Στις 12 Νοέμβρη, πριν τον αγώνα Παναθηναϊκού - Μακάμπι Τελ Αβίβ, οργανώθηκε από τα ΜΑΤ και την αστυνομία επιχείρηση διώξεων στοχεύοντας αλληλέγγυους στην Παλαιστίνη.

Στο πλαίσιο αυτό, έγιναν δεκάδες προσαγωγές αλλά και δύο συλλήψεις Αράβων αγωνιστών που συμμετέχουν στο κίνημα αλληλεγγύης.

Ο πρώτος κρατείται στο γνωστό αστυνομικό κάτεργο του Αγίου Παντελεήμονα και έχει υποστεί σωματική κακοποίηση κατά την διάρκεια της κράτησής του, ενώ και η διατροφή του γίνεται με το σταγονόμετρο, μία φορά την ημέρα!

Ο δεύτερος μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο της Αμυγδαλέζας, κέντρο κράτησης μεταναστών.

Η Διοικητική κράτηση που τους επιβλήθηκε αποτελεί εργαλείο τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, για να επιβάλλουν σιγή νεκροταφείου για τα εγκλήματα που διαπράττει καθημερινά το σιωνιστικό καθεστώς του Απαρτχάιντ στην Παλαιστίνη και στον Λίβανο.

Εγκλήματα τα οποία έχουν συμμέτοχους και συνένοχους τις ΗΠΑ και τις περισσότερες κυβερνήσεις της Ε.Ε.

Προειδοποιούμε την κυβέρνηση για τις βαρύτατες ευθύνες που αφορούν τις συνθήκες κράτησης των συλληφθέντων.

Δηλώνουμε ότι είμαστε στο πλευρό τους, απαιτώντας την άμεση απελευθέρωση τους.

Εκφράζουμε την ετοιμότητά μας να προβούμε σε όλες εκείνες τις ενέργειες καταδεικνύοντας τις αυθαίρετες, αντιδημοκρατικές και παράνομες πρακτικές που αφορούν την σύλληψη και τον διωγμό των δύο συναγωνιστών μας.

Καλούμε το κίνημα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, τα συνδικάτα, τις συλλογικότητες και τις οργανώσεις να παρέμβουν άμεσα με σκοπό την απελευθέρωση των δύο συλληφθέντων.

Απευθυνόμαστε στα πολιτικά κόμματα που εκφράζουν θέσεις κατά της ισραηλινής βαρβαρότητας, της γενοκτονίας και της εθνοκάθαρσης σε βάρος του παλαιστινιακού λαού, να προβούν σε ανάλογη κοινοβουλευτική παρέμβαση.

Οι Διοικήσεις

Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ)

Πανελλήνια Ομοσπονδία Συνταξιούχων Επικουρικής Ασφάλισης (ΤΑΝΠΥ)

Πανελλήνιος Σύλλογος Συνταξιούχων Επικουρικής Ασφάλισης (ΤΕΑΥΝΤΠ)

Πανελλήνιος Σύνδεσμος Συνταξιούχων ΝΑΤ και Κατωτέρων Πληρωμάτων (ΠΣΣ – ΝΑΤ)

Καύσωνες, πλημμύρες, τυφώνες, ξηρασία… Οι μισές από τις μεγαλύτερες πόλεις του πλανήτη θα κινδυνεύσουν από την κλιματική αλλαγή.

Οι μισές από τις μεγαλύτερες πόλεις του πλανήτη κινδυνεύουν από την κλιματική αλλαγή. Η ανθρωπότητα πλησιάζει σε μη αναστρέψιμα σημεία καμπής και οι ισχυροί του κόσμου θα συγκεντρωθούν στο Αζερμπαϊτζάν, στη φετινή παγκόσμια κλιματική σύνοδο, με μικρό… «πράσινο καλάθι».

