Γράφει ο Θανάσης Κανιάρης. Έχουν περάσει ήδη 2,5 χρόνια από τις εκλογές του Γενάρη του 2015 και η δεινή θέση των λαϊκών στρωμάτων πάει χέρι - χέρι με την απογοήτευση που προκάλεσε η προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ στα μνημονιακά δεδομένα. Το κόμμα αυτό έχει καταστεί σήμερα ο κύριος μοχλός υλοποίησης του βάρβαρου προγράμματος «προσαρμογής» και «εξυγίανσης» της ελληνικής οικονομίας που έχει τσακίσει την ραχοκοκαλιά των λαϊκών στρωμάτων, ενώ παράλληλα λειτουργεί ως πειθήνιο όργανο στα χέρια του ευρωατλανικού ιμπεριαλιστικού παράγοντα μετατροπής της χώρας σε ένα άθλιο προτεκτοράτο στο άκρο της βαλκανικής χερσονήσου. Με την υπογραφή του 3ου μνημονίου εκχωρείται το σύνολο της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια στο ελεγχόμενο από τις Βρυξέλες (Βερολίνο) υπερταμείο, μέσω των ρυθμίσεων για τη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους οι πιο δυναμικές επιχειρήσεις της ελληνικής οικονομίας προβλέπεται να περάσουν κάτω από τον έλεγχο του ξένου κεφαλαίου, ενώ όσες κριθούν μη βιώσιμες θα αφεθούν στην τύχη τους. Παράλληλα, ενισχύεται…

Αφού λοιπόν, όπως μας πληροφορεί ο σύντροφος Βασίλης Τζώτζης, «το ανάγνωσμα» είναι «της μετωπολογίας» και ημείς «ούτω βοήσομεν». Επειδή ο συντοπίτης και καθ’ όλα αγαπητός σύντροφός μας και εμπειρία και γνώση και ευρυμάθεια και ευστροφία διαθέτει, συμπεραίνουμε ότι θα έχει πολύ σοβαρούς λόγους και νέα δεδομένα για να αναγκαστεί να παρέμβει μεσοκαλόκαιρο γι’ αυτό το θέμα. Αφού λοιπόν στα προηγούμενα έντεκα άρθρα του μας κάνει γνωστή την αναγκαιότητα δημιουργίας «Μετώπου των ζωτικών συμφερόντων της λαϊκής πλειοψηφίας», στο πρόσφατο αφήγημά του με τίτλο «Μετωπολογίας το ανάγνωσμα» μας πληροφορεί ότι «οι εμμονές γύρω από το Μέτωπο» δηλώνουν «μικροαστική ψυχολογία»… Στο πλαίσιο ενός μόνιμου και επιβεβλημένου ανοιχτού, δημόσιου, δημοκρατικού και προπάντων συντροφικού διαλόγου και με βάση την μέχρι τώρα εμπειρία, καταθέτω κι εγώ ορισμένες σκέψεις και απόψεις: Στην ιστορία γενικότερα, αλλά και στην ιστορία του Εργατικού Κινήματος υπήρξαν πολλά μέτωπα. Μέτωπα φασιστικά, μέτωπα αντιφασιστικά, μέτωπα των αστικών δυνάμεων, μικροαστικά μέτωπα, μέτωπα των εργατικών…

Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής. Από καιρό, κυρίως όμως μετά την έξοδο στις αγορές, η κυβέρνηση θριαμβολογεί σε όλους τους τόνους με στόχο, απ’ ότι φαίνεται, να το εμπεδώσουμε καλύτερα και γρηγορότερα. «Η επιτυχία που σημείωσε στην αγορά, η έκδοση του ομολόγου δείχνει ακριβώς την μεγάλη πρόοδο της χώρας, την εμπιστοσύνη των αγορών στην πρόοδο της ελληνικής οικονομίας και φυσικά στην κυβέρνηση. Αυτό έδειξε η μεγάλη ανταπόκριση των αγορών. Η χώρα βαδίζει προς την κανονικότητα, απαλλάσσεται οριστικά από τα μνημόνια τον Αύγουστο του 2018» και αυτό οφείλεται στην σταθερή και επιτυχημένη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Βεβαίως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Καμία εμπιστοσύνη δεν δείχνουν οι αγορές στην οικονομία της χώρας, αν αυτή υπήρχε θα την δάνειζαν με χαμηλό επιτόκιο, πχ όσο την Πορτογαλία 1,22% και όχι με κόστος που φτάνει το 4,625%. Συγκρίνοντας με το επιτόκιο που δανείζεται η χώρα σήμερα, μικρότερο του 1%, είναι 4,5 φορές περισσότερο. Αυτό το κόστος…

Παναγιώτης Μαυροειδής Σε ένα σημείωμά του στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ (Σάββατο 29/7), ο Π.Κ. Ιωακειμίδης, καθηγητής της ευρωπαϊκής πολιτικής και ενοποίησης στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών. γράφει: «Η χρήση του δημοψηφίσματος στον ευρωπαϊκό χώρο δεν έγινε «με φειδώ και περίσκεψη». Αντίθετα, έγινε με πολιτική απερισκεψία και με πολιτικές σκοπιμό­τητες, γεγονός που είχε ως συνέπεια να υπονομεύσει τελικά τη νομιμοποίηση της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ενοποίησης». Τι αφορούσαν όμως τα δημοψηφίσματα για τα οποία ο αρθρογράφος καταλογίζει «απερισκεψία»; Η διενέργεια των δημοψηφισμάτων αυτών αφορούσε στην (εκ των υστέρων έστω) επικύρωση Συνθηκών (Συνθήκη Ευρωπαϊκής Ένωσης – Maastricht, Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, Συνθήκη Νίκαιας, Συνθήκη Λισαβόνας) ή για την προσχώρηση ή μη χώρας σε ενο­ποιητικά σχήματα όπως αυτό της Οικο­νομικής και Νομισματικής Ένωσης – ΟΝΕ (Σουηδία, Δανία). O αρθρογράφος αναφέρεται επίσης στο ελληνικό δημοψήφισμα τον Ιούλιο του 2015. Με λίγα λόγια ο κόσμος κλήθηκε, όπου και όταν κλήθηκε να επικυρώσει ή…

Τα δύο «τιτιβίσματα» που βλέπετε είναι από τον ίδιο άνθρωπο, τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρη Παπαδημούλη. Το πρώτο πριν λίγες μέρες, όταν η κυβέρνηση πανηγύριζε πως βγήκαμε στις αγορές. Έγραψε, λοιπόν, χαρούμενος κι ευτυχισμένος ο Δημήτρης Παπαδημούλης: «Χθες έγινε ένα ακόμη θετικό βήμα προς μια βιώσιμη ανάπτυξη κ την έξοδο από τα μνημόνια. Συνεχίζουμε με σχέδιο, κόντρα στην καταστροφολογία». Το άλλο είναι… παλιά, το 2014, όταν κάποιοι άλλοι πανηγύριζαν για την έξοδο στις αγορές και ο Δημήτρης Παπαδημούλης ασκούσε κριτική σκληρή: «Δανείζονται με 5%,αντί για το ισχύον 1,5%, αυξάνοντας το δημόσιο χρέος. ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, κάνουν την πιο ακριβή εκλογική καμπάνια, με δημόσιο χρήμα!» Ορισμένες απλές επισημάνσεις: Δεν είναι, δα, και η πρώτη φορά που διαπιστώνεται ασυνέπεια (ας είμαστε κομψοί στις εκφράσεις μας) από στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή τη φορά είναι ο Παπαδημούλης, πολλές φορές είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας. Έχει καταλήξει το πιο εύκολο πράγμα να βρίσκεις μια παλιά…

Γράφει ο Θανάσης Κανιάρης. Στη σκανδαλολογία κινείται η ζωή της χώρας, με πρωταγωνιστές την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ. Από τη στιγμή που και τα δύο αυτά κόμματα –αλλά και το σύνολο των άλλων κομμάτων που εκπροσωπούνται στη Βουλή– έχουν κοινή στρατηγική πλεύση –την πάση θυσία παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ και το Ευρώ, επιλογή η οποία τα έχει οδηγήσει στην εφαρμογή σκληρών, αδυσώπητων εγκληματικών πολιτικών σε βάρος του λαϊκού παράγοντα– επιδιώκουν να λύσουν τις μεταξύ τους διαφορές στο προσφιλές γι’ αυτά, πεδίο της σκανδαλολογίας. Με το λαϊκό κίνημα παροπλισμένο και σε βαθιά κρίση, τον μόνο δηλαδή παράγοντα, που σε διαφορετικές συνθήκες, θα ήταν σε θέση να φέρει στο προσκήνιο της πολιτικής αντιπαλότητας τα πραγματικά προβλήματα που απασχολούν σήμερα την ελληνική κοινωνία, το πολιτικό σύστημα έχει βυθιστεί και παραδέρνεται στη δύνη των σκανδάλων. Μόνο που η τελευταία πρωτοβουλία της ΝΔ να ζητήσει την σύσταση εξεταστικής επιτροπής προκειμένου να διερευνήσει…

«Ποταμοί» μελάνης χύθηκαν και χύνονται και ατέρμονες λογομαχίες λαμβάνουν χώρα μεταξύ κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και εκπροσώπων του μεγάλου κεφαλαίου με αφορμή τις τηλεοπτικές άδειες και το νέο τοπίο που διαμορφώνεται στην τηλεοπτική πίτα. Ας θυμηθούμε, πως τις άδειες αυτές τις διεκδίκησαν μια χούφτα ανθρώπων που ελέγχουν ήδη τηλεοπτικά κανάλια, το μεγαλύτερο μέρος του έντυπου τύπου, ραδιοσυχνότητες, ασφαλιστικές, εφοπλιστικές και κατασκευαστικές εταιρείες, εταιρείες φυσικού αερίου και πώλησης ηλεκτρικής ενέργειας, ποδοσφαιρικές ομάδες, τα δικαιώματα για αναμεταδόσεις αθλητικών αγώνων και μέσω διασταυρωμένων συμμαχιών, τράπεζες, χρηματιστηριακές και κατασκευαστικές εταιρείες, γενικά, σχεδόν όλους τους τομείς της οικονομικής ζωής. Η κυβέρνηση του μορφώματος ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν επιχείρησε έστω μια συμβατική ρήξη με το άντρο της κατευθυνόμενης μιντιακής εξουσίας, αλλά προσπάθησε να ρυθμίσει προς όφελός της τις διαχρονικές σχέσεις αλληλεξάρτησης, σχέσεις, δηλαδή, υποταγής και κυριαρχίας, μεταξύ κρατικών μηχανισμών και του κεφαλαίου που ελέγχει και την τηλεοπτική αγορά. Αυτό ενδιέφερε την κυβέρνηση με αποτέλεσμα να απουσιάζουν ουσιώδεις κανόνες…

Ο μηχανισμός της δικαιοσύνης, ιδεολογικός και κατασταλτικός μαζί μηχανισμός του καπιταλιστικού κράτους, δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητος στα πλαίσια της ταξικής πάλης. Η εξάρτηση ή η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης δεν καθορίζεται βασικά από τη σχέση της με την εκτελεστική εξουσία αλλά από τη σχέση της με τη διεξαγωγή της ταξικής πάλης και με τη συμπυκνωμένη επιβολή των κυρίαρχων επιλογών. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΕΛΑΝΤΗΣ Η αντιπαράθεση κυβέρνησης, αντιπολίτευσης και δικαστών το τελευταίο διάστημα για μια σειρά από ζητήματα που αφορούν τη λειτουργία και την απονομή της Δικαιοσύνης (απόφαση Αρείου Πάγου για τα δεδουλευμένα, υπόθεση μη αναστολής εκτέλεσης ποινής για την Ηριάνα Β., υπόθεση πρόσληψης της πρώην προέδρου του Αρείου Πάγου στο νομικό γραφείο του πρωθυπουργού, υποθέσεις φορολογικής ασυλίας επιχειρηματιών κ.α.) αναδεικνύει για άλλη μια φορά το πολυσυζητημένο σε όλη τη μεταπολίτευση ζήτημα της «ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης». Η μεν αντιπολίτευση καταγγέλλει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ότι επιδιώκει να καθυποτάξει τον μηχανισμό της Δικαιοσύνης και να…

Του Γεράσιμου Αραβανή. Καιρό τώρα στο χώρο της αριστεράς πληθαίνουν οι πρωτοβουλίες για συνεργασίες, η αρθρογραφία και οι εκδόσεις για την ανάγκη δημιουργίας μετώπων, μπορεί κανείς να κάνει λόγο για μια μετωπολογία. Προφανώς το φαινόμενο αυτό το τροφοδοτούν οι συνθήκες που επικρατούν στη χώρα, η μεγάλη αδυναμία του εργατικού και λαϊκού κινήματος και η κατάσταση στο χώρο της αριστεράς κυρίως της κομουνιστικής. Οι μεγαλύτεροι κομματικοί σχηματισμοί της είτε δεν θέλουν καμία συνεργασία ή έστω κοινή δράση, είτε την βλέπουν με βάση την πολιτική τους πρόταση. Οι πολιτικές συνεργασίες και τα μετωπικά σχήματα βέβαια δεν είναι πρόβλημα των περιόδων που στο κίνημα εμφανίζονται δυσκολίες, αλλά και των περιόδων ανάπτυξής του, πάντα θα είναι, αλλά για σήμερα η καθίζηση του κινήματος, ή «παρέλαση» της πολιτικής του κεφαλαίου χωρίς ουσιαστική αντίσταση, ο κατακερματισμός των δυνάμεων της μαχόμενης και της κομμουνιστικής αριστεράς και η αγωνία των αγωνιστών για τα οξύτατα προβλήματα του λαού και…

Ζέττα Μελαμπιανάκη – Παντελής Αυθίνος Το τελευταίο διάστημα πυκνώνουν οι διεργασίες για τη συγκρότηση πολιτικών συσπειρώσεων, τη δημιουργία πολιτικών μορφωμάτων και συμμαχικών σχημάτων της Αριστεράς που θα στοχεύουν να υποδεχτούν την φθορά του ΣΥΡΙΖΑ απ’ τα αριστερά, εν όψει εκλογών. Καλλιεργούνται μάλιστα προσδοκίες για μια «εύκολη» επανάληψη του φαινομένου «ρουκέτας» του ΣΥΡΙΖΑ, αρκεί να βρεθεί το κατάλληλο πρόγραμμα, οι κατάλληλες συμμαχίες και να δοθεί η υπόσχεση ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα πάνε «όπως πρέπει» και δεν θα επαναληφθεί η «προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ». Στο χώρο της ΛΑΕ, πιο συγκεκριμένα, προωθείται ένα σχέδιο συνεργασιών το οποίο απ’ ό,τι φαίνεται συμπεριλαμβάνεται το Σχέδιο Β’ (Αλαβάνος), την Πλεύση Ελευθερίας (Κωνσταντοπούλου), το ΕΠΑΜ (Καζάκης) κ.ά. Στο σχέδιο αυτό, απ’ ό,τι έχουμε κατανοήσει από τις επανειλημμένες δημοσιεύσεις της ιστοσελίδας του Αριστερού Ρεύματος «ΙΣΚΡΑ», μπορεί να γίνει δεκτό (!) και ένα μέρος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αφού βεβαίως διασπαστεί από το σεχταριστικό κορμό του… Πόση βάση και…