Οι επιδιώξεις των Τσίπρα-Κοτζιά Το τα­ξί­δι των Τσί­πρα-Κο­τζιά στην Ουά­σινγ­κτον, τον πε­ρα­σμέ­νο Οκτώ­βρη, από πολ­λές πλευ­ρές υπο­τι­μή­θη­κε. Η κα­τά­πτυ­στη δή­λω­ση του Τσί­πρα για τον ακρο­δε­ξιό, εθνι­κι­στή, ρα­τσι­στή Τραμπ («μοι­ρα­ζό­μα­στε με τον πρό­ε­δρο των ΗΠΑ κοι­νές αξίες και αρχές…») ήταν μια προει­δο­ποί­η­ση για την απρο­κά­λυ­πτη ατλα­ντι­κή στρο­φή της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ. Νω­ρί­τε­ρα, ο Αλ. Τσί­πρας, ως λαγός της αμε­ρι­κα­νι­κής πο­λι­τι­κής, κατά την επί­σκε­ψή του στο Τελ Αβίβ είχε χα­ρα­κτη­ρί­σει την Ιε­ρου­σα­λήμ «ιστο­ρι­κή πρω­τεύ­ου­σα του Κρά­τους του Ισ­ρα­ήλ» και η κυ­βέρ­νη­σή του είχε όχι απλώς συ­νε­χί­σει την πο­λι­τι­κή του Σα­μα­ρά για «στρα­τη­γι­κή συμ­μα­χία» με το Ισ­ρα­ήλ και την Αί­γυ­πτο, αλλά στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα την είχε κλι­μα­κώ­σει, χτί­ζο­ντας ένα συ­νε­κτι­κό στρα­τιω­τι­κό-δι­πλω­μα­τι­κό και οι­κο­νο­μι­κό «άξονα» κυ­ρί­ως με το σιω­νι­στι­κό μα­ντρό­σκυ­λο του ιμπε­ρια­λι­σμού στην πε­ριο­χή, αλλά και με το δι­κτα­το­ρι­κό κα­θε­στώς του Σίσι στην Αί­γυ­πτο. Ταυ­τό­χρο­να, ο Καμ­μέ­νος είχε κάνει κα­θα­ρό στις ΗΠΑ ότι το ελ­λη­νι­κό κρά­τος είναι η «προ­θυ­μό­τε­ρη» δύ­να­μη στην πε­ριο­χή για τη στρα­τιω­τι­κή στή­ρι­ξη…

Ο Οδυσσέας έφτασε στην Ιθάκη χωρίς τους συντρόφους του και ξανακάθισε στο θρόνο του. Έτσι και ο Αλέξης Τσίπρας πήγε σήμερα στην Ιθάκη χωρίς το 1,5 εκατομμύριο ανέργους, τις 450.000 που έχουν φύγει στο εξωτερικό, τα εκατομμύρια που εργάζονται για μισθούς πείνας, τους συνταξιούχους που αγωνιούν να τα βγάλουν πέρα. Χωρίς ένα μεγάλο τμήμα του κόσμου που στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το 2015. Έχει βεβαίως μαζί του την Μέρκελ και τον Γιουνκέρ, τους χρυσοκάνθαρους της ΕΕ και τους ΤΡΑΜΠούκους των ΗΠΑ, τον ΣΕΒ και το κεφάλαιο, αφού έδειξε πως μπορεί να είναι ικανός διαχειριστής και προωθητής της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης και της μνημονιακής σφαγής. Και βεβαίως, ο Αλ. Τσίπρας ελπίζει πως με όλα αυτά θα μπορεί να ξανακαθίσει στο «θρόνο», στην πρωθυπουργική καρέκλα, που είναι πια το μόνο που τον ενδιαφέρει. Γι’ αυτό τους δίνει εγγυήσεις δημοσιονομικού αντιλαϊκού σφαγείου: «Με σύνεση και ευθύνη να μη ξαναγυρίσουμε ποτέ πίσω στην Ελλάδα των…

