Απέναντι σ’ αυτόν τον αγριανθρωπισμό, που εκκρίνεται από όλους τους πόρους του συστήματος, η Αριστερά και το κίνημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες χρωστούν μια καθαρή και στιβαρή απάντηση: αλληλεγγύη στους πρόσφυγες χωρίς όρους.

«Η κα­τά­στα­ση στην πα­τρί­δα μας, κάθε μέρα γί­νε­ται πιο κρί­σι­μη. Η Ελ­λά­δα δέ­χε­ται, πέρα από τις δυ­νά­μεις της, αλ­λε­πάλ­λη­λα κύ­μα­τα προ­σφύ­γων και με­τα­να­στών. Η συ­νο­χή της Ευ­ρώ­πης δέ­χε­ται ισχυ­ρά πλήγ­μα­τα. Ένα με­γά­λο πα­γκό­σμιο και ευ­ρω­παϊ­κό πρό­βλη­μα με αν­θρω­πι­στι­κή διά­στα­ση τεί­νει να εξε­λι­χθεί σε μεί­ζον θέμα εθνι­κής ασφά­λειας και τε­λι­κά εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας για την Ελ­λά­δα».

Κυ­ριά­κος Μη­το­στά­κης, 24/2/2016

Στα χρό­νια της επι­κρά­τη­σης του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, ιδιαί­τε­ρα στην πε­ρί­ο­δο της «ωρί­μαν­σής» του, που στην Ελ­λά­δα ταυ­τί­ζε­ται με την πε­ρί­ο­δο δια­κυ­βέρ­νη­σης του Κώστα Ση­μί­τη και με­τέ­πει­τα του Κώστα Κα­ρα­μαν­λή, όταν ένα θέμα «ανα­βαθ­μί­ζε­ται» σε «εθνι­κό», αυτό ση­μαί­νει ότι αί­ρε­ται πάνω από τις πο­λι­τι­κές δια­φω­νί­ες, ότι σε αυτό δεν χω­ρούν δια­φο­ρε­τι­κές από­ψεις και λύ­σεις, ότι εκ­φεύ­γει της σφαί­ρας της πο­λι­τι­κής κρι­τι­κής, της πο­λι­τι­κής και προ­γραμ­μα­τι­κής σύ­γκρου­σης, ότι του αρ­μό­ζουν «εθνι­κές» λύ­σεις που κατά κά­ποιο τρόπο είναι αυ­το­νό­η­τες και κοι­νές. Λύ­σεις που, στο βαθμό που είναι -και πρέ­πει να εί­ναι- «εθνι­κές», εξυ­πα­κού­ε­ται ότι πρέ­πει να απο­τε­λούν κοινό τόπο για όλους/ες όσοι/ες θέ­λουν το «καλό της πα­τρί­δας».

Μά­θα­με τότε πως όταν το κα­θε­στώς δη­μιουρ­γεί τους πο­λι­τι­κούς και ιδε­ο­λο­γι­κούς όρους για την ανα­βάθ­μι­ση ενός ζη­τή­μα­τος σε «εθνι­κό», στή­νει μια πο­λι­τι­κή πα­γί­δα για την επι­βο­λή λύ­σε­ων με βάση το υπο­τι­θέ­με­νο «εθνι­κό αυ­το­νό­η­το», που κα­νείς δεν δι­καιού­ται να αμ­φι­σβη­τή­σει - επί ποινή να γίνει από­βλη­τος της «εθνι­κής συ­ναί­νε­σης» και του «εθνι­κού κορ­μού».

Μια τέ­τοια ακρι­βώς συν­θή­κη τεί­νει να δη­μιουρ­γη­θεί στο ζή­τη­μα των προ­σφύ­γων. Η μνη­μο­νια­κή κυ­βέρ­νη­ση, η μνη­μο­νια­κή αντι­πο­λί­τευ­ση, τα μί­ντια και οι opinion makers του συ­στή­μα­τος, σε αγα­στή συ­νερ­γα­σία, ερ­γά­ζο­νται για να δια­μορ­φώ­σουν το «κλίμα», δη­λα­δή τις κα­τάλ­λη­λες ιδε­ο­λο­γι­κές και πο­λι­τι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις, ώστε το ζή­τη­μα των προ­σφύ­γων να «ανα­βαθ­μι­στεί» σε «εθνι­κό»: ζή­τη­μα «εθνι­κής ασφά­λειας», ζή­τη­μα «εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας» κ.λπ. Η σύ­γκλη­ση του συμ­βου­λί­ου των πο­λι­τι­κών αρ­χη­γών είναι η συ­νή­θης τα τε­λευ­ταία χρό­νια τε­λε­τουρ­γία για μια τέ­τοια «ανα­βάθ­μι­ση».

Όλοι ενα­ντί­ον όλων, με ση­μαία το «εθνι­κό συμ­φέ­ρον»…

Η δή­λω­ση του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη είναι από αυτή την άποψη χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή. Τι είπε; Ότι ένα πρό­βλη­μα που ξε­κί­νη­σε σαν αν­θρω­πι­στι­κό, τώρα τεί­νει να γίνει μεί­ζον πρό­βλη­μα εθνι­κής ασφά­λειας και εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας. Από ποιον απει­λεί­ται η εθνι­κή ασφά­λεια και κυ­ριαρ­χία λοι­πόν; Όχι από το ΝΑΤΟ, αφού κυ­βέρ­νη­ση και αντι­πο­λί­τευ­ση το κα­λούν να ανα­λά­βει μια ώρα αρ­χύ­τε­ρα και πιο απο­φα­σι­στι­κά το έργο της «επι­τή­ρη­σης» κατά των με­τα­να­στών στο Αι­γαίο. Από ποιον λοι­πόν; Οι εθνα­μύ­ντο­ρες της μνη­μο­νια­κής συ­μπο­λί­τευ­σης και αντι­πο­λί­τευ­σης δεί­χνουν με το δά­κτυ­λο σε δύο κα­τευ­θύν­σεις: την Τουρ­κία και τις χώρες του βο­ρειο­δυ­τι­κού βαλ­κα­νι­κού τόξου μέχρι και την Αυ­στρία. Προ­φα­νώς, δεν ανα­μέ­νου­με κά­ποια επι­θε­τι­κή ενέρ­γεια, στρα­τιω­τι­κή ει­σβο­λή κ.λπ. από αυτές τις χώρες. Όσο για την πάγια θε­ω­ρία ότι το ΝΑΤΟ λει­τουρ­γεί σαν «Δού­ρειος Ίππος» της Τουρ­κί­ας, οι Τούρ­κοι στρα­τη­γοί έχουν άλλη γνώμη: θε­ω­ρούν ότι η συμ­φω­νία για να ανα­λά­βει το ρόλο επι­τή­ρη­σης και εντο­πι­σμού των προ­σφυ­γι­κών ροών στο Αι­γαίο δεν εξυ­πη­ρε­τεί τα «εθνι­κά» συμ­φέ­ρο­ντα της Τουρ­κί­ας, γι’ αυτό αρ­νού­νται στο ΝΑΤΟ έναν τέ­τοιο ρόλο…

Σε τι συ­νί­στα­ται λοι­πόν η απει­λή κατά της «εθνι­κής ασφά­λειας» και «εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας»; Είναι προ­φα­νές: στο ότι η μεν Τουρ­κία δεν κρα­τά­ει διά της βίας όλους τους πρό­σφυ­γες στη δική της επι­κρά­τεια αλλά τους αφή­νει να περ­νούν στην απέ­να­ντι όχθη του Αι­γαί­ου, οι δε χώρες του βο­ρειο­δυ­τι­κού βαλ­κα­νι­κού «τόξου» σε συ­νερ­γα­σία με την Αυ­στρία θέ­λουν να μειώ­σουν, να φιλ­τρά­ρουν ή και να στα­μα­τή­σουν τις ροές των προ­σφύ­γων από τα σύ­νο­ρά τους.

Εν τέλει, λοι­πόν, το «πρό­βλη­μα εθνι­κής ασφά­λειας και εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας» είναι οι πρό­σφυ­γες! Ένα «πρό­βλη­μα» που κάθε χώρα πε­τά­ει σαν μπα­λά­κι στην επό­με­νη ή χρε­ώ­νει στην προη­γού­με­νη στη δια­δρο­μή της οδύσ­σειας από τη Συρία μέχρι την κε­ντρι­κή Ευ­ρώ­πη. Η Ελ­λά­δα ζη­τά­ει να μεί­νουν όλοι στην Τουρ­κία - με τη βία, πώς αλ­λιώς; Η Τουρ­κία, που έχει ήδη 2-3 εκα­τομ­μύ­ρια πρό­σφυ­γες στο έδα­φός της, πα­ζα­ρεύ­ει όχι μόνο χρη­μα­το­δό­τη­ση αλλά κυ­ρί­ως «ανταλ­λάγ­μα­τα» στα δικά της «εθνι­κά θέ­μα­τα», αυ­ξο­μειώ­νο­ντας τις ροές από τη μία όχθη του Αι­γαί­ου στην άλλη σαν δια­πραγ­μα­τευ­τι­κό χαρτί. Αλλά, δε­δο­μέ­νου αυτού, γιατί η Ελ­λά­δα «δι­καιού­ται» να είναι απλώς χώρα διέ­λευ­σης προ­σφύ­γων, ενώ η Τουρ­κία πρέ­πει να είναι «απο­θή­κη ψυχών»; Τι ζη­τούν οι Έλ­λη­νες υπε­ρα­σπι­στές των «εθνι­κών δι­καί­ων»  από το τουρ­κι­κό μι­λι­τα­ρι­στι­κό κα­θε­στώς της Τουρ­κί­ας; Είτε να δο­λο­φο­νεί μα­ζι­κά τους πρό­σφυ­γες στα σύ­νο­ρα με τη Συρία ώστε να μη μπαί­νουν κα­θό­λου στου τουρ­κι­κό έδα­φος είτε να γίνει απο­κλει­στι­κά η Τουρ­κία ένα με­γά­λο στρα­τό­πε­δο προ­σφύ­γων; Όσο για το γε­γο­νός ότι αυ­ξο­μειώ­νει τις ροές των προ­σφύ­γων με στόχο να δια­πραγ­μα­τευ­τεί «ανταλ­λάγ­μα­τα», ποια είναι η κα­τη­γο­ρία εδώ; Ότι κρα­τά­ει στο έδα­φός της πρό­σφυ­γες στο έδα­φός της με τη βία (αλ­λιώς δεν έχει νόημα η κα­τη­γο­ρία περί αυ­ξο­μεί­ω­σης των ροών με στόχο τα όποια ανταλ­λάγ­μα­τα) ή ότι δεν κρα­τά­ει όλους τους πρό­σφυ­γες με τη βία; 

