Μετά την σφαγή στην Γάζα, η Τουρκία εκφράζοντας την οργή εκατομμυρίων Αράβων και προοδευτικών ανθρώπων απ’ όλο τον κόσμο εναντίον των Ισραηλινών, πρώτα ανακάλεσε τον πρεσβευτή της στο Τέλ Αβίβ για διαβουλεύσεις. Αμέσως μετά απέπεμψε τον Ισραηλινό πρέσβη στην Τουρκία. Δεν έφτανε μόνον αυτό. Στο αεροδρόμιο Κεμάλ Ατατούρκ της Ισταμπούλ τον ξεγύμνωσαν προκειμένου να περάσει από σωματικό έλεγχο.

Ακολούθησαν οι Ισραηλινοί που μη έχοντας Τούρκο πρέσβη να «ξεβρακώσουν», «ξεβράκωσαν» τον αναπληρωτή πρέσβη της Τουρκίας που φαίνεται δεν πρόλαβε να φύγει εγκαίρως.

Τα πρωτοφανή πλέον διαδέχονται το ένα το άλλο, αρχής γενομένης από την ισραηλινή κτηνωδία.

Να σκεφτεί κανείς ότι ακόμα και οι Γερμανοί Ναζί κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου έκαναν ότι μπορούσαν για να κρύψουν την «Τελική λύση» δηλαδή το ολοκαύτωμα των Εβραίων, των τσιγγάνων, των ομοφυλοφίλων και φυσικά των κομμουνιστών. Οι Ισραηλινοί στρατιώτες αντίθετα κυκλοφορούν με φανέλες που γράφουν «Όταν σκοτώνεις μια έγκυο Παλαιστίνια, σκοτώνεις δύο μαζί».

Ποια κοινωνία το αντέχει και το ανέχεται αυτό;

Αρκετοί προσπαθούν να εξηγήσουν το φαινόμενο της λυσσαλέας ισραηλινής επιθετικότητας εναντίον ενός ανυπεράσπιστου λαού καταφεύγοντας στην ψυχανάλυση.

Η ρίζα του προβλήματος της αποκτήνωσης της ισραηλινής κοινωνίας πρέπει ωστόσο να αναζητηθεί αλλού.

Γράψαμε παλιότερα ότι η Τουρκία του Ερντογάν προσπαθούσε να μετατραπεί ματαίως στην κύρια ηγεμονική δύναμη της Μέσης Ανατολής και του Αραβικού κόσμου. Ο βασικότερος λόγος της αποτυχίας αυτού του σχεδίου είναι ότι η Τουρκία μπορεί να έχει ένα ένδοξο οθωμανικό παρελθόν αλλά έχει επίσης και ένα πιο πρόσφατο Κεμαλικό παρελθόν.

Ουσιαστικά η Τουρκία είναι μια χώρα με δύο πρόσωπα, ένα δυτικόστροφο και ένα ανατολίτικο. Παρόλο που σήμερα κυριαρχεί η Ισλαμική της πλευρά αυτό δεν αλλάζει το ότι είναι μέλος του ΝΑΤΟ και ότι είναι στενά συνδεδεμένη, δομικά μάλιστα με την Δύση.

Τον ρόλο της ηγεμονικής δύναμης στην φλεγόμενη περιοχή της Μέσης Ανατολής διεκδικεί πλέον το Ιράν. Είναι η μοναδική μεγάλη χώρα που έχει όλα τα προσόντα και έχει οικοδομήσει και τις κατάλληλες συμμαχίες για κάτι τέτοιο.

Μέχρι σήμερα οι ΗΠΑ και η ΕΕ προσπαθούσαν με χειρισμούς να κρατήσουν τον έλεγχο της περιοχής και να αποτρέψουν την δημιουργία ενός ρήγματος στην σημαντικότατη για τα συμφέροντα τους περιοχή της Μέσης Ανατολής. Οι επιδιώξεις τους ήταν δύο:

Η γεωπολιτική της αποτροπής ενός συμμαχικού μπλοκ κρατών – δυνάμεων και οργανώσεων στην Μέση Ανατολή υπό την ηγεμονία του Ιράν και η οικονομική της αποτροπής εξόδου των πετρελαίων του Ιράν στην Μεσόγειο.

Οι ΗΠΑ ταυτίζονται με το Ισραήλ όχι λόγω κάποιας ανεξήγητης πατροπαράδοτης φιλίας ούτε λόγω των χρηματοδοτήσεων του λόμπυ. ΗΠΑ και Ισραήλ ταυτίζονται διότι δεν θέλουν να βρεθούν αντιμέτωποι με ένα σημαντικό ανταγωνιστή στην Μεσόγειο που μάλιστα θα καθορίζει τις τιμές του πετρελαίου στον κόσμο.

Ο κίνδυνος να αχρηστευτούν τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο του Ισραήλ , της Κύπρου και της Αιγύπτου λόγω του ανταγωνισμού με το (φτηνό) Ιρανικό πετρέλαιο θα είναι υπαρκτός στο άμεσο μέλλον.

Αυτός είναι και ο λόγος που οι πολιτικές ελίτ τόσο της Αίγυπτου όσο και της Κύπρου (με την Ελλάδα θλιβερό κομπάρσο) κάνουν ότι δεν βλέπουν τις σφαγές της Παλαιστίνης. Στην πράξη δε, με την οικονομική συνεργασία Τσίπρας και Αναστασιάδης, κατ’ εντολήν των Αμερικανών, νομιμοποιούν τους σιωνιστές. Αθήνα και Λευκωσία έτσι ευθύνονται για τα σιωνιστικά εγκλήματα!

Οι Παλαιστίνιοι είναι και αυτή μια κοινωνία ταξική. Τα ανώτερα στρώματα και οι πολιτικοί τους θέλουν ένα ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος υπό την ηγεμονία τους και με την προϋπόθεση ότι το θαλάσσιο μέτωπο θα τους εξασφαλίζει μια ΑΟΖ μέχρι κοντά την Ιταλία και με το δικαίωμα της εκμετάλλευσης των δικών τους κοιτασμάτων υδρογονανθράκων. Αντίστοιχα ο Παλαιστινιακός λαός μάχεται με ηρωισμό για το δικαίωμα του στην «Γη και την Ελευθερία» ευρισκόμενος φυλακισμένος και διωκόμενος μέσα στην ίδια του την πατρίδα για περισσότερο από μισό αιώνα.

Οι Ισραηλινοί παριστάνουν τα θύματα κατακλέβοντας τα δικαιώματα των Παλαιστινίων και δολοφονώντας εν ψυχρώ αμάχους διαδηλωτές, προκειμένου να δείξουν στους Αμερικάνους με πόσο αδίστακτο τρόπο μπορούν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τους στην περιοχή.

Από την τοποθέτηση του νέου υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο, τον προηγούμενο μήνα (ο οποίος από το τιμόνι της CIA είχε διακριθεί για τις φραστικές επιθέσεις του στο Ιράν και την πυρηνική συμφωνία) σε αντικατάσταση του Ρεξ Τίλερσον που χαρακτηρίστηκε υπερβολικά μετριοπαθής, ξεκινάει μια νέα συμπεριφορά που μοιάζει με σκληρή ταινία γουέστερν. Η απότομη, ακόμη πιο δεξιά στροφή του Λευκού Οίκου προκάλεσε την αντίδραση των συμμάχων του και των πολιτικών αντιπάλων του Τραμπ που έσπευσαν δια του Μπάρακ Ομπάμα να την χαρακτηρίσουν «λάθος».

Προφανώς, όλοι το ίδιο ζητούμενο επιδιώκουν αλλά με διαφορετικό τρόπο.

Είναι σίγουρο ότι ούτε οι Παλαιστίνιοι μπορούν να εξαφανιστούν από προσώπου γης, ούτε το Ιράν να πάψει να υπάρχει. Η στρατηγική της σύγκρουσης θα αποτύχει και μάλιστα μπορεί να συμβεί το ακόμα χειρότερο για τους εμπνευστές της, προκαλώντας τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Δηλαδή, να συσπειρώσει όλες τις δυνάμεις που αντιμάχονται ή έχουν αντίθετα συμφέροντα από την Δύση στην περιοχή.

Πηγή: kommon.gr

Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Η κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος, οι αγώνες και γενικότερα η δράση του τα τελευταία χρόνια τροφοδοτούν μια έντονη συζήτηση με τοποθετήσεις από διάφορες πλευρές, ορισμένες από τις οποίες είναι ενδιαφέρουσες.

Μετά από αρκετά χρόνια πυροσβεστικής ουσιαστικά τακτικής από την πλευρά των παρατάξεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού -που είχαν ξεκάθαρο στόχο την υπονόμευση του κινήματος και των αγώνων και τη στήριξη της μνημονιακής πολιτικής και των κυβερνήσεων- φαίνεται ότι οι αστικές πολιτικές δυνάμεις και ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός αλλάζουν τακτική και αναλαμβάνουν πρωτοβουλία. Προκήρυξαν, ως «Κοινωνική Συμμαχία»,  την Ημέρα πανεθνικής δράσης στις 30/5. Οι ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, που συμμετέχουν στην «Κοινωνική Συμμαχία», προκήρυξαν εικοσιτετράωρη απεργία, φυσικά, στα μέτρα και τα στάνταρ των απεργιών τους.

Ο στόχος τους είναι σαφής. Να προωθήσουν την ταξική συνεργασία, να παρεμποδίσουν την ανάπτυξη των ταξικών αγώνων και του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και να αποκαταστήσουν την κλονισμένη ηγεμονία της αστικής τάξης πάνω στο μικροαστικά και μεσοαστικά στρώματα.

Η δράση αυτή, ιδιαίτερα αν είναι επιτυχής, θα δημιουργήσει πρόσθετες δυσκολίες στα συνδικάτα ταξικού προσανατολισμού και στην ανάπτυξη των αγώνων και συνολικά στην κινητοποίηση και δράση της εργατικής τάξης, στοιχείο το οποίο πρέπει να αξιολογηθεί ανάλογα.

Ενόψει αυτών των εξελίξεων θα κάνουμε ορισμένες σύντομες επισημάνσεις που τις θεωρούμε ουσιαστικές χωρίς φυσικά να εκτιμούμε ότι εξαντλείται το συγκεκριμένο θέμα.

Ορισμένες τοποθετήσεις ακόμη και κομμουνιστών και αριστερών αρθρογράφων και στελεχών έχουν την τάση να επιμερίζουν ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, χρεώνοντας τις ευθύνες κατά βάση στις παρατάξεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού. Θεωρούμε ότι αυτό δεν συμβάλλει σε μια παραγωγική συζήτηση από τη σκοπιά των δυνάμεων ταξικού προσανατολισμού.

Φυσικά οι παρατάξεις ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ και άλλες μικρότερες έχουν τεράστιες ευθύνες και -στο βαθμό που ελέγχουν τις συνομοσπονδίες και τις περισσότερες ομοσπονδίες- οι ευθύνες τους είναι καίριες. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν μπορούσε κανείς να περιμένει κάποια διαφορετική τακτική και συμπεριφορά από τις δυνάμεις αυτές και μάλιστα στις σημερινές συνθήκες. Αυτός είναι ο ρόλος τους, η καθήλωση του συνδικαλιστικού κινήματος ώστε να μην ξεπεράσει το κίνημα και οι αγώνες τα όρια που θέτουν τα συμφέροντά της αστικής τάξης και οι πολιτικές επιδιώξεις της.

Το κύριο ζήτημα για τις δυνάμεις ταξικού προσανατολισμού είναι η εκτενής συζήτηση της δικής τους δράσης, της τακτικής και των αιτημάτων που προωθούνται, της συνολικής αντίληψης για το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, τους αγώνες και το ρόλο του στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης και της ταξικής συνείδησης. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να μελετάται το πλαίσιο των αντικειμενικών συνθηκών, οι δυσκολίες και οι δυνατότητες που δίνουν, ούτε φυσικά να υποτιμείται η δράση των δυνάμεων του εργοδοτικού συνδικαλισμού.

Κεντρικό ζήτημα είναι να απαντηθεί, με βάση τη μαρξιστική θεωρία, ο ρόλος και η σημασία της συνδικαλιστικής δράσης και των συνδικάτων στα πλαίσια της συνολικής δράσης της εργατικής τάξης και, με βάση την απάντηση αυτή, να λυθούν όλα τα ζητήματα που ανακύπτουν σχετικά με το περιεχόμενο, την τακτική και τον προσανατολισμό του.

Ιστορικά, ως γνωστόν, πριν ακόμη αναπτυχτεί το κομμουνιστικό κίνημα και δημιουργηθούν οργανωμένα κομμουνιστικά κόμματα-πρωτοπορίες της εργατικής τάξης, οι εργάτες είχαν δημιουργήσει τις πρώτες οργανώσεις τους, τα συνδικάτα, οργανώσεις αντίστασης των εργατών απέναντι στα εργοδοτικά συμφέροντα και στην εργοδοτική αυθαιρεσία. Μέχρι τότε, με τις δικές της μόνο δυνάμεις, η εργατική τάξη ως εκεί μπορούσε να φτάσει, στην άμυνα απέναντι στους εργοδότες και τη διεκδίκηση μιας ορισμένης βελτίωσης της ζωής των εργατών.

Μόνο η διαμόρφωση της μαρξιστικής θεωρίας, η αποκρυπτογράφηση της κεφαλαιοκρατικής οικονομίας και η ανάδειξη του ρόλου της εργατικής τάξης ως φορέα των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής και η δημιουργία των κομμουνιστικών κομμάτων έδωσε τη δυνατότητα η ταξική πάλη να πάρει ολοκληρωμένα χαρακτηριστικά, να αναπτύσσεται και στα τρία επίπεδα της, το οικονομικό-συνδικαλιστικό, το πολιτικό και το ιδεολογικό και να κατευθύνεται στην ανατροπή του καπιταλισμού και στην οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας.

Χαρακτηριστικά για το θέμα αυτό ο Ένγκελς έγραφε: «Πρέπει να αναγνωριστεί στους Γερμανούς εργάτες ότι αξιοποίησαν τα πλεονεκτήματα της κατάστασής τους με σπάνια κατανόηση. Για πρώτη φορά από τότε που υπάρχει εργατικό κίνημα, η πάλη διεξάγεται και στις τρεις πλευρές της, την θεωρητική, την πολιτική τα και την πρακτικοοικονομική (αντίσταση ενάντια στους καπιταλιστές)- συντονισμένα, σε συνάρτηση και σχεδιασμένα. Σε αυτή ακριβώς την επικεντρωμένη επίθεση βρίσκεται η δύναμη και το ακατανίκητο του γερμανικού κινήματος». (Φρίντριχ Ένγκελς, Πρόλογος στο έργο του «Ο πόλεμος των χωρικών στη Γερμανία», σ. 34 εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή). Κατά παρόμοιο τρόπο τοποθέτησε το θέμα αυτό και ο Λένιν και επιβεβαιώθηκαν οι τοποθετήσεις αυτές από την πείρα του κομμουνιστικού κινήματος και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις με επώδυνο τρόπο όταν οι ισορροπίες αυτές παραβιάζονταν.

Από το απόσπασμα αυτό συνάγεται με σαφήνεια ότι υπάρχουν τρία επίπεδα, τρεις πλευρές που συναπαρτίζουν την ταξική πάλη. Τα επίπεδα αυτά είναι αυτοτελή, έχει καθένα το δικό του περιεχόμενο, τον οργανωτικό φορέα που διεξάγει στη δράση αυτή, δεν είναι όμως εντελώς αποκομμένα μεταξύ τους, αλλά βρίσκονται σε διαλεκτική διασύνδεση ώστε συνολικά να αποτελούν την ενιαία ταξική πάλη που κατευθύνεται στην υπεράσπιση των άμεσων συμφερόντων της εργατικής τάξης, στη συνειδητοποίηση του ιστορικού της ρόλου, την κατάκτηση της εξουσίας και την οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας. «Συντονισμένα, σε συνάρτηση και σχεδιασμένα», γράφει ο Ένγκελς.

Καθένα από τα επίπεδα αυτά έχει την ιδιαίτερη σημασία και τον ιδιαίτερο ρόλο του στη δράση της εργατικής τάξης, κανένα δεν μπορεί να παρακαμφθεί, ούτε φυσικά κάποιο να απολυτοποιηθεί. Η πρακτικοοικονομική πάλη είναι η δράση εκείνη που φιλοδοξεί να απευθυνθεί και να κινητοποιήσει τα πλατιά τμήματα και -ει δυνατόν- το σύνολο της εργατικής τάξης. Γι’ αυτό και το περιεχόμενο της είναι η διεκδίκηση των άμεσων ζωτικών αιτημάτων των εργαζομένων τα οποία είναι κυρίως οικονομικά, αλλά όχι μόνο.

