"Ιδιαίτεροι χώροι εστίασης που έχουν αφήσει ιστορία ο καθένας για τον δικό του λόγο, στα μουσεία της χώρας βάζουν λουκέτο μια για πάντα."

Ιδιαίτεροι χώροι εστίασης που έχουν αφήσει ιστορία ο καθένας για τον δικό του λόγο, στα μουσεία της χώρας  βάζουν λουκέτο μια για πάντα. Ο διαγωνισμός του Οργανισμού Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων (ΟΔΑΠ) για τα αναψυκτήρια και εστιατόρια σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία, εμπεριέχει οικονομικούς όρους που ευνοούν  τις μεγάλες αλυσίδες στον χώρο της εστίασης και όχι τις μικρές που τόσα χρόνια έχουν προσφέρει με το έργο τους την αύξηση των επισκεπτών των μουσείων και όχι μόνο.

Ο συγκεκριμένος διαγωνισμός υποχρεώνει τον ενδιαφερόμενο να επιλέξει μία από τις 3 μεγάλες ομάδες αναψυκτηρίων, και έτσι αποκλείονται οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες που δεν έχουν την οικονομική επιφάνεια να μισθώσουν ένα τόσο μεγάλο αριθμό αναψυκτηρίων.

Ούτε διαθέτουν τα τελευταία 5 χρόνια ετήσιο κύκλο εργασιών μεγαλύτερο του 1.000.000 ευρώ, σύμφωνα με τα «Κριτήρια Χρηματοοικονομικής Επάρκειας».  Μετά από την προκήρυξη διαγωνισμό, τα 59 αναψυκτήρια και εστιατόρια των αρχαιολογικών χώρων και μουσείων πέρασαν στη, εταιρία «Γρηγόρης μικρογεύματα» και οι σημερινοί εκμισθωτές του χώρου αποβλήθηκαν. Δυο από τα ωραιότερα καφέ με προσωπικότητα τέτοιων μουσείων που έγραψαν ιστορία είναι το Β στο Βυζαντινό της Θεσσαλονίκης και το καφέ στον κήπο του υπέροχου Νομισματικού Μουσείου της Αθήνας στην Πανεπιστημίου με σπουδαία πολιτιστική διαδρομή.

O Γιώργος Θαλασσινός ιδιοκτήτης του καφέ στο Μουσείο Νομισμάτων στην Αθήνα μίλησε στην Parallaxi. «Πήραμε το καφέ μας όταν δεν το ήξερε κανείς, ήταν ένα ανεκμετάλλευτο και θλιβερό μέρος, ‘μία τρύπα στη γεωγραφία’. Εμείς του δώσαμε έναν φρέσκο αέρα, το μεταμορφώσαμε σε σημείο συνάντησης ενδιαφερόντων ανθρώπων, διεξάγαμε πολιτιστικά events στον χώρο του, μικρές συναυλίες, παρουσιάσεις βιβλίων, ποιητικές και κινηματογραφικές βραδιές, ένας μοναδικός κήπος στο κέντρο της Αθήνας. Θύμιζε γαλλικό καφέ σε μία ήσυχη γειτονιά του Παρισιού. Όλα αυτά τα χρόνια είχαμε χιλιάδες ευχαριστήριες επιστολές, θερμά λόγια από ανθρώπους του πολιτισμού, από τους διευθυντές των μουσείων ακόμη και από εργαζόμενους του Υπουργείου Πολιτισμού. Βλέπαμε μία εγκάρδια αποδοχή για το καφέ μας.  

Η ‘τρέχουσα’ διεύθυνση του Υπουργείο Πολιτισμού, αποφάσισε να κάνει έναν διαγωνισμό και να δώσει όλα τα αναψυκτήρια των αρχαιολογικών χώρων και των μουσείων στην αλυσίδα ‘Γρηγόρης Μικρογεύματα’, η οποία δεν έχει καμία απολύτως επαφή με τον πολιτισμό αφενός και αφετέρου δεν λειτουργεί χώρους εστίασης, είναι μία αλυσίδα που κάνει franchise, δεν λειτουργεί η ίδια τους χώρους.