«Τα προγράμματα δανείων για την Ελλάδα λήγουν, δισεκατομμύρια έχουν δοθεί, αλλά ποιον ή τι ακριβώς έσωσαν οι δανειστές της», αναρωτιέται αρθρογράφος της γερμανικής εφημερίδας «Frankfurter Rundschau». «Αυτές τις μέρες ακουγόταν σποραδικά κάποια πράγματα για την Ελλάδα. Αφενός επειδή ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών έχει συμφωνήσει κάτι με την Αθήνα, το οποίο μπορεί να το πουλήσει ως επιτυχία (αντιμετώπιση του προσφυγικού) και αφετέρου επειδή η 20ή Αυγούστου σηματοδοτεί το τέλος των ευρωπαϊκών πιστωτικών προγραμμάτων και ο τυχερός παραλήπτης του τελευταίου πακέτου στέκεται και πάλι στα πόδια του», αναφέρεται μεταξύ άλλων στο άρθρο και συμπληρωτο εξής: «Ποιος είναι όμως ο τυχερός παραλήπτης; Είναι οι Έλληνες πολίτες; Όχι, στην πλειοψηφία τουλάχιστον όχι, αφού έχει διαδοθεί πια πως εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες πρέπει να επιβιώσουν με λιγότερα από 400 ευρώ το μήνα, χωρίς καμία προοπτική βελτίωσης. Οι συντάξεις έχουν περικοπεί, το σύστημα υγείας είναι άγνωστο εάν θα μπορέσει να τους σώσει όταν έχουν πρόβλημα υγείας, ο…

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ Οι συμβολισμοί τους σήμερα έκαναν στάση στην Ιθάκη. Μέχρι να πιάσει λιμάνι ο Οδυσσέας – ΣΥΡΙΖΑ περπάτησε πάνω στο δικό τους μνημόνιο,με στήριγμα τα δικά του ματωμένα πλεονάσματα και με υποκλίσεις σε …αγγελικούς Τραμπ. Η πραγματικότητα μπορεί να ξεχνιέται (από κάποιους) αλλά δεν διαγράφεται. Η πραγματικότητα και ο τρόπος που διαμορφώθηκε από τις πολιτικές τους πράξεις είναι ο καθρέφτης τους. Και κάτι ακόμα: Η πραγματικότητα δεν κάνει στάσεις (ούτε στην Ιθάκη) και γρήγορα αποδεικνύεται τι τελειώνει, τι αρχίζει και τι συνεχίζεται. Η επιλογή της Ιθάκης, αν καταφέρνει κάτι προς όφελος τους, είναι καμιά δεκαριά τίτλους (εύκολων συνειρμών) στα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Όσο για την εγχώρια κατανάλωση των συμβολισμών; Ο πρωθυπουργός δεν έπεισε στο ρόλο του Οδυσσέα. Οι ταξιδιάρικες περιγραφές του ξέφυγαν από τον Όμηρο και τον Καβάφη και κατέληξαν σε εκείνους τους στίχους του Μάριου Χάκκα: «…πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι γιατί δεν άρχισε να βρέχει βατράχια…»! Οι στίχοι…

Σε δήλωσή του για το διάγγελμα του πρωθυπουργού, ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας τόνισε: «Τη λαϊκή ρήση "εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν", θύμισε ο πρωθυπουργός με το σημερινό του διάγγελμα, προσπαθώντας να κρύψει ότι η δήθεν "νέα εποχή" βασίζεται στα "αποκαΐδια" των δικαιωμάτων του λαού και της νεολαίας. Η κυβέρνηση δε δεσμεύεται για την κατάργηση ούτε ενός μέτρου που επιβλήθηκε στο λαό με τα μνημόνια. Αντίθετα, δεσμεύεται σε όλους τους τόνους ότι οι αναδιαρθρώσεις θα συνεχιστούν και ο λαός θα πρέπει να ξεχάσει όλα όσα έχασε και να συμβιβαστεί με κάποια ψίχουλα. Καθαρή έξοδος για το λαό σημαίνει κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων, αναπλήρωση των οικονομικών απωλειών, ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών. Ο λαός, οι εργαζόμενοι δεν χρειάζεται να ταχθούν ούτε με τη Σκύλλα ούτε με τη Χάρυβδη, ούτε με το ΣΥΡΙΖΑ ούτε με τη ΝΔ. Ας επιλέξουν μεταξύ τους ποιο από τα δύο τέρατα θυμίζει ο…

Η ανεργία δεν πέφτει με τα παραμύθια της Αχτσιόγλου αλλά με αγώνες ανατροπής της μνημονιακής πολιτικής που εκπροσωπεί Γραφείο Τύπου της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α Ερμηνεύοντας κατά πώς τη βόλευε τα στοιχεία για τις θέσεις εργασίας, η υπουργός Εργασίας Ε. Αχτσιόγλου ισχυρίστηκε ότι η αντιλαϊκή μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης μειώνει την ανεργία. Στην πραγματικότητα βέβαια η μείωση του ποσοστού ανεργίας οφείλεται σε διεθνείς τάσεις στην εξέλιξη της καπιταλιστικής κρίσης, που και κατά κύριο λόγο οφείλονται στην έκρηξη της προσωρινής και επισφαλούς εργασίας σε βάρος της σταθερής απασχόλησης σε όλη την ΕΕ, αλλά και στη ριζική μείωση των αποδοχών για όλους. Αν κάπου ξεχωρίζει η Ελλάδα είναι ότι έχει το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας στην ΕΕ και ότι σε μεγάλο βαθμό τα ποσοστά που εμφανίζουν την ανεργία μειωμένη οφείλονται στη μετανάστευση, κυρίως των νέων, στους οποίους η ανεργία βρίσκεται σε ποσοστό της τάξης του 50%. Ήρθαν μάλιστα στη συνέχεια τα στοιχεία από το σύστημα Εργάνη…

Του Λεωνίδα Βατικιώτη Εξαιρετικής πολιτικής σημασίας είναι τα στοιχεία για την πορεία του δημόσιου χρέους που δόθηκαν στη δημοσιότητα την Παρασκευή 17 Αυγούστου από τον Οργανισμό Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους, με αφορμή την έκδοση του δελτίου του υπ. αρ. 90, μηνός Ιουνίου 2018. Με βάση λοιπόν τα δικά του δεδομένα, το χρέος της κεντρικής διοίκησης στις 30 Ιουνίου 2018 έφτασε τα 345,38 δισ. ευρώ, από 343,74 δισ. ευρώ στις 31 Μαρτίου, μόλις δηλαδή τρεις μήνες πριν. Προς αποφυγή παρανοήσεων να υπογραμμίσουμε ότι το χρέος της κεντρικής διοίκησης διαφέρει από το χρέος της γενικής κυβέρνησης, το οποίο κυρίως εξετάζουμε, καθώς στο χρέος της γενικής κυβέρνησης συνυπολογίζουμε πέραν του χρέους της κεντρικής διοίκησης, που είναι και η βασική του συνιστώσα, τα εξής: το ενδοκυβερνητικό χρέος, το χρέος των ΔΕΚΟ, των Νομικών Προσώπων, των ΟΤΑ και των Οργανισμών Κοινωνικής Ασφάλισης (ΟΚΑ). Για να φανεί η διαφορά να αναφέρουμε ότι στις 31 Δεκεμβρίου 2017 όταν…

Το καθεστώς του Ι. Μεταξά, το οποίο έχουν ως ένα από τα πρότυπα τους οι φασίστες της Χρυσής Αυγής, έκαιγε βιβλία. Σαν σήμερα, 16 Αυγούστου 1936, είχαν οργανωθεί τέτοιου είδους τελετές από τους πολιτικούς προγόνους των χρυσαυγιτών. Σε τελετές, όπως αυτές των ναζιστών, έκαιγαν βιβλία, τα οποία είχαν κατασχέσει οι υπηρεσίες της ασφάλειας από βιβλιοπωλεία μέχρι από σπίτια συλληφθέντων. Το «εθνικό καθεστώς» (έτσι ονομάζουν οι φασίστες της Χρυσής Αυγής το καθεστώς του Μεταξά) έκαψε βιβλία που το περιεχόμενο τους αποτελεί περιουσία για την ανθρωπότητα. Δεν …περιορίστηκε σε κομμουνιστικά έργα των κλασικών του μαρξισμού. Κάηκαν, σε δημόσιους χώρους, έργα του Ντοστογιέφσκι, του Φρόυντ, του Τσβάιχ, του Γκόρκυ, του Γκαίτε, του Τολστόι, του Παπαδιαμάντη και πολλών άλλων. Το καθεστώς του Μεταξά το «κοσμούσαν» αφίσες όπως αυτές, τις οποίες οι ναζιστές της Χρυσής Αυγής της ανασύρουν κάθε 4η Αυγούστου (για περισσότερα διαβάστε εδώ): «Η νεολαία απέκτησε όραμα και ιδανικά» Πέρσι, τη μέρα της…

του Σπύρου Κότσια Ενεοί παρακολουθούμε το μέγεθος της καταστροφής που προκάλεσαν οι πυρκαγιές που έπληξαν την Ανατολική και Δυτική Αττική και πιο πρόσφατα την Εύβοια. Η χώρα μας για μία ακόμη φορά θρηνεί τόσα πολλά θύματα μεταξύ των οποίων και μικρά παιδιά, ενώ οι ζημίες στις περιουσίες των κατοίκων είναι ανυπολόγιστες. Αυτό που συνέβη, ιδιαίτερα στην περιοχή της Ραφήνας, στο Μάτι, στο Νέο Βουτσά και στο Πικέρμι, χαρακτηρίζεται από όλους τους ειδικούς ως πρωτόγνωρο καιρικό φαινόμενο, το οποίο οι εμπλεκόμενοι με την Πολιτική Προστασία φορείς προσπάθησαν να το αντιμετωπίσουν με ηρωισμό και αυτοθυσία, χωρίς όμως μεγάλη επιτυχία αν κρίνουμε από το τελικό αποτέλεσμα. Οι πολεοδομικές αυθαιρεσίες τόσων χρόνων που διαμόρφωσαν οικισμούς τέρατα κτισμένους πάνω σε ρέματα, με δρόμους στενούς και στις περισσότερες περιπτώσεις αδιέξοδους, με καταπατήσεις και του ελάχιστου δημόσιου χώρου, τις οποίες δυστυχώς ανέχθηκαν τόσο το κράτος όσο και οι φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ήρθε η ώρα να γυρίσουν…

Άρχισαν οι ρηχές και αστόχαστες (το αντίθετο των βαθυστόχαστων) αναλύσεις για τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Γιατί ως γνωστόν, κάλπες πάνω στα αποκαΐδια και τα πτώματα δεν πρέπει να στήνονται, είναι προσβολή προς τα θύματα, αλλά ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και κενές μωροφιλοδοξίες που επιζητούν να καλύψουν υπουργικές καρέκλες, είναι θεμιτό να εκπληρώνονται και να τακτοποιούνται - τέτοιες κινήσεις δεν προσβάλλουν θύματα και νεκρούς, είναι εντός του κανονιστικού πλαισίου προσωπικής ηθικής και δημόσιου μέτρου κάποιας κυβερνώσας της ανεύθυνης ευθύνης. Στην πραγματικότητα, ο ανασχηματισμός ή οι ανασχηματισμοί της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ελάχιστη σχέση έχουν με τη συγκυρία του πύρινου ολέθρου και της εκατόμβης ανθρώπων στο Μάτι. Γιατί, στην απίθανη περίπτωση που φθάσει η κυβέρνηση «σώα και αβλαβής» στο φθινόπωρο του 2019, όταν θέλοντας και μή, θα πρέπει να στήσει κάλπες, καθώς θα συμπληρώνεται η τετραετία της, ούτε τρία διαφορετικά υπουργικά συμβούλια δεν την φτάνουν ώστε ο ένοικος του Μεγάρου Μαξίμου…