Από την άλλη, όσο προ­σεγ­γί­ζου­με προς την κε­ντρι­κή Ευ­ρώ­πη, τόσο πε­ρισ­σό­τε­ρο οι χώρες αι­σθά­νο­νται την «απει­λή» να γί­νουν χώρες τε­λι­κού προ­ο­ρι­σμού. Αντι­λαμ­βα­νό­με­νες λοι­πόν με τη σειρά τους το πρό­βλη­μα σαν πρό­βλη­μα «εθνι­κής ασφά­λειας και κυ­ριαρ­χί­ας» (όλοι τε­λι­κά αυτό διεκ­δι­κούν, όλοι ενα­ντί­ον όλων), θέ­λουν είτε να μειω­θεί απο­φα­σι­στι­κά ο αριθ­μός των προ­σφύ­γων που περνά τα σύ­νο­ρά τους είτε και να κλεί­σουν εντε­λώς τα σύ­νο­ρα. Διαι­σθα­νό­με­νες ότι η Ελ­λά­δα θέλει να είναι απλώς χώρα διέ­λευ­σης, πιέ­ζουν τις χώρες της δια­δρο­μής ανά­με­σα στην Ελ­λά­δα και την κε­ντρι­κή Ευ­ρώ­πη να ενι­σχύ­σουν τα «φίλ­τρα» στα δικά τους σύ­νο­ρα, απει­λώ­ντας τες ότι αν δεν το κά­νουν, θα γί­νουν οι ίδιες «απο­θή­κες ψυχών»… Αυτή είναι η υλική βάση της συμ­μα­χί­ας με­τα­ξύ της Αυ­στρί­ας και των χωρών της βο­ρειο­δυ­τι­κής Βαλ­κα­νι­κής.

Η Τουρ­κία ως χώρα πρώ­της υπο­δο­χής, η Ελ­λά­δα ως χώρα δεύ­τε­ρης υπο­δο­χής, οι «εν­διά­με­σες» χώρες των Βαλ­κα­νί­ων και οι κε­ντρο­ευ­ρω­παϊ­κές χώρες τε­λι­κού προ­ο­ρι­σμού είναι τέσ­σε­ρις κα­τη­γο­ρί­ες χωρών που, κα­θε­μιά με το δικό της τρόπο και για τους δι­κούς της λό­γους, θέ­λουν να ξε­φορ­τω­θούν τους πρό­σφυ­γες σαν «πε­ριτ­τό βάρος», σαν απρό­σκλη­τους «ει­σβο­λείς» ή και σαν «βαρ­βά­ρους».

Όταν η «απει­λή για την εθνι­κή ασφά­λεια και κυ­ριαρ­χία» είναι οι πρό­σφυ­γες…

Πέρα από υπο­κρι­τι­κές κραυ­γές και θρή­νους, σε όλες τις πε­ρι­πτώ­σεις αυτό που θε­ω­ρεί­ται εν τέλει «απει­λή για την εθνι­κή ασφά­λεια και κυ­ριαρ­χία» είναι οι πρό­σφυ­γες. Τόσοι «ορ­κι­σμέ­νοι αν­θρω­πι­στές» είναι γεν­ναιό­δω­ρα πρό­θυ­μοι να επι­τρέ­ψουν στους πρό­σφυ­γες να διέλ­θουν από τη χώρα τους, αλλά όχι και να πα­ρα­μεί­νουν σε αυτήν. Ωστό­σο, οι πρό­σφυ­γες είναι αδύ­να­τον να τα­ξι­δεύ­ουν μέχρι το τέλος του χρό­νου, ούτε να είναι για όλες τις χώρες απλώς… διερ­χό­με­νοι: κά­πο­τε κάπου πρέ­πει να εγκα­τα­στα­θούν. Ποιος θα απο­φα­σί­σει πόσοι και πού;

Εν μέρει το απο­φά­σι­σαν οι ίδιοι οι πρό­σφυ­γες: κα­τα­βάλ­λο­ντας τε­ρά­στιο κό­στος κα­κου­χιών και οδύ­νης, για να σπά­σουν τόσα δια­δο­χι­κά σύ­νο­ρα, κα­τά­φε­ρε ένα τμήμα τους να φτά­σει σε χώρες τε­λι­κού προ­ο­ρι­σμού - του­λά­χι­στον μέχρι να ζυ­μω­θούν οι κοι­νω­νί­ες τόσο πολύ με το φόβο της «απει­λής», ώστε να «νο­μι­μο­ποι­η­θούν» οι κυ­βερ­νή­σεις να ασκή­σουν ωμές ή και δο­λο­φο­νι­κές πρα­κτι­κές απώ­θη­σης. Είναι τα τε­τε­λε­σμέ­να της πρώ­της πε­ριό­δου, όταν δεν είχαν ακόμη κλεί­σει τα σύ­νο­ρα, στα οποία οι άρ­χου­σες τά­ξεις των κρα­τών της Ευ­ρώ­πης θέ­λουν να βά­λουν άμεσα ένα τέλος.

Εν μέρει το απο­φα­σί­ζουν οι κυ­βερ­νή­σεις των επι­μέ­ρους χωρών σε συν­δυα­σμό με την πο­λι­τι­κή των ιμπε­ρια­λι­στι­κών θε­σμών (από την Κο­μι­σιόν μέχρι το ΝΑΤΟ).

Αυτοί οι δια­φο­ρε­τι­κοί και αντα­γω­νι­στι­κοί με­τα­ξύ τους «μη­χα­νι­σμοί», από τη μια η πίεση των προ­σφύ­γων και του κι­νή­μα­τος αλ­λη­λεγ­γύ­ης και από την άλλη τα τείχη και φρά­κτες των κα­θε­στώ­των, θα βγά­λουν τε­λι­κά μια συ­νι­στα­μέ­νη σαν τε­λι­κό απο­τέ­λε­σμα. Όσο ο πό­λε­μος στη Συρία συ­νε­χί­ζε­ται και συ­νε­χί­ζει να πα­ρά­γει προ­σφυ­γι­κές μάζες που παίρ­νουν το δρόμο για τη Δύση, τόσο πε­ρισ­σό­τε­ρο θα αρ­χί­σει να εξα­φα­νί­ζε­ται η κα­τη­γο­ρία των χωρών «απλής διέ­λευ­σης» των προ­σφύ­γων. Κάθε χώρα της μαρ­τυ­ρι­κής δια­δρο­μής από τη Συρία μέχρι την κε­ντρι­κή Ευ­ρώ­πη είναι υπο­ψή­φια να φι­λο­ξε­νή­σει έναν αριθ­μό προ­σφύ­γων για αρ­κε­τό χρόνο, ένα μέρος τους ίσως και για πάντα.

Η Ελ­λά­δα δεν μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει εξαί­ρε­ση σε αυτό. Και μπρο­στά σε αυτό χρειά­ζο­νται κα­θα­ρές απα­ντή­σεις. Αυτό το ζή­τη­μα και η απά­ντη­ση ή οι απα­ντή­σεις που θα δο­θούν σε αυτό, κα­θο­ρί­ζουν τη νέα φάση του προ­σφυ­γι­κού.             

Μετά την «αγορά» και το «ενιαίο νό­μι­σμα», απο­τυγ­χά­νει και η Σέν­γκεν

Πώς θα κα­θο­ρί­σει την κα­τα­νο­μή στις επι­μέ­ρους χώρες των προ­σφύ­γων που θα «μεί­νουν αρ­κε­τό διά­στη­μα ή και για πάντα»; Η «ελεύ­θε­ρη αγορά» της Σέν­γκεν; Μα αυτή δεν άντε­ξε ούτε με­ρι­κούς μήνες. Άρ­κε­σε να «ση­κώ­σουν ανά­στη­μα» η Αυ­στρία και χώρες των Βαλ­κα­νί­ων για να γίνει κου­ρε­λό­χαρ­το μέσα σε λίγες μέρες από­φα­ση κο­τζάμ Συ­νό­δου Κο­ρυ­φής. Τώρα, μι­κρο­με­σαί­ες χώρες της Ευ­ρώ­πης πε­ρι­φέ­ρουν τα ρε­τά­λια της σε κοινή θέα και κα­νείς δεν μπο­ρεί να κάνει το πα­ρα­μι­κρό πέρα από «αυ­στη­ρές συ­στά­σεις»… Τι είναι αυτό που συμ­βαί­νει μπρο­στά στα μάτια μας; Λίγα χρό­νια αφό­του κα­τέρ­ρευ­σε ο μύθος της «αγο­ράς» (που αντί για μη­χα­νι­σμός βέλ­τι­στης κα­τα­νο­μής των πόρων, απο­δεί­χτη­κε δυ­νά­στης των κοι­νω­νιών και «ορ­γα­νω­τής» της μα­ζι­κής εξα­θλί­ω­σης) και του «ενιαί­ου νο­μί­σμα­τος» (που απο­δεί­χτη­κε ότι έχει δια­φο­ρε­τι­κή πραγ­μα­τι­κή αξία για κάθε χώ­ρα-μέ­λος, αλή­θεια που σε πε­ρι­πτώ­σεις όπως της Ελ­λά­δας ανα­δεί­χτη­κε στις τρα­γι­κές της δια­στά­σεις), κα­ταρ­ρέ­ει τώρα και ο μύθος της Σέν­γκεν, μαζί και η ίδια.

Τα τύ­μπα­να των «εθνι­κών συμ­φε­ρό­ντων» ξε­κου­φαί­νουν την ούτως ή άλλως ασθε­νι­κή ακοή της γη­ραιάς ηπεί­ρου. Και μέσα σε αυτή την επι­βλη­τι­κή πα­ρέ­λα­ση των «εθνι­κών συμ­φε­ρό­ντων», λά­μπουν η εθνι­κι­στι­κή ακρο­δε­ξιά, οι ρα­τσι­στές και οι φα­σί­στες, ιδιαί­τε­ρα στην κε­ντρι­κή και κε­ντρο­α­να­το­λι­κή Ευ­ρώ­πη. Το προ­σφυ­γι­κό ρεύμα ήταν το κα­τάλ­λη­λο «κέ­ντρι­σμα» για να φου­ντώ­σει η πο­λι­τι­κή και κοι­νω­νι­κή δυ­να­μι­κή τέ­τοιων πο­λι­τι­κών δυ­νά­με­ων και ρευ­μά­των, επι­βάλ­λο­ντας την αντι­προ­σφυ­γι­κή και αντι­με­τα­να­στευ­τι­κή πο­λι­τι­κή ατζέ­ντα και ρηγ­μα­τώ­νο­ντας το επί­ση­μο πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα ακόμη και στην ίδια τη Γερ­μα­νία. Η «βα­σι­λεία» της Μέρ­κελ, που άντε­ξε και μά­λι­στα ενι­σχύ­θη­κε στα χρό­νια της κρί­σης, απει­λεί­ται τώρα από το «προ­σφυ­γι­κό», καθώς το ρα­τσι­στι­κό μέ­τω­πο PEGIDA μα­ζι­κο­ποιεί­ται και προ­βαί­νει σε ανοι­χτά και δο­λο­φο­νι­κά πο­γκρόμ κατά των προ­σφύ­γων, το ξε­νο­φο­βι­κό AfD (Εναλ­λα­κτι­κή για τη Γερ­μα­νία) ανα­δει­κνύ­ε­ται τρίτη πο­λι­τι­κή δύ­να­μη στις δη­μο­σκο­πή­σεις και η δη­μο­τι­κό­τη­τα της Μέρ­κελ πέ­φτει για πρώτη φορά σε επί­πε­δα κάτω από 40%. Ο γε­ρο-τυ­φλο­πό­ντι­κας της κρί­σης και των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων πο­λι­τι­κών, που τα τε­λευ­ταία χρό­νια εκτρα­χύν­θη­καν σε ακραί­ες - μνη­μο­νια­κές, έχει σε τέ­τοιο βαθμό υπο­σκά­ψει τα βάθρα της ιμπε­ρια­λι­στι­κής «Ευ­ρώ­πης», ώστε η έρ­που­σα κρίση ηγε­μο­νί­ας να τεί­νει τώρα να εξε­λι­χτεί σε ανοι­χτή κρίση συ­νο­χής της Ε.Ε. Η «οι­κο­νο­μία», που μο­νο­πώ­λη­σε τις εξε­λί­ξεις στην εξα­ε­τία της κρί­σης 2009-2015, τώρα δίνει τη σκυ­τά­λη στην πο­λι­τι­κή, η οποία μπαί­νει από την κυ­ρί­ως εί­σο­δο στις πλά­τες του προ­σφυ­γι­κού κύ­μα­τος.
Με, ή αύριο και χωρίς Ευ­ρω­ζώ­νη και Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, του­λά­χι­στον όπως τις γνω­ρί­σα­με μέχρι σή­με­ρα, ένας νέος, σκλη­ρός κό­σμος ανα­τέλ­λει ανα­πό­φευ­κτα για την ευ­ρω­παϊ­κή ήπει­ρο – και όχι μόνο. Η σκλη­ρό­τη­τα απέ­να­ντι στους πρό­σφυ­γες είναι το δια­πι­στευ­τή­ριο αυτού του νέου σκλη­ρού κό­σμου της ακραί­ας λι­τό­τη­τας, του ιμπε­ρια­λι­σμού, του ρα­τσι­σμού, του φα­σι­σμού και του πο­λέ­μου.
Δεν είναι οι πρό­σφυ­γες που δια­λύ­ουν την Ευ­ρώ­πη, αλλά η λι­τό­τη­τα και η ιμπε­ρια­λι­στι­κή κυ­ριαρ­χία, που επι­στρα­τεύ­ουν όλα τα μέσα (νε­ο­α­ποι­κιο­κρα­τι­κή εκ­με­τάλ­λευ­ση, εκ­βια­σμούς, κρα­τι­κό αυ­ταρ­χι­σμό και κρά­τος «έκτα­κτης ανά­γκης», Ευ­ρώ­πη-«φρού­ριο») και γεν­νούν όλα τα τέ­ρα­τα (ρα­τσι­σμό, ακρο­δε­ξιά, φα­σι­σμό) καθώς ανα­πα­ρά­γο­νται μέσα στην κρίση πα­ρα­τεί­νο­ντας τη διάρ­κεια της ζωής τους σαν ιστο­ρι­κά ζόμπι.    

Μνη­μό­νιο και προ­σφυ­γι­κό, ευρώ και Σέν­γκεν: ο σκλη­ρός κό­σμος του κα­πι­τα­λι­σμού της κρί­σης

Για την Ελ­λά­δα, ο νέος, σκλη­ρός κό­σμος της «Ευ­ρώ­πης» της κρί­σης και της κα­πι­τα­λι­στι­κής πα­ρακ­μής ανέ­τει­λε με το πρώτο μνη­μό­νιο τον 2010 και, ύστε­ρα από τη σύ­ντο­μη ανά­παυ­λα της πρώ­της κυ­βέρ­νη­σης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ανά­με­σα στον Ια­νουά­ριο και τον Ιού­λιο του 2015, «επι­βε­βαιώ­θη­κε» με ακόμη σκλη­ρό­τε­ρο τρόπο. Τώρα τα κα­ρα­βά­νια των προ­σφύ­γων ξε­σκί­ζουν τη μάσκα αυτής της φτια­σι­δω­μέ­νης Ευ­ρώ­πης και απο­κα­λύ­πτε­ται το απο­κρου­στι­κό πρό­σω­πο των εθνι­κών αντα­γω­νι­σμών όλων ενα­ντί­ον όλων. Η μακρά προ­ερ­γα­σία του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού στα χρό­νια από το 1980 και ύστε­ρα, κυ­ρί­ως όμως η μα­ζι­κή χρήση του «δόγ­μα­τος του σοκ» της ακραί­ας λι­τό­τη­τας στα χρό­νια της κρί­σης, με ένα γεν­ναίο ιστο­ρι­κό άλμα προς τα πίσω, επα­να­φέ­ρουν τον κα­πι­τα­λι­σμό στις στα­θε­ρές του 18ου και του 19ου αιώνα. Σε αυτό τον κα­πι­τα­λι­σμό οι υπε­ρε­θνι­κές ενώ­σεις δεν μπο­ρεί παρά να έχουν τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της ιμπε­ρια­λι­στι­κής αυ­το­κρα­το­ρί­ας, της φυ­λα­κής των λαών. 

Η πο­ρεία προς μια τέ­τοια ιμπε­ρια­λι­στι­κή - αυ­το­κρα­το­ρι­κή σκλή­ρυν­ση και πα­ρακ­μή ταυ­τό­χρο­να είναι ανα­πό­τρε­πτη.
Δεν φταί­νε σε αυτό κά­ποιοι λάθος υπο­λο­γι­σμοί - πα­ρό­λο που ασφα­λώς υπήρ­ξαν και θα υπάρ­ξουν ακόμη πολ­λοί τέ­τοιοι. «Φταί­ει» που, στην προ­σπά­θειά του να επι­βιώ­σει από τη δο­μι­κή του κρίση χωρίς να δια­θέ­τει ηγε­μο­νι­κό σχέ­διο, ο κα­πι­τα­λι­σμός - ιμπε­ρια­λι­σμός δεν κάνει τί­πο­τε άλλο παρά να ενι­σχύ­ει τις τυ­φλές δυ­νά­μεις κα­τα­στρο­φής και κυ­ριαρ­χί­ας.

Δεν έχει κα­νέ­να νόημα να κλαί­με πάνω στο πτώμα της Σέν­γκεν, της αγο­ράς ή του ευρώ. Ούτως ή άλλως, ποτέ δεν υπήρ­ξαν «για μας», αλλά πάντα και μόνο «ενά­ντιας σε μας». Δεν υπάρ­χει επι­στρο­φή στην «προ­τε­ραία κα­τά­στα­ση». Πρέ­πει να μά­θου­με να ζούμε σε έναν τέ­τοιο κόσμο με το μόνο τρόπο που αρ­μό­ζει στην Αρι­στε­ρά: πα­λεύ­ο­ντας για να τον ανα­τρέ­ψου­με!

Η μόνη απά­ντη­ση: αλ­λη­λεγ­γύη άνευ όρων!

Ύστε­ρα από όλα αυτά, ας επι­στρέ­ψου­με στους πρό­σφυ­γες για να θέ­σου­με το ανα­πό­φευ­κτο ερώ­τη­μα, χωρίς την απά­ντη­ση του οποί­ου δεν υπάρ­χει πο­λι­τι­κή γε­νι­κά και αρι­στε­ρή πο­λι­τι­κή ιδιαί­τε­ρα: εί­μα­στε ικα­νοί για την εύ­κο­λη αλ­λη­λεγ­γύη προς διερ­χο­μέ­νους ή και για τη δύ­σκο­λη αλ­λη­λεγ­γύη για όσους θα ανα­γκα­στούν ή θα θε­λή­σουν να μεί­νουν εδώ για πολύ καιρό ή και για πάντα; Τα σκυ­λιά του συ­στή­μα­τος ουρ­λιά­ζουν στ’ αυτιά μας: «Φα­νή­κα­με αν­θρω­πι­στές και γεν­ναιό­δω­ροι, αλλά τώρα το ζή­τη­μα πάει πολύ πέρα από τον αν­θρω­πι­σμό (μας), γί­νε­ται ζή­τη­μα εθνι­κής ασφά­λειας και εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας…». Η φράση μένει με­τέ­ω­ρη αλλά ξέ­ρου­με πώς κα­τα­λή­γει: «προ των υπέρ­τε­ρων εθνι­κών συμ­φε­ρό­ντων, εί­μα­στε ανα­γκα­σμέ­νοι να γί­νου­με και ολί­γον ρα­τσι­στές»… Κά­ποιοι άλλοι δια­λα­λούν ευ­θαρ­σώς τη ρα­τσι­στι­κή τους πρα­μά­τεια. Κά­ποιοι το πάνε ακόμη πα­ρα­πέ­ρα: αφού δεν μπο­ρού­με να τους σκο­τώ­σου­με, θα τους κλεί­σου­με σε στρα­τό­πε­δα, υπό τη δια­χεί­ρι­ση του στρα­τού, που καλό είναι έτσι να βγει στους δρό­μους… Η στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­ση και η κτη­νω­δία προς τους πρό­σφυ­γες θα επε­κτα­θούν ανα­πό­φευ­κτα. Πε­ρισ­σό­τε­ρη στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­ση, πε­ρισ­σό­τε­ρο κρά­τος «έκτα­κτης ανά­γκης», πε­ρισ­σό­τε­ρη κτη­νω­δία, πε­ρισ­σό­τε­ρα στρα­τό­πε­δα, πε­ρισ­σό­τε­ροι στρα­το­πε­δάρ­χες και δε­σμο­φύ­λα­κες, πε­ρισ­σό­τε­ροι Πορ­το­σάλ­τε, ίσως και «ολίγη» Χρυσή Αυγή που σε τέ­τοιες πε­ρι­στά­σεις μπο­ρεί κι αυτή να είναι «χρή­σι­μη» - είναι «εθνι­κώς επι­βε­βλη­μέ­να».

Απέ­να­ντι σ’ αυτόν τον αγριαν­θρω­πι­σμό, που εκ­κρί­νε­ται από όλους τους πό­ρους του συ­στή­μα­τος, η Αρι­στε­ρά και το κί­νη­μα αλ­λη­λεγ­γύ­ης στους πρό­σφυ­γες χρω­στούν μια κα­θα­ρή και στι­βα­ρή απά­ντη­ση: αλ­λη­λεγ­γύη στους πρό­σφυ­γες χωρίς όρους: όχι «υπό τον όρο» ότι θα διέρ­χο­νται μόνο και δεν θα πα­ρα­μέ­νουν στη χώρα, όχι «υπό τον όρο» ότι θα πα­ρα­μέ­νουν λίγοι κι όχι «πολ­λοί», όχι υπό τον όρο να εγκλει­στούν σε στρα­τό­πε­δα για να μη δη­μιουρ­γούν «προ­βλή­μα­τα ασφά­λειας». Και φυ­σι­κά όχι «υπό τον όρο» ότι πρώτα ή έστω πα­ράλ­λη­λα θα δοθεί μια λύση στις βα­θύ­τε­ρες αι­τί­ες του προ­βλή­μα­τος - τέλος του πο­λέ­μου στη Συρία, τέλος της εξα­θλί­ω­σης. Αλ­λη­λεγ­γύη άνευ όρων!   

Χωρίς Σέν­γκεν και ευρώ μπο­ρού­με και θα ανα­γκα­στού­με να ζή­σου­με – οπότε ας κά­νου­με τα πλάνα μας με βάση αυτή την προ­ο­πτι­κή. Χωρίς αν­θρω­πιά και χωρίς αλ­λη­λεγ­γύη θα γί­νου­με τα ερ­πε­τά αυτού του νέου κό­σμου της κα­πι­τα­λι­στι­κής πα­ρακ­μής. Και δεν πρέ­πει να ξε­χνά­με ότι οι πιο βρό­μι­κες και αντι­λαϊ­κές λύ­σεις έρ­χο­νται όταν το κα­θε­στώς κα­τα­φέρ­νει να πεί­σει ότι ο εχθρός των φτω­χών είναι οι εξα­θλιω­μέ­νοι. Γι’ αυτό, με­τα­ξύ άλλων, πρέ­πει να αντι­στα­θού­με σε οποια­δή­πο­τε από­πει­ρα να πε­ρά­σει σε δεύ­τε­ρη μοίρα ο αγώ­νας ενά­ντια στο Ασφα­λι­στι­κό και το τρίτο μνη­μό­νιο και να κλεί­σου­με το δρόμο σε τυχόν «εθνι­κές» κυ­βερ­νη­τι­κές λύ­σεις με κα­τα­λύ­τη την «εθνι­κο­ποί­η­ση» του προ­σφυ­γι­κού ζη­τή­μα­τος. 

Όχι, το προ­σφυ­γι­κό δεν είναι ζή­τη­μα εθνι­κής ασφά­λειας, είναι ζή­τη­μα αν­θρω­πι­σμού, από­δο­σης ασύ­λου, αλ­λη­λεγ­γύ­ης. Όχι, δεν εί­μα­στε «ικα­νοί» μόνο για την εύ­κο­λη αλ­λη­λεγ­γύη προς διερ­χο­μέ­νους, αλλά και για τη δύ­σκο­λη αλ­λη­λεγ­γύη προς τους πα­ρα­μέ­νο­ντες. Εξα­λεί­φο­ντας τις αι­τί­ες που γέν­νη­σαν τη θη­ριώ­δη ανερ­γία πάνω από 25% και σχε­δόν 60% στους νέους, κα­ταρ­γώ­ντας τα μνη­μό­νια και ανα­τρέ­πο­ντας τη λι­τό­τη­τα, απο­τι­νάσ­σο­ντας τον ιμπε­ρια­λι­στι­κό ζυγό της Ευ­ρω­ζώ­νης και της Ε.Ε., μπο­ρού­με να μοι­ρα­στού­με το υστέ­ρη­μά μας με τους πρό­σφυ­γες, αφού πρώτα απαλ­λο­τριώ­σου­με τα υπερ­κέρ­δη αυτών που πλού­τι­σαν από το «πάρτι» των προη­γού­με­νων δε­κα­ε­τιών.

Η συμ­μα­χία των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των φτω­χών με τους εξα­θλιω­μέ­νους είναι το μόνο «σχέ­διο συμ­μα­χιών», είναι η δική μας πα­τρί­δα. Και μπο­ρεί να είναι νι­κη­φό­ρο, αρκεί να πα­λέ­ψου­με με όλες μας τις δυ­νά­μεις ενά­ντια στη ρα­τσι­στι­κή και ιμπε­ρια­λι­στι­κή κτη­νω­δία!

ΠΗΓΗ: rproject.gr

Γράφει ο Γιώργος Πετρόπουλος.

Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται εξήντα χρόνια από το 20ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Ένα συνέδριο που έμεινε στην Ιστορία από ένα γεγονός. Στο πλαίσιο των εργασιών του, από τον τότε γ.γ. της Κ.Ε. του Κόμματος, Ν. Χρουστσόφ, εκφωνήθηκε η πασίγνωστη πια «Μυστική Έκθεση», βάσει της οποίας όχι μόνο το σοβιετικό κόμμα αλλά και ολόκληρο το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα ερχόταν σε ρήξη με την εποχή Στάλιν. Ακριβώς γι' αυτό το γεγονός το 20ο Συνέδριο μπορεί να μην ήταν το σημαντικότερο στην Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης και του σοβιετικού Κ.Κ. αλλά σίγουρα είναι το πιο πολυσυζητημένο.

Το Συνέδριο πραγματοποιήθηκε στο διάστημα από 14 έως 25 Φεβρουαρίου του 1956, με τη συμμετοχή αντιπροσώπων που εκπροσωπούσαν 6.796.000 τακτικά και πάνω από 419.000 δόκιμα κομματικά μέλη. Τις εργασίες του παρακολούθησαν 55 αντιπροσωπείες ξένων κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων («Ιστορία του ΚΚΣΕ», εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1976, σελ. 668). Ανάμεσά τους και η αντιπροσωπεία του ΚΚΕ με επικεφαλής τον Ν. Ζαχαριάδη, τον οποίο το σοβιετικό κόμμα -όσο διαρκούσαν οι εργασίες του Συνεδρίου- παρέπεμψε σε μια διεθνή επιτροπή έξι κομμουνιστικών κομμάτων η οποία και τον απέπεμψε από γ.γ. της Κ.Ε. του ελληνικού Κομμουνιστικού Κόμματος.

Σε μια κλειστή συνεδρίαση

Η «Μυστική Έκθεση» -ο τίτλος της οποίας ήταν «Για την προσωπολατρία και τις συνέπειές της»- εκφωνήθηκε από τον Ν. Χρουστσόφ σε πρωινή κλειστή σύνοδο του Συνεδρίου, στις 25 Φεβρουαρίου του 1956. Η απόφαση για κλειστή συνεδρίαση είχε ληφθεί την παραμονή της έναρξης του συνεδρίου (13/2/1956) από το προεδρείο της Κ.Ε. του ΚΚΣΕ. Στην κλειστή σύνοδο του συνεδρίου συμμετείχαν οι σύνεδροι αλλά και προσκεκλημένοι που είχαν διωχθεί επί Στάλιν και που πρόσφατα είχαν απελευθερωθεί και αποκατασταθεί στο κόμμα. Οι αντιπροσωπείες ξένων κομμάτων και δημοσιογράφοι δεν κλήθηκαν να παρακολουθήσουν την κλειστή σύνοδο (Ζόρες και Ρόι Μεντβέντιεφ: «Ο άγνωστος Στάλιν», εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2004, σελ. 159).

Σύμφωνα με τα επίσημα σοβιετικά ιστορικά στοιχεία, στη σύνοδο δεν κρατήθηκαν στενογραφημένα πρακτικά και μετά την εκφώνηση της «Μυστικής Έκθεσης» από τον Χρουστσόφ αποφασίστηκε να μην ακολουθήσει συζήτηση αλλά να βγει απόφαση του συνεδρίου πάνω στο θέμα και να δημοσιευτεί. Επίσης αποφασίστηκε η «Μυστική Έκθεση» να σταλεί στις κομματικές οργανώσεις για ενημέρωση, αλλά να μη δημοσιευτεί στον επίσημο σοβιετικό και κομματικό Τύπο. Λίγες ημέρες αργότερα, την 1η Μαρτίου του 1956, η «Μυστική Έκθεση» δόθηκε στο προεδρείο και στους γραμματείς της Κ.Ε. του ΚΚΣΕ, διορθώθηκε συντακτικά και στιλιστικά, προστέθηκαν σε αυτήν οι πηγές των ντοκουμέντων στα οποία αναφερόταν, καθώς και φράσεις τις οποίες ο εισηγητής είχε πει εκτός κειμένου. Επίσης, σε ορισμένα σημεία του κειμένου καταγράφηκαν οι αντιδράσεις των παρευρισκόμενων συνέδρων, κατά τη διάρκεια της εκφώνησής της, στη σύνοδο της 25ης Φεβρουαρίου (χειροκροτήματα, επιφωνήματα κ.λπ.). Αυτό σημαίνει ότι μαγνητοφωνημένα ή και μαγνητοσκοπημένα πρακτικά κρατήθηκαν.

Την τελική απόφαση για τη «Μυστική Έκθεση» την έλαβε το προεδρείο της Κ.Ε. του ΚΚΣΕ στις 5 Μαρτίου του 1956. Η απόφαση αυτή έλεγε: «1. Να προτείνουμε στις περιφερειακές επιτροπές και στις Κ.Ε. των κομμουνιστικών κομμάτων των σοσιαλιστικών δημοκρατιών να ενημερώσουν όλα τα μέλη του κόμματος, της κομμουνιστικής νεολαίας, αλλά και μη κομματικές συγκεντρώσεις των εργαζομένων, των υπαλλήλων και των μελών των κολχόζ σχετικά με την εισήγηση του συν. Χρουστσόφ Ν.Σ. ‘‘Για την προσωπολατρία και τις συνέπειές της''. 2. Η εισήγηση του συν. Χρουστσόφ να αποσταλεί στις κομματικές οργανώσεις με την ένδειξη ‘‘όχι προς δημοσίευση” και να αφαιρεθεί από την μπροσούρα η ένδειξη ‘‘άκρως απόρρητο''».

Το ενδιαφέρον στοιχείο που πρέπει να κρατήσουμε από αυτή την απόφαση είναι ότι η περίφημη «Μυστική Έκθεση Χρουστσόφ» αποχαρακτηρίστηκε κι έπαψε να είναι μυστική, δηλαδή απόρρητη, μόλις δέκα ημέρες μετά την εκφώνησή της στο 20ό Συνέδριο («Νέα της Κ.Ε. του ΚΚΣΕ», τεύχος 3/1989, όπως αναφέρεται στην ελληνική έκδοση: «Ν.Σ. Χρουστσόφ: «Για την προσωπολατρία και τις συνέπειές της», μετάφραση Δ. Τριανταφυλλίδης, Μεταμεσονύκτιες εκδόσεις, Αθήνα 2007, σελ. 5-6).

Η έκθεση προκάλεσε σοκ στη σοβιετική κοινωνία

Μετά την προαναφερόμενη απόφαση του προεδρείου της Κ.Ε. του ΚΚΣΕ, η έκθεση διαβάστηκε σε όλες τις κομματικές οργανώσεις, όπως επίσης και σε όλες τις οργανώσεις της κομμουνιστικής νεολαίας, σε συγκεντρώσεις κομματικών και εξωκομματικών στους χώρους δουλειάς και στις περιφέρειες κ.ο.κ. Οι αντιδράσεις ήταν ποικίλες. Οι συζητήσεις ήταν αδύνατο να αποφευχθούν. Το σοκ ήταν αρκετά ισχυρό. Στην παρουσίαση της έκθεσης, σε πολλές συνεδριάσεις στελεχών, στη Μόσχα και στο Λένινγκραντ, παραβρέθηκε και μίλησε ο ίδιος ο Χρουστσόφ. Στη Γεωργία, ιδιαίτερη πατρίδα του Στάλιν, και συγκεκριμένα στην Τιφλίδα, οι αντιδράσεις πήραν τη μορφή εξέγερσης. Από τις 5 έως τις 10 Μαρτίου του 1956 η πόλη βρισκόταν σε πλήρη αναταραχή με καθημερινές διαδηλώσεις. Στις 10 Μαρτίου επενέβησαν ο στρατός και η αστυνομία, με αποτέλεσμα να επανέλθει ο έλεγχος που, όμως, στοίχισε πολλούς νεκρούς και τραυματίες.

Ο συγκλονισμός που έφερε στη σοβιετική κοινωνία η γνωστοποίηση της έκθεσης ήταν μεγάλος και τα προσωπικά δράματα καθόλου λίγα. Διωχθέντες και διώκτες της προηγούμενης εποχής Στάλιν έπρεπε να βρουν μια ισορροπία συμβίωσης στη νέα πραγματικότητα, καθώς οι πρώτοι απελευθερώνονταν από τους χώρους κράτησης και οι δεύτεροι ήταν υπόλογοι απέναντι τους. Επιπλέον, η ίδια η σοβιετική ηγεσία υπό τον Ν. Χρουστσόφ -που πρωταγωνίστησε ώστε η σοβιετική κοινωνία να υποστεί το σοκ της «Μυστικής Έκθεσης»- επί Στάλιν ήταν στην ηγεσία του κράτους και του κόμματος, άρα συνυπεύθυνη για όσα κατήγγειλε. Πώς θα λογοδοτούσε;

Για όλα αυτά επιλέχθηκε η μέση οδός. Κατ' αρχήν ελήφθησαν μέτρα ώστε οι αντιδράσεις να μην ξεφύγουν πέρα από ορισμένα όρια. Έτσι, εμποδίστηκε οποιαδήποτε διερεύνηση της περιόδου Στάλιν πέραν των ορίων που έθετε η έκθεση. Οι αποκαταστάσεις πρώην διωχθέντων γίνονταν χωρίς δημοσιότητα. Για μια σειρά ηγετικά στελέχη του Σοβιετικού Κόμματος (π.χ. Μπουχάριν, Κάμενεφ, Ζινόβιεφ κ.ά.) δεν έγιναν αναθεωρήσεις των δικών της περιόδου 1936-1939. Οι πρώην διώκτες δεν οδηγήθηκαν ποτέ στη Δικαιοσύνη. Στον Χρουστσόφ αποδίδονται δύο επιλογές: Η μία ότι είπε πως το κόμμα δεν θα προετοίμαζε ποτέ μια «νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου». Η δεύτερη αφορά τον τρόπο με τον οποίο δικαιολόγησε τον εαυτό του και τους συντρόφους του για το παρελθόν τους επί Στάλιν. Σε μια συνεδρίαση στελεχών -κατά την παρουσίαση της έκθεσης- έλαβε ένα ανώνυμο σημείωμα που έλεγε: «Πώς μπόρεσες εσύ, ένα μέλος του Π.Γ., να επιτρέψεις να συμβούν τέτοια φρικτά εγκλήματα στη χώρα μας;». Η αντίδραση του Χρουστσόφ ήταν να δικαιολογήσει την ανωνυμία του ερωτώντος επικαλούμενος τον φόβο του τελευταίου. «Εκείνος που το έγραψε φοβάται», είπε ο Χρουστσόφ. Και πρόσθεσε: «Αυτό συνέβαινε και σε μας με τον Στάλιν» (Ζόρες και Ρόι Μεντβέντιεφ, στο ίδιο, σελ. 159- 184).

Πολύ γρήγορα, η σοβιετική ηγεσία έκανε ένα ακόμα βήμα ελέγχου της κατάστασης. Ενώ στη «Μυστική Έκθεση» δεν γινόταν καμία αναφορά σε θετικά του Στάλιν, ξαφνικά άρχισαν να προβάλλονται και οι θετικές αναφορές ως αντίβαρο σε όσα η έκθεση του καταμαρτυρούσε. Στις 30 Ιουνίου του 1956 δημοσιοποιήθηκε η απόφαση της Κ.Ε. του ΚΚΣΕ «Για την κατανίκηση της προσωπολατρίας και των συνεπειών της», η οποία ανάμεσα σε άλλα είχε και τούτη την αναφορά: «Κατέχοντας για πολύ χρονικό διάστημα τη θέση του γενικού γραμματέα της Κ.Ε. του κόμματος, ο I. Β. Στάλιν αγωνιζόταν δραστήρια με άλλους καθοδηγητικούς παράγοντες για την πραγματοποίηση των λενινιστικών υποθηκών. Ο Στάλιν ήταν αφοσιωμένος στον μαρξισμό-λενινισμό και καθοδήγησε σαν θεωρητικός και μεγάλος οργανωτής του αγώνα του κόμματος εναντίον των τροτσκιστών, των δεξιών οπορτουνιστών, των αστών εθνικιστών, εναντίον των μηχανορραφιών της καπιταλιστικής περικύκλωσης. Μέσα σ’ αυτή την πολιτική και Ιδεολογική πάλη, ο Στάλιν απόκτησε μεγάλο κύρος και δημοτικότητα. Ωστόσο, με τ’ όνομά του άρχισαν εσφαλμένα να συνδέονται όλες οι μεγάλες νίκες μας. Οι επιτυχίες που κέρδισαν το κομμουνιστικό κόμμα και η Σοβιετική χώρα, τα προσωπικά εγκώμια ζάλισαν το κεφάλι του Στάλιν. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες άρχισε να δημιουργείται σιγά σιγά ή λατρεία της προσωπικότητας του Στάλιν» («Η Προσωπολατρία και οι συνέπειές της», εκδόσεις ΓΝΩΣΗ, σελ. 48). Στο 21ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, τον Φεβρουάριο του 1959, δεν έγινε καμία αναφορά στην περίοδο Στάλιν. Το θέμα επανήλθε στο 22ο Συνέδριο του κόμματος, τον Οκτώβριο του 1961. Τρία χρόνια αργότερα, τον Οκτώβριο του 1964, ο Ν. Χρουστσόφ αντικαταστάθηκε στην ηγεσία του ΚΚΣΕ από τον Λ. Μπρέζνιεφ.

Η διαρροή στη Δύση και η δημοσιοποίηση στην Ελλάδα

Για τη «Μυστική Έκθεση» Χρουστσόφ, ο δυτικός κόσμος πληροφορήθηκε πολύ γρήγορα. Αμέσως μετά το 20ό Συνέδριο υπήρξαν δημοσιεύματα στον δυτικό Τύπο, που έκαναν λόγο για την ύπαρξη ενός τέτοιου ντοκουμέντου και δίνονταν περιλήψεις από το περιεχόμενό του. Ολόκληρη η έκθεση δόθηκε στη δημοσιότητα στις 4 Ιουνίου του 1956 από το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών. Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι -όπως αναφέρεται στα ρεπορτάζ των ελληνικών εφημερίδων εκείνων των ημερών- δήλωσαν ότι η «Μυστική Έκθεση» έφτασε στα χέρια τους από «εμπιστευτική πηγή», αλλά ταυτόχρονα κράτησαν και επιφυλάξεις περί της αυθεντικότητας του κειμένου. Γενικά δεν αρνήθηκαν την αυθεντικότητα, αλλά με τον τρόπο που τοποθετήθηκαν κρατούσαν επιφυλάξεις για το αν είχαν το πλήρες κείμενο στα χέρια τους κι αν το αντίγραφό τους ήταν απολύτως πιστή αναπαραγωγή του πρωτοτύπου. Στα στοιχεία που δημοσιοποίησαν, το σύνολο του ντοκουμέντου αποτελούνταν από 25.000 λέξεις. Το ρωσικό κείμενο ήταν 58 σελίδες και η μετάφρασή του στα αγγλικά 82. Επίσης, από τους Αμερικανούς δημοσιοποιήθηκε ότι η «Μυστική Έκθεση» εκφωνήθηκε από τον Χρουστσόφ στο 20ό Συνέδριο στις 25-2-1956.

Ολόκληρη η «Μυστική Έκθεση», όπως δόθηκε από τους Αμερικανούς, δημοσιεύτηκε σε συνέχειες και σε ελληνική μετάφραση, σε τουλάχιστον τρεις ελληνικές εφημερίδες: στο «Βήμα» (από 8 έως 14 Ιουνίου 1956), στην «Καθημερινή» (το ίδιο διάστημα) και στην «Ελευθερία» (από 8 Ιουνίου έως 1 Ιουλίου 1956). Λίγο αργότερα, (μέσα στο 1956), η «Μυστική Έκθεση» κυκλοφόρησε και σε μια μπροσούρα 80 σελίδων, υπό τον τίτλο «Νικήτα Κρούτσεφ: Ο Αληθινός Στάλιν». Η έκδοση αυτή δεν έφερε κανένα στοιχείο εκδότη παρά μόνο την ένδειξη «Αθήνα 1956». Επίσης δεν υπήρχε καμία εισαγωγή. Υπήρχαν όμως 26 υποσημειώσεις, που από τον τρόπο που είναι γραμμένες φαίνεται πως αξιοποιούσαν εκείνες του σοβιετικού πρωτοτύπου. Η γλώσσα της έκθεσης, στην έκδοση αυτή, ήταν δημοτική, σε αντίθεση με εκείνη που χρησιμοποίησαν οι εφημερίδες, που ήταν απλή καθαρεύουσα. Ποιος προχώρησε σε αυτή την έκδοση παραμένει ακόμα μυστήριο. Οι αριστεροί, τότε, τη θεωρούσαν δουλειά των αμερικανικών υπηρεσιών σε συνεργασία με τα επιτελεία των ελληνικών αντικομμουνιστικών υπηρεσιών του κράτους.

Εν πάση περιπτώσει, τώρα πια, έχοντας γνώση του σοβιετικού πρωτοτύπου της έκθεσης, μπορούμε με απόλυτη βεβαιότητα να πούμε πως στα χέρια των Αμερικανών, το 1956, έφτασε ακριβές αντίγραφο της «Μυστικής Έκθεσης». Και μάλιστα το τελικό, όπως διορθώθηκε και συμπληρώθηκε από τους Σοβιετικούς την 1η Μαρτίου του 1956, καθώς στο κείμενο που δημοσιοποίησε το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών περιλαμβάνονται οι αντιδράσεις των συνέδρων στα διάφορα σημεία της εκφώνησής του από τον Χρουστσόφ. Με δεδομένο ότι το κείμενο αποχαρακτηρίστηκε από τη σοβιετική ηγεσία σχεδόν αμέσως και έπαψε να είναι άκρως απόρρητο και με δεδομένο ότι ελήφθησαν μέτρα ώστε να μην αναπαράγεται σε αντίγραφα (υπήρχε ελεγχόμενος αριθμός αντιγράφων κατά τη διαδικασία της ενημέρωσης των μελών του Σοβιετικού Κόμματος και των εξωκομματικών), μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε ότι η έκθεση διέρρευσε στη Δύση με σχέδιο ή με την ανοχή της σοβιετικής ηγεσίας υπό τον Ν. Χρουστσόφ.

Η νέα γραμμή του ΚΚΣΕ για ρήξη με το παρελθόν

Ενδεχομένως ο τελευταίος και οι επιτελείς του ήθελαν να στείλουν ένα μήνυμα στη Δύση για την αλλαγή πραγμάτων στη χώρα τους, αλλά και να επιδράσουν με τη νέα γραμμή ρήξης με το παρελθόν επί Στάλιν πάνω στα κομμουνιστικά κόμματα, στην Αριστερά και στο διεθνές εργατικό κίνημα. Αν αυτός ήταν ο στόχος, μπορούμε να πούμε ότι επιτεύχθηκε, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος. Ο συγκλονισμός των κομμουνιστών και των αριστερών ήταν μεγάλος. Από το 20ό Συνέδριο και μετά οι σχέσεις της ΕΣΣΔ με την Κίνα μπήκαν σε αντίστροφη μέτρηση ρήξης. Σε διάφορα κομμουνιστικά κόμματα έγιναν αλλαγές -μικρότερες ή μεγαλύτερες, δεν έχει σημασία- στην ηγεσία τους και τίποτα δεν ήταν ίδιο με πριν. Σε ό,τι αφορά το ΚΚΕ, ο Ν. Ζαχαριάδης καθαιρέθηκε από γ.γ. της Κ.Ε. Αλλά αυτό οι Σοβιετικοί το είχαν αποφασίσει πριν εκφωνηθεί η έκθεση στο 20ό Συνέδριο. Η καθαίρεσή του, όμως, ήταν μέσα στο πνεύμα των αλλαγών που το συνέδριο επέφερε. Το αποτέλεσμα ήταν το ΚΚΕ να βιώσει μια σιωπηρή διάσπαση σε υποστηρικτές και επικριτές του Ζαχαριάδη. Η διάσπαση αυτή δεν πήρε ποτέ οργανωτική μορφή, καθώς το ΚΚΕ ήταν τότε παράνομο κι επειδή η αίγλη της Σοβιετικής Ένωσης ήταν ακόμα ισχυρή, ειδικά για τον κόσμο που μαχόταν στην Ελλάδα σε καθεστώς αστυνομικών διώξεων. Χωρίς αμφιβολία, η «Μυστική Έκθεση» άνοιξε τον «ασκό του Αιόλου» και απελευθέρωσε ανέμους που το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα κατάφερε ένα διάστημα να ηρεμήσει, αλλά ουδέποτε να ελέγξει πλήρως. Αυτό φάνηκε ακόμη πιο καθαρά με την περεστρόικα του Μ. Γκορμπατσόφ, όταν η συζήτηση γύρω από την περίοδο Στάλιν επανήλθε, για να φανεί πως ο λογαριασμός με το παρελθόν ήταν ακόμα ανοικτός.

Αρχική δημοσίευση: efsyn.gr

Γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαναγιώτου.

Οι σημερινές θέσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ όχι μόνο δεν έχουν σχέση με τις ανάγκες της εργατικής τάξης και του κινήματος αλλά και καμιά σχέση με τις θέσεις που είχε το ίδιο το κόμμα. Η διολίσθηση των θέσεων του ΚΚΕ ίσως δεν είναι ευκρινής αν ειδωθεί αποσπασματικά. Είναι, όμως, ξεκάθαρη αν συγκριθεί με παλιότερες θέσεις. Σήμερα επιχειρούμε μια πρώτη ανάγνωση παρακολουθώντας τις «παντός καιρού» δηλώσεις του προσώπου που από την ανώτατη καθοδηγητικά θέση έδωσε το δικό του στίγμα σ’ αυτή τη μετάλλαξη. Της επί σειρά ετών ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα. Ας ξετυλίξουμε το νήμα προς τα πίσω:

Στα τέλη του 2015, η Αλέκα Παπαρήγα, μιλώντας στην εκδήλωση των κλαδικών οργανώσεων της ΚΟ Μακεδονίας για τα διδάγματα του Οχτώβρη του 1917, θέλησε να υπερασπιστεί την σημερινή πολιτική του κόμματος δηλαδή την εγκατάλειψη του μετώπου. Σημείωσε μεταξύ άλλων:

«Ο αγώνας που κατευθύνεται στο σοσιαλισμό, ο ίδιος ο σοσιαλισμός δεν είναι για μας ένα εικόνισμα, ένας αόριστος «τελικός» σκοπός, που κάπου κάποτε θα έλθει από μόνος του. Απαιτείται επαναστατική στρατηγική που στηρίζεται στο χαρακτήρα της εποχής μας, ως εποχής περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, η αδιαπραγμάτευτη θέση ότι ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό δεν υπάρχει ενδιάμεσο στάδιο και πολιτικό καθεστώς, ότι το Κόμμα δεν συμμετέχει σε αστικές κυβερνήσεις, σε κυβερνήσεις αστικής διαχείρισης».

Και παρακάτω: «Η αντίθεση επανάσταση ή μεταρρύθμιση εκφράζεται και στις γραμμές του εργατικού κινήματος ως αντίθεση της ταξικής γραμμής με την αστική, τη ρεφορμιστική και την οπορτουνιστική. Ο στόχος των τελευταίων είναι ένας: Η πολύπλευρη χειραγώγηση, ώστε το εργατικό κίνημα, το λαϊκό κίνημα να περιορίζονται στα στενά όρια της γραμμής πίεσης για καλύτερους όρους πώλησης της εργατικής δύναμης, για κάποια ψίχουλα που θα πέσουν από το τραπέζι των μονοπωλίων, να αποδέχονται βουβά την κατάργηση των κατακτήσεων σε συνθήκες κρίσης. Οι αστικές, μικροαστικές και οπορτουνιστικές αντιλήψεις, ανεξάρτητα από τις διαφορές και ανταγωνισμούς στο επίπεδο των πολιτικών τους φορέων, προβάλλουν ότι η λαϊκή κυριαρχία πραγματοποιείται με τις εθνικές εκλογές, επομένως δεν έχει σημασία η εξωκοινοβουλευτική πάλη, η ταξική πάλη, ανάλογα, θεωρείται εχθρική ή ανεδαφική».

Τέλος: «Δυστυχώς, μετά την Οχτωβριανή Επανάσταση, το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα επεξεργάσθηκε διαφορετικές στρατηγικές για τα Κομμουνιστικά Κόμματα ανάλογα με τον βαθμό ανάπτυξης του καπιταλισμού και τη θέση της χώρας στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, σε αντίθεση με το χαρακτήρα της εποχής. Αυτή η επιλογή κόστισε πολύ, κυρίως είχε μακροπρόθεσμη επίδραση, γεννούσε αντιφάσεις και συγχύσεις, καθώς υιοθετήθηκε η επαναστατική διαδικασία των δύο σταδίων, και στη συνέχεια διάφοροι τύποι εργατικών κυβερνήσεων και ενδιάμεσων, μεταβατικών πολιτικών καθεστώτων. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ούτε περίεργο που οι σύγχρονοι οπορτουνιστές ασκούν πολεμική στο Κόμμα μας, γιατί αποκατέστησε τον επαναστατικό του χαρακτήρα με την κατάργηση των δύο σταδίων, στο 15ο Συνέδριο του 1996 και πιο ολοκληρωμένα στο 19ο Συνέδριο του 2013».

Στο σημείο αυτό, είναι ενδιαφέρον να δούμε τι είπαν για το θέμα των συμμαχιών και την νέα πολιτική του ΚΚΕ όπως υιοθετήθηκε στο 19ο Συνέδριο, ο τέως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος και γραμματέας της ΚΟ του ΚΚΕ Αντώνης Σκυλλάκος και ο δημοσιογράφος Νίκος Μογιόπουλος στον προσυνεδριακό διάλογο. Απόψεις που τελικά τις πλήρωσαν με τον αποκλεισμό τους από το 19ο συνέδριο, αφού δεν εξασφάλισαν την ιδιότητα του συνέδρου μέσα από τις εκλογικές διαδικασίες στις κομματικές οργανώσεις τους:

Αντ. Σκυλλάκος: «Αν θέλουμε συσπείρωση ευρύτερων μαζών, θα πρέπει να συγκεντρωθούν όσο το δυνατόν περισσότερες δυνάμεις, που θίγονται ή καταστρέφονται από τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό, που υφίστανται στο «πετσί» τους την κρατική καταστολή. Δεν είναι δυνατόν σε συνθήκες καπιταλισμού, οι πλατιές λαϊκές μάζες να αποκτήσουν αντικαπιταλιστική συνείδηση και να συμφωνούν με το ΚΚΕ στη δικτατορία προλεταριάτου.»

Ν. Μπογιόπουλος: «Με αυτήν την (μη) πολιτική συμμαχιών ‘πλησιάζουμε’ το σοσιαλισμό μόνο ως αντικατοπτρισμό. Η Λαϊκή Συμμαχία, που δεν είναι πολιτική, δεν συμμετέχει σε εκλογικές μάχες, που απορρίπτει όσους διαφοροποιούνται από το ΚΚΕ (Θέση 67), που «έχει μια ορισμένη μορφή διαμόρφωσης με τη δράση σε κοινό πλαίσιο των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ», είναι «συμμαχία» μόνο με τον εαυτό μας.»

Αυτά συνοπτικά όσον αφορά το θέμα γύρω από την πολιτική του κόμματος σύμφωνα με τις αποφάσεις του 19^ου Συνέδριου.

Ας πάμε πίσω. Στο 15ο Συνέδριο:

«…Στις γραμμές του Μετώπου εντάσσονται δυνάμεις ανομοιογενείς από άποψη κοινωνικής θέσης και ιδεολογικοπολιτικής στάσης. Αντανακλώνται διαφορετικές τάσεις, σε ό,τι αφορά την προοπτική και το σκοπό της αντιιμπεριαλιστικής, αντιμονοπωλιακής πάλης.

Η ανάπτυξη των κοινωνικοπολιτικών αναμετρήσεων, των ταξικών συγκρούσεων, θα φέρνει στην ημερήσια διάταξη το πρόβλημα της εξουσίας. To KKE κατευθύνει τη δράση του, ώστε η αντιιμπεριαλιστική, αντιμονοπωλιακή πάλη να αναπτύσσεται και να βαθαίνει η αντικαπιταλιστική συνείδηση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Το ΚΚΕ σταθερά προσπαθεί να πείθει ότι δεν αρκεί να φύγουν τα αστικά κόμματα και οι σύμμαχοί τους από το τιμόνι της διακυβέρνησης. Πρέπει να ανατραπεί το αστικό κράτος και οι μηχανισμοί του. Να δημιουργηθεί μια νέα λαϊκή εξουσία, που δεν είναι άλλη από τη σοσιαλιστική.

Σε συνθήκες κορύφωσης της ταξικής πάλης, επαναστατικής ανόδου του λαϊκού κινήματος, όταν η επαναστατική διαδικασία έχει ξεκινήσει, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση, ως όργανο λαϊκής εξουσίας, που έχει την έγκριση και τη συγκατάθεση του αγωνιζόμενου λαού, χωρίς γενικές εκλογές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Αυτή η κυβέρνηση θα ταυτίζεται, ή θα τη χωρίζει τυπική απόσταση από την εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.

Σε συνθήκες ταξικών αναμετρήσεων και μεγάλης φθοράς στην επιρροή των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα.

Η δρομολόγηση κυβερνητικών μέτρων που στοχεύουν στην ανακούφιση του λαού, ενάντια στο πολυεθνικό κεφάλαιο, στην εξάρτηση και τη συμμετοχή της χώρας στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, είναι δυνατόν να συσπειρώνει και να πείθει για την ανάγκη γενικότερης ρήξης.

Το ΚΚΕ επιδιώκει μια τέτοια κυβέρνηση, με τη δράση της και τη γενικότερη λαϊκή παρέμβαση, να συμβάλει στην έναρξη της επαναστατικής διαδικασίας. Το διάστημα μέσα στο οποίο θα κριθεί αν η κυβέρνηση θα προχωρήσει προς τα εμπρός δε θα είναι μακρόχρονο. Η πείρα δείχνει ότι θα είναι βραχύχρονο. Αν οι εξελίξεις δεν πάρουν θετική πορεία, τότε η κυβέρνηση θα ανατραπεί, κάτω από την αντίδραση της κυρίαρχης τάξης και την ιμπεριαλιστική παρέμβαση. Η ανατροπή της δε σημαίνει υποχρεωτικά συνολικό πισωγύρισμα. Μπορεί να γίνει παράγοντας για να κατανοηθεί βαθύτερα η ανάγκη ριζικής ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος».

.

Τέλος ας πάμε πολύ πίσω. Στον Ιούνιο του 1991:

«Οι ιδέες της περεστρόικα απαντούν στις απαιτήσεις της αναδιοργάνωσης του σοσιαλισμού, συμβάλλουν σημαντικά στην ανάπτυξη της σύγχρονης θεωρίας του…σοσιαλισμού, έκαναν το σοσιαλισμό πιο ελκυστικό». Αλέκα Παπαρήγα Ιούνιος 1991

Κατά τα άλλα η Αλέκα Παπαρήγα έχει μόνιμα στο στόχαστρο της τους οπορτουνιστές και όποιους κατά την ίδια κάνουν "υπονομευτική δουλειά" στο ΚΚΕ, όπως ο Εργατικός Αγώνας.

Σαν επίλογο παραθέτω απόσπασμα από την διακήρυξη της Κίνησης Κομμουνιστών-Εργατικός Αγώνας:

«Το ΚΚΕ, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα με την ευθύνη των καθοδηγητικών του οργάνων, δεν μπορεί να επιτελέσει τον ιστορικό του ρόλο, να οργανώσει τους καθημερινούς αγώνες για την επιβίωση του λαού, να προωθήσει την ενότητα της εργατικής τάξης και τη συμμαχία της με τα άλλα εκμεταλλευόμενα και καταπιεσμένα τμήματα της κοινωνίας, να διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας. Με τη σημερινή του πολιτική, την τακτική που εφαρμόζει, τις ιδεολογικές και πολιτικές του αντιλήψεις, το πρόγραμμα που ψήφισε στο τελευταίο συνέδριο του, την αναθεώρηση της ιστορίας του που προωθεί, μόνο ως σεχταριστικός φορέας, ο οποίος εξ αντικειμένου δρα ανασχετικά στους αγώνες και στην ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης, μπορεί να λειτουργήσει.

Ελπίδα και προοπτική μπορεί να υπάρχει: Μόνο με ένα κόμμα που, στηριγμένο στον Μαρξισμό - Λενινισμό, θα μελετάει την σύγχρονη πραγματικότητα και θα γενικεύει μέσα από αυτή αντί να την προσαρμόζει σε σχήματα και γενικεύσεις καταστάσεων που προηγήθηκαν».

Τα συμπεράσματα δικά σας.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Του Πάνου Δαμέλου

Θετικές διεργασίες και προβληματισμοί είναι σε εξέλιξη στη βάση της ΛΑΕ, όπως φαίνεται από το κείμενο 30 μελών από όλη την Ελλάδα, όπου ζητούν μεταξύ άλλων ξεκάθαρη θέση κατά της ΕΕ, δημοκρατική συγκρότηση και συμμαχίες προς τα αριστερά. Από την άλλη, χθες η ηγεσία της ΛΑΕ δημοσίευσε μία πολυσέλιδη διακήρυξη που σε γενικές γραμμές επαναλαμβάνει το πολιτικό πλαίσιο του Σεπτέμβρη και δείχνει σαφή τάση πρώτα να κατοχυρωθεί, σε επίπεδο κοινωνίας, τόσο η ηγεσία όσο και η πολιτική γραμμή, ώστε μετά να γίνει ένα συνέδριο ουσιαστικά επικύρωσης (και οι οργανωμένες δυνάμεις που φιλοδοξούν να αποτελέσουν την «αριστερή πλατφόρμα» -και όχι ηγεμονική τάση- εντός της ΛΑΕ, δυστυχώς φαίνεται να συναινούν και πρακτικά να συμβάλλουν σε αυτό).

Για την ίδιο τη διακήρυξη θα μπορούσαν να γραφτούν διάφορα. Συνολικά αναπαράγει αυτούσιες όλες τις προβληματικές πλευρές του ΣΥΡΙΖΑ του 2012, με κάποια καλοδεχούμενα προχωρήματα (έξοδος από ευρώ και ΝΑΤΟ, εθνικοποιήσεις χωρίς αποζημιώσεις στο μεγάλο κεφάλαιο) τα οποία όμως δεν αλλάζουν τη συνολική εικόνα: Η φυσιογνωμία που επιχειρείται να κατοχυρωθεί από την ηγεσία της ΛΑΕ είναι αυτή της συνεπούς σοσιαλδημοκρατίας. Όλο το κείμενο διαπνέεται από άκρατο κυβερνητισμό, ουσιαστικά περιγράφει τι θα κάνει η… κυβέρνηση της ΛΑΕ, πώς θα ξαναπιάσει το νήμα που άφησε ο ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούλη του ’15 μετά το δημοψήφισμα (μέχρι τότε μάλλον πήγαιναν όλα καλά – αφού και η ηγεσία του Αριστερού Ρεύματος συμμετείχε και νομιμοποιούσε…). Συνεχίζει να αρνείται να μιλήσει για τη φύση της ΕΕ και ρίχνει τα πάντα στους σημερινούς συσχετισμούς εντός της: Λέει πως το δίλημμα που ΙΣΩΣ να τεθεί είναι «σύγκρουση με τη σημερινή Ε.Ε. ή εγκατάλειψη του προοδευτικού, ριζοσπαστικού μας προγράμματος» – μήπως να το ξανασκεφτούμε, αφού αύριο μπορεί να μετατραπεί σε μία άλλη Ε.Ε.; Υπάρχει καλύτερη Ε.Ε. και τη θέλουμε; Δεν μπορώ να μη σχολιάσω και το σλόγκαν «για μια νέα Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη» – δεν θέλω να γίνω κακεντρεχής αλλά ειλικρινά μου θύμισε την αφίσα του Ανδρέα Παπανδρέου που έλεγε «για μια Ελλάδα που αγαπάμε σε μια Ευρώπη που θέλουμε». Θα αναμετρηθεί η αριστερά επί της ουσίας με την ηγεμονική αφήγηση των «Μένουμε Ευρώπη» και της Ε.Ε.-«Ευρώπης των λαών» ή θα κοροϊδεύουμε – και θα κοροϊδευόμαστε; Για το χρέος, η θέση της διακήρυξης είναι «…στάση πληρωμών για τη διαγραφή του “παράνομου, επονείδιστου και επαχθούς χρέους”- όπως αυτό περιγράφεται στο πόρισμα της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής- ή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους του». Δηλαδή το χρέος είναι «παράνομο, επονείδιστο και επαχθές» αλλά η κυβέρνηση της ΛΑΕ μπορεί και να δεχθεί να πληρώσουμε π.χ. το 40%; Όσο για τους μετανάστες, συνεχίζει να αρνείται να μιλήσει για πολιτικά μέτρα όπως νομιμοποίηση και μιλάει γενικά για «πολιτική ανθρωπισμού».

Αυτά είναι τα πολύ βασικά, θα μπορούσε κανείς να σχολιάσει πολλά σημεία ακόμη. Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως για μένα είναι η ουσία της πολιτικής πρότασης, η εναπόθεση των ελπίδων εκ νέου στην… «κυβέρνηση της αριστεράς» (παρά τις διακηρύξεις κατά του κυβερνητισμού – και ο ΣΥΡΙΖΑ αυτά έλεγε άλλωστε) και ο περιορισμός σε μία σοσιαλδημοκρατική πρόταση (παρά τις θολές παραπομπές στον «σοσιαλισμό του 21ου αιώνα» – ξανά, και ο ΣΥΡΙΖΑ τα ίδια έλεγε, παραπέμποντας επί της ουσίας τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό στις καλένδες, λέγοντας ότι τώρα προέχει να «σώσουμε την οικονομία»).

Ελπίζω ότι οι άνθρωποι που στήριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα ξανακάνουν το ίδιο λάθος, θα δουν πού οδήγησε το κίνημα, την αριστερά και εν τέλει την κοινωνία η αναμονή της κυβερνητικής λύσης από τα πάνω, ότι δεν θα χτίσουν εκ νέου έναν φορέα ανάθεσης και σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης, έναν φορέα που θα υπόσχεται εύκολες λύσεις χωρίς πολλές ρήξεις «επειδή αλλιώς τρομάζει ο κόσμος». Επειδή λοιπόν εμείς νομίζουμε ότι ο Μαρξ… δεν έλεγε βλακείες, ας τον θυμηθούμε:
«Οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιό τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι οι σκοποί τους μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα με τη βίαιη ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος.»
(από το Κομμουνιστικό Μανιφέστο)

Κι επειδή αν πρέπει να κρατήσουμε ένα μάθημα από την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι, αν δεν κοιτάς εκεί που θέλεις να πας, στο τέλος θα πας εκεί που κοιτάς… Αυτή τη φορά, ας το πάρουμε αλλιώς.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr