων εις βάρος της Τεχεράνης. «Είμαι ιδιαίτερα ανήσυχη από την σημερινή ανακοίνωση των νέων κυρώσεων», δήλωσε η Μογκερίνι. «Η ΕΕ είναι αποφασισμένη να τη διατηρήσει», τόνισε αναφερόμενη στη συμφωνία. «Μαζί με την υπόλοιπη διεθνή κοινότητητα».

Άγκυρα: Η απόφαση θα φέρει νέες συγκρούσεις

Η απόφαση των ΗΠΑ να αποχωρήσουν μονομερώς από την πυρηνική συμφωνία του Ιράν θα προκαλέσει αστάθεια και νέες συγκρούσεις, δήλωσε ο Ιμπραήμ Καλίν, ένας εκπρόσωπος του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Με ανάρτησή του στο twitter τόνισε ότι η πολυµερής συµφωνία θα συνεχιστεί με άλλα κράτη και πρόσθεσε ότι η Τουρκία θα συνεχίσει να εναντιώνεται σε όλες τις μορφές πυρηνικών όπλων.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Ο Μουσταφά Ακιντζί κλείνει ερμητικά το κεφάλαιο για μια δίκαιη συμφωνία επίλυσης του Κυπριακού.

Δεν τίθεται θέμα συμφωνίας με καθόλου στρατό και μηδενικές εγγυήσεις, όπως θέλει η ελληνοκυπριακή πλευρά, διαμηνύει ο τουρκοκύπριος ηγέτης, Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος καλεί τους Ελληνοκύπριους να σταματήσουν να επιμένουν στις παλιές μαξιμαλιστικές της προσεγγίσεις, κατά την έκφρασή του.

«Δεν είναι δυνατόν να φτάσουμε πουθενά εάν επιμένουν στο «μηδέν στρατό, μηδέν εγγυήσεις». Αυτό πρέπει να το καταλάβουν» δήλωσε ο Ακιντζί, σύμφωνα με το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης είπε ότι η ελληνοκυπριακή ηγεσία προσπαθεί να διαστρεβλώσει τις δηλώσεις του. «Προσπαθούν να φέρουν μπροστά πράγματα που δεν υπάρχουν στα έγγραφα των ΗΕ. «Ο ΟΗΕ παρουσιάζεται σαν να είχε προτείνει «μηδενικά στρατεύματα, μηδενικές εγγυήσεις» σε εμάς. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο ούτε στα σχέδιά μας και στα προγράμματα μας ούτε στις προτάσεις του ΟΗΕ».

Υπογραμμίζοντας ότι από την πρώτη μέρα αυτό που επιδιώκει είναι ένα ελεύθερο και ασφαλές μέλλον στο οποίο και οι δύο κοινότητες θα ζήσουν ισότιμα και καμία κοινότητα δεν θα κυριαρχήσει στην άλλη, ο κ. Ακιντζί τόνισε τη σημασία της Τουρκίας στις προσαρμογές του θέματος της ασφαλείας.

«Δεν τίθεται θέμα να αποκλείσουμε την Τουρκία από τις προσαρμογές στα ζητήματα ασφαλείας. Αυτό σίγουρα δεν είναι στην ημερήσια διάταξη. Δυστυχώς, αυτό το ζήτημα διαστρεβλώθηκε πολύ πρόσφατα».

«Ο φυσικός πλούτος θα αναζωογονήσει την επιθυμία όλων των Κυπρίων για λύση»

Όπως μεταδίδεται στα κατεχόμενα, ο Τουρκοκύπριος ηγέτης αναφέρθηκε και στο θέμα του φυσικού πλούτου γύρω από το νησί λέγοντας ότι θα αναζωογονήσει την επιθυμία όλων των Κυπρίων για λύση.

Επανέλαβε, δε, ότι πρότεινε προς την ελληνοκυπριακή πλευρά είτε να δημιουργήσει μια κοινή επιτροπή για το θέμα του φυσικού αερίου ή να καθυστερήσει τις μονομερείς, όπως είπε, ενέργειες μέχρι την επίτευξη μια λύσης.

Η τελευταία του, είπε, πρωτοβουλία είναι σύμφωνη με την προσπάθειά του να παρέχει στις νεότερες γενιές μια ζωή ειρηνική και με ευμάρεια.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Εντείνεται η εμπορική αντιπαράθεση μεταξύ ΗΠΑ και Ε.Ε., καθώς η τελευταία έχει εξασφαλίσει παράταση μόλις μέχρι την 1η Ιουνίου, στο καθεστώς εξαίρεσης από τους αμερικανικούς δασμούς σε χάλυβα και αλουμίνιο.Κι αυτό, ενώ έχει εκδηλωθεί και ανοιχτή αντιπαράθεση σχετικά με το ζήτημα  του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν.

Στο ζήτημα των εμπορικών σχέσεων τίθεται το ερώτημα αν είναι αναπόφευκτος τελικά ένας πόλεμος ευρείας κλίμακας. Οι προσπάθειες της Κομισιόν να προσεγγίσει τις ΗΠΑ με μία λιγότερο φιλόδοξη εκδοχή της εμπορικής συμφωνίας TTIP, που έχει μπει στον πάγο- δεν φαίνεται να έχει αποδώσει καρπούς.

Η Γερμανία, που θα δεχθεί το μεγαλύτερο πλήγμα σε περίπτωση ενός εμπορικού πολέμου, θέλει μία συμφωνία, η οποία να επικεντρώνεται στον βιομηχανικό τομέα και να οδηγήσει σε μείωση των δασμών. Η Γαλλία επιθυμεί μία ευρύτερη διαπραγμάτευση, η οποία θα έχει ως στόχο να αντιμετωπίσει το πρόβλημα στη ρίζα του: την περίσσεια παραγωγή χάλυβα στην παγκόσμια αγορά. Και εκεί θα μπορούσε να υπάρξει κοινό μέτωπο έναντι της Κίνας.  Εάν τίποτα από τα δύο δεν καταστεί εφικτό, στόχος προκειμένου να αποτραπεί ο εμπορικός πόλεμος είναι να υπάρξει έστω μια συμφωνία ανταλλαγμάτων, στο οποίο η Ευρώπη θα κερδίζει μόνιμη εξαίρεση από δασμούς σε χάλυβα και αλουμίνιο, μειώνοντας με τη σειρά της αισθητά τους δασμούς σε εισαγωγές αμερικανικών αυτοκινήτων και ενδεχομένως αγροτικών και φαρμακευτικών προϊόντων. 

Οι επιπτώσεις της αμερικανικής πολιτικής γίνονται ήδη αισθητές σε ευρωπαϊκό έδαφος και δεν έχουν να κάνουν μόνο με το εάν θα πετύχει εξαίρεση η Ε.Ε. Οι ευρωπαϊκές χαλυβουργίες ανησυχούν ίσως περισσότερο για τον ανταγωνισμό από τις εισαγωγές από τρίτες χώρες παρά για το εάν θα μπορούν να εξάγουν χωρίς δασμούς τα προϊόντα τους σε αμερικανικό έδαφος.

Η Γερμανική Ένωση Χάλυβα ήδη προειδοποίησε για εισαγωγή χάλυβα από τη Ρωσία και την Τουρκία ως αποτέλεσμα των αμερικανικών δασμών. Οι ξένες χαλυβουργίες από τη στιγμή που αποκλείονται από την αμερικανική αγορά στρέφονται στην ευρωπαϊκή, εντείνοντας τις πιέσεις στις τοπικές χαλυβουργίες, που τα τελευταία χρόνια ήρθαν αντιμέτωπες με ισχυρές πιέσεις και μεγάλη “αιμορραγία” θέσεων εργασίας.

Ως προς το ζήτημα του Ιράν, οι Ευρωπαίοι φοβούνται ότι η κατάσταση στη Μέση Ανατολή θα βγει εκτός ελέγχου. Έχουν όμως ακόμη μία ανησυχία: τις τιμές του πετρελαίου. Οι ειδικοί προειδοποιούν πως εάν ο Τραμπ σημάνει το τέλος της συμφωνίας, η τιμή (προς ικανοποίηση και της Σαουδικής Αραβίας) θα εκτιναχθεί πάνω από τα 80 ίσως και στα 100 δολάρια. Καθώς οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες καλύπτουν τις ενεργειακές ανάγκες τους με εισαγωγές, μία τέτοια εξέλιξη θα φρέναρε ακόμη περισσότερο την ευρωπαϊκή οικονομία, που ήδη κατεβάζει ταχύτητα.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Το περιβαλλοντικό αποτύπωμα του παγκόσμιου τουρισμού είναι πολύ μεγαλύτερο, σχεδόν τετραπλάσιο, από ό,τι είχε εκτιμηθεί έως τώρα. Οι εκπομπές άνθρακα από τις κάθε είδους τουριστικές δραστηριότητες στη Γη αποτελούν περίπου το 8%, δηλαδή σχεδόν το ένα δέκατο των συνολικών εκπομπών, σύμφωνα με μία νέα διεθνή επιστημονική μελέτη, την πιο ολοκληρωμένη τού είδους της μέχρι σήμερα.

Προηγούμενες μελέτες εκτιμούσαν ότι οι εκπομπές άνθρακα, λόγω του τουρισμού, δεν ξεπερνούν το 2,5% έως 3% των συνολικών εκπομπών «αερίων του θερμοκηπίου» που επιβαρύνουν την κλιματική αλλαγή.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Μάνφρεντ Λέντσεν του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα κλιματικής αλλαγής «Nature Climate Change», επισημαίνουν ότι οι έως τώρα προσπάθειες να μειωθούν οι εκπομπές άνθρακα του τουρισμού, ώστε αυτός να γίνει πιο φιλικός στο περιβάλλον, έχουν υπερκερασθεί από την ολοένα αυξανόμενη ζήτηση για ενεργοβόρα ταξίδια σε όλον τον κόσμο.

Ο παγκόσμιος τουρισμός είναι μία τεράστια βιομηχανία και αγορά με έναν κύκλο εργασιών περίπου ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων, που έχει μεγάλης κλίμακας επιπτώσεις στο περιβάλλον και στην κλιματική αλλαγή. Αυτές οι επιπτώσεις προκαλούνται μέσω των αεροπορικών, οδικών και ναυτιλιακών μετακινήσεων των τουριστών, των τροφίμων και ποτών που αυτοί καταναλώνουν, της κατασκευής ολοένα περισσότερων τουριστικών υποδομών, της διεύρυνσης των τουριστικών υπηρεσιών κ.ά.

Η νέα μελέτη, που περιέλαβε στοιχεία από 189 χώρες, είναι η πρώτη, η οποία, με ολοκληρωμένο τρόπο, ενσωματώνει τις δημιουργούμενες εκπομπές άνθρακα σε όλον τον «κύκλο ζωής» ενός διεθνούς ταξιδιού. Διαπιστώνεται ότι μετά το 2009 το αποτύπωμα άνθρακα του τουρισμού αυξάνεται συνεχώς.

Τα ταξίδια ανάμεσα στις ανεπτυγμένες χώρες συμβάλλουν σε μεγάλο βαθμό στις εκπομπές άνθρακα, ενώ όσο οι χώρες αναπτύσσονται και τα μέσα εισοδήματα των κατοίκων τους αυξάνονται, τόσο αυξάνουν οι τουριστικές εκπομπές των αερίων του θερμοκηπίου. Σύμφωνα με τον κ. Λέντσεν, «το ανά κεφαλή αποτύπωμα άνθρακα αυξάνει σημαντικά μαζί με την αύξηση των εισοδημάτων».

Οι ΗΠΑ, σύμφωνα με την έρευνα που δημοσίευσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, ευθύνονται για το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών εκπομπών αερίων, ακολουθούμενες από την Κίνα, τη Γερμανία και την Ινδία. Τα απανταχού μικρά νησιά, παρά τον μικρό πληθυσμό τους, «γεννούν» ένα δυσανάλογα μεγάλο ποσοστό αερίων εξαιτίας του μεγάλου όγκου τουριστών που δέχονται.

Η μελέτη εκτιμά ότι ο παγκόσμιος τουρισμός θα αυξηθεί με μέσο ετήσιο ρυθμό 4%. Οι ερευνητές τόνισαν πως «δεδομένου ότι ο τουρισμός αναμένεται να αυξηθεί ταχύτερα από πολλούς άλλους οικονομικούς τομείς, η διεθνής κοινότητας ίσως πρέπει να εξετάσει τη συμπερίληψή του στις μελλοντικές δεσμεύσεις για το κλίμα, όπως στη Συμφωνία του Παρισιού».

Μεταξύ άλλων, προτείνουν την επιβολή υψηλών φόρων άνθρακα στα αεροπορικά ταξίδια και όχι μόνο, κάτι που, αν συμβεί, θα καταστήσει σημαντικά ακριβότερο το τουριστικό προϊόν. Ενδεικτικά, θεωρούν ότι για να «αποσβεσθούν» οι εκπομπές άνθρακα σε ένα διηπειρωτικό αεροπορικό ταξίδι μεταξύ Αυστραλίας και Βρετανίας μετ' επιστροφής, ο ταξιδιώτης θα έπρεπε να καταβάλει έξτρα 425 δολάρια.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr