Η πιο μολυσμένη χώρα είναι το Πακιστάν - Ποιες άλλες χώρες είναι στη «μαύρη λίστα» - Η οικονομική πρόοδος φαίνεται να απειλεί την ποιότητα της ατμόσφαιρας

Mόνο σε επτά χώρες του πλανήτη οι πολίτες αναπνέουν καθαρό αέρα, σύμφωνα με έρευνα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ).

Σχεδόν όλες οι χώρες που συμμετέχουν στη μελέτη του διεθνούς οργανισμού, όπως αναφέρει η εφημερίδα Guardian, δεν πληρούν το όριο για την ποιότητα του αέρα, δηλαδή τα επιτρεπτά PM2,5 που είναι μικροσκοπικά επιβλαβή σωματίδια που αποβάλλονται από τα οχήματα και τη βιομηχανία και είναι πολύ πιο αυξημένα γεγονός που μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα υγείας.

Από τις 134 χώρες και περιοχές που συμμετείχαν στην έρευνα- η Ελλάδα κατατάσσεται στην 51η θέση- μόνο επτά (Αυστραλία, Εσθονία, Φινλανδία, Γρενάδα (νησί της Καραϊβικής), Ισλανδία, Μαυρίκιος και Νέα Ζηλανδία) πληρούν τα επιτρεπτά όρια του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για τα μικροσκοπικά αιωρούμενα σωματίδια που αποβάλλονται από αυτοκίνητα, φορτηγά και βιομηχανικές μονάδες.

Η συντριπτική πλειονότητα των χωρών δεν πληρούν αυτά τα πρότυπα, σύμφωνα με την έκθεση της IQAir, ενός ελβετικού οργανισμού ποιότητας του αέρα που αντλεί δεδομένα από περισσότερους από 30.000 σταθμούς παρακολούθησης σε όλο τον κόσμο.

Ενώ σήμερα ο αέρας είναι πολύ πιο καθαρός απ' ότι ήταν το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα του περασμένου αιώνα, εξακολουθούν να υπάρχουν περιοχές όπου τα επίπεδα ρύπανσης είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία.

Η πιο μολυσμένη χώρα είναι το Πακιστάν με επιβλαβή επίπεδα αιωρούμενων σωματιδίων PM2,5 14 φορές υψηλότερα από τα πρότυπα του διεθνούς οργανισμού, σύμφωνα με την έκθεση IQAir. Ινδία, Τατζικιστάν και Μπουρκίνα Φάσο συγκαταλέγονται επίσης, στη «μαύρη λίστα» συμπληρώνοντας την πρώτη τετράδα.

Αλλά ακόμη και στις πλούσιες και ταχέως αναπτυσσόμενες χώρες, η οικονομική πρόοδος απειλεί την ποιότητα της ατμόσφαιρας. Ο Καναδάς, που θεωρείται ότι έχει τον πιο καθαρό αέρα στον δυτικό κόσμο, έγινε πέρυσι η χειρότερη χώρα από πλευράς ποιότητας αέρα εξαιτίας των πυρκαγιών που την κατέστρεψαν εκτοξεύοντας τοξικά σωματίδια σε όλη τη χώρα ακόμη και στις ΗΠΑ.

Στο μεταξύ, η Κίνα, αν και είχε καταφέρει να βελτιώσει την ποιότητα του αέρα της με αφορμή την πανδημία της νόσου Covid-19 και τα lockdown, είδε και πάλι πέρυσι να αυξάνονται τα επιβλαβή επίπεδα αιωρούμενων σωματιδίων κατά 6,5% μετά την ανάκαμψη της οικονομικής δραστηριότητας.

«Δυστυχώς η κατάσταση πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο», δήλωσε η Glory Dolphin Hammes, διευθύνουσα σύμβουλος της IQAir στη Βόρεια Αμερική.

«Η επιστήμη είναι αρκετά ξεκάθαρη σχετικά με τις επιπτώσεις της ατμοσφαιρικής ρύπανσης και όμως είμαστε τόσο συνηθισμένοι να αναπνέουμε υψηλά επίπεδα τοξικού αέρα... Δεν κάνουμε προσαρμογές αρκετά γρήγορα», τόνισε.

Η ατμοσφαιρική ρύπανση σκοτώνει απ' ότι το AIDS και η ελονοσία μαζί

Σε παγκόσμιο επίπεδο, η ατμοσφαιρική ρύπανση υπολογίζεται ότι σκοτώνει περίπου 7 εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χρόνο, περισσότερους απ' ότι το AIDS και η ελονοσία μαζί, και αυτό το βάρος γίνεται περισσότερο αισθητό στις αναπτυσσόμενες χώρες που βασίζονται σε ιδιαίτερα τοξικά καύσιμα για θέρμανση, ρεύμα και μαγείρεμα σε εσωτερικούς χώρους.

Η πιο μολυσμένη αστική περιοχή στον κόσμο πέρυσι ήταν το Μπεγκουσαράι στην Ινδία, σύμφωνα με την έκτη ετήσια έκθεση της IQAir, με την μεγαλύτερη δημοκρατία να φιλοξενεί τις τέσσερις πιο τοξικές πόλεις στον πλανήτη.

«Οι κυβερνήσεις να δράσουν άμεσα»

Ωστόσο, μεγάλο μέρος στον αναπτυσσόμενο κόσμο, ιδιαίτερα στις χώρες της Αφρικής, δεν διαθέτει αξιόπιστες μετρήσεις ποιότητας του αέρα.

Έρευνα που δόθηκε στη δημοσιότητα από Αμερικανούς επιστήμονες τον περασμένο μήνα διαπίστωσε ότι δεν υπάρχει ασφαλές επίπεδο επιβλαβών αιωρούμενων σωματιδίων PM2,5.

Άτομα που εκτίθενται σε μικρότερα επίπεδα από αυτά που θεωρούνται οριακά για τον ΠΟΥ, συνδέονται με την αύξηση των νοσηλειών για παθήσεις όπως καρδιακές παθήσεις και άσθμα.

Η Glory Dolphin Hammes εκτιμά ότι οι κυβερνήσεις θα πρέπει να δράσουν άμεσα για να καταστήσουν τις πόλεις τους λιγότερο εξαρτημένες από τα αυτοκίνητα και να τροποποιήσουν τις δασικές πρακτικές για να περιορίσουν τον αντίκτυπο του καπνού από τις φωτιές, κυρίως όμως να υιοθετήσουν γρηγορότερα την καθαρή ενέργεια αντί των ορυκτών καυσίμων.

«Μοιραζόμαστε τον ατμοσφαιρικό ''φάκελο'' με όλους τους άλλους στον κόσμο και πρέπει να βεβαιωθούμε ότι δεν κάνουμε πράγματα που βλάπτουν άλλους», είπε η διευθύνουσα σύμβουλος της IQAir στη Βόρεια Αμερική.

Από την πλευρά του, ο Aidan Farrow, υψηλόβαθμος επιστήμονας για την ποιότητα του αέρα στη Greenpeace International, δήλωσε επίσης ότι απαιτείται καλύτερη παρακολούθηση της ποιότητας του αέρα.

Πηγή: protothema.gr

▸Το απειλητικό «μήνυμα» του Κυρ. Μητσοτάκη περί διαγραφών φοιτητών επειδή συμμετείχαν σε ένα «δήθεν πάρτι» στη Θεσσαλονίκη, φέρει ανατριχιαστική ομοιότητα με ένα απόρρητο έγγραφο που είχε στείλει η στρατιωτική αστυνομία ΕΑΤ-ΕΣΑ στο υπουργείο Παιδείας τον Δεκέμβριο του 1973. Το έγγραφο αυτό, που το υπέγραφε ο διοικητής της ΕΣΑ ταγματάρχης Αν. Σπανός, ζητούσε να μην πάρουν πτυχίο 79 φοιτητές που είχαν πάρει ενεργό μέρος στην κατάληψη της Νομικής και στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Συγκεκριμένα, έγραφε:

«Έχομεν την τιμήν […] να διαβιβάσωμεν συνημμένως καταστάσεις φοιτητών και σπουδαστών κατά Σχολήν, εις τους οποίους δέον όπως απαγορευθή η χορήγησις παντός είδους πιστοποιητικού σπουδών».

Από τους 79 φοιτητές που περιλαμβάνονται στις κατά σχολές καταστάσεις, οι 27 ήταν της Νομικής, 9 της Ιατρικής, 9 της Φυσικομαθηματικής, 7 της Οδοντιατρικής, ένας της Φαρμακευτικής, ένας της Φιλοσοφικής, 16 του Πολυτεχνείου, τρεις της Ανωτάτης Εμπορικής, τρεις της Παντείου, ένας της Γεωπονικής, ένας της Βιομηχανικής Πειραιά και ένας της Φιλοσοφικής Ιωαννίνων. Ανάμεσά στους 79 υπάρχουν και πολλά γνωστά ονόματα (π.χ., Ιωάννα Καρυστιάνη, Μαρία Δαμανάκη, Κώστας Λαλιώτης, Αλέκος Αλαβάνος, Όλγα Τρέμη, Παύλος Τσίμας).

Το συγκεκριμένο έγγραφο έφερε στο φως πριν από πολλά χρόνια ο αείμηστος Ανδρέας Λεντάκης, που την περίοδο της χούντας φυλακίστηκε επί 4 χρόνια, του αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια και υπέστη φρικτά βασανιστήρια…

Πηγή: prin.gr

Γιατί ναι μεν νικητής υπήρξε, αλλά δεν ανήκει σε εκείνους που φαινομενικά επικράτησαν και δεν ανήκει στις αμιγώς δημοκρατικές δυνάμεις.

και στην Πορτογαλία οι κάλπες έβγαλαν αβεβαιότητα

Μέχρι πριν λίγους μήνες  η Πορτογαλία θεωρείτο ως μία από τις λιγοστές χώρες στην Ε.Ε. με σταθερή, αυτοδύναμη, κυβέρνηση και μία από τις ελάχιστες που είχαν, με τους Σοσιαλιστές, μία προοδευτική κυβέρνηση. Από την Κυριακή 10 Μαρτίου, η χώρα ανήκει πλέον στον κανόνα που έχει αρχίσει να εγκαθίσταται παντού στον πολιτικό χάρτη της ηπείρου. Η Πορτογαλία, όπως και στη γειτονική Ισπανία και σε άλλες χώρες, δεν ανέδειξε από τις πρόωρες εκλογές της Κυριακής έναν μεγάλο νικητή, τουλάχιστον μεταξύ των κομμάτων που πρώτευσαν. Γιατί ναι μεν νικητής υπήρξε, αλλά δεν ανήκει σε εκείνους που φαινομενικά επικράτησαν και δεν ανήκει στις αμιγώς δημοκρατικές δυνάμεις.

Από τις κάλπες την Κυριακή το μόνο που βγήκε είναι η αβεβαιότητα για την κυβερνησιμότητα της Πορτογαλίας, καθώς η νίκη της κεντροδεξιάς συμμαχίας Δημοκρατική Συμμαχία (AD) επί του απερχόμενου από την κυβέρνηση Σοσιαλιστικού Κόμματος σημειώθηκε με διαφορά στήθους: το 29,5% της AD(έναντι του 28,66% του PS). Αποτέλεσμα που  δίνει στη νικήτρια Συμμαχία μόλις δύο βουλευτές περισσότερους (79 έναντι 77) και φυσικά καθιστά αδύνατη τη συγκρότηση μίας κυβέρνησης χωρίς την ουσιαστική συνδρομή άλλων κομμάτων, που όμως καθίσταται σχετικώς αδύνατη. Αιτία; Η εκκωφαντική άνοδος της ακροδεξιάς, με το Chega (Φτάνει) του Αντρές Βεντούρα με το αδιανόητο για ένα κόμμα με ιστορία μόλις πέντε χρόνων ποσοστό του 18,06% και τους 48 βουλευτές (από 12 το 2022) να αναδεικνύεται σε ρυθμιστή του πολιτικού γίγνεσθαι.

Ήδη από την επομένη των εκλογών, ο πρόεδρος Μαρσέλου Ρεμπέλου Σόουζα, αλλά και όλοι οι πολιτικοί και θεσμικοί φορείς στην Πορτογαλία είναι υποχρεωμένοι να ασχοληθούν με τα μετεκλογικά σενάρια και τα μαθηματικά, μιας και το αποτέλεσμα οδηγεί σε ένα σχετικό αδιέξοδο. Καμία από τις δύο πρωτεύσασες δυνάμεις δεν έχει επιτύχει τέτοια κοινοβουλευτική δύναμη ώστε να αρκεσθεί στη συνδρομή άλλων μικρότερων κομμάτων για να εξασφαλίσει την πλειοψηφία του 115+1 εδρών στη Βουλή. Το AD δεν μπορεί να κυβερνήσει χωρίς το Chega και οι Σοσιαλιστές δεν έχουν συμμάχους από τα αριστερά ή το κέντρο με επαρκή βουλευτική δύναμη για να διατηρηθεί στην εξουσία. Οι σύμμαχοί του, σε προηγούμενες κυβερνήσεις, απέτυχαν παταγωδώς: το Bloco de Esquerda έμεινε στην πέμπτη θέση με 4,46% και πέντε βουλευτές, ενώ το Κομμουνιστικό Κόμμα στην έκτη με μόλις 3,3% και τέσσερις βουλευτές. Άλλωστε, η ηττοπαθής δήλωση του ηγέτη του PS Πέντρου Νούνου Σάντους πως το κόμμα του θα ασκήσει σθεναρή αντιπολίτευση και κυρίως «ούτε το AD, ούτε το Chega, θα πρέπει να ελπίζουν στους Σοσιαλιστές για να κυβερνήσουν», φανερώνουν πως ακόμη και η πιθανότητα σχηματισμού μίας «μεγάλης συμμαχίας» α λα Γερμανία απομακρύνεται. Πολλοί έχουν ήδη αρχίσει να υπολογίζουν εάν και πότε υπάρξουν και νέες εκλογές.

Ο ηγέτης της AD  από την άλλη διακηρύσσει orbi et urbi πως δεν πρόκειται να καταφύγει στη βοήθεια του Chega. Με δεδομένο όμως τη φτωχή συγκομιδή της συμμαχίας των κομμάτων της δεξιάς (το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (PPD/PSD), το CDS – Λαϊκό Κόμμα (CDS-PP), το Λαϊκό Μοναρχικό Κόμμα (PPM) και ανεξάρτητες προσωπικότητες) που αύξησε μόλις κατά 2 τις έδρες που είχε συγκεντρώσει το 2022 και τη στασιμότητα της Φιλελεύθερης Πρωτοβουλίας IL στις 8 έδρες, δυσκολεύουν την αμετακίνητη τούτη στάση. Ακόμη και εάν ο ηγέτης του PSD κι επικεφαλής της Συμμαχίας Λουίς Μοντενέγκρου αναμένει να του δοθεί από τον πρόεδρο η εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση μειοψηφίας, οι δυνατότητες να περάσουν νομοσχέδια δίχως τη σύμπραξη του Chega είναι αδύνατη. Κυρίως, όταν το PS του Νούνου Σάντους απορρίπτει διαρρήδην το σχέδιο προϋπολογισμού της AD και όλοι γνωρίζουμε τι μπορεί να συνεπάγεται η μη ψήφισή του, το κόμμα του Βεντούρα γίνεται εν τοις πράγμασιν ο μόνος ρυθμιστής. O ίδιος ο Βεντούρα άλλωστε, στην επινίκια ομιλία του άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο μίας συνεργασίας, δηλώνοντας «πως ο λαός αποφάσισε για μία κυβέρνηση AD και Chega». Από την άλλη, ούτε και η ίδια η Συμμαχία είναι τόσο συμπαγής, όσο η ευκαιριακή κι εκ των πραγμάτων αναγκαία συγκρότησή της άφηνε να φανεί. Ο πρώην πρωθυπουργός Πέντρου Πάσους Κουέλιο εξέφρασε διαλλακτικότητα για μία τέτοια συνεργασία, ενώ παράλληλα, οι Μοναρχικοί ήδη μεσούσης της προεκλογικής εκστρατείας είχαν εκφράσει πολλές αντιρρήσεις εν σχέσει προς το πρόγραμμα του Μοντενέγκρου. Διαφωνίες που μπορεί να ανακύψουν και στη διάρκεια του κοινοβουλευτικού και του κυβερνητικού έργου.

Είναι πλέον προφανές πως η Πορτογαλία βρίσκεται στο κατώφλι μίας πολιτικής και ενδεχομένως κυβερνητικής κρίσης, που εν πολλοίς αντανακλά τη δυσαρέσκεια στην κοινωνία. Μπορεί μεν το Σοσιαλιστικό Κόμμα υπό τον Αντόνιο Κόστα, στη 8ετή διακυβέρνησή του να φαντάζει ως επιτυχημένο, έχοντας μειώσει την ανεργία και αυξήσει τους αναπτυξιακούς ρυθμούς (+2,3% το περασμένο έτος), όμως ο μέσος πολίτης δεν είναι ευχαριστημένος. Η τεράστια υποχώρηση του PS (77 από 120 βουλευτές το 2022) δεν οφείλεται μόνο στην πτώση της κυβέρνησης Κόστα από το οικονομικό σκάνδαλο, ούτε και στην παρουσία του «άψυχου» Νούνου Σάντους στο τιμόνι του, αλλά κυρίως από την ευρύτερη κοινωνική απαξίωσή του. Όχι ότι η διαφθορά, που ασμένως διακηρύττει ως κύριο σύνθημά του το Chega και οι λοιπές ακροδεξιές δυνάμεις στην Ευρώπη δεν έχει παίξει τον ρόλο της. Εκείνο όμως που ζύγισε τελικά στην κάλπη είναι ο ογκηρός συνδυασμός πολλών χρόνιων προβλημάτων που απασχολούν τη χώρα.  Οι  χαμηλές ιατρικές υπηρεσίες, η κρίση στην εκπαίδευση, οι ελλείψεις και οι  αδιάκοπες απεργίες–από τα μέσα μεταφοράς έως τους ένστολους -που τροφοδοτούνται από τους χαμηλούς μισθούς (παρά την αύξηση του κατώτατου στα 820 ευρώ που άφησε «προίκα» ο Κόστα πριν παραιτηθεί) και την ακρίβεια στα τρόφιμα και το κόστος ζωής, σε συνδυασμό με την ανασφάλεια για την εγκληματικότητα και τη χαλαρή πολιτική για τη μετανάστευση: αυτά ήσαν τα κύρια διακυβεύματα στις εκλογές, όχι οι λογιστικοί ισολογισμοί για την οικονομία, που δεν αντανακλούν στην in situ κατάσταση στην κοινωνία και στα πορτοφόλια των πολιτών.

Έτσι, μπορεί η αποχή του 33,77% να ήταν από τα χαμηλότερα ποσοστά από το 1995, όμως η κινητοποίηση των πολιτών για την εκλογική τούτη αναμέτρηση, απ’ ότι φαίνεται ευνόησε μόνον την ακροδεξιά, μιας και η ψήφος διαμαρτυρίας δεν διοχετεύθηκε σε άλλα μικρότερα κόμματα.  Πολύ περισσότερο δε στα κόμματα της Αριστεράς.

Τώρα, η επιτυχία που καρπώθηκε το Chega δημιουργεί σαφώς πονοκέφαλο. Όχι μόνον στο πορτογαλικό πολιτικό σύστημα, αλλά τώρα πιά και στο ευρωπαϊκό πανόραμα, μιάς και πλησιάζουν οι ευρωεκλογές. Η κεκτημένη ταχύτητα του Chega από τις εκλογές του Μαρτίου, είναι βέβαιο πως θα προσδώσει ακόμη μεγαλύτερη ορμή στις ακροδεξιές τάξεις της ευρωομάδας των Μαρίν Λεπέν, Ματέο Σαλβίνι και Σαντιάγο Αμπασκάλ του ομογάλακτου Vox στην Ισπανία. Μία ορμή που μπορεί να αλλάξει άρδην τις ισορροπίες στο Ευρωκοινοβούλιο και φυσικά να προσθέσει έναν αναπόφευκτο παράγοντα (κακής) επιρροής στις κεντρικές αποφάσεις που θα καθορίζουν το μέλλον της ηπείρου μας.

Πηγή: kosmodromio.gr

Στο όλο και αυξανόμενο φαινόμενο της παχυσαρκίας, οι γονείς φαίνεται πως μεταφέρουν το... βάρος της οικογένειας στην επόμενη γενιά

Οι γονείς έχουν σημαντικό μερίδιο για το αυξανόμενο βάρος των παιδιών τους, όχι τόσο λόγω γενετικής, αλλά περισσότερo λόγω του κακού παραδείγματος που δίνουν με υιοθέτηση λάθος διατροφικών συνηθειών. Δυστυχώς φαίνεται πως το επιπλέον βάρος των γονιών συνοδεύει και τα παιδιά στην ενήλικη ζωή, ακριβώς στα βήματα των γονιών τους.

Σύμφωνα με τα νεότερα ερευνητικά δεδομένα, που θα παρουσιαστούν στο Ευρωπαϊκό Συνέδριο για την Παχυσαρκία στη Βενετία, οι μεσήλικες έχουν έξι φορές περισσότερες πιθανότητες να είναι παχύσαρκοι αν και οι δύο γονείς τους ήταν παχύσαρκοι την ίδια περίοδο της ζωής τους.

Πιο συγκεκριμένα, η ανάλυση των δεδομένων του ύψους και του βάρους που αφορούσαν περισσότερα από 2.000 άτομα έδειξε μια ισχυρή συσχέτιση μεταξύ του δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) των γονέων όταν ήταν στην ηλικία μεταξύ 40 και 59 ετών και του δείκτη μάζας σώματος των παιδιών τους στην ίδια ηλικία. Ακόμα, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι ακόμη και ένας παχύσαρκος γονέας τριπλασίαζε τον κίνδυνο σε σύγκριση με εκείνους των οποίων οι γονείς διατηρούσαν ένα υγιές βάρος.

«Ορισμένες μελέτες υποθέτουν ότι τα παιδιά τείνουν να αναπτύσσουν παρόμοιες διατροφικές συνήθειες και συνήθειες άσκησης με τους γονείς τους όταν διαμένουν όλοι κάτω από την ίδια στέγη, με αποτέλεσμα ο ΔΜΣ να ακολουθεί παρόμοιο μοτίβο. Η παιδική παχυσαρκία, και ιδίως στην εφηβεία, τείνει να ακολουθεί το άτομο στην πρώιμη ενήλικη ζωή και έτσι υποψιαζόμασταν ότι θα το ακολουθούσε και στη μέση ηλικία. Όπως διαπιστώσαμε, αυτό πράγματι συμβαίνει, καθώς τα παιδιά που μεγάλωσαν με παχύσαρκους γονείς είναι πολύ πιο πιθανό να είναι και τα ίδια παχύσαρκα όταν φτάσουν τα 40 ή τα 50, δηλαδή αρκετό διάστημα μετά την ενηλικίωσή τους» εξηγεί η Δρ Mari Mikkelsen, από το Πανεπιστήμιο του Tromsø της Νορβηγίας.

Όταν και οι δύο γονείς ήταν παχύσαρκοι, οι πιθανότητες παχυσαρκίας του παιδιού στη μέση ηλικία εξαπλασιάστηκαν, σε σχέση με τους γονείς με φυσιολογικό βάρος. Όταν, όμως ήταν μόνο η μητέρα παχύσαρκη, το παιδί είχε 3,44 φορές περισσότερες πιθανότητες να είναι παχύσαρκο στην ενήλικη ζωή, και 3,74 φορές περισσότερες πιθανότητες αν μόνο ο πατέρας ήταν παχύσαρκος.

Ωστόσο, οι ερευνητές αναγνώρισαν ότι δεν μπορούσαν να καταλήξουν στο εάν τα αποτελέσματα αυτά οφείλονται στα γονίδια, στο περιβάλλον ή σε ένα συνδυασμό και των δύο. «Όποια και αν είναι η εξήγηση, η διαπίστωσή μας ότι η παχυσαρκία που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά μπορεί να παραμείνει και στην ενήλικη ζωή υπογραμμίζει τη σημασία της θεραπείας και της πρόληψης της παχυσαρκίας, μιας κατάστασης που συμβάλλει σημαντικά στην κακή υγεία και στον πρόωρο θάνατο» καταλήγει η Δρ Mikkelsen.

Πηγή: ygeiamou.gr

Στο πλευρό τους το ΚΚΕ που συναντήθηκε με το Σωματείο τους

H φρεγάτα “Ύδρα” στο πλαίσιο της επιχείρησης “Ασπίδες” κατάφερε να αναχαιτίσει δύο drones (UAVs) και να προστατέψει ένα εμπορικό πλοίο που δέχτηκε επίθεση.

Η φρεγάτα “Ύδρα” συμμετείχε τα ξημερώματα της Τετάρτης (13/3) σε επιχείρηση για την προστασία ενός εμπορικού πλοίου στον Κόλπο του Άντεν κοντά στην Υεμένη.

Ειδικότερα, η φρεγάτα ΥΔΡΑ, στο πλαίσιο της επιχείρησης της EUNAVFOR ASPIDES κατάφερε να καταρρίψει δύο drones (UAVs) , σύμφωνα με τους ισχύοντες Κανόνες Εμπλοκής, παρέχοντας με αυτό τον τρόπο προστασία σε εμπορικό πλοίο που έπλεε στην περιοχή. Τα drones που απειλούσαν το πλοίο απομακρύνθηκαν.

Η ενημέρωση αναφέρει συγκεκριμένα πως: «Την Τετάρτη 13 Μαρτίου 2024 και πρωινές ώρες στον Κόλπο του Άντεν, η Φρεγάτα ΥΔΡΑ στο πλαίσιο της επιχείρησης της EUNAVFOR ASPIDES, παρέχοντας προστασία σε εμπορικό πλοίο, έβαλε με πυροβόλο εναντίον 2 Μη Επανδρωμένων Αεροχημάτων (UAVs), σύμφωνα με τους ισχύοντες Κανόνες Εμπλοκής, τα οποία απομακρύνθηκαν. Η Φρεγάτα συνεχίζει κανονικά την αποστολή της».

Η Φρεγάτα συνεχίζει κανονικά την αποστολή της.

Υπενθυμίζεται πως τη Δευτέρα 11/3, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, επισκέφτηκε τη φρεγάτα «Ύδρα», που βρίσκεται εν πλω στην Ερυθρά Θάλασσα, στο πλαίσιο της επιχείρησης EUNAVFOR ASPIDES.

Η ελληνική φρεγάτα «Ύδρα» αποτελεί μέρος μιας ναυτικής ομάδας της ΕΕ στο πλαίσιο της επιχείρησης «Ασπίδες», η οποία συστάθηκε με στόχο στη διαφύλαξη της θαλάσσιας ασφάλειας και τη διασφάλιση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας, ιδίως για τα εμπορικά πλοία, στην περιοχή όπου πολυάριθμες επιθέσεις των Χούθι έχουν ως στόχο διεθνή εμπορικά πλοία από τον Οκτώβριο του 2023.

On 03 March 2024, the Greek frigate HYDRA deployed in the area of Red Sea and joined the Operation EUNAVOR ASPIDES.

EUNAVFOR ASPIDES has a defensive mandate, to protect shipping targeted by attacks at sea or air. #eunavforaspides #RedSea #frigatehydra #eeas #aspides pic.twitter.com/vb1dcoTKrS

— EUNAVFOR ASPIDES (@EUNAVFORASPIDES) March 5, 2024

Σημειώνεται πως η επιχείρηση είναι ενεργή κατά μήκος των κύριων θαλάσσιων γραμμών επικοινωνίας στα στενά Μπάαμπ αλ-Μαντάμπ και τα στενά του Χορμούζ, καθώς και στα διεθνή ύδατα στην Ερυθρά Θάλασσα, στον Κόλπο του ‘Αντεν, στην Αραβική Θάλασσα, στον Κόλπο του Ομάν και τον Περσικό Κόλπο.

Η επιχείρηση «Ασπίδες» συντονίζεται στενά με την επιχείρηση «Atalanta» για να συμβάλει στη θαλάσσια ασφάλεια στον Δυτικό Ινδικό Ωκεανό και στην Ερυθρά Θάλασσα, καθώς και με ομοϊδεάτες εταίρους που συμβάλλουν στη θαλάσσια ασφάλεια στην περιοχή δραστηριότητάς της.

 

Πηγή: news247.gr

▸ Δεν έφταιξαν τα μνημόνια, οι υψηλές προσδοκίες και ο… βολονταρισμός έφταιξαν αναφέρει η διακήρυξη

Ολοκληρώθηκαν οι διαδικασίες της Ιδρυτικής Συνδιάσκεψης της Νέας Αριστεράς την Κυριακή στις 3 Μάρτη. Πρόεδρος είναι ο Αλέξης Χαρίτσης και εγκρίθηκε Πανελλαδικό Συντονιστικό. Στην Ιδρυτική Διακήρυξη γίνεται λόγος για την «πολυκρίση του σύγχρονου νεοφιλελεύθερου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού» και για την ανάγκη η αριστερά του 21ου αιώνα «να ξαναβρεί τη δύναμή της και τη ψυχή της ως δύναμη αντικαπιταλιστική, αντινεοφιλελεύθερη και διεθνιστική». Για την παγκόσμια κατάσταση προβάλλει το αίτημα «Ειρήνη τώρα, ειρήνη παντού», αναδεικνύει το «συνεχή επεκτατισμό του ΝΑΤΟ» στον πόλεμο στην Ουκρανία, μιλώντας για «προτεραιότητα στις αποφάσεις του ΟΗΕ έναντι της συμμετοχής στο ΝΑΤΟ ή στην ΕΕ ειδικά όταν αυτοί οι οργανισμοί αναλαμβάνουν μονομερώς επιθετική δράση έξω από το πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών».

Βέβαια στο κείμενο που κατατέθηκε στη Συνδιάσκεψη από το «τμήμα εξωτερικής και ευρωπαϊκής πολιτικής της Νέας Αριστεράς» δηλώνεται ότι «Η Νέα Αριστερά, πιστή στην παράδοση της ανανεωτικής Αριστεράς της χώρας μας και ως μέρος της σύγχρονης ευρωπαϊκής Αριστεράς, τάσσεται σταθερά υπέρ της Ευρωπαϊκής ενοποίησης και της ενεργού συμμετοχής της Ελλάδας σ’ αυτήν. Η ενότητα της Ευρώπης είναι προϋπόθεση […] για την αποτελεσματική συμμετοχή μας στο παγκόσμιο γίγνεσθαι απέναντι στις υπερδυνάμεις της Κίνας και των ΗΠΑ». Το ίδιο κείμενο υποστηρίζει «βήματα προς την ομοσπονδοποίηση» αρκεί να συμβαδίζουν με την «εισαγωγή κοινωνικών δεικτών στα κριτήρια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας». Παρά το ότι η Νέα Αριστερά διαφωνεί με την αγορά των F35 στην Ιδρυτική Διακήρυξη υποστηρίζεται η «ενίσχυση της εθνικής άμυνας» και μια «σαφής και αυτόνομη στρατηγική για την απόλυτη προστασία της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων» της Ελλάδας.

Η Ιδρυτική Διακήρυξη περιγράφει το «σοσιαλισμό του 21ου αιώνα» ως ένα κόσμο διαφορετικό, «καλύτερο. Δικαιότερο. Με κοινωνική ισότητα. Με κλιματική δικαιοσύνη. Με δημοκρατία και ελευθερία». Έτσι απλά ορίζεται ένας διακηρυκτικός «σοσιαλισμός» χωρίς να θίγεται η καπιταλιστική ιδιοκτησία.

Στα επτά σημεία του «άμεσου σχεδίου δράσης» τίθενται στόχοι που είναι δύσκολο να διαφωνήσει το σύνολο των αστικών κομμάτων συμπεριλαμβανομένης της ΝΔ, όπως «μια ζωή δίχως ακρίβεια», «εντατικοί έλεγχοι στην αγορά», «πλαφόν στην κερδοφορία επιχειρήσεων που κερδοσκοπούν», κράτος «σύμμαχος του πολίτη» με «ρόλο αναπτυξιακό», που «να στηρίζει την πρωτογενή και δευτερογενή παραγωγή», «να επενδύει στην καινοτομία και στην εξωστρέφεια των επιχειρήσεων», «δεν θα αφήνει κανέναν πίσω», «οικονομία που λειτουργεί προς όφελος των πολλών», «ένα σπίτι για όλους», «να ανοίξουν τα κλειστά σπίτια σε προσιτές τιμές και ενοίκια», «μια Ελλάδα σταθερότητας και ειρήνης», «σαφή θέση για να σταματήσει η σφαγή στη Γάζα και να γίνει επιτέλους πράξη το δικαίωμα του Παλαιστινιακού λαού για αυτοδιάθεση και ελευθερία». Επίσης, το «τμήμα εξωτερικής και ευρωπαϊκής πολιτικής» δηλώνει: «Είμαστε υπέρ της διεύρυνσης της ΕΕ. Η ένταξη των Βαλκανίων έχει καθυστερήσει υπερβολικά».

Στην Πολιτική Απόφαση της Συνδιάσκεψης επισημαίνεται ότι «η Αριστερά αναπνέει μέσα σε συνθήκες πολιτικής, […] μέσα από τους κοινωνικούς αγώνες […]. Όχι μέσα από την αντιπολιτική και την παραπολιτική» σε μια προσπάθεια διαχωρισμού από τον εξευτελισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι εξηγούνται και οι γενικόλογες αναφορές σε κάποιο «σοσιαλισμό», οι δειλές αντικαπιταλιστικές και διεθνιστικές διακηρύξεις καθώς και οι αναφορές στην εργατική τάξη και την ταξική πάλη. Μάλιστα ο Δ. Βίτσας στην ομιλία του δήλωσε ότι «οι ηγεσίες των καπιταλιστικών κρατών στον πλανήτη γη απειλούν τον ίδιο τον πλανήτη και την ανθρωπότητα με αφανισμό» και ότι «τελικός στόχος μας είναι ο κομμουνισμός, δεν είναι ο σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία», συνεχίζοντας -αφού τρόμαξε από τα ίδια του τα λόγια- ότι «μία Ελλάδα για μια Ευρώπη για την ειρήνη είναι πρώτη προτεραιότητα».

Η πραγματική φυσιογνωμία της Νέας Αριστεράς φαίνεται στην αποτίμηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ: «Τα θετικά επιτεύγματα της τότε κυβέρνησης είναι πολλά και σημαντικά και σε διαφορετικά πεδία. Όμως ο πήχης των προσδοκιών που καλλιεργήθηκαν, υψώθηκε υπερβολικά με εύκολες υποσχέσεις και άκρατο βολονταρισμό». Έτσι, η αποτυχία της κυβερνώσας αριστεράς οφείλεται στις υψηλές προσδοκίες και στον βολονταρισμό. Γι αυτό η «αριστερά του 21ου αιώνα» -όπως παρουσιάζεται η Νέα Αριστερά- είναι πολύ προσεκτική στις προσδοκίες που καλλιεργεί.

Πηγή: prin.gr

Η «Δύση» προσανατολίζεται σταθερά προς την ανατροπή της κατάστασης στο πεδίο, με δεδομένο ότι αυτή κλίνει σταθερά υπέρ της Ρωσίας.

Οι δηλώσεις Μακρόν σχετικά με την αποστολή στρατευμάτων στην Ουκρανία είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της μεγαλομανίας του και του τυχοδιωκτισμού του. Όσο ωστόσο οι μέρες περνούν, το βάθος των συμφερόντων και των σχεδιασμών πίσω από τον πρόθυμο αυτό λαγό της «Δύσης» καθίσταται σαφέστερο. Ήδη, η Τσεχία και οι Βαλτικές Δημοκρατίες έχουν σπεύσει να «αγκαλιάσουν» την πρόταση Μακρόν για πιθανή αποστολή ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων και επισήμως (ανεπισήμως υπάρχουν ήδη), προκειμένου να πολεμήσουν εναντίον της Ρωσίας. Ο δε Μπάιντεν, στην πρόσφατη ομιλία του στο Κογκρέσο επανέλαβε ότι πρέπει να γίνει κάθε τι δυνατόν προκειμένου να ηττηθεί η Ρωσία, παρομοιάζοντας τον εαυτό του με τον πρόεδρο Ρούσβελτ και την αντίστοιχη ομιλία του τελευταίου το 1941. Ο ίδιος ο Μακρόν σε κλειστή σύσκεψη με υψηλότατους αξιωματούχους της Γαλλίας επανέλαβε τα όσα είχε πει δημοσίως και μάλιστα επιχειρηματολόγησε περαιτέρω υπέρ της πιθανής αποστολής στρατευμάτων στην Ουκρανία.

Δεν πρόκειται μόνο για ομιλίες και τοποθετήσεις εσωτερικής κατανάλωσης, παρότι έχουν και αυτόν το χαρακτήρα. Παρεμπιπτόντως, η εκφώνηση μιας ομιλίας επί της διεθνούς κατάστασης για εσωτερική κατανάλωση κάθε άλλο παρά παρήγορη συνθήκη είναι. Αντιθέτως, όπως εξηγούμε πιο κάτω, υπό όρους μπορεί να οδηγεί ακόμα ταχύτερα στη σύγκρουση. Αυτό το οποίο κατά βάση συμβαίνει είναι ότι η «Δύση» παρά τις εσωτερικές της διαφωνίες, προσανατολίζεται σταθερά προς την ανατροπή της κατάστασης στο πεδίο, με δεδομένο ότι αυτή κλίνει σταθερά υπέρ της Ρωσίας. Αντί, με άλλα λόγια, έστω και τώρα, μετά από οχτώ χρόνια καταστροφής και θανάτου, η «Δύση» να αποδεχτεί ότι η παράταση του πολέμου είναι πολύπλευρα καταστροφική, ότι η Ουκρανία δεν μπορεί να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο και ότι ο κίνδυνος μιας κατακλυσμιαίας σύγκρουσης μεγαλώνει, ετοιμάζεται να κλιμακώσει περισσότερο τη σύγκρουση ή έστω να απειλήσει ότι θα το πράξει και μάλιστα με πειστικό τρόπο, ούτως ώστε να δυσχεράνει τη ρωσική νίκη ή και να την ανατρέψει.

Για να καταλάβουμε το διακύβευμα, είναι χρήσιμο να θυμηθούμε το πώς οι ΗΠΑ έχουν αντιδράσει απέναντι σε πολύ λιγότερο αξιόπιστες ή και ανύπαρκτες απειλές, μέσα από το δόγμα του προληπτικού πολέμου. Το γεγονός ότι εγκατέστησαν στο κέντρο των διεθνών σχέσεων (όχι μόνο οι ΗΠΑ, αλλά κατεξοχήν αυτές) την προσέγγιση πως εν όψει επαπειλούμενης στρατιωτικής επίθεσης το υποψήφιο θύμα της μπορεί να δράσει με στρατιωτικό τρόπο προληπτικώς. Φυσικά ο όρος «επαπειλούμενη», από τις ίδιες τις ΗΠΑ και όχι μόνο έχει τύχει εξαιρετικώς διασταλτικών ερμηνειών ως προς τη χρονικότητά του. Όταν λοιπόν μια πυρηνική δύναμη απειλεί να στείλει στρατιωτικές της δυνάμεις εναντίον μιας άλλης, όταν προστίθενται και άλλες χώρες στη συμμαχία των προθύμων του νεκροταφείου, τότε το κράτος που δέχεται την απειλή, ως πότε θεωρούμε ότι δεν θα αντιδρά;

Ναι, η Ρωσία δεν θα εξαπολύσει (κατά πάσα πιθανότητα) μια κατακλυσμιαία πυρηνική επίθεση εναντίον του ΝΑΤΟ, μόνο με βάση τις απειλές για νατοϊκό στρατό εναντίον της. Αλλά αφενός δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι, αφετέρου συμβαίνει κάτι πιο επικίνδυνο. το οποίο φέρνει την κατακλυσμιαία κλιμάκωση εγγύτερα: οι ΝΑΤΟϊκοί για άλλη μια φορά (όπως και το 2014) ερμηνεύουν το γεγονός ότι η Ρωσία δείχνει ψυχραιμία ως αδυναμία και επομένως είναι πιθανότερο να αυξήσουν το βαθμό εμπλοκής τους, ιδίως με δεδομένο ότι οι ρωσικές δυνάμεις έστω αργά προελαύνουν. Η Ρωσία από την άλλη, μη θέλοντας να κλιμακώσει εναντίον του ΝΑΤΟ, αλλά και μην μπορώντας να υποχωρήσει από το στόχο του πλήρους ελέγχου της Ουκρανίας, όσο καθυστερεί την πειστική αποτροπή από πλευράς της, τόσο αυξάνει το κόστος υλοποίησης αυτής σε επόμενο χρόνο. Κοινώς, θα πρέπει να αντιδράσει πολύ οξύτερα, πολύ πιο κατακλυσμιαία, όταν θα δει την αμεσότερη νατοϊκή εμπλοκή να λαμβάνει χώρα. Η μία πλευρά και εν προκειμένω η «Δύση» μετράει την άλλη κάνοντας το εξής λάθος: θεωρεί ότι η ίδια μπορεί να κλιμακώσει ή να απειλήσει ότι θα κλιμακώσει πέρα από τα όρια της λογικής (όπως αυτά που υπήρχαν κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου), ενώ η απέναντι πλευρά θα μείνει δεσμευμένη στα εν λόγω όρια. Προκειμένου μάλιστα η «Δύση» να πείσει τους λαούς της να δεχτούν το κόστος μιας τέτοιας απειλής ή κλιμάκωσης, ενσωματώνει διαρκώς περισσότερο στο εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι τον αντιρωσισμό. Εξ ου και πιο πάνω είπαμε ότι το να εξαπολύονται πολεμικές απειλές για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης κάθε άλλο παρά παρήγορο είναι: δείχνει ότι η ηγεσία της Γαλλίας, από κοινού με άλλους τυχοδιώκτες ηγέτες, αποπειρώνται να εντάξουν τον πόλεμο στο εσωτερικό εκλογικό τους παιχνίδι ή ακόμα και (ας το κρατήσουμε αυτό) να το καταστήσουν άλλοθι σε ένα παιχνίδι πολιτειακών εκτροπών και κρίσεων. Η ευελιξία τους επομένως μειώνεται διαρκώς τόσο λόγω της διεθνοπολιτικής κλιμάκωσης, όσο και εξαιτίας του εσωτερικού τυχοδιωκτισμού τους.

Πηγή: kosmodromio.gr