Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έμπνευση για να βρει η οργή τρόπο και μέσα να εκφραστεί Φάκελος: Πολυτεχνείο  Σαράντα εννιά χρόνια μετά την λαϊκή εξέγερση του πολυτεχνείου ο λαός και η νεολαία βιώνουν στο πετσί τους τη βαθιά κρίση του συστήματος με αποτέλεσμα το αίτημα του τότε για «ψωμί-παιδεία-ελευθερία» να συνεχίζει να εμπνέει τους αγώνες για τα σύγχρονα εργατικά δικαιώματα. Η σημερινή ιδιαίτερα δυσμενή συνθήκη με την κατακόρυφη αύξηση του κόστους ζωής, με το ξέσπασμα του ρωσο-ουκρανικού πολέμου και την ένταση των ελληνοτουρκικών ανταγωνισμών, καθώς και η όξυνση του αυταρχισμού και της καταστολής σε όλα τα επίπεδα συνθέτουν ένα ασφυκτικό τοπίο και μια λαϊκή οργή που σιγοβράζει χωρίς να μπορεί να βρει τον τρόπο και τα μέσα για να εκφραστεί. Ζούμε στην εποχή της τεράστιας επιστημονικής και τεχνολογικής ανάπτυξης και η κοινωνική πλειοψηφία αδυνατεί οικονομικά να περάσει τον μήνα. Στις καθημερινές συζητήσεις μονοπωλεί το ζήτημα της ακρίβειας και ο χειμώνας που…

Συνομιλώντας σήμερα με τον «Νοέμβρη» Το Πολυτεχνείο δεν είναι μια εικόνα αγίου για να προσκυνούν οι πιστοί και να γεμίζουν τα «παγκάρια» των κομμάτων αστικής εκπροσώπησης, αλλά μια παλλόμενη εξεγερτική μνήμη, που αποκτά ξανά νόημα κάθε χρόνο, όταν αναβαπτίζεται στις σύγχρονες αντιθέσεις και στο νέο ριζοσπαστισμό. Είναι ένα υλικό παράδειγμα πως τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς, για τη δύναμη του αδύναμου, που τα κάνει όλα δυνατά. «Κι έχει σαν στάμπα τη ζωή μου σημαδέψει» Υπάρχουν δύο τρόποι να αντιμετωπίζεις το Πολυτεχνείο. Ο ένας είναι σαν πολιτικό μουσείο, όπου αποδίδεις φόρο τιμής, αποκτάς ίσως πολιτική «υπεραξία» και συνεχίζεις την πολιτική δράση όπως πριν. Ο δεύτερος είναι η συνεχής μελέτη όσων έγιναν στις «ακραίες συνθήκες» της ταξικής πάλης το 1973 στην Ελλάδα και η εξαγωγή συμπερασμάτων (όχι βιαστικών αντιγραφών) για την εργατική πολιτική και την ανατρεπτική Αριστερά σήμερα. Κι έχει διαρκώς ενδιαφέροντα πράγματα να μας πει η συνομιλία με την εξέγερση…

Ο εν λόγω άνθρωπος είναι γνωστός. Εμπορεύτηκε όσο κανείς τους ρόλους και τις θέσεις του έναντι (ευτελούς) ανταμοιβής: ένα στασίδι στην τηλεοπτική πραγματικότητα και στην πολιτική ζωή. Η σκηνοθεσία του των τελευταίων χρόνων τον παρουσιάζει ως συγγραφέα. Αντλεί από την γνώση του ΚΚΕ, των μηχανισμών και της λειτουργίας του, κάποια από τα θέματά του. Το χθεσινό  Βήμα (της Κυριακής 13 Νοεμβρίου) αναδημοσιεύει κάποιο απόσπασμα από το καινούργιο του βιβλίο, που όπως λέει είναι αυτοβιογραφικό. Εκεί  αποκαλύπτεται η ψευδής ύπαρξή του!.. Προσπαθεί να ξαναπαρουσιάσει τον εαυτό του, όπως θα ήθελε να ήταν! Ξανακατασκευάζει τους ρόλους του, ως φαίνεται. Με πρόσχημα την προβολή του συλλογικού εμείς, ανασυνθέτει το τεράστιο Εγώ. Και προσπαθεί να ξορκίσει τα φαντάσματα που στοίχειωσαν το παρελθόν του και που δεν ξεπέρασε ποτέ, καθώς δεν είχε ποτέ το ηθικό και πνευματικό μεγαλείο να αναγνωρίσει την ανωτερότητά τους. Ένα τέτοιο πρόσωπο-φάντασμα είναι ο Κώστας Τζιαντζής. Ο «μοιραίος άνθρωπος», όπως τον αποκαλεί στο…

Μπροστά στον βίο και την πολιτεία του Γιάννη Λαβράνου, του επιχειρηματία που μαζί με τον Φέλιξ Μπίτζιο πρωταγωνιστούν στο σκάνδαλο των υποκλοπών το «House of Cards» ωχριά. Ο Λαβράνος ανοίγει το στόμα του, που μέχρι τώρα κρατούσε κλειστό -όπως λέει- κατά απαίτηση του Μαξίμου. Πλαστές ταυτότητες, κουμπαριές με υπουργούς κατέχοντες κρίσιμα χαρτοφυλάκια και το «δεξι χέρι» και ανιψιό του Κυριάκου Μητσοτάκη, Γρηγόρη Δημητριάδη, συναλλαγές με υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ, εταιρείες «φαντάσματα» με επικεφαλής αχυρανθρώπους με κλεμμένες ταυτότητες, δουλειές πολλών εκατομμυρίων ευρώ με το Δημόσιο έχει ο «μπαξές» του Γιάννη Λαβράνου, που μέχρι πρότινος εμφανιζόταν ως ο «άνθρωπος που λύνει και δένει στο Μαξίμου», κρίνει υπουργούς και «ανεβοκατεβάζει» αξιωματούχους σε καίριες θέσεις. Όποιος προσπαθούσε να κάνει μεγάλη δουλειά με την κυβέρνηση, έψαχνε να βρει άκρη για να προσεγγίσει τον Γιάννη Λαβράνο, τον «αόρατο επιχειρηματία», που είχε «τα μέσα (σ.σ τα μεγάλα) και ήξερε ανθρώπους ειδικούς», λένε οι γνωρίζοντες και η έρευνα της Εφημερίδας των…

Ο απεργοσπάστης Πορτοσάλτε, στην χθεσινή (απεργοσπαστική) εκπομπή του, στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ, αναφέρθηκε στις υποκλοπές και είπε ότι «είναι κατά κυριολεξία μαλάκας αυτός που παρακολουθεί» (ακούστε το ηχητικό) - Απορία: Εντάξει, ο Πορτοσάλτε είναι ο Πορτοσάλτε. Ο «κατά κυριολεξία μαλάκας» ποιος είναι; Ο Πορτοσάλτε (και) χθες ήταν απεργοσπάστης. Έκανε εκπομπή κι ανέπτυξε γιατί η απεργοσπασία είναι… δικαίωμα. Αυτά τα έχει ξανακάνει και τα έχει ξαναπεί, οπότε ας τα αφήσουμε για λίγο στην άκρη.  Ανάμεσα στα άλλα, χτες, ο Πορτοσάλτε αναφέρθηκε και στις παρακολουθήσεις και τις υποκλοπές. Κάποια στιγμή ενημέρωσε (;) ότι «φίλος έχει το εξής μήνυμα στον τηλεφωνητή του»:  «Προσοχή, το τηλέφωνο παρακολουθείται. Επειδή όμως τους γράφω στα αρχίδια μου, μιλήστε ελεύθερα». Ο Πορτοσάλτε, αφού γέλασε με την ψυχή του με το μήνυμα στον τηλεφωνητή του «φίλου» του έκανε τις εξής εκτιμήσεις: Αυτοί που παρακολουθούν είναι «βλαμμένοι και ηλίθιοι». «Θεωρώ αυτόν που παρακολουθεί πρώτα απ’ όλα βαθιά άρρωστο και μετά και ηλίθιο. Μην το πω και μαλάκα δηλαδή, το…

Φόβοι για διπλάσιο αριθμό θυμάτων από το ναυάγιο που συνέβη πριν δέκα μέρες ανοιχτά της Εύβοιας Σορός άνδρα σε προχωρημένη σήψη, που ανήκει στα θύματα του ναυαγίου στη θαλάσσια περιοχή του στενού Καφηρέα στην Εύβοια, εντοπίστηκε χθες στην παραλία Μάρμαρα, σε κοντινή απόσταση από την Κάρυστο. Ο νεκρός, που μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Καρύστου, αυξάνει σε 27 τα θύματα της τραγωδίας, τα οποία ενδέχεται να είναι σχεδόν διπλάσια, αφού περίπου 30 πρόσφυγες αγνοούνται εδώ και δέκα μέρες. Οι 12 διασωθέντες έχουν δηλώσει ότι στο σκάφος είχαν επιβιβαστεί 68 άτομα. Μεταξύ των νεκρών είναι και πέντε παιδιά.  Πηγή: efsyn.gr  

Η αποκάλυψη αυτή δίνει νέες διαστάσεις στη δυσώδη υπόθεση συγκάλυψης και παρακολουθήσεων με τη σφραγίδα του Έλληνα πρωθυπουργού, σκιαγραφώντας ένα πολυπλόκαμο και πολύκεντρο κύκλωμα με θύματα δημοσιογράφους, πολιτικούς, επιχειρηματίες και πολίτες. Σε κεντρικό κόμβο εξαγωγής παράνομων λογισμικών στις ευρωπαϊκές χώρες αναδεικνύεται η Κύπρος μέσα από το προσχέδιο της έκθεσης της PEGA για το σκάνδαλο παρακολουθήσεων που συνέταξε με ειδική αναφορά και στην Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη, η εισηγήτρια της επιτροπής Σοφία ιν ‘τ Βελντ. Η αποκάλυψη αυτή δίνει νέες διαστάσεις στη δυσώδη υπόθεση συγκάλυψης και παρακολουθήσεων με τη σφραγίδα του Έλληνα πρωθυπουργού, σκιαγραφώντας ένα πολυπλόκαμο και πολύκεντρο κύκλωμα με θύματα δημοσιογράφους, πολιτικούς, επιχειρηματίες και πολίτες. Μέρα με τη μέρα, οι εξελίξεις στο σκάνδαλο ρίχνουν όλο και περισσότερο φως στα σκοτεινά σημεία παρά την επίμονη άρνηση του Μαξίμου να διευκολύνει την υπόθεση και τις προσπάθειας του ίδιου του Κυριάκου Μητσοτάκη να αποσυνδεθεί από οποιονδήποτε ρόλο ιθύνοντος νου. Χαρακτηριστικά, το προσχέδιο της…

Λίγο πριν μας δείξει ο φετινός χειμώνας τα δόντια του και καταλάβουμε στο πετσί μας τι σημαίνει ενεργειακή κρίση, έχουμε την πρώτη, μετά το καλοκαίρι, πανεργατική απεργία στις 9 Νοέμβρη. Η ηγεσία της ΓΣΕΕ για να ξοφλήσει μερίδιο του από καιρού ξεπουλημένου από τη μεριά της συμβολαίου προς τους εργαζομένους, ανακοίνωσε από τα τέλη Σεπτέμβρη ημέρα πανεργατικής απεργίας με βασικό επίδικο την ακρίβεια και τις αυξήσεις. Και τηρώντας με συνέπεια το άλλο της  “συμβόλαιο” με τους βιομηχάνους, τους εφοπλιστές και την εργοδοσία, η ηγεσία της ΓΣΕΕ παρέμεινε εκκωφαντικά αδρανής, δεν οργάνωσε ουσιαστικά την απεργία αλλά ούτε και το συνολικό αγώνα της περιόδου ως επιβάλλουν οι ανάγκες της εργατικής τάξης, παρά αρκέστηκε σε πληρωμένες αφισσοκολλήσεις. Ο ρόλος και οι σχεδιασμοί της ΓΣΕΕ είναι γνωστοί και δεν θα απασχολήσουν το παρόν σχόλιο. Το ουσιαστικό είναι ότι παρά αυτούς τους σχεδιασμούς, οι ταξικές αγωνιστικές δυνάμεις έδωσαν και δίνουν τα μέγιστα για να είναι…

Οι αστικές κυβερνήσεις εδώ και 40 χρόνια αποσπούν ολόκληρους τομείς από την κρατική ιδιοκτησία και τους παραδίδουν στους ιδιώτες καπιταλιστές με ολέθρια για τους λαούς αποτελέσματα. Δεν ενδιαφέρει το εργατικό κίνημα και την Αριστερά το εάν η ιδιοκτησία είναι ιδιωτική/εταιρική ή κρατική, αφού το κράτος είναι αστικό; Πώς συνδέεται η πάλη για εθνικοποιήσεις με την επανάσταση και την εργατική εξουσία; «Άμεσοι στόχοι» ρήξης ή ανακούφισης; Το ζήτημα της σύνδεσης τακτικής-στρατηγικής έχει αποδειχθεί ότι κρίνει την επαναστατική «πολιτική». Καρδιά της επαναστατικής τακτικής είναι το πολιτικό πρόγραμμα. Δύο είναι οι κύριες γραμμές που συγκρούονται. Από τη μια, η γραμμή που προτάσσει εκείνους τους πολιτικούς στόχους που έρχονται σε ρήξη με τις κεντρικές επιλογές του συστήματος σε σύνδεση με το ζήτημα της εξουσίας της εργατικής τάξης. Μέσα από την πάλη γι’ αυτούς τους στόχους οι λαϊκές μάζες τείνουν να υπερβούν τα όρια του συστήματος , να συνειδητοποιήσουν την ανάγκη της επαναστατικής αλλαγής και να…

Η νίκη της Μελόνι και του κόμματος Αδέρφια της Ιταλίας στις ιταλικές εκλογές, αποτελεί ορόσημο στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της Ευρώπης. Δεν είναι, όμως, η πρώτη φορά που ένα (νεο- ή μετα-) φασιστικό κόμμα αναδεικνύεται σε ισχυρότερο πόλο ενός ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος στον 21ο αιώνα. Πέρα από την εμβληματική περίπτωση της Λεπέν στη Γαλλία, κόμματα της άκρας δεξιάς έχουν χριστεί κυβερνητικοί εταίροι ή έχουν στηρίξει κυβερνήσεις μειοψηφίας σε πάνω από μια ντουζίνα ευρωπαϊκές χώρες κατά την πρόσφατη εικοσαετία, κάποιες από τις οποίες απασχόλησαν περισσότερο τη διεθνή συζήτηση (π.χ. η Αυστρία, η Ολλανδία, η Πολωνία, η Δανία ή η Ελβετία) κι άλλες λιγότερο (όπως κάποιες βαλτικές χώρες ή η Σλοβακία). Στην Ιταλία, που κατείχε ήδη μια εμβληματική θέση ως η πρώτη χώρα που δέχτηκε νεο-φασιστικό κόμμα σε κυβερνητικό συνασπισμό από τη δεκαετία του 1990 κιόλας, ακριβώς εκατό χρόνια από την «πορεία στη Ρώμη» του Μουσολίνι, τη διακυβέρνηση της χώρας αναλαμβάνει με δημοκρατικές…