Γιάννης Νικολόπουλος

Το εκλογικό 2019 ξεκίνησε με ορισμένες επικίνδυνες «λύσεις» και πολλές, ανώμαλες καταστάσεις.

Ήταν ηλίου φα­ει­νό­τε­ρον, ότι το μα­κε­δο­νι­κό θα απο­τε­λού­σε την «καλή» αφορ­μή προ­κει­μέ­νου να ανα­δια­τα­χθεί το συ­νο­λι­κό μνη­μο­νια­κό πο­λι­τι­κό σκη­νι­κό ενό­ψει των πολ­λών και διά­φο­ρων εκλο­γι­κών ανα­με­τρή­σε­ων. Ο Πάνος Καμ­μέ­νος επέ­λε­ξε ανά­με­σα στην ισχυ­ρή πι­θα­νό­τη­τα της προ­σω­πι­κής, πο­λι­τι­κής του επι­βί­ω­σης μέσα από την «αντι­σκο­πια­νή» εκ­στρα­τεία ενό­ψει των εθνι­κών εκλο­γών και την αργή κα­τρα­κύ­λα στην κοι­νο­βου­λευ­τι­κή εξα­φά­νι­ση, αν πα­ρέ­με­νε υπουρ­γός Άμυ­νας και «συμ­φω­νί­ας» των Πρε­σπών, έστω για ένα ακόμη ει­κο­σι­τε­τρά­ω­ρο μετά την πο­λυ­σή­μα­ντη επί­σκε­ψη της Άν­γκε­λα Μέρ­κελ.

Η έξο­δός του από την κυ­βέρ­νη­ση, είχε στοι­χεία πο­λι­τι­κού θε­α­τρι­νι­σμού κακής ποιό­τη­τας και συμ­βο­λι­κών μη­νυ­μά­των, αντε­γραμ­μέ­νων από τα κακά κεί­με­να του Μα­κΛού­αν, προς πάσα κα­τεύ­θυν­ση - ει­δι­κά το ότι φρό­ντι­σε να κοι­νω­νή­σει στη Μη­τρό­πο­λη της Αθή­νας, υπεν­θυ­μί­ζο­ντας προς όλους όσοι θέ­λουν να δια­βά­ζουν πίσω από τις γραμ­μές, ότι ο ίδιος και το κόμμα του (ό,τι, τέλος πά­ντων απο­μεί­νει από αυτό) είναι οι «εκλε­κτοί» πα­ρά­γο­ντες, του­λά­χι­στον της αρ­χιε­πι­σκο­πής και ση­μα­ντι­κού τμή­μα­τος της εκ­κλη­σί­ας, σε οποια­δή­πο­τε (;) μελ­λο­ντι­κή, κοι­νο­βου­λευ­τι­κή σύν­θε­ση.

Το πόσοι και πώς θα ακο­λου­θή­σουν τον Καμ­μέ­νο στην υψη­λού εκλο­γι­κού και ψη­φο­θη­ρι­κού ρί­σκου κί­νη­σή του μένει να φανεί τις επό­με­νες, εξαι­ρε­τι­κά τε­τα­μέ­νες ώρες. Όμως ήδη έχου­με ορι­σμέ­να δε­δο­μέ­να:

Πρώ­τον, ότι όλες οι εκλο­γές μέσα στο 2019 θα διε­ξα­χθούν κάτω από τη βαριά και απο­προ­σα­να­το­λι­στι­κή σκιά του μα­κε­δο­νι­κού. Την ώρα που η ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία στε­νά­ζει από τον τα­ξι­κά αι­μα­τη­ρό λο­γα­ρια­σμό της... εξό­δου από τα μνη­μό­νια, το μα­κε­δο­νι­κό παί­ζει τον ρόλο του «εθνι­κού θέ­μα­τος», που τάχα μου και δήθεν ου­δείς μπο­ρεί να αγνο­ή­σει σε έναν νέο, κάλ­πι­κο και ψευ­δε­πί­γρα­φο, κά­θε­το δια­χω­ρι­σμό ανά­με­σα σε «μα­κε­δο­νό­φρο­νες» και «μα­κε­δο­νο­μειο­δό­τες».

Δεύ­τε­ρον, ο Βαγ­γέ­λης Βε­νι­ζέ­λος που πάντα κάτι ξέρει πα­ρα­πά­νω σε τέ­τοιες κρί­σι­μες στιγ­μές και ώρες, έχει προει­δο­ποι­ή­σει ότι η κυ­βέρ­νη­ση πλέον Τσί­πρα και όχι Τσί­πρα - Καμ­μέ­νου έχει βρει τις ψή­φους τόσο για την ψήφο εμπι­στο­σύ­νης όσο και για τη «συμ­φω­νία» των Πρε­σπών. Ανα­πό­φευ­κτα τα φώτα της ρά­μπας στο κακής ποιό­τη­τας πο­λι­τι­κό θέ­α­τρο που πα­ρα­κο­λου­θού­με πέ­φτουν στο Πο­τά­μι και ίσως όχι μόνο σε αυτό. Πού έχει χαθεί εκεί­νη η ψυχή, ο έμπο­ρος βι­βλί­ων, πρό­ε­δρος του Ευ­ρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λί­ου και ητ­τη­μέ­νος σο­σιαλ­δη­μο­κρά­της στις προ­ε­δρι­κές εκλο­γές, Μάρ­τιν Σουλτς που επι­θυ­μού­σε μια κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-Πο­τα­μιού ήδη από το 2015, προ­κει­μέ­νου να μας δια­φω­τί­σει για τα μελ­λού­με­να!;

Τρί­τον, προ­φα­νώς η επί­σκε­ψη Μέρ­κελ έδρα­σε κα­τα­λυ­τι­κά, ώστε να δια­μορ­φω­θούν οι ανι­σόρ­ρο­πες «ισορ­ρο­πί­ες» της προ­ε­κλο­γι­κής ου μη και της με­τε­κλο­γι­κής πε­ριό­δου μέσα στο 2019, καθώς το εν­δια­φέ­ρον του Βε­ρο­λί­νου για τα Βαλ­κά­νια, γε­νι­κά και τη Δη­μο­κρα­τία της Μα­κε­δο­νί­ας, ει­δι­κά, είναι από πο­λι­τι­κο­στρα­τιω­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή σκο­πιά οξυμ­μέ­νο - η Γερ­μα­νία είναι, πο­σο­στιαία, η πρώτη χώρα σε επεν­δύ­σεις-επι­δρο­μές στα Σκό­πια, και κα­τό­πιν ακο­λου­θεί η Ελ­λά­δα.

Τέ­ταρ­τον, οι πο­λι­τι­κοί κλυ­δω­νι­σμοί με αφορ­μή την απο­χώ­ρη­ση Καμ­μέ­νου, τη­ρου­μέ­νων των ανα­λο­γιών, θυ­μί­ζουν τα στρα­τη­γι­κά αδιέ­ξο­δα και τις αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές και αντι­δη­μο­κρα­τι­κές λύ­σεις που επι­βλή­θη­καν, μέσα και έξω από τη χώρα, το φθι­νό­πω­ρο του 2011, με την ανάρ­ρη­ση του τρα­πε­ζί­τη Λουκά Πα­πα­δή­μου στην πρω­θυ­πουρ­γία και την τρι­κομ­μα­τι­κή τότε κυ­βέρ­νη­ση ΠΑ­ΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑ­ΟΣ ει­δι­κού σκο­πού. Κα­νο­νι­κά, αν ο Τσί­πρας χάσει την ψήφο εμπι­στο­σύ­νης, πάμε σε εκλο­γές. Κα­νο­νι­κά... Ακόμη πιο... «κα­νο­νι­κά» θα ετί­θε­το προ­κοι­νο­βου­λευ­τι­κό και συ­νταγ­μα­τι­κό ζή­τη­μα αν ο Τσί­πρας μπο­ρεί να ζη­τή­σει σή­με­ρα τέ­τοια ψήφο εμπι­στο­σύ­νης. Αλλά αυτά ανή­κουν στη σφαί­ρα της συ­νταγ­μα­τι­κής «ερ­μη­νεί­ας», που ενί­ο­τε την τρα­βούν από τα μαλ­λιά οι πο­λι­τι­κοί ταγοί της χώρας, για να υπο­κρυ­φτούν μι­κρο­πο­λι­τι­κές και μι­κρο­κομ­μα­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, ακόμη και η φι­λο­κυ­βερ­νη­τι­κή και πάλαι ποτέ αρι­στε­ρή «Αυγή» φθά­νει να υπο­νο­εί ξε­διά­ντρο­πα ότι οι εκλο­γές, δη­λα­δή οι εθνι­κές, δε... χρειά­ζε­ται να γί­νουν στον χρόνο τους! Μνη­μείο ανω­μα­λί­ας και κε­κα­λυμ­μέ­νης εκτρο­πής, όπως συ­νέ­βη και το 2011.

Πέμ­πτον και προς ώρας, τε­λευ­ταίο. Είναι πρω­το­φα­νής η κί­νη­ση του Τσί­πρα να ανα­θέ­σει το υπουρ­γείο Άμυ­νας έστω και προ­σω­ρι­νά(;) στον εν ενερ­γεία αρ­χη­γό ΓΕΕΘΑ, Απο­στο­λά­κη, συ­μπυ­κνώ­νο­ντας κατά τρόπο απί­στευ­το, τους ρό­λους της πο­λι­τι­κής και στρα­τιω­τι­κής ηγε­σί­ας στο Πε­ντά­γω­νο. Εν ενερ­γεία στρα­τιω­τι­κοί ανα­λάμ­βα­ναν υπουρ­γοί μόνο σε εξαι­ρε­τι­κά, ανώ­μα­λες πο­λι­τι­κές συν­θή­κες και στις πιο μαύ­ρες σε­λί­δες της νε­ό­τε­ρης, ελ­λη­νι­κής ιστο­ρί­ας! Ίσως όμως είναι ένα ακόμη δείγ­μα του γε­γο­νό­τος ότι το υπουρ­γείο επί ημε­ρών Τσί­πρα-Καμ­μέ­νου ήταν ολο­κλη­ρω­τι­κά αυ­το­νο­μη­μέ­νο από το Μέ­γα­ρο Μα­ξί­μου και ο Τσί­πρας προ­σπα­θεί με μια τέ­τοια κί­νη­ση να... ανα­κτή­σει τον απω­λε­σθέ­ντα «έλεγ­χο». Τι έχουν να πουν επί τού­του οι φι­λο­κυ­βερ­νη­τι­κές εφη­με­ρί­δες που τάχα μου και δήθεν κό­πτο­νται για την... ποιό­τη­τα της δη­μο­κρα­τί­ας και την...αρι­στε­ρο­σύ­νη της κυ­βερ­νη­σά­ρας τους!; Δεν ενο­χλού­νται που επι­βρα­βεύ­τη­κε με υπουρ­γείο, και με­τα­ξύ άλλων, ο αρ­χη­γός ΓΕΕΘΑ με τις πρό­σφα­τες, πο­λε­μο­χα­ρείς δη­λώ­σεις περί... ισο­πέ­δω­σης βρα­χο­νη­σί­δων στο Αι­γαίο προς χάριν της ΑΟΖ, των πε­τρε­λαί­ων, της Τοτάλ και της Έξον Μό­μπιλ;

Το 2019 ξε­κι­νά σε μια εξαι­ρε­τι­κά νο­ση­ρή, ανώ­μα­λη και ολι­σθη­ρή πο­λι­τι­κή και κυ­βερ­νη­τι­κή κα­τά­στα­ση. Το εν­δε­χό­με­νο πρό­ω­ρης, εθνι­κής κάλ­πης δεν μπο­ρεί να απο­κλει­στεί, όπως φυ­σι­κά και εκεί­νο μιας σει­ράς από επι­κίν­δυ­νων και αντι­δη­μο­κρα­τι­κών «λύ­σε­ων» στα πρό­τυ­πα του φθι­νο­πώ­ρου του 2011, με πυ­ρή­να τον Τσί­πρα, προ­σω­πι­κά, και την πρω­θυ­πουρ­γι­κή κα­μα­ρί­λα, γε­νι­κά.

Και, ανα­πό­φευ­κτα, το ζή­τη­μα που ανα­κύ­πτει είναι σε ποια κα­τά­στα­ση βρί­σκο­νται τα αντα­να­κλα­στι­κά της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς και η πο­λι­τι­κή της κι­νη­το­ποί­η­ση μπρο­στά στις τε­χνη­τές Συ­μπλη­γά­δες των «μα­κε­δο­νο­φρό­νων» και των «μα­κε­δο­νο­μειο­δο­τών» και την ανοι­χτή Χά­ρυ­βδη μιας εντε­λώς ανώ­μα­λης εκτρο­πής διά χει­ρός Αθη­νών, Βε­ρο­λί­νου, Βρυ­ξελ­λών και Ουά­σιγ­κτον.

ΠΗΓΗ: rproject.gr

Γιώργος Παυλόπουλος

Η εκκολαπτόμενη συμμαχία Σαλβίνι-Κατσίνσκι, την οποία χαιρέτισε ο Όρμπαν, θα ενταχθεί στο ίδιο σχήμα με την Λεπέν και άλλες όμορες δυνάμεις, διεκδικώντας ακόμη και τη δεύτερη θέση. Την ίδια στιγμή, το νεοφρανκικό Vox στηρίζει την κυβέρνηση της Ανδαλουσίας…

Οι μαχόμενες λαϊκές δυνάμεις και η αντικαπιταλιστική Αριστερά δεν πρέπει να υποκύψουν στις ερινύες του «δημοκρατικού τόξου»

Διάπλατα ανοίγει, μέρα με την ημέρα και όσο πλησιάζουν οι ευρωεκλογές του ερχόμενου Μαΐου, η ακροδεξιά «βεντάλια» σε ολόκληρη την Ευρώπη. Από την Ισπανία μέχρι την Ουγγαρία και από την Ιταλία μέχρι την Πολωνία, το τελευταίο διάστημα καταγράφεται έντονη κινητικότητα, με τα αποτελέσματα να είναι ήδη ορατά και να προδιαγράφουν σημαντικές αλλαγές στον πολιτικό χάρτη της Ευρωβουλής και της ΕΕ. Πρόκειται για αλλαγές οι οποίες αντανακλούν τις διεργασίες που συντελούνται τόσο στο επίπεδο των αστικών τάξεων όσο και στις κοινωνίες. Η δε αιτία τους βρίσκεται μόνο φαινομενικά στο μεταναστευτικό – που αποτελεί πρακτικά τη συγκολλητική ουσία ανάμεσα στα διάφορα μορφώματα του χώρου – και πρέπει να αναζητηθεί στην αναμόρφωση (συχνά βίαιη) του πολιτικού σκηνικού και των ισορροπιών, σε διεθνικό-πανευρωπαϊκό, αλλά και σε εθνικό επίπεδο.

Σε αυτό το φόντο, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της εβδομάδας ήταν, αναμφίβολα, η προαναγγελία της εκλογικής (και όχι μόνο) σύμπραξης ανάμεσα στην ιταλική Λίγκα του Βορρά και το κυβερνόν Κόμμα του Νόμου και του Δικαίου στην Πολωνία, που μέχρι σήμερα συμμαχούσε με τους Βρετανούς Τόρις. Η επίσκεψη του Ματέο Σαλβίνι στην Βαρσοβία και η συνάντησή του με το πραγματικό αφεντικό της εκεί κυβέρνησης, Γιάροσλαβ Κατσίνσκι, άνοιξε τον δρόμο για να ενώσουν τις δυνάμεις τους τα πιο ισχυρά κόμματα της τρίτης και πέμπτης σε μέγεθος χώρας της ΕΕ. Έτσι, καθώς έχει ήδη «κλειδώσει» η συμμαχία του Σαλβίνι με την Λεπέν – ο Εθνικός Συναγερμός της οποίας φέρεται επίσης να προηγείται στη Γαλλία, ενισχυόμενος και από πρώην στελέχη της κυβέρνησης Σαρκοζί – καθώς το ίδιο συμβαίνει με τα όμορα κόμματα Ολλανδίας και Αυστρίας και ενώ είναι πολύ πιθανό να δοθούν τα χέρια και με την Εναλλακτική για τη Γερμανία, τότε εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι το συγκεκριμένο μπλοκ θα κατέβει στις ευρωεκλογές έχοντας τοποθετήσει τον πήχη πολύ ψηλά.

Ήδη, οι προβλέψεις κάνουν λόγο για μια ομάδα που θα έχει στη σύνθεσή της 130-140 βουλευτές, σε σύνολο 705, κάτι που σημαίνει πως θα διεκδικήσει με αξιώσεις τη δεύτερη θέση από τους Σοσιαλιστές. Δεν αποκλείεται, μάλιστα, να καταφέρει να κοιτάξει στα… μάτια και τον αδιαμφισβήτητο πρώτο, δηλαδή το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, με δύο προϋποθέσεις: Η πρώτη είναι να προχωρήσει σε ανταρσία ο (για την ώρα ανήκων στο ΕΛΚ) πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, Βίκτορ Όρμπαν – ο οποίος ήδη δήλωσε ενθουσιασμένος με τη διαφαινόμενη συμμαχία Σαλβίνι-Κατσίνσκι και ευχήθηκε οι δυνάμεις που αντιτίθενται στη μετανάστευση να αλώσουν την Ευρωβουλή και την ΕΕ. Σε αυτή την περίπτωση, δεν αποκλείεται να ακολουθήσουν το παράδειγμά του και τα αντίστοιχα κόμματα της Τσεχίας και της Σλοβακίας, που επίσης ανήκουν στη λεγόμενη «Ομάδα του Βίσεγκραντ». Όσο για τη δεύτερη προϋπόθεση, έχει να κάνει με τις επιδόσεις και τη στάση της πιο πούρας Ακροδεξιάς, όπως το ουγγρικό Γιόμπικ, η ελληνική Χρυσή Αυγή, αλλά και το νεοφρανκικό Vox της Ισπανίας – το κόμμα που όχι μόνο προκάλεσε σοκ με το 11% που συγκέντρωσε στις πρόσφατες εκλογές της Ανδαλουσίας, αλλά πλέον στηρίζει την τοπική κυβέρνηση την οποία συγκρότησαν το Λαϊκό Κόμμα και οι Πολίτες. Εάν η συγκεκριμένη ομάδα στηρίξει, έστω και από… απόσταση, τους Σαλβίνι και σία, τότε όλα είναι πιθανά.
Οι εξελίξεις αυτές ρίχνουν νερό στον μύλο της θεωρίας του «δημοκρατικού τόξου», την οποία προβάλλουν συστηματικά διάφορες δυνάμεις, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Εξέχουσα θέση έχει ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν, ο οποίος επιχειρεί έτσι να κρύψει τους… μώλωπες που του έχει προκαλέσει το κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων» και τη ρετσινιά της άγριας καταστολής, η οποία δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την Ακροδεξιά. Το ίδιο χαρτί επιχειρεί να παίξει όμως και ο ΣΥΡΙΖΑ, εκμεταλλευόμενος και το ακραία αντιδραστικό προφίλ της ΝΔ, ζητώντας συσπείρωση κατά των αντιευρωπαϊκών δυνάμεων, που θέλουν να μας επιστρέψουν στις «μαύρες εποχές του μίσους».
Προφανώς, η ριζοσπαστική, αντικαπιταλιστική Αριστερά δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να εγκλωβιστεί σε παρόμοια διλήμματα και είναι αναγκαίο να αποκαλύψει στον λαό και κυρίως στο μαχόμενη τμήμα του, τις πραγματικές διαχωριστικές γραμμές και να επιχειρήσει να δώσει τη δική της εξεγερτική απάντηση.

πηγη:  prin.gr

H Goldman Sachs, αναθεώρησε προς τα κάτω τις εκτιμήσεις της για την εξέλιξη της τιμής πετρελαίου το 2019, αναφέροντας ως καταλυτικό παράγοντα την αυξημένη παγκόσμια παραγωγή.

Πιο συγκεκριμένα ο επενδυτικός κολοσσός αναμένει μια τιμή για το Brent κοντά στα $62,5/βαρέλι, μειωμένη σε σχέση με τις προηγούμενες εκτιμήσεις του που έκαναν λόγο για τιμή στα $70/βαρέλι. Σε ό,τι αφορά την τιμή του West Texas Intermediate – WTI, η Goldman Sachs προβλέπει ότι η τιμή του θα υποχωρήσει στα $55,5 το 2019.

Όπως εξηγεί η ομάδα αναλυτών του αμερικανικού οίκου, η αγορά πετρελαίου θα ισορροπήσει σε χαμηλότερο οριακό κόστος το 2019 κυρίως λόγω των αυξημένων αποθεμάτων πετρελαίου και της συνεχούς αύξησης της παραγωγής σχιστολιθικού πετρελαίου στις ΗΠΑ.

Φωτό: Pixabay

πηγη: naftikachronika.gr

Απεργιακό αγώνα διεξάγουν από τη Δευτέρα 14 Ιανουαρίου δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικοί σε σχολεία του Λος Άντζελες, για πρώτη φορά μετά από περίπου 30 χρόνια, έχοντας φτάσει σε απόγνωση για την απαξίωση των δημόσιων σχολείων από τις αρμόδιες αρχές της πολιτείας της Καλιφόρνια, έπειτα από δύο χρόνια σκληρής διαπραγμάτευσης.

Η κατάσταση στα περισσότερα σχολεία μίας από τις πολυπληθέστερες αμερικανικές μεγαλουπόλεις είχε φτάσει στο απροχώρητο εδώ και καιρό: Σχολικές αίθουσες με 40 και 45 μαθητές ανά δάσκαλο, παλιά σχολικά εγχειρίδια, σημαντικές ελλείψεις σε σχολικές βιβλιοθήκες, σχολικούς συμβούλους, νοσοκόμους, οδηγούς λεωφορείων, αμοιβές πείνας κ.ά.

Το συνδικάτο των εκπαιδευτικών του Λος Άντζελες, UTLA, ζητά μισθολογικές αυξήσεις 6,5%, περισσότερες βιβλιοθήκες, περισσότερους συμβούλους και νοσοκόμες στις σχολικές εγκαταστάσεις, μικρότερες τάξεις με λιγότερους μαθητές, λιγότερα τεστ και μορατόριουμ στη δημιουργία νέων λεγόμενων σχολείων επιλογής (charter schools), που ουσιαστικά είναι δημόσια σχολεία που εκμεταλλεύονται και διαχειρίζονται ιδιώτες με πρόσχημα τη βελτίωση των μαθητικών επιδόσεων.

Η αρμόδια σχολική διεύθυνση του Λος Άντζελες, λίγο πριν την έναρξη των απεργιακών κινητοποιήσεων πρότεινε να δώσει μισθολογικές αυξήσεις 6%, υπό τον όρο να δοθούν τμηματικά στο πλαίσιο τριετούς σύμβασης. Το συνδικάτο το αρνήθηκε, διεκδικώντας άμεσα αυξήσεις στους μισθούς και αναδρομικά από το 2017 και πραγματοποίησε πορεία διαμαρτυρίας και συγκέντρωση μπροστά στο δημαρχείο του Λος Άντζελες.

Οι κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών στις πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης έρχονται σε συνέχεια προηγούμενων πολυήμερων απεργιακών αγώνων του 2018 στη Δυτική Βιρτζίνια και αλλού, όπου πέτυχαν την ικανοποίηση των περισσότερων αιτημάτων τους.

πηγη: iskra.gr

Δύο περιστατικά επιθέσεων σε πλοία καταγράφηκαν στις 7 Ιανουαρίου 2019 σε αγκυροβόλια της Νιγηρίας, κοντά στο Λάγος, σύμφωνα με το Piracy Reporting Centre (PRC) του International Maritime Bureau (IMB).

Στην πρώτη περίπτωση εκτιμάται ότι 4-5 επίδοξοι επιδρομείς οι οποίοι βρίσκονταν σε βάρκα προσέγγισαν ένα product tanker και αποπειράθηκαν να επιβιβαστούν σε εκείνο ρίχνοντας σκοινιά με γάντζους. Ο αξιωματικός ασφαλείας του πλοίου αντιλήφθηκε την απόπειρα επιδρομής στο product tanker και αμέσως σήμανε συναγερμός με αποτέλεσμα οι επίδοξοι ληστές να τραπούν σε φυγή.

Σε ό,τι αφορά το δεύτερο περιστατικό, δύο επιδρομείς με πλαστικούς σωλήνες επιβιβάστηκαν σε αγκυροβολημένο πλοίο, ενώ πραγματοποιούσε ship- to ship μεταφορά πετρελαίου, με στόχο να προβούν σε κλοπή του φορτίου του.

Η παρουσία τους έγινε αντιληπτή από το πλήρωμα του πλοίου και ειδοποιήθηκε η νιγηριανή ακτοφυλακή για τον εντοπισμό των ληστών οι οποίοι με το σήμα του συναγερμού αποβιβάστηκαν από το πλοίο και απομακρύνθηκαν.

Φωτό: ΑΠΕ-ΜΠΕ - naftikachronika.gr

Το φαινόμενο αποδίδεται κυρίως στην κλιματική αλλαγή και αναμένεται να οδηγήσει σε μεγαλύτερη άνοδο της στάθμης των ωκεανών διεθνώς τις επόμενες δεκαετίες

SOS εκπέμπουν οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου «Αττικόν», οι οποίοι με ανακοίνωσή τους κάνουν γνωστό «πάνω από 750 ασθενείς νοσηλεύονται στο νοσοκομείο και δεκάδες παραμένουν στο ΤΕΠ. Πώς να συνεχιστεί η γενική εφημερία μέχρι αύριο το πρωί;» και προειδοποιούν ότι «κινδυνεύουν ζωές».

Αναλυτικά όσα αναφέρουν:

«Από τις 4 το μεσημέρι η γενική εφημερία του ΑΤΤΙΚΟΥ έχει μπλοκάρει. Έχουν ήδη πληρωθεί όχι μόνο όλες οι κανονικές κλίνες αλλά και τα “ράντζα” στους διαδρόμους (αυτά που ονομάζουν επικουρικές κλίνες)! Ασθενείς με σοβαρή κατάσταση νοσηλεύονται στη βραχεία νοσηλεία που και αυτή έχει γεμίσει! Πάνω από 750 ασθενείς νοσηλεύονται στο νοσοκομείο και δεκάδες παραμένουν στο ΤΕΠ. Πώς να συνεχιστεί η γενική εφημερία μέχρι αύριο το πρωί;

Δεν πάει άλλο! Γιατροί και προσωπικό είμαστε σε απόγνωση. Έχουμε προειδοποιήσει κατ’ επανάληψη για το αδιέξοδο της γενικής εφημερίας στο νοσοκομείο, έχουμε προτείνει λύσεις αλλά φωνή βοώντος εν τη ερήμω!

Κυβέρνηση, υπουργοί, περιφέρεια, εισαγγελείς κάνουν ότι δεν βλέπουν το πρόβλημα. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για το τι τραβάνε οι ασθενείς και οι εργαζόμενοι του ΑΤΤΙΚΟΥ!

Κινδυνεύουν ζωές! Να ληφθούν έκτακτα μέτρα τώρα με ευθύνη του Υπ. Υγείας και του ΕΚΕΠΥ για τη γενική εφημερία. Το ΕΣΥ οφείλει να αντιμετωπίζει τους ασθενείς ως ανθρώπους και όχι ως ζώα.

Να δοθεί τέλος στην αθλιότητα των ράντζων!».

πηγη: iskra.gr

Ακόμα πιο απαισιόδοξα για τη δυνατότητά τους να αποταμιεύσουν τον επόμενο ένα χρόνο έγιναν τον Δεκέμβριο τα ελληνικά νοικοκυριά, παρά την κυβερνητική παροχολογία και την “ακύρωση” της περικοπής των συντάξεων.

Παράλληλα, το ποσοστό των καταναλωτών που δηλώνουν ότι «μόλις τα βγάζουν πέρα» αυξήθηκε στο 60%, από 57% τον Νοέμβριο, όπως προκύπτει από την έρευνα οικονομικού κλίματος του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ) για τον τελευταίο μήνα του 2018.

Σύμφωνα με την έρευνα, που πραγματοποιήθηκε σε αντιπροσωπευτικό δείγμα 1.500 καταναλωτών, η αποταμίευση θα παραμείνει άπιαστο όνειρο το προσεχές δωδεκάμηνο για το 86% των καταναλωτών, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στην έρευνα του Νοεμβρίου είχε περιοριστεί στο 82%.

Αρκετά πιθανή θεωρεί την αποταμίευση τους επόμενους 12 μήνες μόνο το 10% των ερωτηθέντων και πολύ πιθανή το 3%. Οι καταναλωτές που δηλώνουν ότι αποταμιεύουν λίγο ή πολύ μειώθηκαν στο 14% του συνόλου τον Δεκέμβριο, από 16% τον Νοέμβριο, ενώ όσοι δηλώνουν ότι «έχουν χρεωθεί» φθάνουν το 12%. Επιπλέον, από το 60% των ερωτηθέντων που ανέφερε ότι τα βγάζει πέρα μετά βίας, το 13% έχει αναγκαστεί να καταφύγει στις αποταμιεύσεις του. Ο δείκτης της πρόθεσης για αποταμίευση τους προσεχείς 12 μήνες υποχώρησε τον Δεκέμβριο στις -68,4 μονάδες (από -66,1 τον προηγούμενο μήνα).

Μόλις 7% δηλώνει ότι θα κάνει μείζονες αγορές
Όπως είναι φυσικό υπ’ αυτές τις συνθήκες, ισχνή μειοψηφία παραμένουν οι καταναλωτές που δηλώνουν πρόθεση για λίγο περισσότερες μείζονες αγορές (επίπλων, ηλεκτρικών συσκευών κ.λπ.): αντιστοιχούν μόλις στο 7% του συνόλου. Η πλειοψηφία, και συγκεκριμένα το 48%, δηλώνει ότι οι προοπτικές για μείζονες αγορές θα παραμείνουν σχεδόν αμετάβλητες. Πολύ λιγότερες αγορές προτίθεται να κάνει το 24% και ελαφρώς λιγότερες το 19%.

Βάσει της έρευνας του ΙΟΒΕ, ο δείκτης καταναλωτικής εμπιστοσύνης διαμορφώθηκε τον Δεκέμβριο στις -35 μονάδες (από -35,8 μονάδες τον Νοέμβριο), που είναι το υψηλότερο επίπεδο από τον Μάρτιο του 2015. «Η νέα, μικρή οριακή άνοδος εκπορεύεται από την καλυτέρευση των προβλέψεων των νοικοκυριών για την οικονομική κατάσταση της χώρας, με τις προβλέψεις για τη δική τους οικονομική κατάσταση και για την ανεργία ουσιαστικά να μη μεταβάλλονται», διαπιστώνουν οι αναλυτές του ΙΟΒΕ και προσθέτουν:

«Μετά από πέντε μήνες εκτός προγράμματος, φαίνεται ότι εμπεδώνεται σταδιακά η δυνατότητα της ελληνικής οικονομίας να λειτουργήσει ομαλά και, σε κάποιο βαθμό, αυτόνομα. Από την άλλη πλευρά, δεν έχουν σημειωθεί στην πρόσφατη περίοδο κάποιες οικονομικές εξελίξεις οι οποίες να υποδεικνύουν μια σαφή μεσοπρόθεσμη προοπτική, π.χ. η ανάκαμψη κάποιων δραστηριοτήτων, η έναρξη μιας σημαντικής (ξένης) επένδυσης. Τους προηγούμενους μήνες, η κάμψη της απαισιοδοξίας για τους υπόλοιπους παράγοντες οι οποίοι επηρεάζουν το συνολικό δείκτη προήλθε κυρίως από τη διαφαινόμενη μη εφαρμογή προγραμματισμένων για το 2019 μέτρων και την υλοποίηση φοροελαφρύνσεων».

Η έρευνα δείχνει ότι τον Δεκέμβριο:

– Το ποσοστό των νοικοκυριών που περιμένουν ελαφρά ή αισθητή επιδείνωση της οικονομικής κατάστασής τους παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητο στο 44% (από 45% τον Νοέμβριο), ενώ μικρή βελτίωση προσδοκά το 12%, έναντι 10% τον Νοέμβριο.

– Το 46% (από 50% τον Νοέμβριο) προβλέπει ελαφρά ή αισθητή επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της χώρας, έναντι του 29% το οποίο αναμένει σταθερότητα (το αντίστοιχο ποσοστό του Νοεμβρίου ήταν 25%).

– Το 43% των ερωτηθέντων προβλέπει μικρή ή αισθητή άνοδο της ανεργίας. Το ποσοστό παρέμεινε αμετάβλητο τους τελευταίους τρεις μήνες του 2018. Μικρή μείωση της ανεργίας προβλέπει το 24% (όσο και τον Νοέμβριο).

– Συνεχίστηκε η ανησυχία των νοικοκυριών για την αύξηση του πληθωρισμού. Άνοδο τιμών, με τον ίδιο ή ταχύτερο ρυθμό, προβλέπει το 39% (τον Νοέμβριο το ποσοστό είχε φθάσει το 42%), ενώ σταθερότητα προβλέπει το 32% (από 33% τον Νοέμβριο).

Παρά την οριακή ενίσχυση του δείκτη καταναλωτικής εμπιστοσύνης, οι Έλληνες καταναλωτές είναι, για άλλον ένα μήνα, οι πιο απαισιόδοξοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Την πεντάδα των πεσιμιστών συμπληρώνουν οι Βούλγαροι (-29,5 μονάδες τον Δεκέμβριο από -31,1 τον Νοέμβριο), οι Ρουμάνοι (-20,7 από -21,5), οι Γάλλοι (-22,0 από -17,2), των οποίων η απαισιοδοξία ενισχύθηκε με φόντο το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων», και οι Ούγγροι (-10,4 από -11,3).

Ο μέσος δείκτης καταναλωτικής εμπιστοσύνης υποχώρησε τον τελευταίο μήνα του 2018 στις -6 μονάδες (από -3,7 τον Νοέμβριο) στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στις -6,2 (από -3,9) στην ευρωζώνη. Ανοδική τάση σημειώθηκε τον Δεκέμβριο σε 8 χώρες, ενώ θετικό πρόσημο διατηρούν 10 χώρες: οι σκανδιναβικές (Δανία, Σουηδία, Φινλανδία), το Λουξεμβούργο, η Τσεχία, η Γερμανία, η Μάλτα, η Ολλανδία, η Αυστρία και η Ιρλανδία.

*Πηγή: rodiaki.gr - iskra.gr

Πηγή: ECB, The international role of the euro, The interim report, σελ. 5

Περίσσευαν τα μεγαλόπνοα σχέδια και οι υπερφίαλες εξαγγελίες 20 χρόνια πριν, όταν το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα έκανε το ντεμπούτο του σε λογιστική μορφή την 1^η Ιανουαρίου 1999, για να ακολουθήσει τρία χρόνια μετά κι η έκδοσή του σε φυσική μορφή χαρτονομισμάτων και κερμάτων.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Κοινός παρονομαστής των δηλώσεων που έκανε η πολιτική και οικονομική ελίτ της Ευρώπης ήταν πώς το ευρώ θα ενισχύει τις τάσεις σύγκλισης εντός της Ευρώπης, που σήμαινε ότι τα φτωχότερα κράτη μέλη θα έρθουν πιο κοντά στα πλουσιότερα. Ποιος δε θυμάται άλλωστε εκείνα τα χρόνια τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Κ. Σημίτη να ανακοινώνει κάθε τρεις και λίγο το ποσοστό σύγκλισης που επιτεύχθηκε μεταξύ Ελλάδας και ΕΕ, δημιουργώντας την προσδοκία ότι σε 10-20 χρόνια θα φτάσουμε το μέσο ευρωπαϊκό όρο;

Είκοσι χρόνια μετά, η σιωπή που επέλεξαν να ακολουθήσουν οι ευρωπαίοι ηγέτες, αποφεύγοντας πομπώδεις εορτασμούς δείχνει τουλάχιστον ότι έχουν συναίσθηση της κατάστασης. Εν ολίγοις, της όξυνσης των αντιθέσεων που δημιούργησε το ενιαίο νόμισμα στις 19 χώρες της ευρωζώνης. Αυτή η εξέλιξη ήταν προβλέψιμη και αναμενόμενη για μια ένωση που περιείχε στους κόλπους της τόσο διαφορετικές οικονομίες όπως από τη  μια την Ολλανδία και τη Γερμανία με το ήμισυ και πλέον του ΑΕΠ τους να εξάγεται κι από την άλλη χώρες όπως οι μεσογειακές με ασθενείς κι ευάλωτες παραγωγικές δομές όπου οι εξαγωγές μόλις και μετά βίας φτάνουν το ένα τρίτο του προϊόντος τους. Η ένταση των αντιθέσεων ήταν προβλέψιμη κι αναμενόμενη από τη στιγμή που τα φτωχότερα κράτη μέλη της Ευρωζώνης έχασαν το όπλο της υποτίμησης, το οποίο επί δεκαετίες τους επέτρεπε να βελτιώνουν την ανταγωνιστικότητά τους έναντι των γερμανικών επιχειρήσεων. Επρόκειτο για εργαλείο που προφανώς συνοδευόταν από κοινωνικό κόστος, υπό τη μορφή των ανατιμήσεων στα εισαγόμενα προϊόντα το οποίο κατέβαλλαν τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα. Επ’ ουδενί όμως το κόστος δεν ανήλθε στο ύψος που έφτασε με την κρίση χρέους του 2010-2011, όταν οι περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης και δη Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία και Κύπρος πετάχτηκαν στα βράχια με τα χέρια δεμένα, χωρίς δηλαδή εργαλεία για να διαχειριστούν μια κρίση. Έτσι τάχιστα μια κρίση πιθανά ρουτίνας έλαβε τη μορφή χιονοστιβάδας. Το ευρώ επομένως έκανε τις πλούσιες χώρες πλουσιότερες και τις φτωχές φτωχότερες μαζί φυσικά με όλους τους εργαζόμενους από το βορά μέχρι το …νότο. Οι δε εξαγγελίες της πολιτικής ηγεσίας αποδείχθηκαν ψέματα που μοναδικό σκοπό είχαν να αποσπάσουν τη συναίνεση των λαών για ένα ολέθριο οικονομικό πείραμα που θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε για πολλά χρόνια ακόμη, με τη μορφή της λιτότητας διαρκείας (βλέπε ευρωπαϊκό εξάμηνο) και των αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις και το συνταξιοδοτικό σύστημα.

Το ευρώ αποδείχθηκε επίσης μεγαλειώδες φιάσκο στο εξωτερικό, εκτός δηλαδή της γηραιάς ηπείρου. Το κοινό νόμισμα που ήταν θέμα χρόνου να αντικαταστήσει το δολάριο, σύμφωνα με τις εξαγγελίες των Ευρωπαίων ηγετών στο τέλος του προηγούμενου αιώνα, 20 χρόνια μετά καταλαμβάνει μόνο το 20% των διεθνών αποθεμάτων σε συνάλλαγμα, όταν το δολάριο καταλαμβάνει το 63%. Ακόμη δε χειρότερα, τίποτε δεν προμηνύει ότι το ευρώ θα κατακτήσει στο ορατό μέλλον ακόμη κι εκείνη την αίγλη που είχε το 2008 πριν το ξέσπασμα της κρίσης, όταν καταλάμβανε το 28% στα συναλλαγματικά αποθέματα και μουσικοί και μοντέλα όπως ο JayZ και η Giselle Bundschen ζητούσαν να πληρώνονται σε ευρώ κι όχι σε δολάρια. Αυτοί τουλάχιστον συνεχίζουν να πληρώνονται, αντίθετα με χιλιάδες ανέργους…

Πηγή: Εφημερίδα KontraNews - leonidasvatikiotis.wordpress.com

Λόγω επαγγέλματος είχαμε την (κακή) εμπειρία να παρακολουθήσουμε σχεδόν ολόκληρη τη σημερινή συνεδρίαση της Βουλής για την ψήφο εμπιστοσύνης. Παρακολουθήσαμε τις τοποθετήσεις εκπροσώπων ενός «μετακινούμενου» πολιτικού προσωπικού που φώναζε, κατηγορούσε και δεν έλεγε απολύτως τίποτα για τη ζωή της πλειοψηφίας των κατοίκων αυτής της χώρας, δεν έλεγε τίποτα για το λαό. 

Ναι, έταζε, αλλά δεν έλεγε τίποτα, παρά μόνο συμμετείχε σε ένα ανταγωνισμό ύβρεων για το ποιος «έκλεψε» περισσότερους βουλευτές από τον άλλον. Όλα αυτά, φυσικά, «διανθισμένα» με λέξεις όπως «πατρίδα», «λαός», «εθνικό συμφέρον» και τα λοιπά και τα λοιπά. 

Εάν αφήσουμε στην άκρη τις κραυγές, τη σαπίλα και την ξεφτίλα του συστήματος θα δούμε πως δεν έχουν κανένα λόγο να τσακώνονται. Ας το σκεφτούμε λίγο. Πέντε κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ, Ποτάμι) έχουν βουλευτές που συμμετείχαν σε κυβερνητικές πλειοψηφίες ή συμμετείχαν σε δύο και τρία από κόμματα που αναφέραμε. Βουλευτές που έχουν ψηφίσει η στήριξη μνημόνια και νόμους σφαγής του λαού. Είχαμε στη συζήτηση βουλευτές (κάποιοι και με διαφορετικά κόμματα) έχουν ψηφίσει μνημόνια και βαρβαρότητα και με τα δύο χέρια.  Είχαμε στη συζήτηση βουλευτές που για την… πατρίδα (άντε και καμιά καρέκλα ή την ελπίδα μιας καρέκλας) άλλαξαν κι αλλάζουν θέσεις, απόψεις, ακόμα και σε θέματα που, υποτίθεται είναι ζητήματα αρχών. 

Πάνω σε αυτό το σκηνικό, λοιπόν, είδαμε τον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, και τον πρόεδρος της ΝΔ, Κυριάκου Μητσοτάκη να έχουν «μετωπική σύγκρουση», για «αποστάτες», «κουρελούδες» και άλλα τέτοια όμορφα. Είχαμε και την πρόεδρο του ΚΙΝΑΛ να κάνει μια τέτοια ομιλία που άνετα θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς; Αυτή (και το κόμμα της, για το ΠΑΣΟΚ λέμε ) δεν είναι που κυβερνούσε χρόνια και χρόνια; Τι άλλο είχαμε; Μέσα σε όλα αυτά ο επικεφαλής του Ποταμιού, Σταύρος Θεοδωράκης και ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων που διαμαρτυρήθηκαν για τους βουλευτές των κομμάτων τους, που έφυγαν για άλλα κόμματα. Επίσης, είχαμε και τον πρόεδρο των ΑΝΕΛ (δεν μίλησε σήμερα στη Βουλή) να δίνει ένα ακόμα σόου, αυτή τη φορά στην παράδοση – παραλαβή του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, αφού πρώτα είχε κάνει μια μεταγραφή από την Ένωση Κεντρώων στο κόμμα του προκειμένου να μη χάσει το δικαίωμα ύπαρξης Κοινοβουλευτικής Ομάδας. 

Με λίγα λόγια, παρακολουθήσαμε τη σαπίλα και τη ξεφτίλα ενός μετακινούμενου πολιτικού προσωπικού. 

Υ.Γ: Μην ξεχάσουμε και την άλλη σημερινή εξέλιξη στη Βουλή, την επανασύνδεση του… μετανιωμένου Μπαρμπαρούση με την κοινοβουλευτική ομάδα των ναζί της Χρυσής Αυγής.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr