Πανελλαδικό χαρακτήρα αποκτούν οι δυναμικές διαδηλώσεις αλληλεγγύης στον επί 25 ημέρες απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό. Πλήθος κινητοποιήσεων έχει προγραμματισθεί και για σήμερα Παρασκευή, μεταξύ των οποίων και νέα συγκέντρωση έξω από το νοσοκομείο Γεννηματάς, όπου νοσηλεύεται, σε κρίσιμη κατάσταση, ο απεργός πείνας.

Ενημερώσεις:

Νέα συγκέντρωση στις 5 το απόγευμα στο νοσοκομείο "Γ. Γεννηματάς"

1.50 μ.μ.: Ολοκληρώθηκε πριν λίγο η κινητοποίηση αλληλεγγύης από τους εργαζόμενους του «Γεννηματάς», με παράδοση ψηφίσματος στα χέρια του Ν. Ρωμανού  από το νοσοκομείο η φωτ.:

13:45 Φωτογραφία από την κατάληψη στο δημαρχείο της Μυτιλήνης.

13:10 «Η αλληλεγγύη το όπλο του λαού, νίκη στον αγώνα του Νίκου Ρωμανού» το σύνθημα από τους συγκεντρωμένους στο νοσοκομείο Γεννηματάς, όπου νοσηλεύεται, σε κρίσιμη κατάσταση, ο απεργός πείνας:

13:00 Πανό για το Ν. Ρωμανό στη Χώρα της Τήνου:

Αναλυτικά τα καλέσματα σε δράσεις και κινητοποιήσεις αλληλεγγύης:

Αθήνα:

• Σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις 12 το μεσημέρι καλούν σήμερα οι εργαζόμενοι στο «Γεώργιος Γεννηματάς». Συγκέντρωση στο νοσοκομείο είναι προγραμματισμένη και για τις 5 το απόγευμα
• Υπό κατάληψη παραμένει το κτίριο της ΓΣΕΕ στην Πατησίων από αλληλέγγυους στον Ν. Ρωμανό
• Στον ανακριτή οι 12 που συνελήφθησαν μετά την πορεία για τον Νίκο Ρωμανό
• Κατάληψη στο δημαρχείο Βύρωνα από αλληλέγγυους στον Ν. Ρωμανό.
• Yπό κατάληψη βρίσκεται και το δημαρχείο της Αγίας Παρασκευής απο ομάδα αλληλέγγυων.

Θεσσαλονίκη:

- Yπό κατάληψη το Ολύμπιον, vέα συνέλευση θα γίνει στις 2 το μεσημέρι. Επίσης, υπό κατάληψη παραμένει και η πρυτανεία του ΑΠΘ. Συγκέντρωση αλληλεγγύης στο Ν. Ρωμανό πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Πέμπτης:

Πάτρα: 

Υπό κατάληψη το Παράρτημα που λειτουργεί ως « κέντρο αγώνα, αντιπληροφόρησης, οργάνωσης και δράσης». Σϋμφωνα με την ανακοίνωση των αλληλέγγυων, για σήμερα Παρασκευή οργανώνονται:

12.00 Συγκέντρωση στο Παράρτημα με μικροφωνική αντιπληροφόρησης 

18.00 Ποδηλατομηχανοκίνητη πορεία - Συγκέντρωση Παρασκευή 5/12 18:00 στο παράρτημα

20:30 Συνέλευση αλληλεγγύης μετά την πορεία

Χανιά: Συγκέντρωση αλληλεγγύης στο Ν. Ρωμανό

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στο Ν. Ρωμανό, την Παρασκευή 5/12/2014 στην πλατεία αγοράς στις 18.30, στα Χανιά.

Παρέμβαση-συγκέντρωση αλληλεγγύης στον Ν. Ρωμανό στον Προαστιακό στην Παλλήνη

Παρασκευή 5/12 στις 7 μ.μ.

Ακόμη:

18.00 ΚΟΖΑΝΗ: Συγκέντρωση και πορεία αλληλεγγύης

18.30 AΡΤΑ: Συγκέντρωση και πορεία αλληλεγγύης 

19.00 ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ: Πορεία αλληλεγγύης

*Παράλληλα, κατειλημμένα παραμένουν τα δημαρχία Κομοτηνής, Ρεθύμνου, Μυτιλήνης, η Ιατρική Σχολή Λάρισας, το κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στο Βόλο

*Αποχή από το συσσίτιο σε ένδειξη αλληλεγγύης στον Νίκο Ρωμανό, πραγματοποιούν δύο από τις τρεις γυναίκες κρατούμενες στην πειθαρχική φυλακή της Νεάπολης Λασιθίου,  απαιτώντας να ικανοποιηθεί άμεσα το δίκαιο αίτημα του απεργού πείνας πολιτικού κρατούμενου.  

ΠΗΓΗ: left.gr

Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι μέσω των μνημονίων επήλθε ευθυγράμμιση με τα ισχύοντα σε άλλα κράτη-μέλη (!), δηλαδή ότι υπήρχε υπερβολική ισότητα πλούτου κατά την προμνημονιακή περίοδο και ότι τα μνημόνια αποκατέστησαν την επιθυμητή ανισότητα(!) - Απάντηση του Επιτρόπου Μοσκοβισί σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Κ. Χρυσόγονου.

Απίστευτος κυνισμός εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής καταγράφεται στην σημερινή απάντηση του Επιτρόπου Μοσκοβισί σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Κώστα Χρυσόγονου σχετικά με τη μνημονιακή περίοδο στην Ελλάδα και λιγότερο σε Ιρλανδία και Πορτογαλία. Εμμέσως πλην σαφώς η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι μέσω των μνημονίων επήλθε ευθυγράμμιση με τα ισχύοντα σε άλλα κράτη-μέλη (!), δηλαδή ότι υπήρχε υπερβολική ισότητα πλούτου κατά την προμνημονιακή περίοδο και ότι τα μνημόνια αποκατέστησαν την επιθυμητή ανισότητα(!). Κατά τα άλλα ο κ. Μοσκοβισί αναμασάει τα τετριμμένα περί δήθεν λήψης υπόψη  του κοινωνικού αντικτύπου των μνημονιακών πολιτικών κατά τη χάραξή τους και περί δημιουργίας θέσεων απασχόλησης (τόσο πολλών, ώστε η ανεργία να έχει ανέλθει σε επίπεδα-ρεκόρ). Επίσης ο κ. Μοσκοβισί διατείνεται ότι είναι τόσο διορατικός ώστε να καταφέρνει να δει αυτά που δεν βλέπει κανένας Έλληνας, ότι δηλ. υπάρχει "πάταξη της φοροδιαφυγής"!!