Φορέας της οικονομικής πάλης είναι το εργατικό συνδικάτο, δεν μπορεί να είναι το κόμμα. Το κάθε κόμμα, μέσω των μελών του, θέτει στους εργάτες τις θέσεις και τις προτάσεις του για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, θέτει συνολικά την αντίληψη του, οι εργάτες αποφασίζουν και η διοίκηση του συνδικάτου υλοποιεί την απόφαση.

Φυσικά τα προβλήματα των εργαζομένων έχουν αιτίες οι οποίες σχετίζονται με την πολιτική του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων και η αποκάλυψη και καταδίκη τους είναι μέσα στα καθήκοντά των σωματείων και του συνδικαλιστικού κινήματος. Ανάλογα με το επίπεδο συνείδησης των εργαζομένων κάθε κλάδου και συνολικά της εργατικής τάξης τίθενται τα θέματα αυτά περισσότερο ή λιγότερο ολοκληρωμένα.

Στις τρέχουσες, τις «ειρηνικές» περιόδους το συνδικαλιστικό κίνημα δεν μπορεί να θέσει ως στόχο του την ανατροπή της αστικής τάξης και την εργατική εξουσία, μπορεί όμως κάλλιστα στις συνθήκες των μνημονίων π.χ. να θέτει πέραν της κατάργησης τους, την ανάγκη της εξόδου από την ΕΕ, την διαγραφή του χρέους, την ήττα και την ανατροπή της μνημονιακής κυβέρνησης κ.λπ. Η ταξική πάλη στην ολοκληρωμένη έκφραση της, όσον αφορά την ιδεολογική και την πολιτική-στρατηγική διάσταση της είναι υπόθεση του κομμουνιστικού κόμματος.

Η επεξεργασία των ιδεολογικών ζητημάτων και η διάδοση της ιδεολογίας, η επεξεργασία της στρατηγικής και τακτικής του συνολικού εργατικού κινήματος, η ολοκληρωμένη ιδεολογική αντιπαράθεση με το κράτος, την αστική τάξη και τα κόμματα της δεν είναι υπόθεση των συνδικάτων, χωρίς φυσικά να αποκλείονται εντελώς από τα ζητήματα αυτά.

Κάθε μονομέρεια προς ένα τομέα της ταξικής πάλης έχει τεράστιες συνέπειες. Το στένεμα του περιεχομένου του συνδικαλιστικού κινήματος, η ανάθεση σε αυτό αμιγώς ιδεολογικών και πολιτικών καθηκόντων μοιραία θα οδηγήσει στη συρρίκνωση του και στην απομάκρυνση των πλατιών τμημάτων της εργατικής τάξης από τη συμμετοχή στα συνδικάτα και τη συνδικαλιστική δράση.

Κατά παρόμοιο τρόπο λανθασμένη είναι η ενασχόληση των κομμουνιστικών κομμάτων με τα αμιγώς συνδικαλιστικά ζητήματα και η υποβάθμιση των ιδεολογικών καθηκόντων τους. Αποτέλεσμα θα είναι να μην υπάρχουν δραστήρια και μαζικά συνδικάτα, η συνδικαλιστική δράση να υποβαθμίζεται, τα κομμουνιστικά κόμματα να ρέπουν στα άμεσα, τα οικονομικά προβλήματα, υποβαθμίζοντας τα ιδεολογικά και πολιτικά καθήκοντά τους.

Πλήθος σοβαρά προβλήματα που εμφανίζονται στο συνδικαλιστικό κίνημα σήμερα -και σε ένα βαθμό η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει- εκεί ακριβώς έχουν την ρίζα τους: στην στρεβλή κατανόηση του ρόλου του συνδικαλιστικού κινήματος και αντιστοίχως στη λανθασμένη αξιοποίηση του. Πιο συγκεκριμένα: Η εργαλειοποίηση των σωματείων από τα κόμματα, η χρησιμοποίηση τους ως εργαλείου, ως προμετωπίδα για την κομματική δράση. Οι χωριστές κινητοποιήσεις σωματείων με επίκεντρο κάποιο κόμμα και τη στενή επιρροή του και τις επιδιώξεις του. Ακόμη και κινητοποιήσεις που συμμετέχουν εργαζόμενοι διαφόρων πολιτικών πεποιθήσεων περισσότερο έχουν το χαρακτήρα συγκόλλησης διαφορετικών κομματικών ακροατήριων παρά αυτόν της ενιαίας εργατικής κινητοποίησης.

Κινητοποιήσεις, κυρίως πανελλαδικές, που προκηρύσσονται από τις κορυφές του συνδικαλιστικού κινήματος, χωρίς καμία προετοιμασία, χωρίς ζύμωση και μέτρα για την επιτυχία τους είναι πάντα αποτυχημένες και επιβλαβείς. Καταστρέφουν το κύρος των σωματείων και του συνδικαλιστικού κινήματος, την έννοια και την αξία του συνδικαλισμού και των αγώνων.

Από την πλευρά της ΓΣΕΕ είναι αναμενόμενο αυτό για λόγους κατανοητούς. Από την πλευρά όμως του ΠΑΜΕ είναι ακατανόητη η πίεση που ασκεί στη ΓΣΕΕ να προκηρύξει πανεργατική απεργία, με δεδομένο ότι δεν θα έχει επιτυχία, απλά θα δημιουργήσει κάποιο κλίμα για μια ορισμένη ζύμωση οικονομικών αιτημάτων, γενικόλογη πολιτική αντιπαράθεση στα αστικά κόμματα χωρίς να ασκείται καμία πίεση στην εργοδοσία και την κυβέρνηση.

Ένα επιπλέον στοιχείο είναι οι παλινωδίες που εμφανίζονται όσον αφορά το περιεχόμενο που κάθε φορά προωθείται στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Αυτό κινείται από απλή παράθεση οικονομικών αιτημάτων ασύνδετων μεταξύ τους μέχρι ολοκληρωμένη πολιτική αντιπαράθεση στα αστικά κόμματα και ζύμωση της ανάγκης του σοσιαλισμού.

Φυσικά δεν γίνεται συζήτηση για ένα ολοκληρωμένο περιεχόμενο που να αντιστοιχεί στο συνδικάτο, και να δίνει απαντήσεις στα ερωτήματα και τις αγωνίες των εργαζομένων, ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που πείθει και κινητοποιεί τους εργαζόμενους και δημιουργεί προϋποθέσεις επιτυχίας. Η δράση με αποφάσεις των κορυφών -που συνήθως παίρνει καμπανιακό χαρακτήρα- περισσότερο οξύνει τα προβλήματα παρά δίνει λύσεις. Αποτελέσματα μπορεί να δώσει μόνο η επιμονή δράση «από τα κάτω» μέσα στα σωματεία και στους χώρους δουλειάς και –βέβαια- όλη αυτή προσπάθεια να συντονίζεται και να ενοποιείται.

Με βάση όσα αναφέραμε, είναι προφανές ότι ο συνδικαλιστικός αγώνας δεν έχει επαναστατική στόχευση. Όμως, χωρίς το συνδικαλιστικό αγώνα και το συνδικαλιστικό κίνημα είναι αδύνατη, αφενός η προοπτική οικονομικών κατακτήσεων των εργαζομένων και αφετέρου η διαμόρφωση ισχυρού και ταξικά προσανατολισμένο εργατικού κινήματος με επαναστατική προοπτική.

Η πανεθνική ημέρα δράσης που προωθείται από την αστική τάξη και την κυβέρνηση απαιτεί ισχυρή απάντηση από την πλευρά των ταξικών δυνάμεων. Απαιτεί ένα κίνημα μαζικό και ενωτικό. Αυτό προϋποθέτει να ξεπεραστεί η άγονη αντιπαράθεση μεταξύ των δυνάμεων της αγωνιστικής και κομμουνιστικής αριστεράς και των συνδικάτων με ταξικό προσανατολισμό. Προϋποθέτει ένα κίνημα που προβάλλει και διεκδικεί τα ζωτικά αιτήματα της εργατικής τάξης και των εργαζομένων και αντιπαλεύει τους σχεδιασμούς της αστικής τάξης με προοπτική ακύρωσης τους.

Πηγή: ergatikosagwnas.gr

Του Γ. Γ.

Ομολογώ ότι προβληματίστηκα διαβάζοντας στην ιστοσελίδα 902 την ανάρτηση που τιτλοφορείται "Επίθεση -που γεννά ερωτηματικά- του «Ρουβίκωνα» σε συμβολαιογραφείο". Στο σχετικό κείμενο αναφέρεται: "Επίθεση με βαριοπούλες σε συμβολαιογραφικό γραφείο στο κέντρο της Αθήνας, που δεν έχει προχωρήσει ποτέ σε πλειστηριασμό πρώτης εργατικής - λαϊκής κατοικίας, έκαναν την Παρασκευή το πρωί μέλη του «Ρουβίκωνα», σε μια ενέργεια που γεννά πολλά ερωτηματικά".
Επίσης φιλοξενείται δήλωση της ιδιοκτήτριας του συμβολαιογραφικού γραφείου Θηρεσίας Δάλλα - Πολυζώη  όπου καταγγέλλεται "προβοκατόρικη σε βάρος της επίθεση"  αφού όπως λέει "δεν υπάρχει περίπτωση πρώτης λαϊκής κατοικίας, που να έχει εκπλειστηριαστεί από εμένα".

Λίγο μετά άκουσα την Λιάνα Κανέλλη στον ρ/σ Real fm να μιλάει για "Ρουβικωνιές" και αφού "δουλειά δεν έχει ο διάολος και γαμάει τα παιδιά του", όπως μας είπε ότι λένε στο χωριό της, τα μέλη της αναρχικής ομάδας την "έπεσαν" στην συγκεκριμένη συμβολαιογράφο επειδή κατεβαίνει για πρώτη φορά στις εκλογές του συλλόγου της με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΜΕ που στηρίζει το ΚΚΕ. Σύμφωνα με την Κανέλλη, η εισβολή στο συμβολαιογραφείο "ήταν μια "πολιτική ενέργεια" που αποσκοπούσε "να σπάσουν το τσαμπουκά" της Δάλλα. 
Και αν σταματούσε εδώ, η συνεργαζόμενη βουλευτής του ΚΚΕ την λογοδιάρροια της, θα ήταν καλά. Προχώρησε όμως και όπως θα δούμε παρακάτω άφησε εντελώς εκτεθειμένο -προφανώς από άγνοια της- το πρόσωπο που ανέλαβε να υπερασπίσει.  

Γνωρίζοντας ότι συνήθως τα μέλη του Ρουβίκωνα, καρατσεκάρουν, που θα 'λεγε και η αξέχαστη Μαλβίνα, κάθε πληροφορία τους και θα το θεωρούσα τεράστια ανευθυνοτητά τους να κάνουν αυτή την ενέργεια τους χωρίς να είναι σίγουροι για την δραστηριότητα του ατόμου που στοχοποιούν, είπα να κάνω ένα σχετικό ρεπορτάζ.

Προφανώς και δεν αρκέστηκα στην κατηγορηματική τηλεφωνική διαβεβαίωση που μου έδωσε φίλος που ανήκει σ' αυτή την αναρχική ομάδα ότι το συγκεκριμένο συμβολαιογραφικό γραφείο έχει προχωρήσει επανειλημμένα σε πλειστηριασμούς και κύριων κατοικιών.

Στάθηκα, λίγο στην δήλωση της κ. Δάλλα. Δεν μας λέει ότι δεν συμμετέχει σε πληστηριασμούς, αλλά ότι αυτή "δεν εκπλειστηριάζει πρώτη λαϊκή κατοικία".
Και εδώ είναι το πρώτο ερώτημα; Πώς γνωρίζει η ίδια ποιες είναι πρώτες ή όχι κατοικίες;

Οπως έχει δηλώσει η αντιπρόεδρος του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Αθηνών Λένα Κοντογεώργη:
"Δεν υπάρχει ορισμός της πρώτης κατοικίας και γι’ αυτό υπάρχει σύγχυση προς το είδος του ακίνητου, το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί πρώτη κατοικία του οφειλέτη.... . Ο συμβολαιογράφος που διενεργεί τον πλειστηριασμό δεν γνωρίζει τι περιλαμβάνεται στο Ε9 του οφειλέτη και γενικά αγνοεί την περιουσιακή του κατάσταση. Καλείται να εκτελέσει μια δικαστική απόφαση".

Αρα, λοιπόν η κ. Δάλλα δεν μπορεί να γνωρίζει αν συμμετέχει σε πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας ή όχι. 

Από κει και πέρα με μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο θα δούμε ότι το γραφείο της δεν απουσιάζει όποτε γίνονται πλειστηριασμοί.

Πάμε τώρα και στο καλύτερο της υπόθεσης. Η Λιάνα Κανέλλη, αφού, λοιπόν, μας έκανε την αγιογραφία της κ. Δάλλα η οποία στις προσεχείς εκλογές του συμβολαιογραφικού συλλόγου κατεβαίνει με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ, μας είπε στην κατακλείδα της τοποθέτησής της: "Το πρόβλημα είναι ότι έχει νομοθετηθεί να γίνεται πλειστηριασμός πρώτης κατοικίας και γίνεται ηλεκτρονικά για να μην γίνεται βαβούρα".

Σωστή τοποθέτηση. Μόνο που την "πάτησε"! Που να γνώριζε η ταλαίπωρη όταν ανάμεσα στους πρώτους 30 συμβολαιογράφους της Αθήνας που δήλωσαν την πρόθεση τους να συμμετάσχουν στους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, προφανώς για να αποφύγουν την "βαβούρα" -έτσι χαρακτηρίζει η Κανέλλη τις λαϊκές κινητοποιήσεις στα Ειρηνοδικεία που πραγματοποιούνται πλειστηριασμοί-, είναι και η "προστατευόμενη" της κ. Δάλλα!!!

Και για να μην μείνει σε κανέναν η παραμικρή επιφύλαξη δημοσιεύουμε απόσπασμα από ανάρτηση που είχε κάνει το "Κίνημα Δεν Πληρώνω" στις 12 Σεπτέμβρη 2017.
Αυτή είχε τίτλο  "ΑΥΤΟ ΕΊΝΑΙ ΤΟ ΚΥΚΛΩΜΑ ΤΩΝ ΚΟΡΑΚΙΩΝ" και παρέθετε τα ονόματα από την «κλίκα των 30 συμβολαιογράφων που εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των τραπεζιτών, των fund άλλα και της τσέπης τους, κόπτονται να αναλάβουν το "πακέτο" των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών με κάθε τίμημα με την μνημονιακή δοσίλογη πολιτική ηγεσία του τόπου να τους στρώνει το χαλί, καταπατώντας κάθε έννοια αστικής δημοκρατίας και Συνταγματικής νομιμότητας».

Οπως βλέπουμε στην παρακάτω εικόνα εξέχουσα θέση σ' αυτή την κλίκα έχει το όνομα της κ. Δάλλα.

 Περαστικά σας κυρία Κανέλλη.

Πηγή: tsak-giorgis.blogspot.gr

Απρόσμενη αύξηση των επιπέδων μίας χημικής ουσίας, η οποία είναι πολύ επιβλαβής για το στρώμα του όζοντος, ανίχνευσαν οι επιστήμονες. Πρόκειται μάλιστα για ουσία που είχε απαγορευτεί από το Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ το 1987, εμφάνιζε σταθερή μείωση έως το 2012, αλλά έκτοτε η εν λόγω ουσία φαίνεται να αυξάνεται και πάλι στην ατμόσφαιρα.

Ο λόγος για έναν χλωροφθοράνθρακα, το τριχλωροφθορομεθάνιο (CFC-11).

Η αιτία για την αύξησή του παραμένει μυστηριώδης, αλλά, σύμφωνα με τις έως τώρα ενδείξεις, οι νέες πηγές των παράνομων εκπομπών βρίσκονται στην Ανατολική Ασία. Οι επιστήμονες φοβούνται πως αν συνεχιστεί αυτή η αυξητική τάση, μπορεί να «φρενάρει» την ανάκαμψη της τρύπας του όζοντος και να επιδεινώσει την κλιματική αλλαγή.

Το CFC-11 είναι ένας από τους χλωροφθοράνθρακες που είχαν αρχικά αναπτυχθεί ως ψυκτικές ουσίες στη δεκαετία του 1930, ενώ χρησιμοποιούνταν επίσης στα σπρέι, ως διαλυτικά κ.α. Μετά από μερικές δεκαετίες, έγινε αντιληπτό ότι οι ουσίες αυτές, όταν διασπώνται στην ατμόσφαιρα, απελευθερώνουν άτομα χλωρίου που μπορούν να καταστρέψουν γρήγορα τα μόρια του όζοντος.

Όπως υπενθυμίζει το ΑΜΠΕ, η ανακάλυψη μιας μεγάλης «τρύπας» πάνω από την Ανταρκτική οδήγησε στην υπογραφή του πετυχημένου διακρατικού Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ, το οποίο απαγόρευσε την παραγωγή των χλωροφθορανθράκων (συμπεριλαμβανομένου του CFC-11) στις ανεπτυγμένες χώρες στα μέσα της δεκαετίας του 1990 και στον υπόλοιπο κόσμο έως το 2010.

Καθώς σταμάτησε η παραγωγή, οι επιστήμονες περίμεναν να δουν σταδιακή μείωση των επιπέδων αυτών των χημικών ουσιών στην ατμόσφαιρα και αυτό όντως έχουν δει, γι' αυτό άλλωστε εκτιμούν ότι σε λίγες δεκαετίες θα έχει αποκατασταθεί η «τρύπα» του όζοντος.

Όμως, οι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι ερευνητές, με επικεφαλής τον Στέφεν Μόντζκα της Εθνικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ) των ΗΠΑ, που έκαναν τη δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», προειδοποιούν ότι μετά το 2012 η μείωση των επιπέδων του CFC-11 έχει επιβραδυνθεί κατά περίπου 50%, πράγμα που σημαίνει ότι νέες εκπομπές έρχονται πλέον να προστεθούν στις προϋπάρχουσες.

Όμως δεν μπορούν ακόμη να εντοπίσουν τον «ένοχο». Οι υποψίες στρέφονται στην Κίνα ή άλλες ασιατικές χώρες, αλλά μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν στοιχεία που να επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο.

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι αν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα οι νέες πηγές εκπομπών CFC-11, θα καθυστερήσουν την ανάκαμψη της τρύπας του όζοντος, «ίσως και κατά μία δεκαετία», σύμφωνα με τον Μότζκα. Επίσης, οι νέες παράνομες εκπομπές μπορεί να συμβάλουν στην άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη

Πηγή: newsbeast.gr

του Νίκου Μπογιόπουλου

Ο Αινείας, όταν κλήθηκε να διασώσει ό,τι πολυτιµότερο µπορούσε από την κατεστραµµένη Τροία, χωρίς δεύτερη σκέψη επέλεξε να πάρει στους ώµους του το γέροντα πατέρα του. Στην Αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχε µεγαλύτερη καταισχύνη από την αναλγησία απέναντι στο γέροντα. Στον κόσµο της ιησουίτικης ηθικής των εγχώριων και διεθνών «σωτήρων» απαράβατος –υποτίθεται– κανόνας είναι το «τίµα τον πατέρα σου και τη µητέρα σου».

   Ας έρθουμε τώρα στην Ελλάδα της ΕΕ, του ΔΝΤ, των Μνημονίων και της… «εξόδου» από αυτά. Αυτό που συμβαίνει με τους συνταξιούχους είναι αισχρό. Δεν φτάνει που πρώην και νυν κυβερνώντες τους έχουν πιεί το αίμα, τώρα τσακώνονται ψηφοθηρικά μεταξύ τους ποιος τους το ήπιε «λιγότερο» ή «περισσότερο», ποιος τους είπε τα «λιγότερα» ή τα «περισσότερα» ψέματα!

  Ωσάν η μέχρι τώρα αφαίμαξη πλέον των 65 δις από τους γέροντες να θεωρείται «δεδικασμένη» και «παραγεγραμμένη» (!), οι ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ… μαλώνουν μεταξύ τους για τα επόμενα, για τις νέες περικοπές που έχουν ψηφιστεί για το 2019. Και ποιοι… μαλώνουν; Αυτοί που ψήφισαν τις νέες περικοπές με τους άλλους που δεν ψήφισαν, αλλά δήλωσαν ότι θα εφαρμόσουν τα νέα μέτρα διότι «το κράτος έχει συνέχεια»!

 Όμως, το μόνο που έχει συνέχεια σε αυτό τον τόπο είναι η κοροϊδία. Σε αντίθετη περίπτωση, αντί να ψηφοθηρούν θα έκαναν κάτι πιο απλό: Θα τα ξεψήφιζαν! Αντε, λοιπόν, αφού τόσο νοιάζεστε και οι δυο για τους συνταξιούχους, προχωρήστε: Ξεψηφίστε τα!

Πηγή: Εφημερίδα Real News 13/5/2018

Κίμων Ρηγόπουλος

Κάθε ποδοσφαιρική Κυριακή χιλιάδες ανέργων ανθρώπων προβάλλουν ως παράσημά τους τις συμφέρουσες πωλήσεις της κάθε προεδράρας τους. Χιλιάδες λοβοτομημένων οπαδών διαγωνίζονται στο παίγνιο: ποιος τον έχει πιο μεγάλο τον…πρόεδρο.

Του συλλόγου μου η σημαία έχει χρώμα κόκκινο. Κόκκινο και άσπρο για να είμαι απολύτως ακριβής. Έμαθα κυριολεκτικά ανάγνωση από το ΦΩΣ των σπορ πολύ πριν διαβώ το κατώφλι του δημοτικού σχολείου. Ο κυρ-Μιχάλης, ο περιπτεράς που με προμήθευε καθημερινά μ’ αυτό το άγιο ΦΩΣ, με αντιμετώπιζε περίπου σαν βλαμμένο: κάθε πρωί, μα κάθε πρωί ρε Κιμωνάκο!

Ο Σταμάτης ήταν ο άνθρωπος που με «στρατολόγησε» στον Ολυμπιακό και που με όρκισε να μην αλλάξω ποτέ ομάδα. Τοις κείνου ρήμασι πειθόμενος δεν μετακινήθηκα σπιθαμή από τον πρώτο μου έρωτα. Μπορεί να μεσολάβησαν από τότε τεκτονικές κοινωνικές αλλαγές και κοσμογονικές μετατοπίσεις αλλά εγώ εκεί, αμετακίνητος σαν στήλη άλατος. Έβλεπα κάποιους συμμαθητές μου να αλλαξοπιστούν αντί πινακίου φακής ή επειδή το ρεύμα της εποχής σε Πολύγωνο και Γκύζη «έδειχνε» πράσινο και τρελαινόμουνα με αυτή την αβάσταχτη ελαφρότητα. Η οπαδική στράτευση ήταν και παραμένει ένας αδιαπραγμάτευτος λόγος και κώδικας τιμής, δεν είναι κάποιο επιπόλαιο γκομενιλίκι χωρίς χρέωση.

Once upon a time ή μια φορά κι έναν καιρό το θέμα για κάθε οπαδό δεν ήταν μόνο οι νίκες της ομάδας του, αλλά και η ηθική υπεροχή της. Ένας συνδυασμός, ας πούμε, Γιώργου Σιδέρη και Γιώργου Θαλάσση, του μικρού ήρωα. Ο κανονιέρης που ξεσκίζει τα δίχτυα των αντιπάλων είναι το ίδιο και το αυτό πρόσωπο με το ηρωικό παιδί που κατατροπώνει τον πάνοπλο κατακτητή. Στην περίπτωσή μου, όπως και πολλών ομοϊδεατών μου, συνέβαινε να κολλάει το ιδρωμένο φανελάκι του δαφνοστεφανωμένου εφήβου στη σάρκα της κοσμοθεωρίας μας. Ή, αλλιώς, το ξυπόλητο τάγμα των μειοψηφικών και ηττημένων έβρισκε πάντα τρόπο να διεισδύει στις γραμμές του εχθρού και να του επιφέρει καίρια πλήγματα. Δεν είχαμε ανάγκη την εργολαβία του χουντικού Γουέμπλεϊ εμείς. Εμείς είχαμε τον Νικόλα τον Γιούτσο που αιωνίως «έμπαινε και γοήτευε», είχαμε τον Γιωργάκη τον Δεληκάρη που υποχρέωνε σε απεγνωσμένα ζεϊμπέκικα τα αντίπαλα μπακ, είχαμε και τον δαφνοστεφανωμένο με το κούτελό του καθαρό. Είχαμε…και τι δεν είχαμε!