Η φετινή διάσκεψη του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή (COP29) διεξάγεται στο Μπακού και ήδη θεωρείται από πολλούς ένα ακόμα δείγμα «πράσινου ξεπλύματος». Νευραλγικά κέντρα της παγκόσμιας οικονομίας θα πληγούν ιδιαίτερα και θα απαιτηθούν μέτρα προσαρμογής και χρηματοδότησης μεγάλης κλίμακας για να ανατραπεί η κατάσταση ενώ η ανάγκη για μείωση των εκπομπών  αερίων του θερμοκηπίου κρίνεται επιτακτική.

Η κλιματική αλλαγή και η υπερθέρμανση του πλανήτη θα συζητηθούν στη νέο σύνοδο COP29 στο Αζερμπαϊτζάν από τους παγκόσμιους ηγέτες την ώρα που η επιστημονική κοινότητα χτυπά ηχηρά «καμπανάκια»

Ο κόσμος εξακολουθεί να υποτιμά τον κίνδυνο καταστροφικής κατάρρευσης του κλίματος και κατάρρευσης των οικοσυστημάτων, προειδοποίησε ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, αναγνωρίζοντας ότι η αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας θα ξεπεράσει τους 1,5C σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα τα επόμενα χρόνια.

Οι κλιματικές επιπτώσεις απειλούν όλα και περισσότερο

Όπως δείχνει η τελευταία έκδοση του «Net Zero Atlas», οι προοπτικές παραμένουν δύσκολες. Οι χώρες της G20 θα πρέπει να θέσουν νέους φιλόδοξους στόχους για το 2035, προκειμένου να επιταχύνουν το ρυθμό της μετάβασης και να περιορίσουν την αύξηση της θερμοκρασίας σε επίπεδα πολύ κάτω των 2°C μέχρι το τέλος του αιώνα.

Καύσωνες, πλημμύρες, τυφώνες, ξηρασία… Οι μισές από τις μεγαλύτερες πόλεις του πλανήτη θα κινδυνεύσουν από έναν ή περισσότερους κλιματικούς κινδύνους έως το 2050.

Η έκθεση της LSEG αποτελεί ένα ακόμα «καμπανάκι» για τον πολύπαθο πλανήτη μας που βιώνει ανυπολόγιστες καταστροφές εξαιτίας της ανθρώπινης κατασπατάλησης πόρων και της άνευ προηγουμένου αύξησης των εκπομπών του αερίου, τα τελευταία χρόνια.

«Οι πόλεις της μελέτης μας – νευραλγικά κέντρα της παγκόσμιας οικονομίας που συνεισφέρουν σχεδόν το 20% του παγκόσμιου ΑΕΠ και φιλοξενούν 440 εκατομμύρια ανθρώπους – είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένες στον κλιματικό κίνδυνο», αναφέρει ο Jaakko Kooroshy, παγκόσμιος επικεφαλής της LSEG για την έρευνα βιώσιμων επενδύσεων.

«Οι επιπτώσεις αρχίζουν ήδη να υλοποιούνται σε μόλις 1,3°C αύξησης της θερμοκρασίας».

Αυτές οι κλιματικές επιπτώσεις έγιναν αισθητές σε σοκαριστική κλίμακα στην ισπανική πόλη Βαλένθια την προηγούμενη εβδομάδα, όπου έπεσε βροχή ενός έτους μέσα σε οκτώ ώρες – προκαλώντας θανατηφόρες πλημμύρες που στοίχισαν τη ζωή σε περισσότερους από 200 ανθρώπους.

Οι μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις θα αντιμετωπίσουν αυξανόμενους κλιματικούς κινδύνους

Η LSEG προβλέπει ότι η παγκόσμια θέρμανση θα φθάσει τους 2,6°C με τις τρέχουσες πολιτικές. Το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα του ΟΗΕ εκτιμά ότι θα είναι 2,6°C έως 2,8°C μέχρι το τέλος του αιώνα, εάν τηρηθούν οι τρέχουσες δεσμεύσεις.

Σύμφωνα με αυτό το σενάριο υψηλών εκπομπών, το ποσοστό των 49 μεγαλύτερων πόλεων του κόσμου με υψηλή έκθεση σε κινδύνους θα αυξηθεί από λιγότερο από μία στις πέντε (18%) σε σχεδόν μία στις δύο (47%).

Οι μεγάλες πόλεις στη Μέση Ανατολή και τη Νοτιοανατολική Ασία θα υποστούν το μεγαλύτερο βάρος αυτής της κρίσης, σύμφωνα με την έκθεση της LSEG. Έξι πόλεις σε αυτές τις περιοχές – Σιγκαπούρη, Σουραμπάγια, Ντουμπάι, Ριάντ, Τζέντα και Τζακάρτα – αναμένεται να βιώσουν περισσότερες από 50 ημέρες ακραίας ζέστης ετησίως μέχρι το 2050.

Στην ΕΕ, οι αναλυτές υπογραμμίζουν την ολοένα και πιο επισφαλή θέση του Άμστερνταμ και της Μαδρίτης.

Άμστερνταμ, Μαδρίτη, Λονδίνο

Η ολλανδική πρωτεύουσα με χαμηλό υψόμετρο αντιμετωπίζει υψηλού επιπέδου κίνδυνο από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας και τις πλημμύρες, οι οποίες θα μπορούσαν να αυξηθούν κατά 60%, παρά τις άμυνές της.

Στη Μαδρίτη, οι ημέρες καύσωνα θα μπορούσαν να εκτοξευθούν κατά 135% σε έναν αριθμό 41 ημερών «μεσαίου κινδύνου» έως το 2050. Οι υδάτινοι πόροι στην ισπανική πρωτεύουσα εξανεμίζονται με αποτέλεσμα η πόλη να καταστεί σε επίπεδα υψηλού κινδύνου το 2050.

Η Ιταλία, η Ελλάδα η Τουρκία θα βρεθούν μπροστά στο φάσμα αύξηση των πιθανοτήτων κυμάτων καύσωνα και θα απειληθούν περαιτέρω οι υδάτινοι πόροι μέχρι το 2050.

Στο μεταξύ, το Λονδίνο και το Μάντσεστερ βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των μελετητών που αναλύουν τα δεδομένα για το Ηνωμένο Βασίλειο. Η πρωτεύουσα θεωρείται επί του παρόντος χαμηλού κινδύνου για μεγάλους φυσικούς κινδύνους, αλλά πρόκειται να αντιμετωπίσει αύξηση κατά 22% στην επάρκεια υδάτινων πόρων μέχρι τα μέσα του αιώνα. Η ακραία ζέστη στο Λονδίνο θα υπερδιπλασιαστεί από 11 σε 25 ημέρες κάθε χρόνο.

Το Μάντσεστερ θα βρεθεί ενώπιον των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής με 93% αύξηση των κυμάτων καύσωνα και 45% αύξηση της πίεσης στους υδάτινους πόρους, σύμφωνα με τη μελέτη.

Πώς μπορούν οι μεγάλες πόλεις να αυξήσουν την ανθεκτικότητά τους στο κλίμα;

«Καθώς πλησιάζουμε στην COP29, οι χώρες της G20 πρέπει να μειώσουν επειγόντως τις εκπομπές αερίων για να αποτρέψουν την ταχεία κλιμάκωση των κλιματικών κινδύνων», λέει ο Kooroshy.

«Το επόμενο κύμα εθνικών δεσμεύσεων για το κλίμα θα είναι κρίσιμο για αυτό. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και αν οι χειρότερες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής μπορούν να αποτραπούν, θα απαιτηθούν σημαντικές επενδύσεις για την προσαρμογή των πόλεων στα νέα ακραία κλιματικά φαινόμενα».

Ο Τραμπ δεν αναγνωρίζει… κλιματική αλλαγή

Τα μηνύματα που καταφθάνουν όμως δεν είναι καλά. Το επιτελείο του εκλεγέντα προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη ετοιμάσει εκτελεστικά διατάγματα προκειμένου να αποσύρει για δεύτερη φορά τις ΗΠΑ από τη Συμφωνία του Παρισιού κατά της κλιματικής αλλαγής, αποκαλύπτουν οι New York Times.

Ο Τραμπ μάλιστα σχεδιάζει μάλιστα να μικρύνει την έκταση ορισμένων προστατευόμενων περιοχών για χάρη των νέων γεωτρήσεων για πετρέλαιο και φυσικό αέριο, γράφει η αμερικανική εφημερίδα επικαλούμενη αξιωματούχους που δεν κατονομάζονται.

Αποφασισμένος να κάνει πράξη τις προεκλογικές του δεσμεύσεις για απόσυρση των περιβαλλοντικών πολιτικών του απερχόμενου προέδρου Τζο Μπάιντεν, ετοιμάζεται επίσης να τερματίσει το μορατόριουμ σε νέες εξαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου σε μεγάλες αγορές της Ασίας και της Ευρώπης, το οποίο επέβαλε ο Μπάιντεν μέχρι να ολοκληρωθεί μελέτη για τις επιπτώσεις στο παγκόσμιο κλίμα.

Ακόμα, η νέα κυβέρνηση φέρεται να ανακαλέσει απόφαση με την οποία επιτράπηκε στην Καλιφόρνια και άλλες πολιτείες να εφαρμόζουν δικά τους, αυστηρότερα όρια για την ατμοσφαιρική ρύπανση, λέει το ρεπορτάζ.

Αποκάλυψη που μυρίζει… πετρέλαιο

Μυστική κάμερα μη κυβερνητικής οργάνωσης κατέγραψε τον Αζέρο διευθύνοντα σύμβουλο της συνόδου COP29 για το κλίμα να εκμεταλλεύεται τον ρόλο του για να συζητήσει επενδύσεις στην πετρελαϊκή βιομηχανία της χώρας του.

Ο Ελνούρ Σολτάνοφ, o oποίος εκτός από επικεφαλής της συνόδου είναι και αναπληρωτής υπουργός ενέργειας του Αζερμπαϊτζάν και μέλος του ΔΣ της κρατικής εταιρείας ορυκτών καυσίμων Socar, εμφανίζεται να συζητά «επενδυτικές ευκαιρίες» στην εταιρεία.

«Έχουμε πολλά πεδία φυσικού αερίου που μένει να αναπτυχθούν» δηλώνει ο Σολτάνοφ σε μέλος της οργάνωσης Global Witness που εμφανίστηκε ως επενδυτής.

Το τροπικό δάσος του Αμαζονίου και η Γροιλανδία, για παράδειγμα, κινδυνεύουν να φτάσουν σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ανθρωπότητα καθώς αυξάνονται οι παγκόσμιες θερμοκρασίες.
Αντιδράσεις

Με άλλα λόγια, ο υπουργός δήλωσε πρόθυμος να πουλήσει ορυκτά καύσιμα, αυτό ακριβώς που πρέπει να καταργηθεί οριστικά για να αντιμετωπιστεί η κλιματική αλλαγή.

Η συμπεριφορά του Σολτάνοφ είναι «εξωφρενική» και ισοδυναμεί με «προδοσία» δήλωσε στο BBC η Κριστιάνα Φιγκέρες, πρώην επικεφαλής της Συνθήκης-Πλαισίου του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή, η οποία έπαιξε σημαντικό ρόλο στην υπογραφή της Συνθήκης του Παρισιού το 2015.

Πηγή: in.gr

Τι αναμένεται να φέρει η αλλαγή ηγεσίας στον Λευκό Οίκο; Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει χαρακτηριστεί από τη «συναλλακτική» πολιτική, δηλαδή από την πολιτική των προσωπικών deals, όπου πολλές εξαγγελίες γίνονται μόνο για να λειτουργήσουν στο πλαίσιο παζαριού, ενώ οι παλινωδίες δεν θεωρούνται ως ασυνέπεια, αλλά ως ευέλικτος πραγματισμός.

Στην αυτοπαρουσίασή του ως «ειρηνοποιού» στο Ουκρανικό δεν είναι σίγουρο ότι θα πείσει τη ρωσική ηγεσία, ύστερα από γεγονότα του παρελθόντος, καθώς η αθέτηση των συμφωνιών του Μινσκ από τη δυτική πλευρά, αλλά και ο τορπιλισμός της ειρηνευτικής διαδικασίας στην Κωνσταντινούπολη την άνοιξη του 2022. Οπωσδήποτε πάντως εκθέτει τους Ευρωπαίους ηγέτες. Η σύγκρουση Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ρωσίας στο Ουκρανικό οδήγησε στην αποβιομηχάνιση της Γερμανίας, η οποία στερήθηκε τη φθηνή ρωσική ενέργεια, ενώ τώρα θα κληθεί πιθανόν να αντιμετωπίσει επιπλέον και δασμούς στα προϊόντα της, αλλά και αυξημένες στρατιωτικές οικονομικές υποχρεώσεις. Η αδυναμία τήρησης των υποχρεώσεων αυτών, αλλά και των αρχών της γερμανικής οικονομίας οδήγησε ήδη σε μείζονα κυβερνητική κρίση στο Βερολίνο. Οι ΗΠΑ λειτουργούν ως προπομπός του διεθνούς καπιταλισμού και η εκλογή Τραμπ δείχνει προς την κατεύθυνση ενός άναρχου καπιταλισμού με στοιχεία οικονομικού εθνικισμού, ενώ δεν είναι σαφές αν θα υπάρξει κεντρική ρύθμιση της παραγωγής χρήματος.

Η οικονομική πολιτική του τραμπισμού

Η οικονομική πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να βασίζεται σε μια προσπάθεια προσγείωσης της αμερικανικής οικονομίας μέσω μείωσης των επιτοκίων και αποκλιμάκωσης του πληθωρισμού, με παράλληλες φορολογικές εκπτώσεις για επιχειρήσεις και ιδιώτες. Ταυτοχρόνως, προωθείται η ιδέα δασμών προς κινεζικά προϊόντα, που μπορεί να φτάσουν το 20% (έχει ακουστεί μέχρι και 60% για συγκεκριμένους τομείς), και 10% για άλλες χώρες. Βεβαίως, οι δασμοί αυτοί θα επιβαρύνουν τον Αμερικανικό πολίτη. Ωστόσο, ο Ντόναλντ Τραμπ προβάλλει μια εικόνα «παζαριού», ότι δηλαδή θα χρησιμοποιήσει τους δασμούς ως εργαλείο, για να αποσπάσει ανταλλάγματα.

Η εισαγωγή δασμών, αν πραγματοποιηθεί, τείνει προς την κατεύθυνση μιας αποσύνδεσης της παγκόσμιας οικονομίας που θα έχει ως επίπτωση την εξασθένιση του δολαρίου, το οποίο, όμως, στο πλαίσιο μιας νεο-μερκαντιλιστικής πολιτικής μπορεί να αποβεί θετικό για την επαναβιομηχάνιση των ΗΠΑ και τις εξαγωγές τους. Προβληματισμό, εξάλλου, προκαλεί το γεγονός ότι ο Έλον Μασκ έχει μεν εξαγγείλει τον σχεδιασμό του για μια περικοπή έως και δύο τρισεκατομμυρίων δολαρίων στις δαπάνες της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, αλλά ισχυρίζεται ότι μια ύφεση θα προηγηθεί της ευημερίας κατά τη νέα τετραετία Τραμπ.

Είναι δυνατός ένας ευρωπαϊκός απογαλακτισμός;

Ο νεο-απομονωτισμός των ΗΠΑ, ή μάλλον ο νέος οικονομικός εθνικισμός, όπως θα ήταν μάλλον σωστότερο να λέγεται, μπορεί να οδηγήσει την Ευρώπη σε έναν ανασχεδιασμό στην προοπτική μιας μεγαλύτερης ανεξαρτησίας στην οικονομία με βάση την έκθεση του Μάριο Ντράγκι, αλλά κυρίως στην αμυντική βιομηχανία. Η έκθεση Ντράγκι πιστοποιεί ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε υστέρηση σε σχέση με Κίνα και ΗΠΑ ως προς τις τεχνολογίες της τεχνητής νοημοσύνης, την ψηφιακή τεχνολογία και την καινοτομία εν γένει, με σημαντική γήρανση και μείωση του εργατικού πληθυσμού, ενώ χαρακτηρίζεται από αργή νομοθετική διαδικασία και υπερβολικά ρυθμιστικά πλαίσια. Ελπίδα των ευρωπαϊκών ελίτ είναι ότι η Ευρώπη θα αναγκαστεί να αλλάξει προς την κατεύθυνση της εμβάθυνσης, όπως είχε αναγκαστεί και επί της οικονομικής κρίσης του 2008, αφήνοντας, όμως, τότε την πολιτική ενοποίηση εκκρεμή.

Σε κάθε περίπτωση, αυτή η ανεξαρτητοποίηση της Ευρώπης σημαίνει ότι η Γερμανία θα πρέπει να πάει ενάντια στην προηγούμενη πολιτική που είχε ακολουθήσει επί των κυβερνήσεων της Άνγκελα Μέρκελ με Υπουργό Οικονομικών τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, αλλά και του Όλαφ Σολτς, και να ακολουθήσει αφενός μία μεγαλύτερη οικονομική ενοποίηση της Ευρώπης και αφετέρου μία στρατιωτική ενοποίηση, κινητήρια δύναμη της οποίας, όμως, δεν θα είναι η ίδια, αλλά η μεγάλη ανταγωνίστριά της, η Γαλλία. Όλα αυτά στο φόντο ότι η Γερμανία έχει τα τελευταία χρόνια υποστεί αποβιομηχανοποίηση, λόγω του ότι απώλεσε τη φτηνή ρωσική ενέργεια, εξαιτίας των οικονομικών κυρώσεων, που έπληξαν περισσότερο την Ευρώπη παρά τη Ρωσία.

Η Γερμανία κατά μία έννοια πρώτα καταστράφηκε από την κυβέρνηση Μπάιντεν, καθώς έχασε τον προνομιακό συνδυασμό (που είχε μέχρι τότε) φθηνής ρωσικής ενέργειας, ασιατικών αγορών και μικρών κονδυλίων για την άμυνα, και στη συνέχεια πιθανόν θα εγκαταλειφθεί από την κυβέρνηση Τραμπ. Μια πολιτική δασμών ακόμη και εναντίον ευρωπαϊκών προϊόντων θα σήμαινε μείωση του ΑΕΠ στην Ευρωζώνη και ιδίως στη Γερμανία.

Οι κίνδυνοι στη Δυτική Ασία

Στη Δυτική Ασία ο Ντόναλντ Τραμπ δείχνει ότι θέλει να είναι γνωστός ως διοργανωτής συμφωνιών και όχι ως εγκαινιαστής πολέμων, αλλά το ζήτημα είναι αν θα επιτραπεί στο Ισραήλ ένα χτύπημα στις εγκαταστάσεις του Ιράν κατά το μεσοδιάστημα, ώσπου να αναληφθεί η προεδρία των ΗΠΑ από τον Ντόναλντ Τραμπ, αλλά και το πώς θα προχωρήσουν τα υπόλοιπα μέτωπα σε Γάζα, Λίβανο και Συρία. Η απόφαση του Μπέντζαμιν Νετανιάχου να αποπέμψει από την κυβέρνηση τον υπουργό Εθνικής Αμύνης Γιοάβ Γκάλαντ δείχνει ότι ήθελε να απαλλαγεί από τον υπουργό ο οποίος είχε τις στενότερες σχέσεις με την απερχόμενη κυβέρνηση των Δημοκρατικών και ως εκ τούτου ήταν δυνατό να επιβάλλει ορισμένους περιορισμούς στις ισραηλινές πρωτοβουλίες.

Βρισκόμαστε πλέον σε ένα παράδοξο το μεν Ιράν, που υπό άλλες συνθήκες θα φοβόταν μια προεδρεία Τραμπ λόγω της γενικής αντι-ιρανικής στάσης του, εμβληματικό σημείο της οποία υπήρξε η δολοφονία του Κασέμ Σολεϊμανί, να αναβάλει την απάντησή του στο Ισραήλ υπό την προοπτική μήπως προκύψει κάποια συνολική συναλλαγή του νέου Προέδρου, που θα εμπλέκει ενδεχομένως και τη Ρωσία και την Κίνα, ενώ, αντιθέτως, επείγεται για περισσότερη επιθετικότητα το Ισραήλ, προκειμένου να φέρει τη νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ προ τετελεσμένων και να την εμπλέξει αναγκαστικά σε μία μείζονα σύγκρουση.

Η «συναλλακτική» πολιτική και η Κίνα

Η πολιτική των δασμών ενάντια στην Κίνα είχε συνεχιστεί και από τον Πρόεδρο Μπάιντεν. Κατά την προεκλογική περίοδο ο Ντόναλντ Τραμπ είχε προαναγγείλει αύξηση των δασμών στα κινεζικά προϊόντα κατά 10 με 20%, έως και κατά 60% σε ορισμένους τομείς. Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι εισαγωγέας μια νοοτροπίας, η οποία είναι περισσότερο γεωοικονομική και λιγότερο γεωπολιτική. Η πολιτική των Δημοκρατικών αφορούσε περισσότερο σε στρατιωτικούς συνασπισμούς στον Ειρηνικό ωκεανό με την Ιαπωνία, τις Φιλιππίνες, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και σε κάποιο βαθμό και την Ινδία, ενώ μια κυβέρνηση Τραμπ πιθανότατα θα επέστρεφε σε διμερείς διευθετήσεις με έμφαση στην οικονομική σύγκρουση και σε μια προσπάθεια να σύρει και τους Ευρωπαίους εταίρους σε αυτήν, καθιστώντας τον οικονομικό πόλεμο προς την Κίνα μέρος της ευρωαμερικανικής ατζέντας.

Η «συναλλακτική» λογική του Ντόναλντ Τραμπ σημαίνει ότι το φόβητρο της επιβολής δασμών μπορεί να λειτουργήσει ως ένα είδος παζαριού για άνοιγμα της κινεζικής αγοράς σε αμερικανικές εταιρείες. Δεν είναι σαφές αν η Ταϊβάν θα ενταχθεί σε κάποιο είδος παρόμοιου οικονομικού παζαριού με την Κίνα στο πλαίσιο της στροφής από τη γεωπολιτική στη γεωοικονομία. Ταυτοχρόνως, ο νεο-απομονωτισμός των ΗΠΑ ως προς τους θεσμούς της συλλογικής Δύσης ενδέχεται να έχει ως αποτέλεσμα μια ισχυρότερη επίδραση της Κίνας στη διεθνή διπλωματία.

Σε κάθε περίπτωση, είναι ενδιαφέρον ότι ο όρος «πολυπολικότητα» χρησιμοποιείται πλέον χωρίς ενοχές από τις ευρωπαϊκές ελίτ, όπως βλέπουμε στην εντελώς πρόσφατη αρθρογραφία και σε δηλώσεις μετά την εκλογή Τραμπ. Μέχρι και πολύ πρόσφατα η χρήση του όρου «πολυπολικότητα» θεωρείτο ως σήμα κατατεθέν των φίλα προσκείμενων προς τις ευρασιατικές δυνάμεις. Σήμερα, όμως, το τραμπικό «πρώτα η Αμερική» (America first) είναι ένας άλλος τρόπος για να ειπωθεί ότι η Αμερική είναι ένας μόνο από τους πόλους της παγκόσμιας γεωπολιτικής, έχοντας χάσει μια προνομιακή πλανητική ηγεμονία. Το ποιος είναι στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας» καθίσταται πλέον δυσδιάκριτο ή και αντικείμενο ανατροπών.

Πηγή: kosmodromio.gr