Ακολουθούν τα κείμενα της ερώτησης και απάντησης:

Ερώτηση με αίτημα γραπτής απάντησης E-008079/2014 προς την Επιτροπή

Άρθρο 130 του Κανονισμού

Kostas Chrysogonos (GUE/NGL)

Θέμα: Eπιδείνωση της ανισοκατανομής του πλούτου

Στην έκθεση για τον παγκόσμιο πλούτο που συνέταξε τον Οκτώβριο του 2014 το ερευνητικό ίδρυμα της τράπεζας Credit Suisse, σελ 33, αναφέρεται ότι στην Ελλάδα υπήρξε δραματική αύξηση στην ανισοκατανομή του πλούτου κατά την περίοδο εφαρμογής των μνημονίων, με το μερίδιο του πλουσιότερου 10% του πληθυσμού στον συνολικό πλούτο της χώρας να αυξάνει από το 48,6% το έτος 2007 στο 56,1% το έτος 2014. Σε άλλες χώρες που βρίσκονταν υπό καθεστώς μνημονίων την ίδια εποχή, το αντίστοιχο μερίδιο αυξήθηκε επίσης, αν και με πολύ ηπιότερους ρυθμούς, στην Πορτογαλία από 56% σε 58,3% και στην Ιρλανδία από 57,8% σε 58,5%.

Ερωτάται η Επιτροπή:

1. Η επιδείνωση της ανισοκατανομής του πλούτου ήταν συνειδητή επιδίωξη της Επιτροπής, ως μέλους της τρόικα, ή "παράπλευρη απώλεια" του μνημονιακού προγράμματος;

2. Πού οφείλεται η διαφορά μεταξύ των τριών χωρών, κατά τη γνώμη της Επιτροπής;

3. Υπάρχει κάποιος σχεδιασμός για την αντιστροφή της τάσης αυτής τα επόμενα χρόνια;

EL

E-008079/2014

Απάντηση του κ. Moscovici

εξ ονόματος της Επιτροπής

(4.12.2014)

Όλα τα κράτη μέλη που έλαβαν χρηματοδοτική συνδρομή, έχοντας αντιμετωπίσει δυσκολίες πρόσβασης στα κεφάλαια στις χρηματοπιστωτικές αγορές, έχουν ήδη επιτύχει σημαντικά αποτελέσματα όσον αφορά την επανεξισορρόπηση των οικονομιών τους, αν και η αναγκαία προσαρμογή συνεχίζεται. Οι ενέργειες άσκησης πολιτικής που έχουν αναληφθεί στο πλαίσιο των προγραμμάτων προσαρμογής έχουν μειώσει την αβεβαιότητα και έχουν συμβάλει στο να τεθούν τα θεμέλια για τη μελλοντική οικονομική ανάπτυξη. Η σταδιακή βελτίωση στην αγορά εργασίας αναμένεται να είναι προς όφελος του ευρύτερου πληθυσμού και να μειώσει τις εισοδηματικές ανισότητες.

Σύμφωνα με την έκθεση που αναφέρει ο αξιότιμος βουλευτής, οι σημερινές ανισότητες πλούτου στην Ελλάδα, στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία ευθυγραμμίζονται, σε γενικές γραμμές, με τα ισχύοντα σε άλλα κράτη μέλη. Βραχυπρόθεσμες αλλαγές στο επίπεδο και την κατανομή του πλούτου είναι πιθανό να εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τις μεταβολές των τιμών των περιουσιακών στοιχείων και, δυνητικά, από ζητήματα μέτρησης. Οι δημοσιονομικές επιλογές πολιτικής έχουν αμεσότερο αντίκτυπο στην κατανομή του εισοδήματος σε σχέση με τον πλούτο.

Τα προγράμματα χρηματοδοτικής βοήθειας απεσόβησαν την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, αποφεύγοντας μια πιο σοβαρή και απότομη προσαρμογή. Ο κοινωνικός αντίκτυπος των πολιτικών υπήρξε ανέκαθεν βασικό στοιχείο στη χάραξη πολιτικής για τις χώρες που ακολουθούν το εν λόγω πρόγραμμα. Η δημιουργία θέσεων απασχόλησης και η καταπολέμηση της φτώχειας αποτελούν βασικούς στόχους του ελληνικού προγράμματος. Οι περικοπές στις συντάξεις και στους μισθούς του δημοσίου ήταν μικρότερες για τα άτομα με τα χαμηλότερα εισοδήματα και υπάρχουν κοινωνικά προγράμματα που απευθύνονται στους πλέον ευάλωτους. Η πάταξη της φοροδιαφυγής έχει προσφάτως ενισχυθεί, ώστε να εξασφαλιστεί ότι όλοι συμβάλλουν στη χρηματοδότηση των υπηρεσιών που παρέχονται από τον δημόσιο τομέα σύμφωνα με το πραγματικό τους εισόδημα και πλούτο.

ΠΗΓΗ: left.gr

Ανακοίνωση της Κίνησης Κομμουνιστών – Εργατικός Αγώνας

Με τις εξαγγελίες των πολιτικών αρχηγών (ιδιαίτερα αυτών της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης) στην ΔΕΘ σχετικά με την κατάσταση της χώρας και την πολιτική που θα εφαρμόσουν, έγινε συγκεκριμένο το πλαίσιο της πολιτικής αντιπαράθεσης και ουσιαστικά ξεκίνησε η προεκλογική περίοδος. Ο ορίζοντας είναι η προεδρική εκλογή καθώς σε περίπτωση αποτυχίας εκλογής προέδρου της δημοκρατίας θα οδηγηθεί η χώρα σε βουλευτικές εκλογές.

Οι ομιλίες των κυβερνητικών -ΝΔ και ΠΑΣΟΚ- δεν έκρυβαν κάποια έκπληξη. Κινήθηκαν στην πεπατημένη. Η κυβέρνηση τους, κατά αυτούς, είναι η εγγύηση για τη σίγουρη πορεία, που χωρίς ρίσκα και επικίνδυνες τακτικές οδηγεί τη χώρα εκτός των μνημονίων, στην ανάπτυξη. Ισχυρίζονται ότι σταδιακά ο ελληνικός λαός θα απαλλαγεί από τα βάρη και θα ανταμειφτεί για τις τεράστιες θυσίες που έκανε. Υποστηρίζουν πως αυτοί είναι η καλύτερη εγγύηση ότι η διαπραγμάτευση με την τρόικα και τους δανειστές θα οδηγήσει στην ουσιαστική ελάφρυνση του χρέους προς όφελος της χώρας και του λαού. Αυτά φρόντισαν να τα συνοδεύσουν με ελάχιστες φοροελαφρύνσεις και περισσότερες υποσχέσεις για το μέλλον, μείωση του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης, περισσότερες δόσεις στο φόρο εισοδήματος. Ακόμη και τον ΕΝΦΙΑ, που δεν πρόλαβε να εφαρμοστεί, δήλωσαν ότι θα τον τροποποιήσουν. Φυσικά υποσχέθηκαν στο μέλλον 700.000 θέσεις εργασίας, τηρώντας σιγή ιχθύος για το πότε, το πώς και το πού θα δημιουργηθούν αυτές. Περίπου αυτές είναι οι εξαγγελίες τους. Στο διά ταύτα ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να ελπίζει σε τίποτε από τη συγκυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ούτε καν σε μια στοιχειώδη ανακούφιση των πιο ακραίων φαινομένων εξαθλίωσης.

Στο πολιτικό επίπεδο η κυβέρνηση, από τα πράγματα, θα οξύνει στο έπακρο την αντιπαράθεση με το ΣΥΡΙΖΑ, θεωρώντας ότι η πόλωση που θα δημιουργήσει θα τη βοηθήσει στη συσπείρωση ευρύτερων δεξιών και κεντρώων ψηφοφόρων.

Στη Θεσσαλονίκη ο Αλ. Τσίπρας με την ομιλία του θέλησε να δώσει το προπαγανδιστικό πλαίσιο με το οποίο το κόμμα του θα διεκδικήσει τη λαϊκή ψήφο και την αυτοδυναμία στις ερχόμενες εκλογές. Οι εξαγγελίες του, ουσιαστικά ένα «ανθρωπιστικό» πρόγραμμα: Περιέχουν ορισμένες φοροελαφρύνσεις, αύξηση του κατώτατου μισθού στα 751 €, χορήγηση στους συνταξιούχους κάτω των 700 € του δώρου του Χριστουγέννων ως 13η σύνταξη, μείωση της τιμής στο πετρέλαιο θέρμανσης. Τα παραπάνω συνοδεύονται από ορισμένα μέτρα κρατικής φιλανθρωπίας όπως:

δωρεάν ρεύμα σε 300.000 νοικοκυριά που είναι κάτω από το όριο της φτώχειας,

κουπόνια σίτισης για άπορες οικογένειες,

επιδότηση ενοικίου για να εξασφαλιστούν διαμερίσματα σε πολύ φτωχές οικογένειες,

κάρτα για τα μέσα μαζικής μεταφοράς με μειωμένη συμμετοχή για ανέργους.

Φυσικά, η υλοποίηση των μέτρων αυτών εξαρτάται αποκλειστικά από την ΕΕ, διότι αφενός οι περισσότεροι πόροι που θα τα χρηματοδοτήσουν προέρχονται από ευρωπαϊκά προγράμματα και αφετέρου είναι αμφίβολο αν η ΕΕ θα δώσει έγκριση για αυτά.

Από την επόμενη των εξαγγελιών του Αλ. Τσίπρα ξεσηκώθηκε μια τεράστια αντιπαράθεση για το τι ακριβώς αυτές σημαίνουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ τις παρουσιάζει σαν το μεγάλο βήμα της αριστερής πολιτικής που θα εφαρμόσει και η κυβέρνηση ως πηγή δεινών, διότι αν εφαρμοστούν όλα αυτά, θα ανατραπεί η οικονομική πολιτική, θα έρθει η χώρα σε σύγκρουση με τους συμμάχους της και θα πάνε χαμένες οι θυσίες πέντε ετών του λαού. Φυσικά τα πράγματα δεν είναι έτσι. Τίποτε από τα δύο δεν συμβαίνει, διότι απλούστατα τίποτε απ' όλα αυτά δεν αντιπροσωπεύουν οι συγκεκριμένες εξαγγελίες, ούτε μπορούν να δημιουργήσουν τέτοιου είδους εξελίξεις.

Και αυτό επειδή:

Τα προαναφερθέντα μέτρα δεν αφορούν το σύνολο ή την πλειοψηφία των εργαζομένων, των ανέργων, των συνταξιούχων και της νεολαίας, αλλά μόνο εκείνο το τμήμα που εξαθλίωσε η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα των κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Απλώς τα μέτρα αυτά λειαίνουν τις πιο οξείες γωνίες της εφαρμοζόμενης πολιτικής. Για την μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία τα μέτρα αυτά δεν περιέχουν την παραμικρή ανακούφιση.

Τα μέτρα αυτά δεν επαναφέρουν την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων στο προ του 2009 επίπεδο. Στην καλύτερη περίπτωση, η βελτίωση θα είναι ένα μικρότερο υποπολλαπλάσιο της.

Με τις εξαγγελίες αυτές ο ΣΥΡΙΖΑ περνά από την κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων (πράξη που θα αποκαθιστούσε μισθούς, συντάξεις, παροχές της κοινωνικής ασφάλισης, υγείας κ.λπ) στην ουσιαστική αποδοχή τους και στην αντιμετώπιση της πιο ακραίας φτώχειας.

Οι πόροι για αυτή την πολιτική βασικά θα προέλθουν από το ΕΣΠΑ, το ΤΧΣ και γενικότερα από ευρωπαϊκούς πόρους και από την αποτελεσματικότερη δράση των κρατικών εισπρακτικών μηχανισμών, πράγμα που υποσχέθηκαν όλες οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα και φυσικά τίποτε δεν έγινε.

Οι μεγαλοεπιχειρηματίες και τα ανώτερα μεσαία στρώματα καθόλου δεν θα θιγούν. Η μεγάλη καπιταλιστική κερδοφορία, ύψους πολλών δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ τα χρόνια του μνημονίου, τίθεται στο απυρόβλητο, καθώς δεν υπάρχει λέξη για φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου, ούτε για καθιέρωση ενός δίκαιου φορολογικού συστήματος. Αντίθετα για τη μείωση του ποσοστού φορολογίας στα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου από 45%, στο 25% και στο 15% που είναι ο στόχος της κυβέρνησης, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είπε το παραμικρό. Με δύο λόγια από τη θέση για δίκαιο φορολογικό σύστημα και τη φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου πέρασε στην εξοικονόμηση πόρων στα πλαίσια της κυρίαρχης οικονομικής πολιτικής και με τη συμφωνία των μεγαλοεπιχειρηματιών.

Οι εξαγγελίες αυτές υπογραμμίζουν το σεβασμό και την προσήλωσή του ΣΥΡΙΖΑ στο αστικό πλαίσιο όπως αυτό εκφράζεται κυρίως μέσω των ευρωενωσιακών αποφάσεων και συνθηκών, της χρήσης των κοινοτικών πόρων και σε τελική ανάλυση στα όρια που έχουν χαράξει τα μνημόνια και οι αποφάσεις των τελευταίων πέντε χρόνων. Αυτό εκφράζει η αγωνιώδης προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να απαντήσει στη ΝΔ ότι θα σεβαστεί τη δημοσιονομική πειθαρχία. Αυτό ακριβώς έκανε απολύτως σαφές ο Γιάννης Δραγασάκης λέγοντας ότι «δεν θα υπάρξουν ελλειμματικοί προϋπολογισμοί».

Ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να διακηρύσσει ότι αυτά τα μέτρα που εξάγγελλε θα τα υλοποιήσει με τη σύμφωνη γνώμη της ΕΕ. Ότι θα δεχθούν οι ευρωπαίοι και ιδιαίτερα οι Γερμανοί τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού χρέους, την περίοδο χάριτος και την αποπληρωμή των τοκοχρεολυσίων με ρήτρα ανάπτυξης. Ότι θα δεχθούν οι ευρωπαίοι να χρησιμοποιηθούν οι πόροι του ΕΣΠΑ και του ΤΧΣ για τη χρηματοδότηση των προγραμμάτων ανακούφισης που θα προωθήσει. Από τη στιγμή που ο Αλ. Τσίπρας διακήρυξε ότι το ΝΑΤΟ και η ΕΕ είναι το πλαίσιο στο οποίο κινείται η Ελλάδα και αυτό δεν αμφισβητείται, από την ώρα που αποδέχεται τη διαρκή επιτήρηση που αποφάσισε η ΕΕ. για όλες τις χώρες, η χώρα μας είναι ολοκληρωτικά δεσμευμένη στο άρμα του ευρωενωσιακού ιμπεριαλισμού και του ατλαντισμού.

Υποβαθμίζοντας τις δεσμεύσεις της χώρας στην ΕΕ και δηλώνοντας σε όλους τους τόνους ότι θα κινηθεί στα πλαίσια του ευρώ και της ΕΕ και θα απαλλαγεί η χώρα με διάλογο από τα μνημόνια και τις δεσμεύσεις, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να οδηγεί τον ελληνικό λαό σε ένα τεράστιο αποπροσανατολισμό. «Ψηφίστε ΣΥΡΙΖΑ και όλα θα γίνουν εύκολα, με διάλογο και καλά». Αντί για κίνημα ανατροπής έχουμε προτροπή για ψήφο στους καλούς και επιδέξιους διαπραγματευτές και όλα θα λυθούν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθετεί μια εκδοχή της κυρίαρχης οικονομικής πολιτικής στα πλαίσια ανοχής του κεφαλαίου, με λιγότερο ίσως νεοφιλελευθερισμό, που οδηγεί μόνο στην αποφυγή της ανθρωπιστικής καταστροφής. Στο οικονομικό πεδίο τα συμφέροντα του κεφαλαίου και των ευρωπαϊκών μονοπωλίων παραμένουν στο επίκεντρο. Στο πολιτικό πεδίο αξιοποιεί την εξουθένωση και την κούραση του λαού και τις χαμηλές προσδοκίες και διεκδικήσεις του, για τη διαμόρφωση των οποίων έχει και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ μεγάλες ευθύνες. Προωθεί, έτσι, τις επιδιώξεις του για την εκλογική του ενίσχυση και την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία του. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η οικονομική πολιτική του κεφαλαίου δεν αμφισβητείται και συνάμα η δυσαρέσκεια και η αγανάκτηση του λαού οδηγούνται σε ένα ανώδυνο δρόμο, ενώ διαμορφώνονται οι όροι για να αντιμετωπίσει η αστική τάξη το πολιτικό πρόβλημα που έχει: την αδυναμία στερέωσης και αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος και του σχηματισμού σταθερής κυβέρνησης.

Το «ανθρωπιστικό» πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και κάθε παρόμοιο, δεν πρέπει να υποτιμηθεί, ιδιαίτερα στις σημερινές κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες. Στοχεύει και μπορεί να λειτουργήσει δελεαστικά για σημαντικά τμήματα ριζοσπαστικών λαϊκών δυνάμεων και τμήματα αριστερών ψηφοφόρων. Από τη μια θα είναι σοβαρό λάθος ο μηδενισμός του, διότι μια τέτοια τακτική δεν μπορεί να συσπειρώσει. Με φράσεις του τύπου «ψίχουλα», «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα της αστικής τάξης» -όσο κι αν έχουν βάση- δεν ξεμπερδεύεις εύκολα. Από την άλλη, υπάρχει σημαντικός κίνδυνος συμβιβασμού με την πολιτική αυτή, πίεση για να υλοποιηθούν τα μέτρα, αναμένοντας καλύτερες προϋποθέσεις στο μέλλον για την κομμουνιστική Αριστερά. Είναι αναγκαία μια ισορροπημένη τακτική χωρίς μηδενισμούς που θα λέει καθαρά ότι το πρόγραμμα αυτό μόνο στην ανακούφιση σ’ ένα βαθμό της εξαθλίωσης οδηγεί. Και, μάλιστα, σε συμφωνία με το σύστημα και ότι οι όποιες παροχές μπορούν εύκολα να αφαιρεθούν όταν δεν θα του είναι πλέον απαραίτητες. Παράλληλα, η προβολή ενός ολοκληρωμένου πλαισίου στόχων για την αντιμετώπιση των τεράστιων λαϊκών αναγκών και των αιτιών για τα δεινά της χώρας και του λαού.

Η Κίνηση Κομμουνιστών - Εργατικός Αγώνας δηλώνει με σαφήνεια ότι η κατάσταση του λαού και της χώρας δεν αντιμετωπίζεται με την πολιτική της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ. Η λύση δεν βρίσκεται στη στερέωση της κυριαρχίας των μονοπωλίων, αλλά στην αμφισβήτηση και την ανατροπή τους. Η πραγματική απάντηση είναι ο αγώνας για έξοδο από την κρίση προς όφελος του λαού, κρατώντας ανοιχτή την προοπτική του σοσιαλισμού. Η λύση είναι η συσπείρωση της εργατικής τάξης και των εργαζομένων στα πλαίσια ενός ενιαίου μετώπου εναντίον των μονοπωλίων και του ιμπεριαλισμού στη βάση ενός προγράμματος υπεράσπισης του ζωής και των δικαιωμάτων του λαού και συνάμα ενός πλαισίου ριζοσπαστικών στόχων που η υλοποίηση τους οδηγεί σε αμφισβήτηση του καπιταλισμού. Στόχοι όπως

• η απαλλαγή της χώρας από τα δεσμά της εξάρτησης, ιδιαίτερα από την ευρωζώνη και την ΕΕ,
• η άρνηση πληρωμής και η διαγραφή του τεράστιου χρέους,
• η εθνικοποίηση των μεγάλων τραπεζικών ομίλων και των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο,
• ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα που θα φορολογεί τα κέρδη και τον πλούτο,
• η ριζική βελτίωση της θέσης των εργαζομένων,
• οι βαθιές δημοκρατικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα είναι εντελώς απαραίτητοι,

είναι η μόνη λύση που μπορεί ν’ ανοίξει το δρόμο για βαθιές ανατροπές στο επίπεδο της εξουσίας.

Η δικομματική διαμάχη που καθημερινά εντείνεται, η επιδίωξη της αυτοδυναμίας από το ΣΥΡΙΖΑ με κάθε τρόπο καθιστούν τις ερχόμενες εκλογές εξαιρετικά δύσκολες, κρίσιμες για τις δυνάμεις κομμουνιστικής αναφοράς. Ο κίνδυνος σύνθλιψης τους είναι μεγάλος, πράγμα που θα ανοίξει το δρόμο για μια νέα περίοδο στερέωσης της αστικής κυριαρχίας. Ο κίνδυνος καθήλωσης ακόμη και συρρίκνωσης του ΚΚΕ είναι υπαρκτός. Υπάρχει τρόπος αποτελεσματικής αντίστασης και υπεράσπισης του ίδιου του κόμματος και του εργαζόμενου λαού. Αυτό όμως απαιτεί να δει η ηγεσία του ΚΚΕ την πραγματικότητα. Δεν μπορεί -μέσω φαντασιώσεων και μεταφυσικών σχημάτων- να προπαγανδίζει ότι χάραξε επαναστατική γραμμή κι ότι αυτή θα αποδώσει, ή πως «δεν έχουν σημασία οι εκλογές για το κόμμα, εμείς συνεχίζουμε τον επαναστατικό δρόμο που χαράξαμε».

Βασικά σημεία μιας αποτελεσματικής για τη συγκυρία τακτικής είναι:

Η ανάπτυξη ενός ισχυρού ενωτικού κινήματος αντίστασης και ανατροπής, που θα συνεγείρει την εργατική τάξη και το λαό και θα αντιπαρατεθεί με την πολιτική κεφαλαίου. Μόνο ο μαζικός και ενωτικός αγώνας του λαού μπορεί να δώσει διέξοδο. Την πρωτοβουλία αυτή πρέπει να την πάρει το ΚΚΕ, ως η μεγαλύτερη και πιο έμπειρη πολιτική δύναμη, αναθεωρώντας την μέχρι σήμερα λανθασμένη τακτική του.

Η ανάπτυξη μαζικών ενωτικών αγώνων χωρίς αποκλεισμούς με κάλεσμα συσπείρωσης όλων των πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων οργανώσεων στη βάση ενός πλαισίου, το οποίο θα περιλαμβάνει αφ’ ενός την αντιμετώπιση των εργατικών και λαϊκών προβλημάτων και αφ’ ετέρου τη διεκδίκηση ώριμων στη λαϊκή συνείδηση πολιτικών στόχων. Με την προώθηση μόνο οικονομικών αιτημάτων -όσο και αν είναι αναγκαία και ζωτικής σημασίας- ο κίνδυνος του οικονομισμού είναι μεγάλος. Αυτά πρέπει να μπολιάζονται με μεταβατικούς πολιτικούς στόχους (αναμέτρηση με την ΕΕ με στόχο την αποχώρηση, χρέος, εθνικοποίηση των τραπεζών κ.λπ), ανάλογα σε κάθε περίπτωση με τις συνθήκες και το επίπεδο ωριμότητας των εργαζομένων. Αυτή την πρωτοβουλία μπορεί να την πάρει ένας αντιπροσωπευτικός αριθμός ομοσπονδιών με ένα γενικό κάλεσμα σε όλα τα πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια συνδικάτα και άλλους φορείς, με δημοκρατική συζήτηση σε ισότιμη βάση και συμφωνία πάνω τη διαμόρφωση του πλαισίου και ο καθένας ας πάρει αποφάσεις του.

Η ανάπτυξη μιας μεγάλης πολιτικής και ιδεολογικής καμπάνιας η οποία θα απαντάει πειστικά στην τρομοκρατία και τους εκβιασμούς των αστικών δυνάμεων και στον αποπροσανατολισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Ο λαός θα κληθεί να αγωνιστεί για να σπάσει ο βρόγχος του συμβιβασμού και της μοιρολατρίας που του επέβαλαν τα αστικά κόμματα και οι μηχανισμοί του συστήματος και επιδιώκει να τον συνεχίσει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το ΚΚΕ πρέπει να παραμερίσει την αντίληψη του αλάθητου και του παντογνώστη που οφείλουν όλοι να τον υπακούουν, να αποφεύγει τους εύκολους χαρακτηρισμούς των υπολοίπων δυνάμεων a priori ως «οπορτουνιστές», «συμβιβασμένους», ότι «υπηρετούν την αστική τάξη και αντιστρατεύονται τα λαϊκά συμφέροντα». Ο διάλογος και η πολιτική αντιπαράθεση χωρίς εκπτώσεις πρέπει να είναι ο κανόνας στις σχέσεις μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων. Τέλος πρέπει τους χιλιάδες κομμουνιστές που πέρασαν από το κόμμα και σήμερα παραμένουν κομμουνιστές και είναι ανένταχτοι να τους αντιμετωπίσει όχι με χαρακτηρισμούς, όπως «μανιαδάκηδες», «κουκουλοφόρους», «φραξιονιστές» και εχθρούς και να σταματήσει την έκδοση φετφάδων όπως αυτός που διαβάσαμε πρόσφατα. Τους ίδιους χαρακτηρισμούς μπορούν και οι άλλοι να τους χρησιμοποιήσουν. Από τον αγώνα για την επιβίωση του λαού και την υπεράσπιση του ΚΚΕ δεν περισσεύει κανείς και οι δυνάμεις αυτές έχουν σημαντικό ρόλο και μπορούν να έχουν τεράστια προσφορά.

Σήμερα άλλα περιθώρια δεν υπάρχουν. Οι στιγμές είναι κρίσιμες και καθένας πρέπει να πάρει τις ευθύνες του. Ο Εργατικός Αγώνας θέτοντας ανοιχτά τις θέσεις του παίρνει και τις ευθύνες που του αναλογούν.

2/10/ 2014

                                                         Η Πανελλαδική Γραμματεία 

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Ο Εργατικός Αγώνας δημοσιεύει σήμερα το 3^ο μέρος της σειράς των ιστορικών δημοσιευμάτων στο Μεγάλο Δεκέμβρη με αφορμή την συμπλήρωση των 70 χρόνων από τότε. Στόχος μας είναι να δώσουμε όσο το δυνατό ολοκληρωμένα το ιστορικό γεγονός αλλά και να απαντήσουμε σε μια σειρά διαστρεβλώσεις της ιστορίας του εργατικού - λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος που δεν εμφανίστηκαν μόνο στο παρελθόν αλλά με διάφορους τρόπους επανέρχονται και σήμερα.

Το Σύμφωνο του Λιβάνου: Ένας απαράδεκτος συμβιβασμός

Μετά την υπαγωγή του ΕΛΑΣ στο στρατηγείο της Μέσης Ανατολής, το Συνέδριο του Λιβάνου είναι ο δεύτερος μεγάλος ιστορικός σταθμός όπου το ΕΑΜικό κίνημα προχωρεί σε απαράδεκτους συμβιβασμούς και η Μεγάλη Βρετανία ισχυροποιεί ακόμη περισσότερο την θέση της στις ελληνικές υποθέσεις ενισχύοντας με αυτό τον τρόπο και την θέση της ελληνική αστικής τάξης στην Ελλάδα.

Το Συνέδριο πραγματοποιήθηκε στο διάστημα 17 έως 20 Μαΐου 1944 στη Βηρυτό, στο ξενοδοχείο «Δάσος της Βουλώνης». Εκεί- υπό το άγρυπνο μάτι των Εγγλέζων- έλαβαν μέρος ουσιαστικά δυο παρατάξεις και δύο αντίπαλα κοινωνικά στρατόπεδα. Από την μια μεριά ήταν η παράταξη του ΕΑΜικού κινήματος που εξέφραζε και την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Από την άλλη ολόκληρος ο αστικός πολιτικός κόσμος που στη ουσία δεν εξέφραζε τίποτα παρά μόνο μια απειροελάχιστη κοινωνική κατηγορία, αυτή των ανθρώπων του πλούτου (είτε ήταν με το μέρος των Εγγλέζων είτε με το μέρος των κατακτητών), όσων τρέφονταν από αυτούς και φυσικά τους δοσίλογους, τους μαυραγορίτες και όσους είχαν συμφέρον να τρέμουν από μια μεταπολεμική εξουσία στην οποία κουμάντο θα έκανε ο λαός. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι εκείνη την εποχή ο αστικός πολιτικός κόσμος αποτελούνταν από κόμματα- σφραγίδες και ξοφλημένους πολιτικούς που είχαν εγκαταλείψει την Ελλάδα με την είσοδο των δυνάμεων του άξονα ή είχαν μείνει στη χώρα χωρίς όμως ποτέ να ανταποκριθούν στον πόθο του ελληνικού λαού και να συμμετάσχουν στο κίνημα της εθνικής αντίστασης. Οι μόνοι, ίσως, από τους εκπροσώπους της αντιεαμικής παράταξης που είχαν κάποιο μικρό λαϊκό έρεισμα ήταν οι αντιπρόσωποι του ΕΔΕΣ και της ΕΚΚΑ.

Με δυο λόγια, αν θέλουμε να μιλήσουμε με όρους εξουσίας, το Συνέδριο του Λιβάνου, από την μια μεριά ήταν η ΠΕΕΑ, η κυβέρνηση δηλαδή των βουνών που είχε στα χέρια της πραγματική εξουσία κι από τη άλλη ήταν η κυβέρνηση του Καΐρου υπό τον Γ. Παπανδρέου που δεν είχε καμία δύναμη εκτός απ’ αυτή που της εξασφάλιζαν οι Εγγλέζοι.

Η Σύνθεση του Συνεδρίου

Αναλυτικότερα στο Συνέδριο του Λιβάνου πήραν μέρος:            

ΑΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ:

• Κυβέρνηση Καΐρου: Γεώργιος Παπανδρέου, πρωθυπουργός.
• Κόμμα των Φιλελευθέρων: Σ. Βενιζέλος, Κ. Ρέντης, Γ. Εξηντάρης, Γ. Βασιλειάδης.
• Λαϊκό Κόμμα: Δ. Λόντος.
• Εθνικό Λαϊκό Κόμμα: Σπ. Θεοτόκης.
• Προοδευτικό Κόμμα: Γ. Σακαλής.
• Εθνικό Ενωτικό Κόμμα: Π. Κανελλόπουλος.
• Αγροτικό Δημοκρατικό κόμμα: Α. Μυλωνάς.
• Ένωση Αριστερών (Αγροτικών σοσιαλιστών: Ι. Σοφιανόπουλος.
• «Ανεξάρτητος» αντιπρόσωπος: Φ. Δραγούμης, πρώην υπουργός.
• ΕΔΕΣ- ΕΟΕΑ: Κ. Πυρομάγλου (υπαρχηγός ΕΔΕΣ), Στ. Μεταξάς (αντισυνταγματάρχης), Α. Μεταξάς (Λοχαγός).
• ΕΚΚΑ: Γ. Καρτάλης.
• Εθνικές Δυναμικές Οργανώσεις: Κ. Βεντήρης (υποστράτηγος), Α. Σταθάτος.

ΕΑΜΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ:

• ΠΕΕΑ: Αλ. Σβώλος (πρόεδρος), Αγγ. Αγγελόπουλος, Ν. Ασκούτσης.
• ΕΑΜ: Μ. Πορφυρογέννης, Στ. Σαράφης, Δημ. Στρατής.
• ΚΚΕ: Πέτρος Ρούσος Μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε.

Οι Εγγλέζοι- που ήταν και οι πραγματικοί διοργανωτές του Συνεδρίου- επιδίωκαν να προλάβουν τις εξελίξεις στην Ελλάδα, να φρενάρουν δηλαδή την διαγραφόμενη πορεία προς μια μεταπολεμική Ελληνική Λαϊκή Δημοκρατία που καθημερινά έπαιρνε σάρκα και οστά με την αναμφισβήτητη και συνεχώς ογκούμενη λαϊκή συσπείρωση γύρω από το ΕΑΜ- ΕΛΑΣ, με την ίδρυση της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης, τη διενέργεια εκλογών και την συγκρότηση του Εθνικού Συμβουλίου, δηλαδή της λαϊκής βουλής στις Κορυσχάδες.

Από την άλλη, το ΕΑΜικό κίνημα πήρε μέρος στο συνέδριο ευελπιστώντας στην επίτευξη μιας ευρύτατης εθνικής ενότητας την οποία θεωρούσε αναγκαία, ειδικά σ’ εκείνη την περίοδο που πλησίαζε η απελευθέρωση και χρειαζόταν η πιο πλατιά συγκέντρωση δυνάμεων για το οριστικό διώξιμο του κατακτητή από την ελληνική γη. Μια τέτοια θέση ασφαλώς ήταν σωστή σε ότι αφορούσε το πεδίο των μαχών. Από θεωρητική και πολιτική όμως άποψη αποδείχτηκε λαθεμένη δεδομένου ότι υπέτασσε το ταξικό συμφέρον στο λεγόμενο εθνικό το οποίο το αντιλαμβανόταν εντελώς στατικά. Το κυριότερο, παρέκαμπτε το γεγονός ότι το εθνικό ζήτημα είχε λυθεί εντελώς πρωτόγνωρα, για τη χώρα, κι εντελώς διαφορετικά για την μέχρι τότε ιστορία της καθώς- λόγω του πολέμου και της τεράστιας ανάπτυξης του ΕΑΜικού κινήματος- η παλιά εθνική ενότητα γύρω από την αστική τάξη είχε γίνει σμπαράλια και μια νέα εθνική ενότητα είχε ήδη διαμορφωθεί γύρω από την εργατική τάξη, τον εργαζόμενο λαό και τους πολιτικούς τους εκπροσώπους. Επρόκειτο, δηλαδή, για ένα ουσιαστικό λάθος που οδήγησε σε οδυνηρά αποτελέσματα. Ένα λάθος που ούτε κατ’ ελάχιστον διανοήθηκαν να διαπράξουν οι πολιτικοί εκπρόσωποι του ελληνικού καπιταλισμού και οι Εγγλέζοι. Τα όσα διαδραματίστηκαν στο Συνέδριο του Λιβάνου δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία για του λόγου το αληθές.

Το περιβόητο «Συμβόλαιο του Λιβάνου»

Οι εργασίες του συνεδρίου άνοιξαν με ομιλία του Γ. Παπανδρέου ο οποίος ασκήθηκε ύβρεις και συκοφαντίες εναντίον της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης. Για τον Γ. Παπανδρέου για όλα έφταιγε το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ που αναγορεύονταν σε κύριο εχθρό της Ελλάδας και που στην καλύτερη των περιπτώσεων εξισώνονταν με τους Γερμανούς κατακτητές αν δεν ήταν χειρότεροί τους. «Κόλασις είναι σήμερον η κατάστασις της Πατρίδος μας» έλεγε στον εναρκτήριο λόγο του ο Γ. Παπανδρέου και πρόσθετε: «Σφάζουν οι Γερμανοί. Σφάζουν τα Τάγματα Ασφαλείας. Σφάζουν και οι Αντάρται. Σφάζουν και καίουν… Η ευθύνη του ΕΑΜ είναι ότι δεν απέβλεψε μόνον εις τον απελευθερωτικόν αγώνα, αλλά ηθέλησε να προετοιμάση την μεταπολεμικήν δυναμικήν του επικράτησιν». Για τον Παπανδρέου το ΕΑΜ ήταν υπεύθυνο ακόμη και για την δημιουργία των Ταγμάτων Ασφαλείας. «Με την τρομοκρατικήν αυτήν δράσιν του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ, είπε χαρακτηριστικά, εδημιουργήθη δυστυχώς, το ψυχολογικόν κλίμα το οποίον επέτρεψεν εις τους Γερμανούς να επιτύχουν εις το τρίτον έτος της δουλείας ό,τι δεν είχαν κατορθώσει κατά τα δύο πρώτα έτη- την κατασκευήν των Ταγμάτων Ασφαλείας…».

Η λύση που πρότεινε ο Παπανδρέου για να εκλείψουν όσα περιέγραφε και για να επιτευχθεί η περιβόητη εθνική ενότητα ήταν να διαλυθεί ο ΕΛΑΣ. «Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος- είπε- από τον οποίον οφείλωμεν το ταχύτερον να εξέλθωμεν, και προς τούτο εις μόνον υπάρχει τρόπος: Η κατάργησις του ταξικού και η δημιουργία Εθνικού Στρατού»[1]

Ο τραχύς και προκλητικός τρόπος με τον οποίο μίλησε ο Γ. Παπανδρέου για το ΕΑΜ και η θρασύτατη απαίτηση του να διαλυθεί ο ΕΛΑΣ ήταν μέρος της τακτικής που είχε αποφασιστεί, από κοινού με τους Εγγλέζους, να ακολουθήσει η αντιεαμική πλευρά στο Συνέδριο με στόχο να βρεθεί η ΕΑΜική αντιπροσωπεία σε θέση άμυνας και να προβεί σε παραχωρήσεις, πράγμα που τελικά έγινε. Έτσι, όταν πια οι αντιπρόσωποι των βουνών ξεπέρασαν κάθε όριο διαλλακτικότητας και υποχωρήσεων, η άλλη πλευρά απέσυρε προσωρινά το αίτημα της για διάλυση του ΕΛΑΣ. Στην πραγματικότητα βέβαια δεν απέσυρε τίποτα αφού δεν ήταν σε θέση να επιβάλει τίποτα. Πολύ περισσότερο δεν ήταν σε θέση να επιβάλει την διάλυση ενός στρατού σαν τον ΕΛΑΣ. Έτσι φτάσαμε στο περιβόητο συμβόλαιο ή σύμφωνο του Λιβάνου.

Το «συμβόλαιο» αυτό στο πρώτο κεφάλαιο καταδίκαζε το κίνημα της Μ. Ανατολής ως «έγκλημα κατά της πατρίδος» και στο δεύτερο κεφάλαιο προέβλεπε την δημιουργία μελλοντικά «εθνικού στρατού, ο οποίος θα είναι απηλλαγμένος πάσης επιρροής κομμάτων, θα ανήκει μόνο εις την πατρίδα και θα υπακούσει εις τας διαταγάς της κυβέρνησεως». Στο τρίτο κεφάλαιο γινόταν λόγος για «κατάργηση της τρομοκρατίας εις την ελληνικήν ύπαιθρον» αλλά και στις πόλεις, γεγονός που σήμαινε ευθεία βολή κατά του ΕΑΜ. Καταγραφόταν βεβαίως η διαφωνία της αντιπροσωπείας των βουνών με τον όρο «τρομοκρατία» αλλά αυτό σε τίποτα δεν άλλαζε την ουσία. Επίσης αφηνόταν αόριστο το πότε και αν κλιμάκιο της κυβέρνησης θα ανέβαινε στα βουνά.

Στο πέμπτο κεφάλαιο προβλεπόταν «Η εξασφάλισις, κατά την προσεχή από κοινού μετά των συμμαχικών δυνάμεων απελευθέρωσιν της Πατρίδος, της τάξεως και της ελευθερίας του ελληνικού λαού...». Αυτό σήμαινε ευθεία αναγνώριση στους Άγγλους του δικαιώματος να επεμβαίνουν σε κάθε εσωτερική ελληνική υπόθεση αφού θα εξασφαλιζόταν όχι μόνο η απελευθέρωση αλλά και η τάξη της χώρας από κοινού με τους συμμάχους, δηλ. την Αγγλία!!!

Το πολιτειακό αντιμετωπιζόταν εντελώς αόριστα χωρίς να προβλέπεται καμιά δέσμευση. Αόριστα έμπαινε επίσης και το ζήτημα της διάρκειας της κυβέρνησης. Ακόμη, δεν προβλεπόταν καμιά καταγγελία για τα τάγματα ασφαλείας, την κυβέρνηση Ράλλη και τους συνεργάτες των Γερμανών. Γινόταν γενικά λόγος για προδότες της πατρίδας.

Τέλος, στο τελευταίο- όγδοο- κεφάλαιο γινόταν λόγος για «τη δημιουργία μιας νέας ελευθέρας και μεγάλης Ελλάδας», πράγμα που παρέπεμπε σε εθνικιστικού χαρακτήρα διεκδικήσεις.

Στο Λίβανο, ακόμη, συμφωνήθηκε και ο συσχετισμός δυνάμεων στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας, τα υπουργεία δηλαδή που θα έπαιρνε κάθε δύναμη. Για την ΠΕΕΑ, το ΚΚΕ και το ΕΑΜ συμφωνήθηκε να δοθούν 5 υπουργεία σε σύνολο 14 ή 15.

Ένας απαράδεκτος συμβιβασμός

Δεν χωράει αμφιβολία πως η ΕΑΜική αντιπροσωπεία έκανε στο Λίβανο απαράδεκτες υποχωρήσεις που, εξ αντικειμένου λειτουργούσαν υπονομευτικά στις κατακτήσεις εθνικοαπελευθερωτικού- λαϊκοδημοκρατικού κινήματος. Στην πραγματικότητα η άλλη πλευρά χωρίς να έχει τίποτα τα πήρε όλα ενώ η αντιπροσωπεία των βουνών τα έδωσε όλα χωρίς, επί της ουσίας, να πάρει τίποτα. Όμως δεν ήταν μοιραία μια τέτοια εξέλιξη και δεν θα οδηγούμασταν, πιθανόν, σ’ αυτήν αν η ΕΑΜική αντιπροσωπεία είχε τηρήσει έστω κι ένα μέρος από τις βασικές οδηγίες που είχε αποφασίσει η ΠΕΕΑ στις 22/4/1944 ως κατευθυντήρια γραμμή της στις διαπραγματεύσεις του Λιβάνου. Οι οδηγίες αυτές προέβλεπαν[2]:

«1/ Δεν πρέπει να πάρουν μέρος στις συζητήσεις όσοι συνεργάστηκαν με τον κατακτητή ή χτύπησαν τον απελευθερωτικό αγώνα του λαού.

2/ Ν' απελευθερωθούν οι κρατούμενοι για πολιτικούς/δημοκρατικούς ή ΕΑΜικούς/λόγους από την ελληνική κυβέρνηση.

3/ Να γίνει σαφής και έντονη αποκήρυξη του Ράλλη και των εθνοπροδοτών και χαιρετισμός στους αγώνες του λαού και στα θύματα.

4/ Να κρατούνται λεπτομερή πρακτικά των συζητήσεων, να υπογράφονται κάθε φορά και να δημοσιεύονται.

5/ Να εξασφαλισθεί η επικοινωνία των αντιπροσωπειών με την έδρα τους.

6/ Να καθορισθούν οι προγραμματικές κατευθύνσεις της Ενιαίας Κυβέρνησης με βάση τους σκοπούς της ΠΕΕΑ. Όσον αφορά, ειδικότερα, τα "εθνικά ζητήματα", αν υπάρξουν διαφορετικές γνώμες από εκείνες που έχει η πράξη της ΠΕΕΑ και το διάγγελμα της, καθένας θα διατηρήσει τις απόψεις του, η κυβέρνηση θα ξανασυζητήσει τα σχετικά ζητήματα και ο ελληνικός λαός θ' αποφασίσει τελικά.

7/ Στην κυβέρνηση δεν θα μετάσχουν τα πρόσωπα της παρ.1. Όσον αφορά τις διάφορες οργανώσεις και τυχόν μικρά κόμματα που τυχόν προβάλλουν αξιώσεις δυσανάλογες με τη σημασία τους, θα υποστηριξωμε ότι οπωσδήποτε άμα καθορισθεί η συμμετοχή του έξω του ΕΑΜ, Κ.Κ. και ΠΕΕΑ κόσμου, μπορούν μεταξύ των οι άλλοι να καθορίσουν τη συμμετοχή όπως θέλουν.

8/ Ο στρατός και οι υπηρεσίες θα ξεκαθαρισθούν από την κυβέρνηση απ' τα στοιχεία που έδρασαν στην περίοδο της 4ης Αυγούστου εναντίον του λαού και τα φασιστικά εν γένει στοιχεία.

9/ Η έδρα της κυβέρνησης μπορεί να είναι και έξω απ' την Ελεύθερη Ελλάδα, αλλά απαραίτητα τμήμα της με ορισμένα υπουργεία, δηλαδή των στρατιωτικών/ υφυπουργείον/, εσωτερικών, δικαιοσύνης, επισιτισμού, προνοίας, παιδείας, γεωργίας και ενδεχόμενα και άλλα, θα εδρεύουν στην Ελεύθερη Ελλάδα.

10/ Η σύνθεση της κυβέρνησης θα στηριχθεί στη βάση ότι η πλειοψηφία ή το ελάχιστο το μισό των εδρών πρέπει να δοθούν στην ομάδα ΕΑΜ- ΚΚ- ΠΕΕΑ και ειδικά τα υπουργεία εσωτερικών και στρατιωτικών. Για την Προεδρία και το υπουργείο εξωτερικών θα καταβληθεί προσπάθεια να κερδισθούν για την ομάδα. Πάντως στην Ελεύθερη Ελλάδα θα υπάρχει αντιπρόεδρος της κυβέρνησης από την ομάδα.

11/ Θα γίνει Ενιαίος Στρατός. Θα έχωμε υπ' όψη για αρχιστράτηγους τους Σαράφη και Σαρηγιάννη. Θα είναι δεκτοί αξιωματικοί πρόθυμα με ανάλογες θέσεις εκτός απ' τους εθνοπροδότες. Όσο διαρκεί η κατοχή ο στρατός είναι κατ' αρχήν εθελοντικός. Το σημερινό σύστημα οργανώσεως και διοικήσεως πρέπει να διατηρηθεί. Αν υπάρχουν σοβαρές αντιρρήσεις για τους καπεταναίους, να ζητηθούν οδηγίες.

12/ Ο στρατός και οι πληθυσμοί πρέπει να εφοδιαστούν και να ενισχυθούν αμέσως.

13/ Θα ζητηθεί απαραίτητα να γίνει οριστική και ανεπιφύλακτη δήλωση του Γεωργίου ότι δεν θα επιστρέψει με οποιαδήποτε ιδιότητα ή αφορμή πριν γίνει δημοψήφισμα. Θα επιδιωχτεί να γίνει αντιβασιλεία.

14/ Οι τρεις αντιπροσωπείες θα είναι ουσιαστικά συνδεδεμένες μεταξύ τους με τις παραπάνω οδηγίες. Θα εμφανίζονται εξωτερικά όπως κρίνουν, δηλαδή χωριστές η ενωμένες με αρχηγό τον Πρόεδρο της ΠΕΕΑ.»

Στη συνεδρίαση της ΠΕΕΑ που αποφασίστηκαν οι παραπάνω όροι- όπως μας πληροφορούν τα πρακτικά- πήραν μέρος: Ο Πρόεδρος Α. Σβώλος. Τα μέλη: Ε. Μπακιρτζής, Η. Τσιριμώκος, Γ. Σιάντος, Ε. Μάντακας, Ν. Ασκούτσης, Σ. Χατζήμπεης, Α. Αγγελόπουλος, Π. Κόκκαλης. Από το ΕΑΜ ο Μ. Πορφυρογέννης και ως εκπρόσωπος του ΚΚΕ ο Π. Ρούσος. Επίσης συμμετείχε και ο Στ. Σαράφης. Όλοι αυτοί υπέγραψαν τόσο το πρακτικό της συνεδρίασης όσο και το κείμενο με τις παραπάνω οδηγίες.

Τι προκύπτει από τις παραπάνω οδηγίες; Προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα πως με τους όρους που με απόλυτη σαφήνεια έθεταν αυτές οι οδηγίες, η αντιπροσωπεία του ΕΑΜικού κινήματος όχι μόνο δεν είχε δικαίωμα να υπογράψει το λεγόμενο συμβόλαιο του Λιβάνου αλλά και ότι έπρεπε να αποχωρήσει από τις συζητήσεις, από την πρώτη στιγμή, αν και το σωστότερο θα ήταν να μην πάει στο Λίβανο αλλά- αν έπρεπε για λόγους τακτικής να γίνουν κάποιες διαπραγματεύσεις- να κληθεί η κυβέρνηση του Καΐρου στο βουνό. Εν πάση περιπτώσει η ιστορία δεν μπορεί να ξαναγραφεί. Αλλά το συμπέρασμα που εξάγεται είναι πως στο Λίβανο το ΕΑΜικό κίνημα υπέστη μια μεγάλη ήττα που κανένας συσχετισμός δυνάμεων δεν την δικαιολογούσε και που ενδεχομένως ούτε οι αντίπαλοί του την περίμεναν σε τέτοια έκταση.

Στο επόμενο: Η Συμφωνία της Καζέρτας

Κείμενα – Επιμέλεια: Γιώργος Πετρόπουλος

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

[1] Αναλυτικά η ομιλία του Παπανδρέου στο: Γ. Παπανδρέου: «Η Απελευθέρωσις της Ελλάδος», εκδόσεις ‘‘ΑΛΦΑ’’ Ι. ΣΚΑΖΙΚΗ, Αθήνα 1945, σελ. 51- 58.

[2] "ΑΡΧΕΙΟ της ΠΕΕΑ- πρακτικά συνεδριάσεων", Εκδόσεις ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ, 1990, σελ. 85 μέχρι 88