Πενήντα χρόνια μετά δεν ζούμε το τέλος της ιστορίας, αλλά το τέλος μιας μυθοπλασίας που χάσκει. Και μαζί με αυτήν τρέμουν και τα θεμέλια του ναού που έχτισαν πιστοί με τον οβολό της ψυχής τους. Το ρήγμα προκαλεί δέος, συνασθενείς μου και αρρωστάκια των απέναντι ομάδων. Ανοίξτε όλα τα αθλητικά έντυπα και όλες τις «αδέσμευτες» ή οπαδικές ιστοσελίδες. Από φορείς μιας «καθαρότητας» πραγματικής ή νομιζόμενης, οι οπαδοί, στην πλειοψηφία τους, έχουν μετατραπεί σε πυρομαχικά αυτών που διαφεντεύουν τις τύχες των ομάδων τους. Ο «πληβειακός κυνισμός» , τα κυριακάτικα ρούχα της αλλοτρίωσης δηλαδή, χτυπάει κόκκινο. Χιλιάδες ανέργων ανθρώπων προβάλλουν ως παράσημά τους τις συμφέρουσες πωλήσεις της κάθε προεδράρας τους. Χιλιάδες λοβοτομημένων οπαδών διαγωνίζονται στο παίγνιο: ποιος τον έχει πιο μεγάλο τον…πρόεδρο. Το καθαυτό παιχνίδι γίνεται το ασφαλές όχημα εκπόρνευσης και εκμηδένισης των ευαγών υλικών κάθε μυθοπλασίας. Οι οπαδοί π.χ. της ομάδας μου καλούνται να μαυρίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, και πολύ απ’ αυτούς θα το κάνουν, όχι για την πολιτική προστυχιά του αλλά γιατί είναι σε πόλεμο με τον πρόεδρο -όπου πρόεδρος η ομάδα, όπου ομάδα εγώ και όπερ έδει δείξαι. Οι οπαδοί του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ βολεύονται με την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων διότι έχουν προέδρους που νταλαβερίζονται με την κυβέρνηση. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού σημαιοστολίζουν τη ματαιωμένη δίψα τους για τίτλους με τα ρετάλια μιας ευκαιριακής καθαρότητας, που είναι έτοιμοι να την υποστείλουν αν κάποιος ερχόμενος πρόεδρος τα …ρίξει επιτέλους και βγουν απ’ την αφάνεια βρώμικοι μεν τιτλούχοι δε.

Οι «υπερήφανοι» οπαδικοί λαοί αρνούνται να γίνουν λαός με ταξικό και απελευθερωτικό πρόσημο. Έχουν μετατραπεί σε αμοιβαία κεφάλαια των προέδρων τους και φαντασιώνονται ότι είναι επενδυτές και μεριδιούχοι.

Η έκβαση του παιχνιδιού μέσα σ’ αυτό το γήπεδο είναι προκαθορισμένη. Όταν η μπάλα κολλάει στη λάσπη, το στήσιμο γίνεται εύκολη υπόθεση. Ας αλλάξουμε γήπεδο λοιπόν. Ας μεταφέρουμε τον αγωνιστικό χώρο στην Πανεπιστημίου, στην Σταδίου, στο Σύνταγμα, στην Εγνατία, στην Αριστοτέλους. Στο δρόμο μιας λυτρωτικής ανατροπής θα αποδειχτεί ή θα διαψευστεί το αν εκείνη η παιδική ανάγκη για μυθοπλασία περιέχει ακόμα την άρνηση της βρομιάς.

Πηγή: prin.gr

Από το Δημήτρη Κατσορίδα, επιστημονικό συνεργάτη του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ

1] Η μη γραμμική εξέλιξη της Ιστορίας

Η εξέγερση του Μάη του 1968, όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και σε μια σειρά αναπτυγμένων χωρών του δυτικού κόσμου δεν ήταν προϊόν της οικονομικής κρίσης, ούτε της φτώχειας και της ανεργίας. Αντίθετα, έγινε σε μια περίοδο ανάπτυξης του καπιταλισμού και κοινωνικής ευημερίας, διαψεύδοντας τις αναλύσεις ότι η Ιστορία ακολουθεί μια ευθύγραμμη πορεία και ότι οι εξεγέρσεις είναι αποτέλεσμα μόνο της οικονομικής ανέχειας.

Ο εργατικός Μάης του ’68 στη Γαλλία ήταν το αποτέλεσμα και η συμπύκνωση του συνόλου των εργατικών αγώνων της δεκαετίας του 1960, οι οποίοι αναπτύχθηκαν σε ευρεία κλίμακα σε όλες, σχεδόν, τις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού με κύριο ενοποιητικό στοιχείο την αντίσταση στις αυταρχικές και αλλοτριωτικές σχέσεις εργασίας. Η αμφισβήτηση του συγκεκριμένου μοντέλου οργάνωσης της εργασίας έθεσε παράλληλα σε αμφισβήτηση και όλες τις κοινωνικές σχέσεις.

Επιπρόσθετα, είναι αναγκαίο να επισημάνουμε ότι αυτές οι εξεγερτικές διαδικασίες δεν εντοπίζονται μόνο στον Μάη, αλλά εκτείνονται σε ένα χρονικό διάστημα που ξεκινά από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 έως το 1975: από τα κινήματα για τη φυλετική ισότητα και τις διαμαρτυρίες ενάντια στον πόλεμο στο Βιετνάμ μέχρι τα αντάρτικα κινήματα ενάντια στην αποικιοκρατία, την πολιτιστική επανάσταση στην Κίνα, την Ανοιξη της Πράγας στην Τσεχοσλοβακία, το Κίνημα των Αδεσμεύτων κ.λπ.

2] Η έφοδος της εργατικής τάξης στον ουρανό

Ο Μάης του ’68 έγινε συνώνυμο με την αλλαγή των κοινωνικών αξιών, όπως η ισότητα των δύο φύλων, το κίνημα της σεξουαλικής απελευθέρωσης, το δικαίωμα στην άμβλωση, οι τρόποι διαπαιδαγώγησης των παιδιών, τα προβλήματα της καθημερινής ζωής, το περιβάλλον, η αμφισβήτηση της καταναλωτικής κοινωνίας, τα κινήματα προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κ.λπ., ενώ στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε από τους κρατούντες για να φανεί σαν νεολαιίστικο φαινόμενο μόνο, υποτιμώντας το εργατικό ζήτημα.

Ομως, ο Μάης ήταν πάνω από όλα μια γενική απεργία. Ξεκίνησε ως φοιτητική εξέγερση με καταλήψεις εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και συνεχίστηκε με γενική απεργία σε όλη τη Γαλλία, στην οποία έλαβαν μέρος 10 εκατομμύρια εργαζόμενοι με καταλήψεις εργοστασίων, επιχειρήσεων, αλλά και ολόκληρων περιοχών της χώρας, οι οποίες βρίσκονταν στα χέρια απεργιακών ή αγροτικών επιτροπών. Οι καταλήψεις έθεσαν υπό αμφισβήτηση το δικαίωμα της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και στη διευθυντική εξουσία, ενώ έτειναν να δημιουργήσουν μια δυαρχία στην κοινωνία, η οποία να αντιτάσσεται στην κυριαρχία του κεφαλαίου. Ηταν τόσο μεγάλη η έκταση της εξέγερσης και τόσο ισχυρό το κίνημα, που απείλησε με κατάρρευση την κυβέρνηση του στρατηγού Ντε Γκολ.

3] Η μεταβολή του ταξικού συσχετισμού τότε και σήμερα

Εν τούτοις, παρά την οπισθοχώρηση του εργατικού κινήματος, το γκολικό καθεστώς και οι εργοδότες αναγκάστηκαν να παραχωρήσουν αρκετά πράγματα: αύξηση κατά 35% των κατώτατων μισθών, ολική αποζημίωση των ανέργων, αναγνώριση του συνδικαλισμού στις επιχειρήσεις, καθώς επίσης τη μείωση του χρόνου εργασίας κατά μία ώρα. Γενικά, οι εργατικοί αγώνες του Μάη οδήγησαν σε μια αύξηση των πραγματικών μισθών στη Δυτική Ευρώπη.

Σήμερα, 50 χρόνια μετά, δεν έχουμε, βέβαια, την επανάληψη της Ιστορίας αλλά νέα φαινόμενα, τα οποία για τις δυνάμεις της εργασίας μόνον ως τραγωδία μπορούν να φανούν. Η γενιά των 400 ευρώ και οι αγώνες ενάντια στα Μνημόνια δείχνουν ότι βρισκόμαστε σε διαφορετική ιστορική περίοδο από τον Μάη του 1968.

● Τότε λέγανε ότι η εκπαίδευση είναι ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους – Σήμερα διεκδικούμε το δικαίωμα στη μόρφωση.

● Τότε λέγανε κατάργηση της μισθωτής εργασίας – Σήμερα λέμε δικαίωμα στην εργασία.

● Τότε κάνανε κριτική στον καταναλωτισμό – Σήμερα ζητάμε αναδιανομή του εισοδήματος υπέρ των εργαζομένων.

● Τότε το κοινωνικό κίνημα ήταν σε άνοδο – Σήμερα έχουμε αποσύνθεση σε όλα τα επίπεδα.

● Τότε οι κινητοποιήσεις και τα αιτήματα είχαν επιθετικό χαρακτήρα – Σήμερα έχουν αμυντικό, δίνοντας μάχες οπισθοφυλακής για τη διατήρηση των κατακτήσεων.

● Τότε υπήρχε αναπτυγμένο κοινωνικό κράτος – Σήμερα αμφισβητείται ο ρόλος του.

● Τότε το ωράριο εργασίας ήταν εξασφαλισμένο – Σήμερα έχει γίνει λάστιχο.

● Τότε διεκδικούσαν τη μείωση του χρόνου εργασίας – Σήμερα ζητάμε να διασφαλιστεί το οκτάωρο.

● Τότε υπήρχε σταθερή απασχόληση – Σήμερα έχουμε υψηλά ποσοστά ανεργίας, ενώ τείνουν να κυριαρχήσουν οι κάθε μορφής ευελιξίες στην εργασία (μερική απασχόληση, ενοικιασμένοι εργαζόμενοι, μαύρη εργασία, εποχική εργασία, μπλοκάκια κ.λπ.).

● Τότε ήταν εξασφαλισμένος ο χαρακτήρας των δημόσιων επιχειρήσεων – Σήμερα παραδίδονται στο ιδιωτικό κεφάλαιο.

● Τότε οι εργαζόμενοι καταλάμβαναν τις επιχειρήσεις και έθεταν ζητήματα εργατικού ελέγχου και αυτοδιαχείρισης – Σήμερα υπάρχουν μόνο κάποιες δειλές φωνές που προβάλλουν αυτά τα αιτήματα.

● Τότε υπήρχαν ισχυρά συνδικάτα – Σήμερα η συνδικαλιστική πυκνότητα βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα, ενώ στην Ελλάδα από περίπου 41% το 1989 είναι περίπου στο 21%.

4] Υπάρχουν τα υλικά για έναν νέο Μάη;

Κατά πώς φαίνεται, η πορεία του καπιταλισμού στα 50 χρόνια που πέρασαν από την εξέγερση του Μάη του ’68 έχει συσσωρεύσει νέα εκρηκτικά υλικά.

Σήμερα, έχουμε ένα νέο προλεταριάτο, κυρίως στον τομέα των λεγόμενων υπηρεσιών, το οποίο δεν έχει ακόμη οργανωθεί και κινητοποιηθεί, καθώς επίσης μαζικά φαινόμενα ανεργίας, φτώχειας, καταστροφής του περιβάλλοντος κ.λπ. Αυτή η πίεση κάπου θα τείνει να εκτονωθεί.

Η εργατική τάξη περνά σκληρά χρόνια μεγάλης ιδεολογικής και πολιτικής υποχώρησης. Από την άλλη, βέβαια, οι ιστορικές περίοδοι δεν μετρώνται με ένα και δύο χρόνια, αλλά πολλές φορές και με δεκαετίες.

Τελικά, ο Μάης του 1968 εξακολουθεί να είναι επίκαιρος. Και είναι επίκαιρος, διότι το ζητούμενο είναι με ποιον τρόπο θα απαντηθούν τα σύγχρονα προβλήματα που απασχολούν τον κόσμο της εργασίας.

Πηγή: ergasianet.gr

Βασικά «εργαλεία» για την επίτευξη του στόχου αυτού αποτελούν ο υγιεινός τρόπος ζωής και ο προσυμπτωματικός έλεγχος και, στη συνέχεια, η έναρξη της κατάλληλης για τον εκάστοτε ασθενή θεραπείας.

Αυτό ήταν το κεντρικό μήνυμα της ημερίδας με τίτλο «Πρόληψη του καρκίνου, με έμφαση στον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας», που διοργάνωσαν το Ινστιτούτο Γ.Ν Παπανικολάου, σε συνεργασία με την Π. Ε. Εύβοιας της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας, τον Δήμο Χαλκιδέων, τον Δήμο Κύμης - Αλιβερίου, την 5η Υγειονομική Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας- Θεσσαλίας, τον Ιατρικό Σύλλογο Ευβοίας και το Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας, στην Χαλκίδα.

Περίπου 9 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν από καρκίνο κάθε χρόνο, από τους οποίους τα 4 εκατομμύρια αφορούν τις ηλικίες 30 έως 69 ετών. Εάν δεν πάρουμε μέτρα, εκτιμάται ότι ο αριθμός θα αυξηθεί σε πάνω από 14 εκατομμύρια στα επόμενα δέκα χρόνια. Το μεγαλύτερο όπλο που διαθέτουμε είναι η πρόληψη και ο ισχυρότερος σύμμαχός μας είναι η επιστήμη.

Σύμφωνα με τον κο Ευστράτιο Πατσούρη, καθηγητή Παθολογικής – Ανατομικής, ΕΚΠΑ, πρόεδρο του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Γ.Ν Παπανικολάου, τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί εκπληκτικές πρόοδοι διεθνώς, τις οποίες αν μας έλεγαν μερικά χρόνια πριν, θα τις θεωρούσαμε επιστημονική φαντασία. «Από τη στιγμή που η μοριακή πληροφορία, η πληροφορία δηλαδή λειτουργίας και διαταραχών σε κάθε κύτταρο, έχει μπει στην καθημερινή κλινική πράξη, έχει ανατείλει πια διεθνώς μία νέα εποχή στην Ιατρική και σε επίπεδο πρόληψης αλλά και σε επίπεδο διάγνωσης, πρόγνωσης και θεραπείας. Είναι η λεγόμενη εποχή της εξατομικευμένης Ιατρικής και της στοχευμένης θεραπείας», επεσήμανε ο κος Πατσούρης.

«Η εισαγωγή και η εφαρμογή της Μοριακής Βιολογίας στη διερεύνηση των νεοπλασμάτων έχει τρεις σκοπούς: να υποβοηθήσει τη διάγνωση, να προβλέψει την ανταπόκριση στη στοχευμένη θεραπεία και να αναδείξει τις ομάδες αυτές που έχουν ανάγκη πρόληψης, ιδίως στους καρκίνους εκείνους που εξαρτώνται από τους ογκογόνους τύπους του ιού των ανθρωπίνων θηλωμάτων (HPV) και κυρίως στον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας», σημείωσε ο κος Ιωάννης Παναγιωτίδης, καθηγητής Παθολογικής Ανατομικής, δ/ντης Β΄Εργαστηρίου Παθολογικής Ανατομικής της Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ με έδρα το ΠΓΝ Αττικό.

Πρωτογενής πρόληψη

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας μπορούμε να προλάβουμε το 50% των πιο συχνών καρκίνων με αλλαγές στον τρόπο ζωής μας.

«Ο καρκίνος είναι δυνατόν να σταματήσει πριν ακόμα ξεκινήσει, ακόμη να μην εμφανισθεί ποτέ. Και αυτό το επιτυγχάνουμε ακολουθώντας τον σωστό τρόπο ζωής, κυρίως τη σωστή διατροφή, την κίνηση και άθληση, την αποφυγή παχυσαρκίας και την αποφυγή βλαβερών συνηθειών», ανέφερε ο κος Μιλτιάδης Χατζηγιαννάκης, ιατρός και πρώην δήμαρχος Σκύρου, τονίζοντας τη σημασία της πρωτογενούς πρόληψης.

Οι πιο σημαντικοί αιτιολογικοί παράγοντες του καρκίνου είναι η διατροφή και το κάπνισμα και ακολουθούν οι υπόλοιποι.
Ωστόσο, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία που παρουσίασε η καθηγήτρια Δημόσιας Υγείας στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας, κα Νατάσσα Μπαρμπούνη, 1 στους 2 Έλληνες δεν τρώει φρούτα και λαχανικά καθημερινά, 1 στους 2 από 20 ετών και άνω είναι ανενεργός, 1-2 στους 5 καπνίζει και 1 στους 20, από 15 ετών και άνω, καταναλώνει καθημερινά αλκοόλ. «Όσον αφορά στην κατανάλωση αλκοόλ το πρόβλημα δεν είναι τόσο έντονο όσο στην υπόλοιπη Ευρώπη, είμαστε, όμως, πρωταθλητές στην απουσία φυσικής δραστηριότητας», τόνισε η κυρία Μπαρμπούνη.

Η σημασία του προσυμπτωματικού ελέγχου

Αναφερόμενος στην δευτερογενή πρόληψη, η οποία συνίσταται στον προσυμπτωματικό έλεγχο που οδηγεί στην έγκαιρη διάγνωση και έναρξη της θεραπείας και στην καλύτερη πρόγνωση, ο κος Χατζηγιαννάκης, κατέθεσε την προσωπική του εμπειρία, όταν διαγνώστηκε με καρκίνο του παχέος εντέρου κάνοντας κολονοσκόπηση χωρίς να έχει κανένα σύμπτωμα. Ο προσυμπτωματικός έλεγχος μπορεί να εφαρμοστεί είτε σε ατομικό επίπεδο, είτε σε μαζικό.

Όπως τόνισε ο κος Γεώργιος Ραχιώτης, Επίκουρος καθηγητής Επιδημιολογίας και Επαγγελματικής Υγιεινής στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλίας, στην Ελλάδα, παρότι έχουν σημειωθεί κάποιες σημαντικές πρόοδοι στην εφαρμογή του προσυμπτωματικού ελέγχου, η κάλυψη του ελληνικού πληθυσμού δεν είναι ακόμα ικανοποιητική και χρειάζεται εκπαίδευση τόσο του πληθυσμού, όσο και των επαγγελματιών υγείας.

«Μια σημαντική έλλειψη, η οποία είναι γνωστή στην πολιτική ηγεσία, αλλά θα πρέπει να διευθετηθεί σε συνεργασία με τις αντίστοιχες επιστημονικές εταιρείες, είναι η εκπόνηση Εθνικών Κατευθυντήριων Οδηγιών για τη δευτερογενή πρόληψη, τις οποίες θα ακολουθεί όλο το ιατρικό σώμα», τόνισε ο κος Ραχιώτης

Ειδικά όσον αφορά τον προσυμπτωματικό έλεγχο για τον καρκίνο του παχέος εντέρου, όπως ανέφερε ο κος Ιωάννης Τριγώνης, MRCP, PhD, παθολόγος – ογκολόγος στο Γ.Ν. Χαλκίδας, οι εγκεκριμένες μέθοδοι είναι η ανίχνευση αιμοσφαιρίνης κοπράνων και ο ανατομικός έλεγχος, ο οποίος περιλαμβάνει κολονοσκόπηση ή εύκαμπτη σιγμοειδοσκόπηση. Λιγότερο επεμβατικές μέθοδοι ελέγχου του παχέος εντέρου είναι η εικονική κωλονοσκόπηση και ο βαριούχος υποκλυσμός. Ο έλεγχος του παχέος εντέρου πρέπει να ξεκινάει από την ηλικία των 50 ετών στα άτομα με μέσο κίνδυνο, όταν υπάρχει ατομικό ή οικογενειακό ιστορικό θα πρέπει να ξεκινάει από τα 40, ενώ όταν υπάρχουν συγκεκριμένα σύνδρομα που αυξάνουν τον κίνδυνο, πολύ νωρίτερα.

Στον προσυμπτωματικό έλεγχο για τον καρκίνο του μαστού αναφέρθηκε μεταξύ άλλων η κυρία Άννα Ηρακλέους, διευθύντρια Μαιευτικής και Γυναικολογίας στο Γ.Ν. Χαλκίδας, τονίζοντας ότι οι γυναίκες θα πρέπει να κάνουν μία μαστογραφία αναφοράς στα 35 έτη και από την ηλικία των 40 να υποβάλλονται στην εξέταση ανά έτος ή διετία, ανάλογα με τις οδηγίες του γιατρού τους, ενώ από 50 ετών και άνω κάθε έτος. Οι γυναίκες υψηλού κινδύνου, ωστόσο, θα πρέπει να υποβάλλονται σε έλεγχο 5-10 έτη νωρίτερα.

Η σημασία της πρόληψης για τα συστήματα Υγείας

Σε πολλές χώρες ο καρκίνος αποτελεί εμπόδιο για τη μελλοντική ανάπτυξη.

Η νοσηρότητα και θνησιμότητα του καρκίνου είναι άσκοπα υψηλές και τα ποσοστά αυτά μεταφράζονται σε ένα τεράστιο κόστος για την υγειονομική περίθαλψη και ένα καταστροφικό βάρος για τους ασθενείς και τις οικογένειές τους.
Η δαπάνη μόνο 3% των προϋπολογισμών για την υγεία στην πρόληψη σε σύγκριση με το 80% για τη θεραπεία των ασθενών απλά δεν αρκεί.

Όπως ανέφερε ο κος Χατζηγιαννάκης, «πρέπει να κατοχυρώσουμε την προαγωγή υγείας και την πρόληψη των ασθενειών σε όλους τους τομείς πολιτικής για να μπορέσουμε να πετύχουμε όχι μόνο τη βελτίωση της υγείας των πολιτών αλλά και τη μείωση της πίεσης που δέχονται τα συστήματα υγείας».

Στο θέμα της πρωτογενούς πρόληψης, σύμφωνα με οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χρειάζονται παρεμβάσεις όχι μόνο από το Υπουργείο Υγείας αλλά και από τα Υπουργεία Παιδείας και Χωροταξίας.

Πρέπει να εφαρμοστούν μεγάλες καμπάνιες ενημέρωσης και εφαρμογή πολιτικών που βοηθούν την εύκολη πρόσβαση σε χώρους άθλησης, πεζόδρομους, ποδηλατόδρομους, επιδότηση φρούτων και λαχανικών κλπ.
«Είναι αλήθεια ότι η χώρα μας, χρόνια τώρα, δεν προώθησε την καθιέρωση της πρόληψης ως απόλυτα αναγκαίας διαδικασίας στη ζωή των πολιτών. Η Πολιτεία πρέπει να πρωταγωνιστήσει σε αυτό το κρίσιμο θέμα με συνέπεια και επιμονή. Από την πλευρά μας, έχουμε συνεργαστεί με το υπουργείο Υγείας και έχουμε την πρόθεση να συνεχίσουμε αυτήν την συνεργασία. Οι ενέργειές μας πρέπει να έχουν την έγκριση και -όπου είναι εφικτό- τη συμμετοχή του υπουργείου Υγείας», τόνισε ο κος Αθανάσιος Μπουραντάς, δήμαρχος Κύμης-Αλιβερίου, πρόεδρος Δ.Σ. του Ινστιτούτου Γ.Ν Παπανικολάου.

Όπως τόνισε ο αντιπρόεδρος του το Ινστιτούτου Γ.Ν Παπανικολάου και πρώην υπουργός Υγείας, κος Εμμανουήλ Σκουλάκης, ο οποίος ήταν και ο εμπνευστής ίδρυσης του Ινστιτούτου το 1998, ως υπουργός Υγείας,

«Το ζητούμενο είναι μέσα από όλες αυτές τις εκδηλώσεις να προωθηθεί το μήνυμα της κουλτούρας πρόληψης, ενός τομέα στον οποίο είμαστε πολύ πίσω σαν χώρα και πρέπει να σημάνουμε συναγερμό. Τα ποσοστά εφαρμογής προσυμπτωματικού ελέγχου στη χώρα μας δεν είναι ικανοποιητικά. Έχει ήδη γίνει μία επαφή με την Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων και σύντομα θα παρουσιαστεί η δράση μας στη Βουλή. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι το Κοινοβούλιο θα στηρίξει την προσπάθειά μας».

Πηγή: onmed.gr