Μπορεί η οικονομία και η ”έξοδος” από τα μνημόνια να είναι το, δήθεν, ”ατού” του Αλέξη Τσίπρα, όμως, τα στοιχεία δείχνουν άλλα. Και αποδεικνύουν ότι το δημόσιο χρέος όχι μόνο δεν μειώνεται αλλά αυξάνεται συνεχώς.

Συγκεκριμένα, στα 334,988 δισ. ευρώ αυξήθηκε το δημόσιο χρέος της χώρας στο τέλος του 3ου τριμήνου του 2018, ξεπερνώντας κατά 21,493 δισ. ευρώ το 3ο τρίμηνο του 2017 και κατά 11,610 δισ. ευρώ το 2ο τρίμηνο του 2018, όπως προκύπτει από τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) για τους τριμηνιαίους μη χρηματοοικονομικούς λογαριασμούς της Γενικής Κυβέρνησης. Η αύξηση οφείλεται κυρίως στην εκταμίευση της τελευταίας δανειακής δόσης του 3ου Μνημονίου, ύψους 15 δισ. ευρώ, από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM).

Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας αντιστοιχούσε το 3ο τρίμηνο του 2018 στο 182,2% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ), ποσοστό που είναι, για άλλη μια φορά, μακράν το υψηλότερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε σήμερα η Eurostat, την «πρωταθλήτρια χρέους» Ελλάδα ακολουθεί η Ιταλία με δημόσιο χρέος ύψους 133% του ΑΕΠ, τρίτη κατατάσσεται η Πορτογαλία με 125%, τέταρτη η Κύπρος με 110,9% και πέμπτο το Βέλγιο με 105,4%. Στον αντίποδα, το χαμηλότερο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ είχαν η Εσθονία (μόλις 8%), το Λουξεμβούργο (21,7%) και η Βουλγαρία (23,1%).

Η Ελλάδα ήταν η χώρα με τη δεύτερη μεγαλύτερη αύξηση χρέους τόσο σε τριμηνιαία όσο και σε ετήσια βάση:

– Σε σύγκριση με το 2ο τρίμηνο του 2018, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας αυξήθηκε το 3ο τρίμηνο του 2018 κατά 4,8 ποσοστιαίες μονάδες. Η μεγαλύτερη αύξηση κατεγράφη στην Κύπρο και έφθασε τις 6,9 ποσοστιαίες μονάδες.

– Σε σύγκριση με το 3ο τρίμηνο του 2017, το χρέος της χώρας μας διογκώθηκε το 3ο τρίμηνο του 2018 κατά 7,4 ποσοστιαίες μονάδες, ενώ εκείνο της Κύπρου κατά 9,7 ποσοστιαίες μονάδες.

Ο μέσος όρος χρέους στην Ευρωπαϊκή Ένωση ανήλθε στο 81% του ΑΕΠ το 3ο τρίμηνο του 2018, οριακά αυξημένος σε σχέση με το 2ο τρίμηνο της περυσινής χρονιάς (80,8% του ΑΕΠ), ενώ σε επίπεδο ευρωζώνης ο μέσος όρος διαμορφώθηκε στο 86,1% του ΑΕΠ, έναντι 86,3% το 2ο τρίμηνο του 2018.

Το πρωτογενές πλεόνασμα

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, το 3ο τρίμηνο του 2018 κατεγράφη πρωτογενές πλεόνασμα στη Γενική Κυβέρνηση ύψους 3,842 δισ. ευρώ, έναντι 3,806 δισ. ευρώ το αντίστοιχο τρίμηνο του 2017. Ωστόσο, όπως διευκρινίζει η Στατιστική Αρχή, ο τρόπος υπολογισμού του πρωτογενούς πλεονάσματος διαφέρει από εκείνον που χρησιμοποιείται στο πλαίσιο της ενισχυμένης μεταμνημονιακής εποπτείας, καθώς μια σειρά δαπανών και εσόδων αντιμετωπίζονται διαφορετικά (έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις, δαπάνες σχετικά με συναλλαγές για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και έσοδα από την επιστροφή κερδών που αποκόμισαν οι εθνικές κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης από ελληνικά ομόλογα).

Αύξηση εσόδων από φόρους, αλλά και αύξηση δαπανών

Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ δείχνουν επίσης αύξηση των εσόδων από φόρους στο εισόδημα και στην περιουσία (+446 εκατ. ευρώ) αλλά και από φόρους στην παραγωγή και στις εισαγωγές (+297 εκατ. ευρώ) το 3ο τρίμηνο της περυσινής χρονιάς, σε σύγκριση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2017.

Ειδικότερα:

– Τα έσοδα από φόρους στο εισόδημα και στην περιουσία έφθασαν τα 5,491 δισ. ευρώ το 3ο τρίμηνο του 2018, έναντι 5,045 δισ. ευρώ το 3ο τρίμηνο του 2017, αποτελώντας το 23,6% των συνολικών εσόδων από 22%.

– Τα έσοδα από φόρους στην παραγωγή και στις εισαγωγές ανήλθαν σε 8,707 δισ. ευρώ (37,4% των συνολικών εσόδων), από 8,410 δισ. ευρώ (36,6%).

– Οι κοινωνικές εισφορές ανήλθαν σε 6,535 δισ. ευρώ (28,1% των συνολικών εσόδων), από 6,527 δισ. ευρώ (28,4%).

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, τα συνολικά έσοδα της Γενικής Κυβέρνησης αυξήθηκαν κατά 302 εκατ. ευρώ και έφθασαν τα 23,260 δισ. ευρώ, έναντι 22,958 δισ. ευρώ το 3ο τρίμηνο του 2017.

Αυξημένες κατά 441 εκατ. ευρώ ήταν και οι δαπάνες το 3ο τρίμηνο του 2018, που ανήλθαν συνολικά στα 20,892 δισ. ευρώ από 20,451 δισ. ευρώ το 3ο τρίμηνο του 2017. Οι πρωτογενείς δαπάνες διαμορφώθηκαν στα 19,418 δισ. ευρώ (το 92,9% των συνολικών δαπανών), έναντι 19,152 δισ. ευρώ (93,6%) το 3ο τρίμηνο του 2017, καταγράφοντας αύξηση ύψους 266 εκατ. ευρώ.

Από το σύνολο των πρωτογενών δαπανών:

– Οι κοινωνικές παροχές αυξήθηκαν κατά 300 εκατ. ευρώ και έφθασαν τα 9,611δισ. ευρώ (46% των πρωτογενών δαπανών), έναντι 9,311 δισ. ευρώ το 3ο τρίμηνο του 2017 (45,5%).

– Οι αμοιβές εξηρτημένης εργασίας αυξήθηκαν κατά 34 εκατ. ευρώ και ανήλθαν σε 5,458 δισ. ευρώ (26,1% των πρωτογενών δαπανών), έναντι 5,424 δισ. ευρώ (26,5%).

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Του Λεωνίδα Βατικιώτη / Εφημερίδα Νέα Σελίδα
Στην ιστορία θα περάσει το διάγγελμα του αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ προς τους πολίτες της χώρας του στις 8 Ιανουαρίου! Ο λόγος του ξεχείλιζε ρατσισμό, ανυπόστατες κατηγορίες και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για «εγκληματίες μετανάστες» ενώ στόχευε στην δημιουργία ενός κλίματος φόβου και ανασφάλειας, επικαλούμενος μάλιστα μια μεταναστευτική κρίση που ο ίδιος δημιούργησε όταν συγκέντρωνε δεκάδες χιλιάδες μετανάστες στα νότια σύνορα της χώρας του.

Κάλλιστα αυτή η ομιλία, που μέχρι πριν λίγα χρόνια μόνο σε λούμπεν Μέσα ενημέρωσης μπορούσε να φιλοξενηθεί, μπορεί να χαρακτηριστεί μανιφέστο της ξενοφοβικής Νέας Δεξιάς, που αναδύεται σε Ευρώπη και Αμερική. Ζητούμενο εκ μέρους του ήταν να αποσπάσει τη συναίνεση των Αμερικανών στην ανέγερση του τείχους της ντροπής κατά μήκος των συνόρων των ΗΠΑ με το Μεξικό. Η κατασκευή αυτού του τερατουργήματος αποτέλεσε και την αιτία για τη διακοπή λειτουργιών της αμερικανικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης από τις 22 Δεκεμβρίου, που επέβαλε ο Τραμπ.

Η δημιουργία ενός τείχους μεταξύ των συνόρων των δύο κρατών, που υποτίθεται ότι θα ανέκοπτε την είσοδο των μεταναστών, αποτέλεσε μια από τις βασικές προεκλογικές εξαγγελίες του Τραμπ το 2016, εγείροντας ωστόσο σοβαρότατες αντιδράσεις. Εκ μέρους του Μεξικού που θα πρέπει να φιλοξενήσει στα εδάφη του χιλιάδες νοτιοαμερικάνους που το χρησιμοποιούν ως πέρασμα για να φτάσουν στις ΗΠΑ, των Δημοκρατικών που έκριναν ότι θα δυναμιτίσει τις σχέσεις ΗΠΑ – Μεξικού και θα εντείνει το ρατσισμό, αλλά και ανθρωπιστικών οργανώσεων που επισήμαναν τους κινδύνους από ένα ανερχόμενο κυνήγι αλλοφύλων…μαγισσών.

Ο επικεφαλής των Ρεπουμπλικανών ωστόσο πριν εγκατασταθεί στο Λευκό Οίκο υποσχόταν ότι το κόστος της κατασκευής θα το μεταβιβάσει στο Μεξικό, εξοργίζοντας τους νότιους γείτονές τους. Έμμεσα όμως καθησύχαζε με αυτό τον τρόπο τους Αμερικανούς ψηφοφόρους ότι άλλοι θα πληρώσουν για τις απειλές που υποτίθεται αντιμετωπίζουν. Η πρόταση του Τραμπ αφορούσε στην οικοδόμηση ενός τείχους μήκους 1.000 μιλίων από μπετόν ή σίδηρο που θα προστεθεί στο τείχος μήκους 654 μιλίων που ήδη υφίσταται. Να σημειωθεί πώς το μήκος των αμερικανο-μεξικάνικων συνόρων από την μια ακτή της Καλιφόρνιας στον Ειρηνικό ως την άλλη του Τέξας στον Ατλαντικό φθάνει τα 1.954 μίλια.

Ο Αμερικανός πρόεδρος έκτοτε αν κι έμεινε πιστός στο ρατσιστικό του σχέδιο άλλαξε μια ουσιώδη παράμετρό του, που αφορούσε τον παραλήπτη του λογαριασμού: Ποιος θα πληρώσει τα 5,7 δισ. δολ. που αναμένεται να στοιχίσει η ολοκλήρωση του! Οι Δημοκρατικοί, πολύ σωστά ποιώντας, κοινώς τα στήλωσαν κι αρνήθηκαν να ψηφίσουν σχετικό νομοσχέδιο του Τραμπ, οπότε ο αμερικανός πρόεδρος προχώρησε στον πιο ωμό εκβιασμό που έχει ποτέ ασκηθεί σε ένα τόσο υψηλό επίπεδο: Κατέβασε τα ρολά της κυβέρνησης, διακόπτοντας τη λειτουργία της! Το μήνυμα του ρεπουμπλικανού ηγέτη ήταν όχι μόνο εμετικό αλλά και ξεκάθαρο: Αν δε συμφωνήσετε στην κατασκευή του τείχους, τότε 800.000 ομοσπονδιακοί υπάλληλοι, που αυτόματα μετατρέπονται σε ανθρώπινες ασπίδες, θα είναι απλήρωτοι για εβδομάδες, ακόμη και για μήνες ή χρόνια! Καθώς ο ίδιος ο Τραμπ ξεκαθάρισε ότι αν δεν υποκύψουν στις απαιτήσεις του οι Δημοκρατικοί, το λουκέτο μπορεί να διαρκέσει επ’ αόριστο. Ο ίδιος πάντως δεν πρόκειται να υποχωρήσει!

Το κόστος της απόφασής του να βάλει λουκέτο στην κυβέρνηση, μέχρι οι Δημοκρατικοί να υπερψηφίσουν τη χρηματοδότηση του τείχους του αίσχους, έχει ολέθριες επιπτώσεις σε ό,τι εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να είναι κοινό στις ΗΠΑ. Για παράδειγμα, κλειστές πόρτες στην Εθνική Πινακοθήκη και τον Εθνικό Ζωολογικό Κήπο, ενώ στα εθνικά πάρκα μέχρι που έκλεισαν τις πόρτες τους είχε σταματήσει η συλλογή απορριμμάτων, κάθε εργασία συντήρησης κ.λπ. Η βαθιά ανήθικη πράξη του Τραμπ να χρησιμοποιήσει σαν ομήρους τους ομοσπονδιακούς υπαλλήλους για να αναγκάσει τους Δημοκρατικούς να αλλάξουν στάση, φαίνεται ακόμη πιο καθαρά αν λάβουμε υπ’ όψη μας ότι πρόκειται για ακραία κακοαμειβόμενο προσωπικό.

Με βάση στοιχεία της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Κυβερνητικών Υπαλλήλων, που καλύπτει συνδικαλιστικά 700.000 εργαζόμενους, και δημοσιεύθηκαν στους New York Times, παρότι δε λείπουν κι όσοι πληρώνονται με 6ψήφιους μισθούς σε ετήσια βάση, ο μέσος εβδομαδιαίος καθαρός μισθός του εργαζόμενους στις ομοσπονδιακές υπηρεσίες κυμαίνεται γύρω στα 500 δολ. Επομένως κάθε βδομαδιάτικο και μισθός που χάνεται αυτή την περίοδο που δόθηκε αναγκαστική άδεια στους ομοσπονδιακούς υπαλλήλους ισοδυναμεί με απλήρωτες δόσεις για ενοίκιο ή στεγαστικό δάνειο (με ενδεχόμενο κίνδυνο την αύξηση του επιτοκίου λόγω υποβάθμισης της αξιολόγησης του δανειολήπτη), με άδεια ψυγεία και απλήρωτους λογαριασμούς ρεύματος, τηλεφώνου ή Netflix.

Από μια άλλη οπτική γωνία, το λουκέτο του Τραμπ στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση μπορεί να είναι ηθικά απαράδεκτο και κοινωνικά επώδυνο, δεν παύει όμως να έχει περάσει κάποια στιγμή από το μυαλό κάθε νεοφιλελεύθερου που σέβεται τον εαυτό του, κι ας μην το έχει δηλώσει δημόσια – τουλάχιστον μέχρι τώρα που έγινε η αρχή. Ο λόγος είναι απλός: Μεγάλος μέρος των 800.000 ομοσπονδιακών υπαλλήλων εργάζεται σε υπηρεσίες που δραστηριοποιούνται σε τομείς εποπτείας και ελέγχου της αγοράς ή διαφύλαξης του περιβάλλοντος, όπως για παράδειγμα οι 14.000 εργαζόμενοι της Υπηρεσίας Περιβαλλοντικής Προστασίας. Έγραφε χαρακτηριστικά το περιοδικό Wired ότι «ένας νομικός ανησυχεί πως το λουκέτο μπορεί να οδηγήσει σε περισσότερη θαλάσσια και αέρια ρύπανση που θα απελευθερώνεται από εταιρείες καθώς τα όρια τους θα λήγουν κατά τη διάρκεια του λουκέτου». Θα μπορούσε επομένως να ειπωθεί ότι το τείχος λειτουργεί κι ως μάννα εξ ουρανού για τον Τραμπ, που εκμεταλλεύεται τους μετανάστες για να πάει ένα βήμα πιο μπροστά το υπερ- ή μετα-νεοφιλελεύθερο πρόγραμμά του.

ΠΗΓΗ: info-war.gr

Δέκα τέσσερις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην πυρκαγιά που ξέσπασε σε δύο πλοία, σημαίας Τανζανίας, κοντά στα Στενά του Κερτς, στα ανοικτά της χερσονήσου της Κριμαίας, έγινε γνωστό σήμερα από τις ρωσικές αρχές. «Υπάρχουν 11 σοροί» δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Αλεξέι Κραβτσένκο, ο εκπρόσωπος τύπου του ρωσικού οργανισμού ναυσιπλοΐας.«Τρεις άνθρωποι χάθηκαν στο νερό, μπροστά στα μάτια των διασωστών» συμπλήρωσε ο ίδιος.Αυτά τα τρία μέλη του πληρώματος θεωρούνται επισήμως αγνοούμενοι, όμως το πιθανότερο να είναι νεκροί, σημείωσε ο Ρώσος αξιωματούχος. Ο Αλεξέι Κραβτσένκο πρόσθεδσε ότι οι επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης συνεχίζονται.Ο προηγούμενος απολογισμός έκανε λόγο για 10 νεκρούς και 14 επιζώντες.Την ίδια στιγμή, όπως επισήμανε μια πηγή από τις υπηρεσίες αντιμετώπισης εκτάκτων περιστατικών στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων TASS, η φωτιά πιθανόν προκλήθηκε από παραβίαση των κανονισμών ασφαλείας. «Βάσει των προκαταρκτικών στοιχείων, φαίνεται πως οφείλεται σε παραβίαση των κανονισμών ασφαλείας κατά τη διαδικασία άντλησης καυσίμων από το ένα πλοίο στο άλλο» είπε η πηγή.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ - theseanation.gr

Πολλές τροφές έχουν πολύ περισσότερη ζάχαρη από όση νομίζετε.

Σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες του Υπουργείου Γεωργίας των ΗΠΑ, οι θερμίδες που προέρχονται από πρόσθετα σάκχαρα δεν πρέπει να ξεπερνούν το 10% των συνολικών ημερήσιων θερμίδων.

Οι συστάσεις της Αμερικανικής Ένωσης Καρδιολογίας είναι ακόμη πιο αυστηρές: το πολύ 100 θερμίδες για τις γυναίκες και 150 για τους άνδρες καθημερινά.

Ο όρος πρόσθετα σάκχαρα αφορά τα σάκχαρα που περιέχουν επεξεργασμένες τροφές και έτοιμα γεύματα, καθώς και η ζάχαρη που προσθέτουμε την ώρα της κατανάλωσης της τροφής. Οι περισσότερες έρευνες εστιάζουν στις επιπτώσεις αυτών των πρόσθετων σακχάρων. Για παράδειγμα, μία μικρή σοκολάτα δίνει περίπου 30 γραμμάρια (124 θερμίδες) πρόσθετων σακχάρων, που πρακτικά σημαίνει ότι το άτομο έχει φτάσει το ημερήσιο όριο.

Είναι σημαντικό να ελέγχετε πάντα τις ετικέτες των τροφίμων προκειμένου να γνωρίζετε την ποσότητα των πρόσθετων σακχάρων.

Δείτε παρακάτω 11 σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία από την υπερβολική κατανάλωση ζάχαρης.

Πηγή: Reader's digest - onmed.gr

Το σύνθημα των εκπαιδευτικών «τα βρίσκουν δεν τα βρίσκουν στο κτίριο της Βουλής, η μόνη αντιπολίτευση είμαστε εμείς» δείχνει πως ο μόνος αντίπαλος του πολιτικού κατεστημένου είναι το κίνημα. Η ρωγμή που άνοιξε αυτός ο αγώνας πρέπει να βαθύνει, λέει στο Πριν η Άννα Μπαχτή, συνδικαλίστρια εκπαιδευτικός και μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. «Γελοιογραφία το δίλημμα ΣΥΡΙΖΑ ή ΝΔ», το ζητούμενο είναι η ανατροπή της μνημονιακής βαρβαρότητας, τονίζει.

Συνέντευξη στον Κυριάκο Νασόπουλο και στο ΠΡΙΝ

Η κυβέρνηση πήρε ψήφο εμπιστοσύνης, αλλά την επόμενη μέρα χιλιάδες εκπαιδευτικοί και εργαζόμενοι περικύκλωσαν τη βουλή. Ποιο είναι το μήνυμα;

Οι απεργίες και οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις των χιλιάδων εκπαιδευτικών στην Αθήνα και σε όλη τη χώρα, με τη μαχητικότητα την αποφασιστικότητά τους, έστειλαν ηχηρό μήνυμα πως οι εργαζόμενοι μπορούν να βγουν στο προσκήνιο. Απέναντι στα άθλια αλισβερίσια που παίχτηκαν στη Βουλή για την ψήφο εμπιστοσύνης βροντοφώναξαν πως δεν δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και την πολιτική λεηλασίας των εργασιακών τους δικαιωμάτων, καθώς και των μορφωτικών δικαιωμάτων των μαθητών τους.

Κυβέρνηση και αστική αντιπολίτευση θέλουν να επιβάλλουν μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Υπάρχει περιθώριο για αγώνες;

Η κυβέρνηση, παρά την προεκλογική παροχολογία, προωθεί με εντατικούς ρυθμούς τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις που έχει συμφωνήσει με θεσμούς και κεφάλαιο. Αποτελεί στοίχημα συνεπώς για το εργατικό και λαϊκό κίνημα να δυναμώσει τους αγώνες του για να υπερασπιστεί τη ζωή και τα δικαιώματα του, να καθορίσει τις πολιτικές εξελίξεις κόντρα στο στημένο πολιτικό σκηνικό. Δεν είναι όμως μόνο η εκπαίδευση. Οι απεργίες πρωτοβάθμιων σωματείων με σταθμό την 1η Νοέμβρη, οι αγώνες ενάντια στην ελαστική εργασία, ο αγώνας των κατοίκων του Μαραθώνα ενάντια στη λειτουργία του ΧΥΤΑ Γραμματικού, οι πρωτοβουλίες υπεράσπισης της δημόσιας περιουσίας ενάντια στο ξεπούλημα του Υπερταμείου δείχνουν τις δυνατότητες να σπάσει το κλίμα της παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου.

Πως απαντάτε στο δίλημμα ΣΥΡΙΖΑ ή ΝΔ;

Πρόκειται για γελοιογραφία, αφού στην ουσία συναινούν στο βασικό πλαίσιο, στον πυρήνα της ασκούμενης πολιτικής. Θα διαλέξει ο κόσμος της δουλειάς ανάμεσα στη μνημονιακή κανονικότητα με «ευαισθησία», όπως διακηρύσσει η ο ΣΥΡΙΖΑ ή στον ακραίο νεοφιλελευθερισμό όπως υπόσχεται η ΝΔ; Εμείς θεωρούμε πως το πραγματικό δίλλημα είναι εάν θα συνεχίσουμε να ζούμε κάτω από τη μπότα της μνημονιακής βαρβαρότητας ή θα αγωνιστούμε για την ανατροπή της. Το σύνθημα των εκπαιδευτικών «τα βρίσκουν δεν τα βρίσκουν στο κτίριο της Βουλής, η μόνη αντιπολίτευση είμαστε εμείς» δείχνει πως ο μόνος αντίπαλος του πολιτικού κατεστημένου είναι το κίνημα. Η ρωγμή που άνοιξε αυτός ο αγώνας πρέπει να βαθύνει.

Οι αγωνιστές της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι στην πρώτη γραμμή των αγώνων. Ποια προοπτική αναδεικνύετε;

Η παρέμβαση των αγωνιστών της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, της ταξικής πτέρυγας του εκπαιδευτικού κινήματος ήταν καταλυτική. Ανέδειξαν σχέδιο ανυποχώρητου αγώνα για να μην περάσει η αντιδραστική αναδιάρθρωση στην εκπαίδευση με κομβικής σημασίας αίτημα τους μόνιμους μαζικούς διορισμούς όλων των ελαστικά εργαζόμενων εκπαιδευτικών αποκλειστικά με την προϋπηρεσία και το πτυχίο κόντρα στη διάσπαση και τον κοινωνικό εμφύλιο μεταξύ των εργαζόμενων. Το αίτημα σταθερής και μόνιμης δουλειάς για όλους επιδιώξαμε να δεθεί με το μαθητικό και το φοιτητικό κίνημα στην πάλη για την υπεράσπιση της δημόσιας εκπαίδευσης και των μορφωτικών δικαιωμάτων. Πρόβαλαν την γραμμή του ανυποχώρητου αγώνα για κατακτήσεις κόντρα στη γραμμή της συνδιαλλαγής και της ήττας του εργοδοτικού, κυβερνητικού, αστικοποιημένου συνδικαλισμού των ΟΛΜΕ, ΔΟΕ που προετοίμαζαν ένα «μνημόσυνο» την μέρα ψήφισης. Έδωσαν μάχη για να περάσει η οργάνωση του αγώνα στη βάση μέσα στις γενικές συνελεύσεις, με επιτροπές αγώνα, με δημιουργία ανεξάρτητου κέντρου αγώνα όπως αναδείχθηκε η κατειλημμένη πρυτανεία, διαδηλώσεις, καταλήψεις. Επεδίωξαν να συνδέσουν τον αγώνα των εκπαιδευτικών με τους ευρύτερους αγώνες του εργατικού κινήματος ιδιαίτερα με τα κομμάτια της ελαστικής εργασίας με οριζόντιο συντονισμό σωματείων. Ανέδειξαν με κάθε τρόπο πως απέναντι στη βάρβαρη αντιδραστική πολιτική τους χρειάζεται να αντιτάξουμε τον συνολικό αγώνα για ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης, ΕΕ κεφαλαίου.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ από την αρχή της επίθεσης κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ μιλούσε για την ανάγκη αλλά και τη δυνατότητα ενός άλλου δρόμου. Σε τι συνίσταται;

Για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ο άλλος δρόμος της ρήξης και της ανατροπής της επίθεσης κεφαλαίου, ΕΕ και ΔΝΤ είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίος. Η μόνη επιλογή πραγματικής αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τη ΝΔ είναι η συγκρότηση ενός αριστερού αντικαπιταλιστικού μπλοκ δυνάμεων, στη βάση ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος πάλης με βασικούς άξονες: Ανατροπή του μνημονιακού καθεστώτος που έχει επιβληθεί τα προηγούμενα χρόνια. Επιστροφή των κλεμμένων εισοδημάτων και δικαιωμάτων. Μόνιμη, σταθερή, πλήρη, ασφαλισμένη εργασία. Παύση πληρωμών και διαγραφή του ληστρικού και χιλιοπληρωμένου χρέους. Ρήξη και έξοδο από ευρώ και ΕΕ. Υπεράσπιση της ειρήνης, ενάντια στην πολεμική εκστρατεία του κεφαλαίου σε διεθνή και εσωτερική κλίμακα. Έξοδο από το ΝΑΤΟ. Δημοκρατικές ελευθερίες και πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα της εποχής μας ενάντια στον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό και την επιτροπεία. Συντριβή των φασιστικών και ρατσιστικών συμμοριών.

Στην εκπαίδευση και όχι μόνο αναδεικνύετε τον αντιδραστικό ρόλο της ΕΕ. Υπάρχει δυνατότητα ενός λαϊκού αντιΕΕ ρεύματος; Θα μπορούσε αυτό να εκφραστεί και στις ευρωεκλογές και πως;

Η ΕΕ αναδεικνύεται ως ο ενορχηστρωτής της επίθεσης του κεφαλαίου στον κόσμο της εργασίας σε όλη την Ευρώπη .Ο ελληνικός λαός το έχει ζήσει στο πετσί του όλα αυτά τα χρόνια. Για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ η πάλη για την υπεράσπιση των εργατικών λαϊκών δικαιωμάτων, για αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, για υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών και απελευθέρωση από το καθεστώς της διαρκούς επιτροπείας, ενάντια στον ρατσισμό και τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς συνδέεται άρρηκτα με τον αγώνα ενάντια στην ΕΕ, για ρήξη και αποδέσμευση από τον μηχανισμό αυτό, από θέσεις αντικαπιταλιστικές, ταξικές, διεθνιστικές. Ενάντια τόσο στον εθνικισμό και τον φασισμό, όσο και στον αστικό κοσμοπολιτισμό, που ταυτίζουν τον διεθνισμό των λαών με την ΕΕ, που αποτελεί διεθνή πολιτική ένωση του κεφαλαίου.

Με βάση αυτό το περιεχόμενο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα επιδιώξει τη συσπείρωση κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων για την παρέμβαση στις ευρωεκλογές και τη συγκρότηση ενός ισχυρού λαϊκού αντιΕΕ ρεύματος. Απευθυνόμαστε τόσο σε οργανωμένες δυνάμεις, όσο κυρίως σε συλλογικότητες και αγωνιστές του εργατικού, νεολαιίστικου, αντιρατσιστικού και οικολογικού κινήματος που έχουν δώσει αγώνες μέσα στα κινήματα που έχουν αναπτυχθεί όλο αυτό το διάστημα.

Σε ποιους απευθύνεστε και σε ποια βάση;

Απευθυνόμαστε στους αγωνιστές του κινήματος και τον κόσμο της μαχόμενης αριστεράς που δώσαμε τις μάχες του προηγούμενου διαστήματος, δεν βολεύονται με τη ζοφερή κοινωνική πραγματικότητα και αναζητούν διέξοδο αλλά και σε πολιτικές οργανώσεις – κινήσεις για τη συγκρότηση ενός ευρύτερου ανατρεπτικού αντικαπιταλιστικού ρεύματος, που θα παρέμβει στο μαζικό κίνημα, τα μεγάλα μέτωπα της περιόδου και στις επερχόμενες εκλογικές μάχες. Με αιχμηρό ανατρεπτικό πολιτικό περιεχόμενο που θα συγκρούεται σε όλη τη γραμμή του μετώπου με την πολιτική κυβέρνησης, ΕΕ, ΗΠΑ/ΝΑΤΟ και κεφαλαίου. Υπάρχει αυτό το δυναμικό, αλλά πρέπει να βοηθήσουμε όλοι να μπει πιο αποφασιστικά στον πολιτικό αγώνα.

ΠΗΓΗ:   pandiera.gr

Τότα Καρλατήρα

Κατά 355.000 ανθρώπους - όσοι είχαν απογραφεί στην Ήπειρο το 2011- μειώθηκε ο ελληνικός πληθυσμός - Η προϋπάρχουσα τάση μείωσης των γεννήσεων επιδεινώθηκε λόγω της οικονομικής κρίσης

Τέσσερα χρόνια μετά την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ και καθώς κάποιοι μιλούν για επιστροφή στο «αριστερό πρόγραμμα», θυμίζουμε πως επιλογή της πρώτης κυβέρνησης Α. Τσίπρα ήταν από την αρχή να τα βρει με το κεφάλαιο και την ΕΕ. Σταθμός η 20η Φεβρουαρίου 2015, που σηματοδότησε την πορεία προς το 3ο μνημόνιο

Ανάλυση

Γιάννης Ελαφρός

Δεν ήταν (ούτε είναι) μονόδρομος η υποταγή

Τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται από την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις 25 Ιανουαρίου 2015, με 2.245.978 ψήφους (36,34%) και 149 βουλευτές. Πολλοί, ακόμα και μέσα στην Αριστερά (προφανώς δεν περιλαμβάνουμε τον ΣΥΡΙΖΑ), εμφανίζουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ «στην αρχή προσπάθησε αλλά δεν τα κατάφερε» ή πως «ο λαός δεν άντεχε τη ρήξη» (το 61,2% «Όχι» στο δημοψήφισμα δείχνει πως υπήρχαν δυνατότητες). Οι κυβερνητικοί ισχυρίζονται πλέον «πως ό,τι γίνει θα είναι εντός της ΕΕ και του συστήματος», ενώ κάποιοι διασπείρουν νέες αυταπάτες πως μετά το (βελούδινο) διαζύγιο με τους ΑΝΕΛ και την «έξοδο» από τα μνημόνια, ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιστρέψει στο αριστερό του πρόγραμμα!

Η ιστορία της κυβερνητικής διαχείρισης του ΣΥΡΙΖΑ δεν αφορά κάποιον που προσπάθησε αλλά απέτυχε, αλλά μια κυρίαρχη πολιτική που είχε ως βασική επιλογή την ενσωμάτωση και εξουδετέρωση τελικά του εργατικού και λαϊκού ριζοσπαστισμού που γεννήθηκε από την καπιταλιστική κρίση και την επιδρομή ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου.

Οι επιλογές ενσωμάτωσης του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησαν από το βράδυ της εκλογικής νίκης: «Ούτε ρήξη, ούτε υποταγή», ήταν η βασική ατάκα του Α. Τσίπρα στην ομιλία του στα Προπύλαια. Ήδη από την επόμενη μέρα ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκαθάρισε πως πάει για κυβερνητική συνεργασία με το δεξιό εθνικιστικό κόμμα των ΑΝΕΛ, κάτι που δεν ήταν μονόδρομος.  Στη σύνθεση της πρώτης κυβέρνησης τα υπουργεία του σκληρού κρατικού μηχανισμού (Άμυνας, Δημόσιας Τάξης κλπ.) δίνονται σε Π. Καμμένο και Γ. Πανούση. Στις 17 Φεβρουαρίου ο ΣΥΡΙΖΑ ανακοινώνει τη στήριξη στον δεξιό Π. Παυλόπουλο (υπουργό Εσωτερικών τον Δεκέμβρη του ΄08) για πρόεδρο της δημοκρατίας. Το τρενάκι έχει μπει στις ράγες, από τον ίδιο τον Τσίπρα.

Όταν το «σκληρό όχι» έγινε με το καλημέρα 70% ΝΑΙ  

«Διαφωνούμε με τους κανόνες της σκληρής και αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας, με το Σύμφωνο Σταθερότητας. Είμαστε υποχρεωμένοι να τους σεβαστούμε, διότι αποτελούν ιδρυτικούς κανόνες των Συνθηκών της ΕΕ», δήλωνε ο Α. Τσίπρας στις 11 Φλεβάρη 2015. Στις 9 Φλεβάρη ο Γ. Βαρουφάκης λέει στη βουλή: «Ως σώφρονες άνθρωποι, δεν έχουμε καμία αντίρρηση στο 70% των μεταρρυθμίσεων που περιέχει το Μνημόνιο».

Στις 20 Φλεβάρη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ καταλήγει στη συμφωνία γέφυρα με το γιούρογκρουπ:  «Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να απέ­χουν από κάθε υπαναχώρηση από μέτρα (που έχουν ήδη ληφθεί) και από μονομερείς αλλα­γές στις πολιτικές και τις δομικές μεταρρυθμί­σεις, που θα μπορούσαν να επιδράσουν αρνη­τικά στους δημοσιονομικούς στόχους, την οι­κονομική ανάκαμψη και τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, όπως αυτές ορίζονται από τους θε­σμούς». Επιπλέον υπήρχε η δέσμευση για αποπληρωμή του χρέους «πλήρως και εγκαίρως», ενώ παραδόθηκαν τα 11 δισ. του ταμείου ανακε­φαλαίωσης των τραπεζών στον EFSF! Όλα αυτά τα συνυπέγραψε πέρα από τον Α. Τσίπρα ο πολύς Βαρουφάκης, ενώ η αριστερή πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ (Π. Λαφαζάνης κ.α.) και η τότε πρόεδρος της Βουλής Ζ. Κωνσταντοπούλου κάνοντας λάθος εκτιμήσεις συγκάλυψαν την κρίσιμη σημασία του προ-μνημονίου της 20^ης Φεβρουαρίου.

Η πρώτη αντικυβερνητική διαδήλωση έγινε στις 27 Φεβρουαρίου 2015, υπό καταρρακτώδη βροχή, με πρωτοβουλία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ: «Κάτω η νέα συμφωνία κυβέρνησης-ΕΕ, Διαγραφή του χρέους – Έξω από την ΕΕ» έγραφε το πανό της.

Από τότε οι κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ: Σταθεροποίησαν και δεν έσκισαν το 1^ο και 2^ο μνημόνιο. Η συντριπτική πλειονότητα των μνημονιακών νόμων Γ. Παπανδρέου ή Σαμαρά/Βενιζέλου εφαρμόστηκε στην εντέλεια, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων (ΕΡΤ, καθαρίστριες, που είχαν γίνει σκληροί αγώνες). Πέταξαν στα σκουπίδια πραξικοπηματικά το «Όχι» στο δημοψήφισμα και υπέγραψαν-εφάρμοσαν το 3^ο μνημόνιο. Προώθησαν αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις: ασφαλιστικό Κατρούγκαλου (όχι μόνο μείωσε τις συντάξεις αλλά επιβλήθηκε η τριχοτόμησή τους –εθνική, ανταποδοτική, προσωπική διαφορά), εκπαίδευση, υγεία, επέκταση της ελαστικής εργασίας. Αλυσόδεσαν το λαό στη φυλακή της ΕΕ και σε μνημονιακές δεσμεύσεις αιματηρών πλεονασμάτων μέχρι το 2022 και στη συνέχεια μέχρι το 2060, ενώ υποθήκευσαν τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια! Αναδείχθηκαν σε «καλούς στρατιώτες» των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην περιοχή, εξυπηρετώντας και τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου, ενισχύοντας την πολεμική απειλή. Δεν προώθησαν ούτε βασικές δημοκρατικές αλλαγές, όπως για την αντιμετώπιση της κρατικής καταστολής ή το διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας.

Η κυβερνητική πολιτική συνολικά έχει σαφή ταξική ουσία: το κεφάλαιο βγαίνει ενισχυμένο στην Ελλάδα (εξάλλου τα επιχειρηματικά κέρδη άρχισαν να ανακάμπτουν από το 2016 και μετά), ενώ ο κόσμος της εργασίας δεν κερδίζει, συνεχίζει να χάνει (οι μισθοί μειώθηκαν το 2016-17). Το κυριότερο: έπληξαν την ελπίδα και λέρωσαν την Αριστερά.

ΠΗΓΗ:  prin.gr

Της Αναστασίας Παπαϊωάννου

Ο γηραιότερος άνδρας στον κόσμο πέθανε στο σπίτι του στο νησί Χοκάιντο της βόρειας Ιαπωνίας σε ηλικία 113 ετών.

Ο Νονάκα είχε έξι αδελφούς και μια αδελφή και είχε παντρευτεί το 1931.

Μετά τη συνταξιοδότησή του απολάμβανε να παρακολουθεί σούμο στην τηλεόραση και να τρώει γλυκά, σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης.

Η Ιαπωνία έχει ένα από τα μεγαλύτερα προσδόκιμα ζωής παγκοσμίως. Ο γηραιότερος επιβεβαιωμένα άνθρωπος μέχρι στιγμής ήταν η Γαλλίδα Ζαν Λουίς Καλμάν, η οποία το 1997 πέθανε σε ηλικία 122 ετών, σύμφωνα με το Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες.Το Γκίνες είχε επισήμως αναγνωρίσει τον Νονάκα ως τον γηραιότερο άνδρα εν ζωή μετά τον θάνατο του Ισπανού Φρανσίσκο Νούνες Ολιβέρα τον περασμένο χρόνο.

Δείτε το βίντεο:

ΠΗΓΗ: enikos.gr