Ο ποταμός Μισισιπής κινδυνεύει με bottleneck για τρίτη συνεχή χρονιά, καθώς ο ζεστός, ξηρός ανοιξιάτικος καιρός και η χαμηλή χιονοστρωμνή του χειμώνα περιορίζουν την ποσότητα νερού που τροφοδοτεί τον ποταμό, σύμφωνα με την Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας των ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ θα καταγράψουν θερμότερες του μέσου όρου θερμοκρασίες από τον Απρίλιο έως τον Ιούνιο και για πρώτη φορά από το 2021 δεν υπάρχει καμία περιοχή που να κινδυνεύει από μεγάλες πλημμύρες, σύμφωνα με το Spring Outlook report της υπηρεσίας, που εκδόθηκε την Πέμπτη 21 Μαρτίου. Οι συνθήκες ξηρασίας αναμένεται να διατηρηθούν ή να επιδεινωθούν σε τμήματα των Μεγάλων Πεδιάδων και των Βραχωδών Ορέων.

Ο Μισισιπής αποτελεί μια ζωτικής σημασίας αρτηρία μεταφοράς εμπορευμάτων από μια περιοχή που αντιπροσωπεύει το 92% των αγροτικών εξαγωγών των ΗΠΑ. Όμως η εν λόγω υδάτινη οδός, όπως και άλλες ζωτικής σημασίας εμπορικές αρτηρίες, συμπεριλαμβανομένης της Διώρυγας του Παναμά, είναι όλο και πιο ευάλωτη στην κλιματική αλλαγή.

Παρ’ όλα αυτά, οι εμπειρογνώμονες της Εθνικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας σημειώνουν ότι δεν είναι βέβαιο τι θα συμβεί με τα επίπεδα των υδάτων του Μισισιπή αργότερα μέσα στο έτος και ότι οι συνθήκες πρέπει να παρακολουθούνται κατά τους επόμενους μήνες.

Πηγή: naftikachronika.gr

'Ενα 24ωρο πριν την επέτειο της ελληνικής εθνεγερσίας, στην Αργεντινή γιορτάζεται μια άλλη επέτειος. Εκεί όμως δεν βγάζουν τα τανκς στους δρόμους, παρά διαδηλώνουν εναντίον τους. Στις 24 Μαρτίου του 1976, με τη βοήθεια της CIA, ανατρέπεται η κυβέρνηση της Ισαβέλλα Περόν και εγκαθιδρύεται η δικτατορία Βιδέλα. Με την αποκατάσταση της δημοκρατίας η ημερομηνία αυτή γίνεται ετήσιο ραντεβού, με δεκάδες χιλιάδες να διαδηλώνουν κάθε χρόνο για τη δημοκρατία, τα θύματα της δικτατορίας και την κοινωνική δικαιοσύνη. Στη χώρα η ημέρα είναι γνωστή ως «Ημέρα Μνήμης για την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη» ενώ από το 2006 είναι και επίσημη αργία. Η φετινή επέτειος όμως έχει πολύ διαφορετικά (και αναβαθμισμένα) χαρακτηριστικά. Για πρώτη φορά από την αποκατάσταση της δημοκρατίας, η χώρα κυβερνάται από αρνητές των εγκλημάτων της χούντας, με πολλούς υπουργούς να είναι ανοιχτά νοσταλγοί και απολογητές του Βιδέλα. Σε συνδυασμό με την οικονομική ασφυξία που βιώνει συντριπτικό ποσοστό του λαού της Αργεντινής, οι δρόμοι πλημμύρισαν από διαδηλωτές, οι οποίοι στοχοποίησαν τον νεοφιλελεύθερο πρόεδρο Χαβιέρ Μιλέι.

Μια κοινωνία σε απελπισία

Μετά από τρεις μήνες διακυβέρνησης, ο Χαβιέρ Μιλέι έχει ήδη έργο να επιδείξει – αν και όχι στην κλίμακα στην οποία θα επιθυμούσε. Η ναυαρχίδα των πολιτικών του, το περίφημο νομοθέτημα Omnibus βρήκε τοίχο αντίστασης, στην αρχή από τα συνδικάτα και τη μαζική απεργία τους και ύστερα από τους κυβερνήτες των επαρχιών και την Άνω Βουλή. Παρόλο που η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να επιβάλλει τις νεοφιλελεύθερες λύσεις της στα χρόνια προβλήματα της αργεντινής οικονομίας, κατόρθωσε να ακυρώσει μια σειρά νόμων και κανόνων που προστάτευαν τους καταναλωτές από τον πληθωρισμό. Η απότομη αύξηση των τιμών μαζί με την υποτίμηση του πέσο κατά 50% (Δεκέμβριος ’23) δημιούργησε ένα ανυπόφορο οικονομικό πλαίσιο για την πλειοψηφία του λαού της ταλαίπωρης αυτής χώρας. Μετά από δεκαετίες αλλεπάλληλων οικονομικών κρίσεων, η κοινωνική κατάσταση η οποία έχει δημιουργηθεί είναι εκρηκτική: με λίγα λόγια, είναι όλοι στα κάγκελα…

Η υποτίμηση του πέσο το σταθεροποίησε για πρώτη φορά εδώ και χρόνια και παρέσυρε προς τα κάτω μέχρι και τη μαύρη αγορά του λεγόμενου «μπλέ δολαρίου», δηλ. την παράλληλη (και προνομιακή) ισοτιμία του πέσο με το δολάριο ΗΠΑ που οδηγούσε τον κόσμο στη μαύρη αγορά. Τα πρώτα στοιχεία δείχνουν πως ο συνηθισμένος στα σκαμπανευάσματα λαός αρχίζει και εμπιστεύεται ξανά το νόμισμα, ένα σημαντικό στοίχημα που φαίνεται να κερδίζει η κυβέρνηση. Όμως το κοινωνικό κόστος είναι τεράστιο.

Όταν ο Μιλέι ανέλαβε τον προεδρικό θώκο, το 40% του πληθυσμού ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας: σήμερα το ποσοστό ξεπερνά το 52%. Με τον πληθωρισμό να βρίσκεται στο 276,20% (για να αντιληφθούμε τα μεγέθη, στην Ελλάδα είναι 3,2%), οι διαρκείς ανατιμήσεις εξανεμίζουν το εισόδημα, ενώ τον Απρίλιο ξεκινούν οι αυξήσεις στα μέσα μαζικής μεταφοράς (μετά την κατάργηση των κρατικών επιχορηγήσεων) με το εισιτήριο να πηγαίνει από τα 56 στα 574 πέσο, για να αγγίξει σταδιακά μέχρι τον Ιούνιο τα 757 πέσο. Ταυτόχρονα οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα μειώνονται κατά 11%: πρόκειται για τη μεγαλύτερη μείωση μισθών τα τελευταία τριάντα χρόνια ενώ προβλέπεται και αύξηση της ανεργίας, με την κυβέρνηση να μην ανανεώνει τις 20 χιλιάδες από τις 50 χιλιάδες συμβάσεις δημοσίων υπαλλήλων που λήγουν άμεσα, σε συνδυασμό με το πάγωμα νέων προσλήψεων. Τα συνδικάτα έχουν δηλώσει έτοιμα να παλέψουν για τους συναδέλφους τους, σε συνέχεια και των μαζικών κινητοποιήσεων των προηγούμενων μηνών.

Η κατάσταση έχει οδηγήσει σε όξυνση των αντιθέσεων της Αργεντινής, με τα πιο μαύρα στοιχεία να βγαίνουν στην επιφάνεια. Λίγο πριν την επέτειο της 24ης Μαρτίου, υποστηρικτικές του ακροδεξιού προέδρου εισέβαλαν στο σπίτι τηςSabrina Bölke, μιας ακτιβίστριας ανθρωπίνων δικαιωμάτων που συμμετέχει στο H.I.J.O.S. (Γιοί και κόρες για την Ταυτότητα και τη Δικαιοσύνη ενάντια στη Λήθη και τη Σιωπή), οργάνωση συγγενών των περίπου 30.000 εξαφανισμένων της δικτατορίας Βιδέλα. Η Sabrina δεν ήταν προεξέχον στέλεχος της οργάνωσης και δεν φανταζόταν ποτέ πως θα γίνει στόχος τέτοιας επίθεσης. Οι άγνωστοι, αφού τη σημάδεψαν με όπλο (υπενθυμίζεται πως ο Μιλέι είναι υπέρ της οπλοκατοχής), της ανακοίνωσαν πως θα τη σκοτώσουν. Στη συνέχεια τη βασάνισαν για περίπου 20 λεπτά, αφαίρεσαν έγγραφα σχετικά με την εργασία της και έγραψαν στον τοίχο «VLLC» δηλαδή «Viva la libertad, carajo» (Ζήτω η ελευθερία γαμώτο), χαρακτηριστική έκφραση του Μιλέι.

Αγώνας για ιδεολογική ηγεμονία

Το επόμενο διάστημα τα συνδικάτα (τα οποία πλειοψηφικά έχουν πολιτικούς δεσμούς με τον περονισμό) θα σηκώσουν το βάρος της σύγκρουσης με τον Μιλέι και θα προσπαθήσουν να κατευθύνουν τις αυθόρμητες λαϊκές αντιδράσεις, αλλά και να προσφέρουν πολιτική νομιμοποίηση στην αντιπολίτευση να μπλοκάρει τα νομοσχέδια της κυβέρνησης στο Κογκρέσο. Ταυτόχρονα όμως και μια ιδεολογική μάχη αρχίζει να διαφαίνεται στην Αργεντινή, η οποία για δεκαετίες ήταν γοητευμένη από τον περονισμό.

Οι περονιστές κυβερνούσαν για 28 χρόνια, κερδίζοντας 10 από τις 14 προεδρικές εκλογές, στις οποίες έλαβαν μέρος. Ο περονισμός έδωσε έμφαση στις κοινωνικές παροχές, στην οικοδόμηση ενός παρεμβατικού κράτους, το οποίο μοίραζε αφειδώς επιδόματα, αλλά αδυνατούσε να θέσει τις βάσεις μιας πραγματικής οικονομικής ανάπτυξης. Ως αποτέλεσμα, η Αργεντινή συσσώρευε χρέη τα οποία αδυνατούσε να πληρώσει, χρεοκοπούσε και ξανάρχιζε την οικονομική της ανάπτυξη εκτυπώνοντας άφθονο χρήμα, ώστε να διογκώσει το πελατειακό κράτος. Αυτό με τη σειρά του υποτιμούσε το πέσο και αύξανε το εξωτερικό δημόσιο χρέος το οποίο πληρώνεται σε δολάρια. Φαύλος κύκλος.

Τη δυσαρέσκεια αυτή καρπώθηκε ο Μιλέι, αλλά αντιλαμβανόμενος πως μόνο οι άσχημες μνήμες από τη διακυβέρνηση του περονισμού δεν θα τον πάνε μακριά, έχει ξεκινήσει μια μάχη για την ιδεολογική ηγεμονία στη χώρα, με τη βοήθεια συγκεκριμένων μέσων ενημέρωσης που λαμβάνουν απλόχερα επιδοτήσεις. Έχοντας ως πρότυπο την επικοινωνιακή πολιτική των Τραμπ και Μπολσονάρου, ο Μιλέι φιλοδοξεί να φτιάξει μια ικανή βάση φανατικών οπαδών, σε μια χώρα που παραδοσιακά δεν διαθέτει ιδεολογική δεξιά (μέχρι και ο δεξιός πρώην πρόεδρος Μάκρι απέφευγε να αυτοπροσδιοριστεί έτσι). Το ευήκοον ους βρέθηκε στους νοσταλγούς της δικτατορίας Βιδέλα, γεγονός που εξηγεί και τις αναθεωρητικές προσεγγίσεις του κυβερνητικού επιτελείου στην αποτίμηση της χούντας.

Ήδη η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει τη μετονομασία του εμβληματικού για το Μπουένος Άιρες «Πολιτιστικού Κέντρου Κίρχνερ» (ο περονιστής Νέστορ Κίρχνερ υπήρξε πρόεδρος την περίοδο 2003-2007)μ ενώ μεγάλο βάρος δίνεται στο να πειστεί το κοινό πως οι αριστερές κοινωνικές πολιτικές γεννούσαν διαφθορά και οδήγησαν τη χώρα στα βράχια. Ο ίδιος ο Μιλέι δήλωσε στο Νταβός τον περασμένο χειμώνα πως ο κόσμος βρίσκεται υπό σοσιαλιστική ιδεολογική ηγεμονία και πως πρέπει να τον σώσουμε.

Η αδυναμία της αριστεράς των περονιστών να δώσουν ριζοσπαστικές λύσεις στα δομικά προβλήματα της Αργεντινής σίγουρα έχει μετατοπίσει το ιδεολογικό κέντρο στο εσωτερικό της χώρας. Ενώ για δεκαετίες ο αυτοπροσδιορισμός «Δεξιά» αφορούσε μόνο μικρές ομάδες ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων, με εθνικιστικές και θρησκευτικές αφετηρίες (δηλαδή Ευαγγελιστές), η κατάσταση σήμερα έχει αλλάξει. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν 4 στους 10 Αργεντίνους να αυτοπροσδιορίζονται ως δεξιοί. Το ενδιαφέρον όμως είναι πως δίνουν στον όρο ένα εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο από αυτό που γνωρίζουμε στην Ευρώπη. Ενώ στη Γηραιά Ήπειρο η Δεξιά είναι συνυφασμένη με τη συντήρηση, τον νόμο και την τάξη καθώς και με παραδοσιακές αξίες, η κατάσταση στην Αργεντινή είναι διαφορετική. Αντικρατική διάθεση και αντισυστημική στάση είναι οι βασικοί άξονες στους οποίους οικοδομείται η ιδεολογική ταυτότητα του 40% των Αργεντίνων. Δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί δεν οδηγούνται στον Μιλέι από φόβο και συντήρηση, αλλά από έναν ριζοσπαστισμό που δεν βρίσκει διέξοδο. Σε ένα απτό παράδειγμα, το «Κοσμοδρόμιο» συνάντησε ψηφοφόρους του Μιλέι στην επαρχία της Αργεντινής, οι οποίοι είχαν έντονη αντικατασταλτική διάθεση – παραδοσιακό χαρακτηριστικό της Αριστεράς. Για αυτούς τους δεξιούς όμως, οι υπεράριθμοι αστυνομικοί που βρίσκονται κυριολεκτικά παντού στα αστικά κέντρα της χώρας δεν αντιπροσωπεύουν παρά το πελατειακό κράτος του αριστερού περονισμού. Εξ ού και αναφωνούν: «Τι τους θέλουμε τόσους μπάτσους;».

Η εκλογή Μιλέι λοιπόν υποπτευόμαστε πως δεν είναι τόσο νίκη της συντήρησης, αλλά ήττα της Αριστεράς. Ο Μιλέι (ή έστω οι συνεργάτες του) φαίνεται να το αντιλαμβάνεται αυτό και προσπαθεί να εισαγάγει νέες αφηγήσεις στο δημόσιο λόγο, που θα ενισχύουν το ιδεολογικό του οικοδόμημα ως προϋπόθεση για μια πιο μόνιμη αλλαγή πολιτικού μοντέλου στη χώρα. Η διαδικασία που ξεκινά είναι αρκετά δύσκολη, γιατί τα ριζοσπαστικοποιημένα τμήματα των ψηφοφόρων του ήδη αντιδρούν στις πολιτικές του: στους δρόμους του Μπουένος Άιρες εύκολα εντοπίζει κανείς ψηφοφόρους του Μιλέι, οι οποίοι τώρα διαδηλώνουν με πάθος εναντίον του.

Σε μια ανάλογη διαδικασία στη Βραζιλία, βρέθηκε ο Λούλα να τραβήξει πίσω στο προοδευτικό στρατόπεδο τμήματα του δυσαρεστημένου λαού. Το δράμα της Αργεντινής είναι πως δεν διαφαίνεται για την ώρα η δύναμη αυτή που θα οδηγήσει τις φαβέλες ή την οικονομικά βαλτωμένη επαρχία μακριά από τη δημαγωγική γοητεία της ακροδεξιάς. Ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος για τους περονιστές που φαίνεται να πάσχουν από την αρρώστια της ευρωπαϊκής αριστεράς: από doers έχουν γίνει talkers.

Πηγή: kosmodromio.gr

Παρόμοια συμβάντα σε Κίνα και Αργεντινή - Οι ειδικοί εκπέμπουν SOS για την ασφάλεια γεφυρών που δεν ανταποκρίνονται στις σημερινές ανάγκες

Η σοκαριστική κατάρρευση της γέφυρας στη Βαλτιμόρη με 6 νεκρούς. Μία γέφυρα που κόπηκε στα δύο στην Κίνα με απολογισμό 5 νεκρούς. Και οι ζημιές σε γέφυρα της Αργεντινής. 

«Πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτή η γέφυρα κατασκευάστηκε πριν από 50 χρόνια και τα πλοία εκείνη την εποχή ήταν ένα κλάσμα του μεγέθους αυτού που είναι σήμερα το DALI», δήλωσε στο CNN ο Sal Mercogliano, ειδικός σε θέματα ναυτιλίας. «Και το DALI δεν είναι καν ένα μεγάλο πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων, υπάρχουν πολύ μεγαλύτερα πλοία που βρίσκονται εκεί έξω», πρόσθεσε. «Έτσι από πολλές απόψεις έχουμε υποδομές που χτίστηκαν για μία άλλη εποχή» εξήγησε.

Τα περιστατικά σε Κίνα και Αργεντινή

Το περιστατικό στην Κίνα έλαβε χώρα στα τέλη Φεβρουαρίου, όταν ένα φορτηγό πλοίο έπεσε στη γέφυρα Lixinsha στο Δέλτα του ποταμού Pearl, στη νότια επαρχία Γκουανγκζου- έναν σημαντικό διεθνή ναυτιλιακό κόμβο και βιομηχανική καρδιά της χώρας. Δραματικές φωτογραφίες από τα επακόλουθα έδειχναν τη γέφυρα χωρισμένη στα δύο. Ο κρατικός ραδιοτηλεοπτικός σταθμός CCTV ανέφερε ότι οι εργασίες ενίσχυσης στη γέφυρα λόγω δομικών ανησυχιών είχαν αναβληθεί επανειλημμένα τα τελευταία χρόνια.

Και έναν μήνα νωρίτερα, ένα μεγάλο φορτηγό πλοίο προσέκρουσε στις γέφυρες Zárate–Brazo Largo που διασχίζουν τον ποταμό Πράνα στην Αργεντινή, σύμφωνα με το κυβερνητικό πρακτορείο ειδήσεων Télam, προκαλώντας σοβαρές ζημιές στο πλοίο και στη γέφυρα, η οποία όμως δεν κατέρρευσε.

Αν και στα χαρτιά αυτά τα περιστατικά μπορεί να φαίνονται παρόμοια- ένα μεγάλο πλοίο που χτυπά μια γέφυρα– μπορεί οι παράγοντες που οδήγησαν στα ατυχήματα να διαφέρουν αισθητά, εξηγεί ο Bassem O. Andrawes, καθηγητής δομικής μηχανικής στο University of Illinois και ειδικός στις καταρρεύσεις γεφυρών.

Για παράδειγμα, το περιστατικό στην Κίνα φαίνεται να δείχνει το σκάφος να χτυπά το σώμα της γέφυρας, και όχι τους πυλώνες της – τις κάθετες στήλες που κρατούν ψηλά τη δομή- κάτι που υποδεικνύει ότι «το πλοίο είχε ένα ορισμένο ύψος που αγνοήθηκε». Οι προκαταρκτικές έρευνες για τη σύγκρουση υποδηλώνουν επίσης ότι το ατύχημα προκλήθηκε από «ακατάλληλη συμπεριφορά του πληρώματος του σκάφους», σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο China Daily.

Αντίθετα, στο παράδειγμα της Βαλτιμόρης, το κανάλι και η γέφυρα είναι αρκετά φαρδιά και ψηλά για να φιλοξενήσουν μεγάλα σκάφη – και το φορτηγό πλοίο χτύπησε τον πυλώνα της γέφυρας, όχι την ίδια τη γέφυρα.

Όταν τα σκάφη χτυπούν στον πυλώνα, μπορεί να είναι «καταστροφικό», επειδή αυτό είναι το πιο αδύναμο σημείο της γέφυρας.
Ανάγκη για καλύτερες υποδομές

Υπάρχουν τρόποι για την πρόληψη αυτού του είδους των καταστροφών – ή τουλάχιστον για την ελαχιστοποίηση της ζημιάς.

Πρόσθετες κατασκευές όπως προφυλακτήρες μπορούν να προστεθούν σε γέφυρες, κάτω από το νερό και μακριά από το οπτικό πεδίο, εκτρέποντας τα πλοία που πλησιάζουν πολύ κοντά.

Πολλά λιμάνια και πλωτές οδοί χρησιμοποιούν επίσης «δελφίνια» – κατασκευές που έχουν τις ρίζες τους στον βυθό ή την κοίτη του ποταμού, που εκτείνονται πάνω από το νερό, συνήθως κατασκευασμένες από ξύλο ή χάλυβα. Αν και χρησιμοποιούνται συχνά ως σημείο πρόσδεσης πλοίων, μπορούν επίσης να προστατεύσουν τις γέφυρες από το να χτυπηθούν από πλοία – με τη γέφυρα Sunshine Skyway να είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Ο Andraws πρόσθεσε ότι οι γέφυρες θα πρέπει να κατασκευάζονται με πρόσθετα προστατευτικά στον σχεδιασμό τους – έτσι ώστε όταν ένα στοιχείο καταρρέει, άλλα να μπορούν να αντέχουν το φορτίο.

Πηγή: naftemporiki.gr

Μεγάλη ανασκόπηση δεδομένων επιβεβαιώνει ότι οι λιγότερες ώρες ύπνου από αυτές που συνιστούν οι ειδικοί, αποτελεί παράγοντα κινδύνου για την εμφάνιση υψηλής αρτηριακής πίεσης.

Τα δεδομένα 16 μελετών που διεξήχθησαν από το 2000 έως το 2023 και αφορούσαν πάνω από 1 εκατομμύριο άτομα σε έξι χώρες, αποκάλυψαν αύξηση κατά 7% του κινδύνου υπέρτασης μεταξύ των ατόμων που κοιμούνταν λιγότερο από επτά ώρες κάθε βράδυ.

Οι άνθρωποι που κοιμόντουσαν κατά μέσο όρο πέντε ώρες τη νύχτα, αντιμετώπιζαν αυξημένο κατά 11% κίνδυνο υπέρτασης συγκριτικά με τους ανθρώπους που κοιμόντουσαν τις συνιστώμενες επτά ή οκτώ ώρες, ανέφεραν οι ερευνητές στο Καρδιολογικό Κέντρο της Τεχεράνης στο Ιράν.

«Με βάση τα επικαιροποιημένα στοιχεία, όσο λιγότερο κοιμάστε -δηλαδή λιγότερο από επτά ώρες την ημέρα- τόσο πιο πιθανό είναι να αναπτύξετε υψηλή αρτηριακή πίεση στο μέλλον», δήλωσε ο επικεφαλής της μελέτης Kaveh Hosseini, επίκουρος καθηγητής καρδιολογίας στο κέντρο.

«Είδαμε μια τάση μεταξύ της μεγαλύτερης διάρκειας ύπνου και του αυξημένου κινδύνου εμφάνισης υψηλής αρτηριακής πίεσης, αλλά δεν ήταν στατιστικά σημαντική. Οι 7-8 ώρες ύπνου κάθε βράδυ, όπως συνιστούν οι ειδικοί, μπορεί να είναι η καλύτερη διάρκεια για την καρδιά σας».

Ο ύπνος και η υγεία της καρδιάς των ατόμων που συμμετείχαν στις 16 μελέτες παρακολουθήθηκαν για μια μέση περίοδο πέντε ετών (από 2,4 έως 18 χρόνια, ανάλογα με τη μελέτη). Οι ερευνητές έλαβαν υπόψιν παράγοντες καρδιακού κινδύνου, όπως είναι η ηλικία, το φύλο, η εκπαίδευση, το βάρος και το αν οι άνθρωποι κάπνιζαν ή όχι.

Η επιβλαβής επίδραση του λιγοστού ύπνου στην αρτηριακή πίεση φάνηκε να διαφέρει μεταξύ των δύο φύλων.

«Ο πολύ λίγος ύπνος φαίνεται ότι είναι πιο επικίνδυνος για τις γυναίκες. Η διαφορά είναι στατιστικά σημαντική, αν και δεν είμαστε σίγουροι ότι είναι κλινικά σημαντική και θα πρέπει να μελετηθεί περαιτέρω. Αυτό που βλέπουμε είναι ότι η έλλειψη καλών συνηθειών ύπνου μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο υψηλής αρτηριακής πίεσης, η οποία μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για καρδιακές παθήσεις και εγκεφαλικά επεισόδια».

Οι ακριβείς λόγοι που συνδέουν τον κακό ύπνο με τους καρδιακούς κινδύνους δεν είναι σαφείς. Αλλά η ομάδα του Hosseini πιστεύει ότι πολλοί παράγοντες θα μπορούσαν να παίζουν ρόλο, όπως η υπερκατανάλωση τροφής, η κατανάλωση αλκοόλ, η εργασία σε νυχτερινή βάρδια, η χρήση ορισμένων φαρμάκων, το άγχος, η κατάθλιψη, η άπνοια ύπνου ή άλλες διαταραχές ύπνου.

Ειδικά η υπνική άπνοια, αποτελεί γνωστό παράγοντα κινδύνου για καρδιακά προβλήματα και ο Hosseini συμβουλεύει όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα ύπνου να εξετάζονται για υπνική άπνοια.

Τα ευρήματα θα παρουσιαστούν στις 7 Απριλίου στο ετήσιο συνέδριο του Αμερικανικού Κολλεγίου Καρδιολογίας στην Ατλάντα.

Πηγή: healthday.com

Πηγή: onmed.gr

▸ Πραγματική μείωση μισθών 34,23% το 2022 σε σχέση με το 2009

Μετά από ενάμιση μήνα «διαβούλευσης» μεταξύ υπουργείου Εργασίας και εργοδοτικών φορέων, με «γλάστρα» την κυβερνητική και εργοδοτική ΓΣΕΕ, η κυβέρνηση αναμενόταν να ανακοινώσει την Παρασκευή την απόφασή της για τον νέο κατώτατο μισθό. Σύμφωνα με όσα διαρρέουν οι κυβερνητικοί ο κατώτατος μισθός θα πάει από τα 667 γύρω στα στα 700-710 ευρώ καθαρά (820-840 μεικτά). Το επιπλέον ποσό που θα δουν στην τσέπη τους περίπου 600.000 εργαζόμενοι είναι όμως τραγικά ανεπαρκές απέναντι στην κλοπή στο εργατικό εισόδημα των τελευταίων χρόνων, με την απογείωση των τιμών αγαθών και υπηρεσιών, από τρόφιμα και καύσιμα μέχρι στέγαση, ρεύμα, τηλεπικοινωνίες. Όπως ήταν αναμενόμενο, η αύξηση αυτή κινήθηκε στα όρια «της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας», δηλαδή της διαφύλαξης των κερδών για το μεγάλο κεφάλαιο. Δεν είναι τυχαίο ότι η κυβερνητική απόφαση δεν διαφοροποιήθηκε ουσιαστικά από τις γλίσχρες προτάσεις των εργοδοτικών φορέων ΣΕΒ, ΣΕΤΕ κ.α. για μισθούς κοντά στα 800 μεικτά, παρά τα τεράστια κέρδη τους και κινείται οριακά υψηλότερα του επίσημου πληθωρισμού του 2023 (3,5%).

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για την «τέταρτη αύξηση» αλλά η αλήθεια είναι ότι ο κατώτατος μισθός παραμένει καθηλωμένος κάτω και από τα επίπεδα του 2010, τότε που ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, τον «πετσόκοψαν» άγρια, πάγωσαν τις τριετίες, την υποχρεωτικότητα των συμβάσεων και την αρχή της ευνοϊκότερης σύμβασης και αποφάσισαν ο εκάστοτε υπουργός Εργασίας να καθορίζει το ύψος του κατώτατου μισθού (καθεστώς που δεν άγγιξε ούτε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ). Το μόνο που έκανε η παρούσα κυβέρνηση ήταν να «ξεπαγώσει» τις τριετίες, πετώντας όμως στον κάλαθο 12 χρόνια δουλειάς των μισθωτών.

"Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα βρίσκονται στην όγδοη χειρότερη θέση στην ΕΕ, συγκρίνοντας το ύψος του κατώτατου μισθού σε μονάδες αγοραστικής δύναμης"

Ποια είναι όμως η αλήθεια για τον νέο κατώτατο μισθό και τις πραγματικές εργατικές ανάγκες για επιβίωση; Σύμφωνα με το ΚΕΠΕ, ο μέσος ετήσιος μεικτός μισθός, προσαρμοσμένος για πλήρη απασχόληση ανά εργαζόμενο, αυξήθηκε στην Ελλάδα κατά 3,8% (5,1% στην ΕΕ27) το 2022 και διαμορφώθηκε στα 16.661 ευρώ όταν στην ΕΕ27 ήταν 35.329 ευρώ. Συνυπολογίζοντας όμως το γενικό επίπεδο τιμών, προκύπτει ότι, σε σταθερές τιμές 2015, ο μέσος μισθός μειώθηκε κατά 5,1% στην Ελλάδα το 2022! Σε σχέση με το 2009, όταν ο μέσος ετήσιος μεικτός μισθός ήταν στα υψηλότερα επίπεδα στην Ελλάδα, έχει επέλθει μία ονομαστική αθροιστική καθίζηση 22,85% το 2022, ενώ αν λάβουμε υπόψη το γενικό επίπεδο τιμών, τότε η πραγματική μείωση, ανέρχεται στο 34,23% το 2022!

Τον Φλεβάρη του 2023 (ΕΦΚΑ), ο μέσος πραγματικός μεικτός μισθός όλων των εργαζομένων είναι 1.038,23 ευρώ, όταν τον αντίστοιχο μήνα του 2010 ήταν τα 1.417,84 ευρώ, μειωμένος δηλαδή κατά 26,77%. Την ίδια χρονιά, δε, το 31% των εργαζομένων αμειβόταν με ονομαστικό μισθό έως 800 ευρώ, 1 στις 2 προσλήψεις αφορούσε ευέλικτη απασχόληση, και 122.000 εργαζόμενοι έκαναν και δεύτερη δουλειά για να τα βγάλουν πέρα, υπερτριπλάσιοι σε σχέση με το 2013.

Όσον αφορά στην αγοραστική δύναμη, οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα βρίσκονται στην όγδοη χειρότερη θέση στην ΕΕ, συγκρίνοντας το ύψος του κατώτατου μισθού σε μονάδες αγοραστικής δύναμης – ΜΑΔ (ΙΝΕ ΓΣΕΕ). Μάλιστα ο μηνιαίος μισθός στην Ελλάδα σε ΜΑΔ είναι πιο κάτω και από χώρες όπως Ρουμανία, Κροατία και Πολωνία. Ενώ το 2022 η χώρα εμφάνιζε το πέμπτο υψηλότερο ποσοστό εργαζομένων σε κίνδυνο φτώχειας μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ.

Κανένας μισθός κάτω από 1.200 ευρώ

Το μαχόμενο ταξικό εργατικό κίνημα δεν πρέπει να περιμένει τις «προτάσεις» της ΓΣΕΕ και τον εκτονωτικό της σχεδιασμό, με απεργίες-ντουφεκιές στον αέρα, χωρίς σχέδιο και κλιμάκωση. Τα ταξικά σωματεία καλούνται να πάρουν τον αγώνα στα χέρια τους, και ο κόσμος της εργασίας να διεκδικήσει από τα μυθικά κέρδη που αποκόμισε το κεφάλαιο κάνοντας… πάρτι με τον πληθωρισμό. Οι 500 πιο κερδοφόρες ελληνικές εταιρείες υπερδιπλασίασαν τα κέρδη τους το 2022, με τα προ φόρων κέρδη να φτάνουν τα 20 δισ. ευρώ, ενώ ειδικά οι βιομηχανίες και οι τράπεζες εκτίναξαν τα κέρδη τους, π.χ. ενέργεια-νερό (2,26 δισ. ευρώ), τηλεπικοινωνίες (1,54 δισ. ευρώ), μεταφορές (1,25 δισ. ευρώ).

«Λεφτά υπάρχουν» στα ταμεία των επιχειρήσεων, και γι αυτό οι εργαζόμενοι με αποφασιστικό αγώνα μπορούν να διεκδικήσουν αυξήσεις σε όλους τους μισθούς και τις ΣΣΕ παντού σε ρήξη με το δημοσιονομικό σφαγείο της ΕΕ και τα σύμφωνα σταθερότητας. Ώστε κανένας μισθός-σύνταξη να μην είναι κάτω από 1.200 ευρώ καθαρά, με αύξηση 30% σε όλους τους μισθούς, με Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή ώστε να προστατεύεται τα λαϊκό εισόδημα από την αχαλίνωτη ακρίβεια, με επιστροφή του 13ου – 14ου μισθού στο Δημόσιο και της 13ης – 14ης σύνταξης. Για μείωση του χρόνου εργασίας με 30ωρο ‒ 6ωρο ‒ 5ήμερο, ενάντια στη μερική απασχόληση, στις επισφαλείς, προσωρινές, ελαστικές σχέσεις εργασίας, στα σπαστά ωράρια. Για ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις και κατάργηση του µνηµονιακού νοµοθετικού πλαισίου και των νόμων Χατζηδάκη, Γεωργιάδη. Αν δεν χάσει πλούτο και ιδιοκτησία το κεφάλαιο, δεν θα κερδίσουν οι εργαζόμενοι και ο λαός.

Πηγή: prin.gr

Μελέτη της Eurobank δείχνει μείωση του όγκου των πωλήσεων στο εμπόριο αλλά και ταυτόχρονη εκτίναξη του τζίρου των επιχειρήσεων χάρη στην αισχροκέρδεια

Υπάρχει ένας αστικός μύθος σχετικά με την πραγματική οικονομία. Αυτός περιστρέφεται γύρω από το ποιος κλάδος είναι η «ατμομηχανή» της ελληνικής οικονομίας. Η συντριπτική πλειονότητα θα απαντήσει χωρίς να σκεφτεί ότι την ελληνική οικονομία «κινεί» πρώτιστα ο τουρισμός. Ομως αυτό είναι ανακριβές. Το αληθές είναι ότι η «ατμομηχανή» της ελληνικής πραγματικής οικονομίας είναι το χονδρικό και λιανικό εμπόριο, κλάδος που αριθμεί το περίπου 25% των ελληνικών επιχειρήσεων, όταν ο κλάδος των καταλυμάτων – εστίασης μόλις και μετά βίας φτάνει το 12% των επιχειρήσεων που λειτουργούν στη χώρα. Είναι αυτός ο κλάδος του εμπορίου που έχει γονατίσει περισσότερο απ’ όλους από το πνιγηρό αποτέλεσμα των πολιτικών του Κυριάκου Μητσοτάκη υπέρ των καρτέλ.
Στην πραγματικότητα έχει αυξηθεί τόσο το λειτουργικό κόστος, κυρίαρχα από την κατανάλωση ρεύματος, το οποίο σε συνδυασμό με τη ραγδαία πτώση της αγοραστικής δύναμης λόγω του πληθωρισμού της αισχροκέρδειας που υπάρχει από τον Ιούλιο του 2021 και συνεχίζεται έχουν φέρει πτώση του όγκου πωλήσεων.

Λιγότερα προϊόντα

Εδώ εισέρχεται το πρόβλημα. Στη μελέτη της Eurobank, που έχει ενταχθεί στην περιοδική έκδοση με τίτλο «7 Ημέρες Οικονομία», αναγράφεται επί λέξει ως συμπέρασμα των μελετητών: «Το 2023 λόγω των υστερόχρονων επιδράσεων του υψηλού πληθωρισμού και της μεταπανδημικής επιβράδυνσης της ζήτησης ο όγκος των πωλήσεων στο λιανικό εμπόριο μειώθηκε κατά 3,3%. Οι κατηγορίες καταστημάτων που σημείωσαν πτώση στον όγκο των πωλήσεών τους ήταν τα μεγάλα καταστήματα τροφίμων (σουπερμάρκετ 3,1%), τα καύσιμα και λιπαντικά αυτοκινήτων (1,1%), τα φαρμακευτικά – καλλυντικά (3,5%) και οριακά τα βιβλία – χαρτικά – λοιπά είδη (0,5%)».

Ωστόσο η ανάλυση εμπεριέχει και κάτι ακόμη: την τεράστια ψαλίδα μεταξύ όγκου πωλήσεων και τζίρου. Οπως εύκολα προκύπτει, τα ελληνικά νοικοκυριά πληρώνουν πολύ περισσότερα για να πάρουν λιγότερα πράγματα. Η κατάσταση μοιάζει εκρηκτική. Αρκεί να αναφέρουμε ότι στα σουπερμάρκετ ο Δείκτης Ογκου και ο Δείκτης Κύκλου Εργασιών (τζίρος) παρουσιάζουν την τετραετία 2020-24 αύξηση του όγκου πωλήσεων μόλις κατά 1,5% και αύξηση του τζίρου κατά 28,6%. Αν αφαιρέσουμε το 1,5% του όγκου πωλήσεων, εύκολα προκύπτει ότι ο πληθωρισμός της αισχροκέρδειας στα ράφια των σουπερμάρκετ προσεγγίζει σε μία τετραετία το 27,1%.

Ιδια κατάσταση προκύπτει και στην κατηγορία τρόφιμα – ποτά – καπνός, που περιλαμβάνει στην ουσία τη συντριπτική πλειονότητα όσων καταναλώνουμε και συγκεκριμένα φρούτα και λαχανικά, κρέας και προϊόντα κρέατος, ψάρια, καρκινοειδή και μαλάκια, ψωμί και είδη μπισκοτοποιίας, αρτοποιίας και ζαχαροπλαστικής, ποτά. Σε αυτή την κατηγορία ο Δείκτης Ογκου και ο Δείκτης Κύκλου Εργασιών (τζίρος) παρουσιάζουν την τετραετία 2020-24 αύξηση του όγκου πωλήσεων μόλις κατά 2,3% και αύξηση του τζίρου κατά 27,4%. Αν αφαιρέσουμε το 2,3% του όγκου πωλήσεων, εύκολα προκύπτει ότι ο πληθωρισμός της αισχροκέρδειας στα ράφια οποιουδήποτε καταστήματος πουλάει προϊόντα της κατηγορίας τρόφιμα – ποτά – καπνός προσεγγίζει σε μία τετραετία το 25,1%.

Αυτό που πρέπει όμως να τονίσουμε είναι ότι και στην κατηγορία των σουπερμάρκετ το 2023 καταγράφεται μείωση του όγκου πωλήσεων κατά 3,1%, όπως μείωση του όγκου πωλήσεων κατά 2,5% καταγράφεται και το 2022, όπου επίσης καταγράφεται και ραγδαία, εξαιτίας του πληθωρισμού της απληστίας, αύξηση της τάξης του 7,9% στον κύκλο εργασιών (τζίρος).

Το ενεργειακό κόστος

Είναι όμως όλα αυτά αποτέλεσμα άκρατης αισχροκέρδειας; Η απάντηση είναι αρνητική, καθώς εισέρχεται το λειτουργικό κόστος, το οποίο έχει εκτοξευτεί εξαιτίας του κόστους ρεύματος. Είναι η εγκληματική στα όρια της εθνικής μειοδοσίας επιλογή των Κυρ. Μητσοτάκη και Κωστή Χατζηδάκη να κλείσουν οι λιγνιτικές μονάδες παραγωγής ρεύματος. Αμεσα μας κατέστησε δέσμιους των εισαγωγών ρεύματος και μάλιστα του ρεύματος που παράγεται από φυσικό αέριο.

Για να καταλάβουμε τι συμβαίνει, στις περισσότερες των περιπτώσεων η τιμή του ρεύματος διαμορφώνεται από την τιμή του φυσικού αερίου. Αναλυτικότερα το φυσικό αέριο έρχεται πρώτο στο ενεργειακό μείγμα της «επόμενης ημέρας». Με βάση λοιπόν το target model που θεσμοθέτησαν Μητσοτάκης και Χατζηδάκης τον Νοέμβριο του 2020, η τιμή δεν διαμορφώνεται από τη συνδρομή όλων των καυσίμων του μείγματος, αλλά από την τιμή του ακριβότερου καυσίμου. Στην περίπτωσή μας εύλογα προκύπτει ότι τις περισσότερες φορές η τιμή ρεύματος στη χονδρική διαμορφώνεται από το φυσικό αέριο. Το 2023 η συμμετοχή του λιγνίτη στο εγχώριο ενεργειακό μείγμα συρρικνώθηκε περαιτέρω, σημειώνοντας ιστορικό ελάχιστο με 10,1%, όταν το 2014 η παραγωγή ενέργειας από λιγνίτη ξεπερνούσε το 54%.

Πλέον κυριαρχεί η εισαγωγή ρεύματος που παράγεται από φυσικό αέριο. Τα συστημικά ΜΜΕ πανηγυρίζουν γιατί το 2023 η χρήση αερίου μειώθηκε κατά 7,12 ΤWh, που σημαίνει ότι περιορίστηκε στις τελικές χρήσεις στο 67,8% από 73,6% το δωδεκάμηνο του 2022. Οπως εύκολα προκύπτει, η μείωση της τάξης του 5,7% δεν αλλάζει το πνιγηρό λειτουργικό κόστος μιας οικονομίας που ηλεκτροδοτείται σχεδόν στο σύνολό της.

Πηγή: documentonews.gr

Πηγή: iskra.gr

Πάντα διαβάζουμε με ενδιαφέρον τα πολιτικά άρθρα του Αντώνη Καρακούση στο “ΒΗΜΑ” και τις τοποθετήσεις του στο διαδίκτυο. Φυσικά μιλάμε για δεξιό δημοσιογράφο με μεγάλη διαδρομή που συμβαδίζει και με την εμπειρία που έχει αποκτήσει τόσα χρόνια στο κουρμπέτι.

(Αρχισε να καταξιώνεται στην δημοσιογραφική πιάτσα από τότε που υπήρξε στο “δεξιό αντίβαρο” με τα άρθρα του, στις τοποθετήσει του Γ. Βότση του Δ. Τρέμη κ.α. στις “καλές εποχές” της “Ελευθεροτυπίας”, τότε που το έντυπο αυτό είχε διευθυντή τον Σεραφείμ Φυντανίδη. Στην συνέχεια εργάστηκε σε διευθυντική θέση στην «Καθημερινή», για να αποχωρήσει απ’ αυτή και να καταλήξει στον ΔΟΛ. Σήμερα σιτίζεται από το ταμείο του Μαρινάκη).

Είναι δηλαδή ένας νηφάλιος συντηρητικός δημοσιογράφος με τα κείμενα του να απέχουν παρασάγγας από τα άρθρα των ομόσταυλων του Πρετεντέρη και Παπαχρήστου, αλλά από την άλλη σαν αστός δημοσιογράφος είναι πλήρως ευθυγραμμισμένος με τις σκοπιμότητες που προωθούν μέσα από τα ΜΜΕ οι εργοδότες του, και αυτό το είδαμε πολύ καθαρά με τις απολύσεις συναδέλφων του στον ΔΟΛ.

Πηγή: vathikokkino.gr

Σειρήνες πολέμου ηχούν από τις Βρυξέλες με την Ευρωπαϊκή Ένωση να αναπτύσσεται ταχύτατα σε μια Ένωση Πολέμου. Πάνε οι εποχές που από τις συνόδους της ΕΕ ακούγονταν απατηλά λόγια για «κοινωνικά πακέτα», «συνοχή» και «σύγκλιση» των χωρών. Τώρα λαμβάνονται αποφάσεις για αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, πακτωλό εξοπλισμών, προετοιμασία για πόλεμο και επεμβάσεις, όπως με την πολεμική επιχείρηση «Aspides» στην Ερυθρά θάλασσα. Η Πολωνία πρότεινε οι στρατιωτικές δαπάνες των κρατών-μελών της ΕΕ να φτάσουν στο 3%, πολύ πάνω ακόμα και από το 2% που απαιτεί το ΝΑΤΟ. Ήδη το 2022 οι στρατιωτικές δαπάνες στην ΕΕ είχαν αυξηθεί κατά 38% σε σχέση με το 2018, από 173,5 σε 239,7 δισ. ευρώ. Κάθε πολίτης της ΕΕ πλήρωσε το 2022 534 ευρώ κατά μέσο όρο για τις πολεμικές δαπάνες της ΕΕ!

Σε μια «πολεμική οικονομία» κάλεσε με άρθρο του ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ, στοχοποιώντας τη Ρωσία και καταλήγοντας με το ρητό των πολεμοκάπηλων: «Αν θέλουμε ειρήνη, πρέπει να προετοιμαζόμαστε για πόλεμο»! Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά, δεν πρόκειται απλά για λόγια, αλλά για συγκεκριμένη πολιτική που υλοποιείται. Αφαιρούν ήδη κοινωνικούς πόρους, θα αφαιρέσουν αύριο μαζικά και ζωές;

Οι αμετανόητοι υποστηρικτές της ΕΕ επικροτούν αυτή τη στροφή λέγοντας πως κατακτά την αυτονομία της από τις ΗΠΑ. Η ΕΕ θέλει να υπερασπίσει τα συμφέροντα του ευρωπαϊκού κεφαλαίου και όχι των λαών και ξεκαθαρίζει πως η ευρωπαϊκή πολιτική ασφάλειας είναι συμπληρωματική του ΝΑΤΟ, το οποίο παραμένει το θεμέλιο της συλλογικής άμυνας για τα μέλη του (από τα συμπεράσματα της συνόδου).

Σε αυτές τις συνθήκες η πάλη ενάντια στην πολεμική προετοιμασία και εμπλοκή στην Ευρώπη γίνεται ακόμα πιο επιτακτική. Ενισχύονται οι λόγοι ρήξης και αποδέσμευσης από την καπιταλιστική ένωση της εκμετάλλευσης και του πολέμου.

Πηγή:prin.gr

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΕ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