Τα καφέ αυτά αυτά των αρχαιολογικών χώρων λειτουργούν κάτω από πολύ υψηλές απαιτήσεις, έχουν ένα πολύ καλό και ιδιαίτερο κοινό. Το Υπουργείο μας διώχνει με τρομερή βαρβαρότητα, είναι σαν να κλείνει ένας ιστορικός κινηματογράφος. Για το Νομισματικό Μουσείο το λουκέτο μας θα φέρει πολύ μεγάλη υποβάθμιση, γιατί έγινε γνωστό από το καφέ του, τώρα που το καφέ δεν θα υπάρχει το μουσείο θα υποστεί πλήγμα. Η δική μας επιχείρηση θα μεταφερθεί κάπου αλλού, όμως ο συγκεκριμένος χώρος στον κήπο ήταν ιδανικός για πολιτιστικά δρώμενα. 16 χρόνια τώρα έχουμε τόσο όμορφες αναμνήσεις, αποκτήσαμε αγαπημένους φίλους εκεί, του πολιτισμού και της τέχνης. Οι άνθρωποι του Υπουργείου, μας έχουν επιβραβεύσει για την δουλειά μας, θα ήθελα λοιπόν να μην μας είχαν διώξει γιατί πραγματικά ήμασταν κι εμείς κομμάτι της ιστορίας της τέχνης της χώρας. Το πιο θλιβερό είναι πως είμαστε ένα κομμάτι μίας γενικότερης καταστροφής και υποβάθμισης του πολιτισμού της χώρας που τον γέννησε. Κατεβαίνουμε διαρκώς σκαλοπάτια πιο κάτω, είμαστε λοιπόν μέρος μίας συντελούμενης καταστροφής από ένα Υπουργείο Πολιτισμού το οποίο δεν πρέπει να ονομάζεται ούτε Υπουργείο ούτε Πολιτισμού».

Το Υπουργείο Πολιτισμού εξέδωσε ανακοίνωση , σχετικά με τον διαγωνισμό ο οποίος έβαλε λουκέτο στα αναψυκτήρια τέχνης. Αναφέρει λοιπόν ο Οργανισμός Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων του Υπουργείου Πολιτισμού στην ανακοίνωσή του:

Η δυνατότητα να ξεχωρίσουν κυλικεία και παρατημένα καφέ από διαμάντια όπως τα προαναφερόμενα θα έδειχνε μια ευαισθησία που η διοίκηση του υπουργείου έχει αποδείξει από χρόνια πώς δεν διαθέτει.

Πηγή: Parallaxi.gr

Πηγή: kosmodromio.gr

Όλοι τείνουν να “ξεχάσουν” τι συνέβη πριν από 15 χρόνια τον Σεπτέμβρη του 2008, αλλά η πραγματικότητα και μάλιστα η εξαιρετικά πρόσφατη (Μάρτης 2023) δεν φαίνεται να το επιτρέπει…

Η κατάρρευση της Lehman Brothers στα μέσα του 2008, μετά την (ανώφελη) προειδοποίηση της πτώχευσης της Βear Sterns, ένα χρόνο ενωρίτερα, θα μπορούσε να πει κανείς ότι φέτος τον Μάρτη, έστειλε μετά από 15 χρόνια, μια νέα προειδοποίηση: την κατάρρευση των μικρομεσαίων τραπεζών στις ΗΠΑ αλλά και της Credit Suisse στην Ευρώπη.

Αφορμή αυτή την φορά ήταν η κατακόρυφη άνοδος των επιτοκίων από τις κεντρικές τράπεζες και η συνακόλουθη χρεοκοπία λόγω της συρρίκνωσης αξιών των ομολογιακών τους χαρτοφυλακίων και ιδίων κεφαλαίων.

Πόσο είχαν φτάσει οι αποδόσεις των δεκαετών αμερικανικών ομολόγων τον Μάρτιο για να προκαλέσουν εκείνο το σεισμό; Μόλις στο 4,2%.

Πόσο έχουν φτάσει σήμερα; Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία έχουν ξεπεράσει το 4,63%, ήτοι βρίσκονται σε ύψη που είχαν να δουν από την (σημαδιακή) χρονιά της κατάρρευσης της Bear Sterns το 2007.

Και γιατί, θα ρωτήσει κανείς, δεν έχει συμβεί ακόμα ο μεγάλος σεισμός με τις τράπεζες; Η απάντηση βρίσκεται στα στοιχεία της FED.

Αυτές οι τράπεζες διασώθηκαν τότε και εξακολουθούν να κρατιούνται “ανοικτές” και σήμερα μέσα από ειδικές πιστωτικές διευκολύνσεις της Fed και από δημόσιους πόρους μέσω της Ομοσπονδιακής Εταιρείας Ασφάλισης Καταθέσεων (FDIC). Μερικές εκατοντάδες δις από την Fed κρατάνε ανοικτούς τους γκισέδες αυτών των τραπεζών, ενώ οι καταθέσεις τους “φεύγουν” προς τις μεγάλες επενδυτικές τράπεζες.

Το νέο τσουνάμι

Τώρα με τις αποδόσεις των ομολόγων στα χαρτοφυλάκιά ιδίων κεφαλαίων να συρρικνώνονται εκ νέου, την ίδια ώρα που οι καταθέσεις τους φεύγουν για… αλλού, η Fed είναι ο μοναδικός παράγοντας που τις κρατάει ανοικτές. Και το ερώτημα για την Fed είναι πλέον “μέχρι πότε”;

Τον Σεπτέμβριο του 2008 είχε κρίνει ότι η στιγμή είχε φτάσει για να πει “stop” στην διάσωση της Lehman Brothers για να γλιτώσει το τραπεζικό σύστημα. Σήμερα με τις αποδόσεις των ομολόγων να αυξάνονται, συρρικνώνοντας τις αξίες των κεφαλαίων αυτών των τραπεζών, τις τιμές των (εμπορικών) ακινήτων που έχουν χρηματοδοτήσει να πέφτουν και την συνολική νομισματική πολιτική της Fed να “σφίγγει” για όσο διάστημα χρειαστεί, τι μέλλει γενέσθαι ;

Τον Μάρτιο φέτος η κρίση είχε υποχωρήσει με την επέμβαση της Fed, αλλά δεν λύθηκε.

Είναι παρούσα σήμερα και μάλιστα με ισχυρότερες δυνάμεις να την τροφοδοτούν, καθώς οι καταθέσεις πελατών τους συνεχίζουν να ρέουν από τις μικρές τράπεζες στις μεγάλες ή/και στα αμοιβαία κεφάλαια της χρηματαγοράς.

Η Fed τις κρατάει ακόμα στα πόδια τους ξοδεύοντας πάνω από 108 δις δολ. σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, αλλά ταυτόχρονα τις υποχρεώνει να πληρώνουν επιτόκιο 5,5% για αυτά τα δάνεια. Ήτοι περίπου μια μονάδα περισσότερο από όσο οι ΗΠΑ πληρώνουν για να δανεισθούν για δέκα χρόνια.

Η εικόνα μοιάζει με αδιέξοδο καθώς οι τράπεζες αυτές χάνουν τις καταθέσεις, δανείζονται –κατ’ εξαίρεση- ακριβότερα για να μην πτωχεύσουν και την ίδια στιγμή οι ισολογισμοί τους που στηρίζονται σε δάνεια που έχουν κάνει σε κατασκευαστές εμπορικών ακινήτων σε ύψος 1,9 τρισεκατομμυρίων δολαρίων μετατρέπονται σε Npes και Npls καθώς οι τιμές των ακινήτων έχουν μειωθεί κατά 20%.

Υπολογίζεται ότι πάνω από 1,5 τρισεκατομμύρια δολάρια από αυτά τα δάνεια “πρέπει” να αναχρηματοδοτηθούν μέχρι το 2025 με τα επιτόκια να έχουν υπερδιπλασιασθεί…

Η αδυναμία της Fed

Πού μπορούν να στηριχθούν οι τράπεζες αυτές; Πουθενά πέρα από την άμεση χρηματοδότηση/διάσωση από την Fed, αφού βέβαια έχουν επενδύσει –για σιγουριά τότε- σε μεγάλο βαθμό σε κρατικά ομόλογα. Σε αυτά των οποίων οι τιμές έχουν πέσει κατακόρυφα καθώς η Fed αύξησε τα επιτόκια και τα οποία σύμφωνα με τον Πάουελ θα κρατηθούν για αρκετό καιρό σε αυτά τα ύψη.

Με άλλα λόγια όπως το 2007, το πρόβλημα αντιμετωπίσθηκε τον περασμένο Μάρτιο, αλλά δεν λύθηκε. Και τώρα γίνεται ακόμα χειρότερο…

Μια ιδέα για τα μεγέθη που “παίζονται” σ’ αυτήν την πίστα, αποτυπώνεται στις ήδη ζωντανές ζημιές τους. Οι “μη πραγματοποιηθείσες” απώλειες αυτών των τίτλων δηλαδή η “αόρατη” αλλά “υπαρκτή” ήδη ζημιά στους ισολογισμούς τους, έχει αυξηθεί και είναι ήδη 558 δισεκατομμύρια δολάρια. Και συνεχίζει να αυξάνεται.

Όλα αυτά 15 χρόνια μετά την Lehman Brothers, πριν κλείσει το 2023, σε ένα παγκόσμιο “περιβάλλον” που έχει μεσολαβήσει η πανδημία, ο πληθωρισμός, η ύφεση και ο πόλεμος…

Στις ΗΠΑ οι οικονομικοί σχολιαστές ανοικτά πλέον αναφέρουν και το όνομα της Bank of America στον κύκλο αυτής της… ιστορίας.

Πηγή: neaprooptiki.gr

▸ Ένας στους τρεις αμείβεται με λιγότερα από τον βασικό μισθό

Για… χρυσό πουλάνε οι λαδέμποροι και τα σούπερ μάρκετ το ελαιόλαδο, καθώς το πολύτιμο αυτό προϊόν, το οποίο παράγει με επάρκεια η χώρα, βρίσκεται στο επίκεντρο του νέου κερδοσκοπικού πάρτι αυτή την περίοδο — κι ας μην έχει ξεκινήσει καν η περίοδος της φετινής συγκομιδής. Μόνο μέσα στον Αύγουστο η τιμή του σκαρφάλωσε κατά 35% και στα 13 ευρώ το λίτρο στο ράφι, ενώ μέσα στον Σεπτέμβριο πήρε κι άλλη αύξηση 8,7%. Ο λόγος, βέβαια, για το περσινό προϊόν που δεν δικαιολογεί την παραμικρή αύξηση σήμερα. Μάλιστα, εκπρόσωποι αγροτικών συνεταιρισμών εκτιμούν ότι εάν δεν υπάρξει παρέμβαση των ελεγκτικών αρχών στα επιχειρηματικά κυκλώματα που φουσκώνουν τις τιμές, το λάδι ίσως φτάσει να πωλείται και 20 ευρώ το λίτρο!

Η ακρίβεια, ωστόσο, συνεχίζει να θερίζει γενικότερα στα τρόφιμα. Στο όνομα της αύξησης των τιμών σε κηπευτικά και λαχανικά, ακόμα και η απλή χωριάτικη έχει εκτιναχθεί πάνω από τα 9-10 ευρώ. Δηλαδή πωλείται έως και 9 φορές ακριβότερα από ό,τι αν κάποιος την φάει σπίτι του. 

Ενδεικτικό της κατάστασης πάντως που επικρατεί με πολλά βασικά αγροτικά προϊόντα στην Ελλάδα είναι ότι η χώρα μας κατέγραψε τη δεύτερη μεγαλύτερη αύξηση τιμών (κατά 21%) στην ΕΕ, το β’  τρίμηνο του 2023, πίσω μόνο από την Πορτογαλία. Σε επίπεδο ΕΕ, οι τιμές εκτινάχθηκαν σε εσπεριδοειδή (+89%), ελαιόλαδο (+48%), πατάτες (+38%), αυγά (+31%) και  χοίρους (+28%). Αντίθετα, οι τιμές των δημητριακών μειώθηκαν (-31%), ενώ πουλερικά (+4%) και γάλα (-2%) παρέμειναν πιο σταθερές. Κι αν οι αυξήσεις στην παραγωγή περνάνε άμεσα στο ράφι, οι μειώσεις τιμών στα παραπάνω είδη έχουν… παγώσει. 

"Πληθωρισμός κερδών, εξαΰλωση μισθών από τις ανατιμήσεις"

Γιατί όμως ενώ μειώθηκε σημαντικά το κόστος ενέργειας και οι διεθνείς τιμές πρώτων υλών, οι τιμές των ειδών πρώτης ανάγκης και των τροφίμων καλπάζουν; Το πρώτο στοιχείο είναι ότι οι καπιταλιστές στην παραγωγή και εμπορία τροφίμων είναι αδίστακτοι κερδοσκόποι με τις πλάτες της κυβέρνησης. Όπως είναι προφανές, δεν υπάρχει καμιά πρόθεση διερεύνησης του πώς διαμορφώνονται οι τιμές σε κάθε κρίκο της αλυσίδας των τροφίμων. Καμιά ελεγκτική αρχή δεν έχει εικόνα για τις τιμές στις εισαγωγές πρώτων υλών, την παραγωγή και τη μεταποίηση. Ο κάθε καπιτα-ληστής ορίζει ανενόχλητος όποιο ποσοστό κέρδους θέλει, ενώ συγκεκριμένο ποσοστό μεικτού κέρδους υπάρχει μόνο στη λιανική πώληση.

Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι οι τιμές ανεβαίνουν όχι εξαιτίας αύξησης των μισθών, αλλά λόγω της δίψας των επιχειρήσεων για επιπλέον κέρδη. Μελέτη της Alpha Bank δείχνει ότι η αύξηση των κερδών αντιπροσώπευε πάνω από το 50% της αύξησης του γενικού επιπέδου των τιμών, ενώ η επίδραση των ονομαστικών μισθών ήταν έως και αρνητική το α΄τρίμηνο 2023. Σωρευτικά, δε, στην τελευταία τριετία, τα επιχειρηματικά κέρδη αυξήθηκαν 16%, ενώ το κόστος εργασίας μόνο 7%. Μιλάμε λοιπόν για πληθωρισμό κερδών, ενώ οι όποιες αυξήσεις μισθών εξαϋλώθηκαν μέσω των ανατιμήσεων. Κι όταν με βάση στοιχεία του ΕΦΚΑ (Δεκέμβριος 2022), ένας στους τρεις εργαζόμενους αμείβεται κάτω από τον βασικό μισθό (780 ευρώ μεικτά), ενώ ο μέσος μισθός παραμένει πολύ χαμηλότερα από τον αντίστοιχο πριν 12 χρόνια, μόλις 1.003 ευρώ μεικτά ή 21% πιο κάτω από τον μέσο μισθό του 2011, και όσοι εργάζονται με μερική απασχόληση επιβιώνουν με 427 ευρώ μεικτά.

Πηγή: prin.gr