Υπέρογκες χρεώσεις στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος περιλαμβάνουν οι λογαριασμοί των παρόχων ηλεκτρικής Ενέργειας που φτάνουν το τελευταίο διάστημα σε εκατομμύρια λαϊκά νοικοκυριά. Τα «ραβασάκια» των παρόχων αποτελούν κυριολεκτικά έναν εφιάλτη, αφού διαπιστώνουν ότι οι μηνιαίες χρεώσεις έχουν αυξηθεί κατακόρυφα.

Ενώ λοιπόν προεκλογικά η κυβέρνηση παραμύθιαζε τον λαό ότι η τιμή του ρεύματος θα σταθεροποιούνταν σε χαμηλά επίπεδα, η πραγματικότητα αποδείχθηκε διαφορετική.

Οι λογαριασμοί είναι αυξημένοι, όπως προκύπτει και από τις τιμές που ανακοίνωσαν οι 15 προμηθευτές Ενέργειας για τον μήνα Νοέμβριο, από 9% έως 50%. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ΔΕΗ, που παρέχει οικιακό ρεύμα σε 6 στα 10 νοικοκυριά, ανέβασε κατά 9,6% το τιμολόγιο του Νοεμβρίου, το οποίο από 0,155 ευρώ ανά KWh τον Οκτώβριο - όταν είχε αυξηθεί σε σχέση με τον Σεπτέμβριο - ανήλθε στα 0,17 ευρώ/KWh.

Ετσι, ένα νοικοκυριό με μηνιαία κατανάλωση 350 KWh θα πληρώσει τον Νοέμβριο 59,5 ευρώ μόνο την αξία του ρεύματος, από 54,25 ευρώ τον Οκτώβριο. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση στρώνει το χαλί με τα νέα τιμολόγια, που συντηρούν την κερδοφορία των προμηθευτών, καθώς υποχρεώνει τους καταναλωτές που δεν αλλάζουν πρόγραμμα να τους εντάσσει ο προμηθευτής στο πρόγραμμα το οποίο θα επιλέγει ο ίδιος. Ηδη έχουν φτάσει στην εφημερίδα μας καταγγελίες ότι από εκεί που τον Ιούλιο και τον Αύγουστο πλήρωναν 70 ευρώ τον μήνα, ο τελευταίος λογαριασμός ήρθε στα 250 ευρώ!

Θυμίζουμε ότι από 1η Μαΐου ισχύει αυξημένο πάγιο, που έχει φτάσει στα 38 ευρώ τον χρόνο (από 4,5) για μονοφασικό ρολόι και στα 118 ευρώ (από 14) για τριφασικό. Επιπλέον, το επόμενο διάστημα η κυβέρνηση στέλνει και τον «λογαριασμό» για τις επιδοτήσεις - κοροϊδία στο ρεύμα, με αυξημένα τέλη για τις λεγόμενες Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας (ΥΚΩ) στους λογαριασμούς, ενώ ουσιαστικά έχει επανέλθει η περιβόητη ρήτρα αναπροσαρμογής. Θυμίζουμε επίσης ότι η ίδια η κυβέρνηση, επιβεβαιώνοντας την κοροϊδία σε βάρος των νοικοκυριών, πριν μερικούς μήνες είχε πει ότι το διάστημα που ίσχυε η προσωρινή αναστολή της ρήτρας «οι τιμές λιανικής ήταν μέχρι και 61% υψηλότερες», επιβεβαιώνοντας ότι τα μέτρα που τότε διαφήμιζε ως «ανάσα» εξασφάλισαν την κερδοφορία των εταιρειών με λεφτά του λαού, ενώ τώρα η επιστροφή στην «κανονικότητα» σηματοδοτεί αυξημένους λογαριασμούς και κλιμάκωση της ενεργειακής φτώχειας.

Αξίζει να επισημάνουμε ότι χτες η χονδρεμπορική τιμή ρεύματος κατέγραψε αύξηση της τάξης του 80,66% (!), καθώς από 76,62 ευρώ/MWh την Κυριακή έφτασε τα 138,42 ευρώ/MWh. Αυτές οι αλλαγές είναι αποτέλεσμα του Χρηματιστηρίου Ενέργειας (μετατροπές στο ενεργειακό μείγμα), στο πλαίσιο της «απελευθερωμένης» αγοράς. Προχτές, για παράδειγμα, το μεγαλύτερο ποσοστό της ζήτησης καλύφθηκε από τις ΑΠΕ, που είχαν μερίδιο 41,42%, ενώ αυξημένες ήταν και οι εισαγωγές, που κάλυψαν το 22,25% της ζήτησης. Αντίθετα, χαμηλές «πτήσεις» είχαν οι μονάδες φυσικού αερίου, οι οποίες είχαν μερίδιο μόλις 14,39%. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ελάχιστη τιμή εκκαθάρισης της αγοράς διαμορφώθηκε στα 29,19 ευρώ/MWh. Η εικόνα αυτή ανατράπηκε χτες, καθώς το φυσικό αέριο ανέβηκε στην πρώτη θέση του ενεργειακού μείγματος της αγοράς, με μερίδιο 41,52%, οι ΑΠΕ ήταν στη δεύτερη θέση με μερίδιο 23,27%, ενώ χαμηλά κινούνται και οι εισαγωγές, με μερίδιο 11,82%. Τα μεγάλα υδροηλεκτρικά καλύπτουν το 9,82%, οι δε λιγνίτες το 9,45%.

Εξάλλου, η άνοδος των τιμών στην Ενέργεια είναι πάνω και από τις αυξήσεις του τελευταίου τριμήνου (+25,5% στις τιμές του πετρελαίου). Τώρα - και ενώ διακινούνται «εφιαλτικά» σενάρια, με την τιμή του βαρελιού του πετρελαίου να φτάνει ακόμα και τα 150 ή και τα 300 (!) δολάρια το βαρέλι, από περίπου 90 σήμερα - οι διεθνείς τιμές των ενεργειακών εμπορευμάτων αυξήθηκαν μέσα σε μόλις μια βδομάδα κατά 6,5% στο μπρεντ (91,3 δολάρια), κατά 6,39% στη βενζίνη (στα 2,3 δολάρια το λίτρο), ενώ η τιμή του ολλανδικού φυσικού αερίου TTF (αποτελεί βάση αναφοράς στο πλαίσιο της ενιαίας αγοράς ηλεκτρισμού) αυξήθηκε κατά 10,3%, στα 52 ευρώ η μεγαβατώρα, συνολικά πάνω από 30% από τις αρχές του μήνα.

Επιπλέον, η ακρίβεια συνεχίζει να θερίζει το λαϊκό εισόδημα, ενώ στοιχεία δείχνουν ότι οι καταναλωτές πληρώνουν ακριβότερα πολλά προϊόντα σε σχέση με άλλες χώρες της ΕΕ. Στα δημητριακά, μια συσκευασία 375 γραμμαρίων στην Αθήνα κοστίζει από 2,66 μέχρι και 3,88 ευρώ, ενώ στις Βρυξέλλες είναι μόλις στα 2,27 ευρώ. Η διαφορά στο ίδιο προϊόν κυμαίνεται από 17% μέχρι 70%. Βούτυρο γνωστής εταιρείας στο Λονδίνο κοστίζει 12,18 ευρώ, ενώ στην Αθήνα ο καταναλωτής θα το βρει από 13,46 ευρώ μέχρι και 17,51 ευρώ το κιλό. Ετσι, η διαφορά στο γνωστό βούτυρο κυμαίνεται από 10,5% μέχρι και 43,7%, ενώ τα απορρυπαντικά είναι έως και 361% πιο ακριβά σε σχέση με άλλες χώρες της ΕΕ.

Πηγή: 902.gr

Το Ισραήλ χρησιμοποίησε επανειλημμένα λευκό φώσφορο κατά τη διάρκεια της 22ήμερης εκστρατείας του στη Γάζα , από τα τέλη του 2008 έως τις αρχές του 2009, πάνω από κατοικημένες περιοχές, σκοτώνοντας και τραυματίζοντας αμάχους.

Βίντεο από ισραηλινό χτύπημα στο λιμάνι της πόλης της Γάζας, που τραβήχτηκε την Τετάρτη, φαίνεται να καταγράφει τη χρήση λευκού φωσφόρου, σύμφωνα με τον Μπράιαν Κάστνερ, ερευνητή για την χρήση όπλων της Διεθνούς Αμνηστίας, ο οποίος εξέτασε το βίντεο κατόπιν αιτήματος της Washington Post.

Το βίντεο, το οποίο επαληθεύτηκε, δείχνει δύο βλήματα πυροβολικού να εκτοξεύονται προς τον στόχο. Όταν εκρήγνυται ο λευκός φώσφορος, αναφλέγεται αυτόματα στον αέρα, δημιουργώντας λευκές γραμμές που ακολουθούνται από πυκνό καπνό.

Το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων επιβεβαίωσε επίσης σε ανακοίνωση που εξέδωσε την Πέμπτη,  ότι λευκός φώσφορος χρησιμοποιήθηκε στο λιμάνι της πόλης της Γάζας αφού πήρε συνέντευξη από δύο μάρτυρες που μίλησαν για αποπνικτική μυρωδιά.

Η οργάνωση ανέλυσε  βίντεο του συμβάντος και αναγνώρισε ότι χρησιμοποιήθηκαν βλήματα πυροβολικού λευκού φωσφόρου 155 χιλιοστών με έκρηξη αέρα στο χτύπημα.

Ο λευκός φώσφορος μπορεί να προκαλέσει σοβαρά εγκαύματα σε ανθρώπους και πυρκαγιά , γεγονός εξαιρετικά επικίνδυνο σε μια τόσο πυκνοκατοικημένη περιοχή.

Οι Ισραηλινές Δυνάμεις Άμυνας αρνήθηκαν τη χρήση του όπλου σε ανακοίνωσή τους την Παρασκευή, λέγοντας ότι «η κατηγορία που διατυπώθηκε εναντίον των IDF σχετικά με τη χρήση λευκού φωσφόρου στη Γάζα είναι κατηγορηματικά ψευδής.

«Οι IDF δεν έχουν αναπτύξει τη χρήση τέτοιων πυρομαχικών» ανέφεραν, χωρίς όμως να παρέχουν πρόσθετα στοιχεία για να στηρίξουν τη δήλωση.

«Κάθε φορά που ο λευκός φώσφορος χρησιμοποιείται σε πολυσύχναστες περιοχές με άμαχο πληθυσμό, εγκυμονεί υψηλό κίνδυνο οδυνηρών εγκαυμάτων και πόνου ισοβίως», δήλωσε την Πέμπτη ο Λάμα Φάκιχ, διευθυντής Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής στο Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σε ανακοίνωσή του.

Εκπρόσωπος της Παλαιστινιακής Ερυθράς Ημισελήνου δήλωσε ότι οι γιατροί που εργάζονται για την οργάνωση έχουν δει τραυματισμούς που συνάδουν με τη χρήση λευκού φωσφόρου.

Απαγορεύεται

Ενώ υπάρχουν νόμιμες χρήσεις του λευκού φωσφόρου, η χρήση του πυρομαχικού, «εναντίον οποιουδήποτε στρατιωτικού στόχου εντός συγκεντρώσεων αμάχων απαγορεύεται, εκτός εάν ο στρατιωτικός στόχος είναι σαφώς διαχωρισμένος από τους αμάχους», έγραψε ο Peter Herby σε γνωμοδότηση του 2009 για τη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού.

Το Ισραήλ χρησιμοποίησε επανειλημμένα λευκό φώσφορο κατά τη διάρκεια της 22ήμερης εκστρατείας του στη Γάζα , από τα τέλη του 2008 έως τις αρχές του 2009, μεταξύ άλλων πάνω από κατοικημένες περιοχές, σκοτώνοντας και τραυματίζοντας αμάχους και παραβιάζοντας το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο, όπως διαπιστώθηκε σε έκθεση του 2009 από το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Πηγή: naftemporiki.gr

Εδώ και καιρό κλυδωνίζεται ως πολιτικά και διπλωματικά απονομιμοποιημένη η προεδρία του μετριοπαθούς Μαχμούντ Αμπάς στην Παλαιστινιακή Αρχή.

Η ειρηνευτική διαδικασία του Όσλο, της οποίας υπήρξε ένας από τους αρχιτέκτονες το 1993 και η οποία θα οδηγούσε στη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους, έχει περιέλθει σε αδιέξοδο εδώ και περισσότερα από δέκα χρόνια αλλά ο ίδιος επιμένει σε μια λύση έπειτα από διαπραγμάτευση της ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης.

Διάχυτη χαρά

Τέτοια διάχυτη χαρά από εκλογικά αποτελέσματα είχαμε να νοιώσουμε από το δημοψήφισμα του Ιούλη του 2015. Από το υπερήφανο 61% του ελληνικού λαού την πολιτική διαχείριση του οποίου η ηγεσία του ΚΚΕ την εκχώρησε στο ΣΥΡΙΖΑ υπερηφανευόμενο μάλιστα πως «δικαιώθηκε» η πρόβλεψη του επειδή τελικά ένα σοσιαλδημοκρατικό - τότε- κόμμα (ο ΣΥΡΙΖΑ) προσαρμόστηκε πλήρως στις επιταγές της τρόικα! (Λες και η συνολική εκχώρηση της διαχείρισης μιας πολιτικής μάχης στις ρεφορμιστικές δυνάμεις θα μπορούσε να είχε διαφορετική κατάληξη.)

Η χαρά λοιπόν είναι πολιτικά πολύχρωμη λαϊκή χαρά που διαρκεί (ακόμα).

Κι αυτό επειδή η ΝΔ ενισχυόταν αδιατάρακτα αν και όλα αυτά τα χρόνια πήρε εξαιρετικά επώδυνα μέτρα σε βάρος των αναγκών και δικαιωμάτων της νεολαίας και του λαού.

Το ίδιο συνεχίστηκε και στις πρώτες εκλογές του Οκτώβρη.

Στις δεύτερες όμως οι ανατροπές, ειδικά στην Αθήνα, αλλά και στη Θεσσαλονίκη και στη Θεσσαλία, δεν είναι και τόσο συνηθισμένο φαινόμενο, δεν είναι ευκαταφρόνητες.

Η ήττα επίσης στις πέντε περιφέρειες των προτεινόμενων από την κυβέρνηση υποψηφίων από αιρετικούς νεοδημοκράτες δεν είναι να το παραβλέπεις. Αν μάλιστα πάρει κανείς υπόψη του πως όλα τούτα συμβαίνουν σε πολιτικές συνθήκες κατά τις οποίες το αστικό δικομματικό πολιτικό σύστημα είναι κουτσό στο ένα του ποδάρι λόγω της φθοροποιού κατάστασης και της εικόνας παρακμής στην οποία έχει περιπέσει ο ΣΥΡΙΖΑ τότε η πολιτική αυτή συμπεριφορά των λαϊκών δυνάμεων χρήζει προσοχής.

Το εκλογικό αποτέλεσμα της δεύτερης Κυριακής δεν συνιστά φυσικά ένα ιστορικό παράδοξο.

Συνιστά όμως μια σοβαρή διαταραχή του προ­κατασκευασμένου υπερφίαλου «λόγου» της μητσοτακικής ηγεσίας της ΝΔ.

Αλλά έως εκεί.

Πολιτική ρωγμή σε συνθήκες ιστορικών εξελίξεων και κρίσης εκπροσώπησης

Αν ψάξει κανείς θα δει πως σε συνδυασμό με τους «αντάρτες» στην ουσία η ΝΔ ενισχύθηκε. Οι «αντάρτες» κινούνται εντός των πολιτικών ορίων της.

Ενισχύθηκε με μια ορατή πλέον πολιτική ρωγμή που μπορεί να κλείσει υπέρ της ή να διευρυνθεί σε βάρος της, ανάλογα με τη παρέμβαση της Αριστεράς.

Στην πραγματικότητα, επειδή δεν υπάρχει ακόμη εκείνος ο πολιτικός λόγος που να αποκαλύπτει τα βαθύτερα γενεσιουργά αίτια της εφαρμοζόμενης κανιβαλικής πολιτικής της κυβέρνησης της ΝΔ και των απανταχού κυβερνώντων, να τα συνδυάζει με μια άμεση πολιτική φιλολαϊκής εξόδου που να ενώνει και να εμπνέει και ταυτόχρονα να τα συνοδεύει από το πολιτικό υποκείμενο που θα τον υλοποιήσει, οι λαϊκές δυνάμεις στράφηκαν εναντίον αυτού που σε πρώτο πλάνο ενσαρκώνει την αντιλαϊκή πολιτική που νοιώθει στο πετσί του, δηλαδή εναντίον της μητσοτακικής αυθαιρεσίας (π.χ. Αθήνα).

Αυτή η πολιτική πράξη παραμένει ακόμη στην επιφάνεια των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων (με ορισμένες εξαιρέσεις φυσικά).

Κι αυτό παρόλο που την τελευταία δεκαετία έχουν λάβει χώρα τέτοιας ποιότητας κοινωνικές, γεωπολιτικές και οικονομικές εξελίξεις, τέτοιας έκτασης ιστορικού χαρακτήρα δομικές αλλαγές, ώστε στερεότυπα, αντιλήψεις και δεδομένα αναταράσσονται ή και ανατρέπονται.

Παρόλο που ισχυρές, στέρεες πολιτικές ταυτότητες που ίσχυαν την μεταπολιτευτική κυρίως περίοδο, ακόμη και ισχυρές οικογενειακές πολιτικές παραδόσεις, δίνουν τη θέση τους σε ρευστές συμπεριφορές αξιοπρόσεκτων τμημάτων του ελληνικού λαού, κάτι σαν κινούμενη πολιτική άμμος. Κινούμενη άμμος εντός όμως «της ερήμου», της αστικής πολιτικής, με ελάχιστες εξαιρέσεις να δραπετεύουν προς σύγχρονες αριστερές αναζητήσεις εργατικής πολιτικής και σύγχρονης κομμουνιστικής αναφοράς.

Αυτή η ρευστότητα επιδρά παντού. Ακόμη και στο ΚΚΕ εμφανίστηκαν φαινόμενα αποστοίχισης από το λευκό και άκυρο στη β’ Κυριακή.

Το επικαθορίζον ζήτημα αυτής της κοινωνικής και πολιτικής δυναμικής αφορά όμως ιδιαιτέρως τα αστικά πολιτικά κόμματα που τα οδηγεί να πάλλονται ανάμεσα σε ένα πρωτοφανές ελάχιστο (π.χ. στο 4,5% το ΠΑΣΟΚ το 2015, ή στο 18% η ΝΔ το 2012) και σε ένα ολοένα και μειούμενο μέγιστο.

Στην πραγματικότητα πρόκειται περί κρίσης αντιπροσώπευσης μιας κοινωνίας χαμηλών προσδοκιών και ελαχιστοποιημένων στρατηγικών στόχων.

Φυσικό επακόλουθο αυτής της κατάστασης είναι η αποχή να αποκτά ιστορικά ανέκδοτα χαρακτηριστικά για την Ελλάδα με την πρωτοφανή συρρίκνωση της στις εκλογές της πρώτης αλλά και ειδικά της δεύτερης Κυριακής των εκλογών του Οκτώβρη του 2023.

Όταν η αποχή υπερβαίνει το 40, το 50% και φτάνει στο 70% τότε με ποιο δικαίωμα αντιμετωπίζουμε την αποχή ως κάτι συνηθισμένο που συμβαίνει λίγο πολύ πάντα; Εν προκειμένω για ποια αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία μιλάμε;

Για όλους αυτούς τους λόγους, εκείνο που συνιστά σε πρώτο επίπεδο τη λαϊκή χαρά για τα αποτελέσματα, ταυτόχρονα συνιστά και αποκαλύπτει την ανάγκη για ουσιαστικά θετικά άλματα στην πολιτική της μαχόμενης Αριστεράς.

Στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη η σοβαρή ενδυνάμωση των ενωτικών ψηφοδελτίων που στηρίχτηκαν και από τη νέα Αριστερά εργατικής στόχευσης και σύγχρονης κομμουνιστικής επαγγελίας, η νίκη στους πέντε μεγάλους Δήμους της χώρας που κέρδισε η Λαϊκή Συσπείρωση, συνθέτουν ένα κοινωνικό πάζλ φωτεινό, αισιόδοξο, αλλά και αντιφατικό, ατελές, αδύναμο ακόμη.

Βαρύνουσα σημασία για το εγχείρημα μας αποκτούν τα αποτελέσματα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

Η πολιτική πορεία που προωθήθηκε, η προώθηση δηλαδή της πολιτικής μιας προγραμματικής συγκέντρωσης δυνάμεων με αναγνωριζόμενο ως ηγεμόνα στην πράξη και όχι a priori τη σύγχρονη και υπό συγκρότηση επαναστατική Αριστερά και σύμμαχο τη μαχόμενη μεταρρυθμιστική αποτελεί μονόδορμο.

Ξανά το ιστορικό ζήτημα για τη σχέση μας με τη μεταρρυθμιστική Αριστερά

Στην επερχόμενη πολιτική διαδρομή αυτή το ζήτημα της σχέσης κομμάτων εργατικής αναφοράς και επαναστατικής στόχευσης με το ρεφορμιστικό ρεύμα θα τεθεί με τους αναδιαμορφωμένους πολιτικούς όρους.

Η μεταρρυθμιστική (ρεφορμιστική) Αριστερά εμφανίστηκε μεταπολιτευτικά στην Ελλάδα με το ΠΑΣΟΚ.

Αλλά το ΠΑΣΟΚ γρήγορα μετατοπίστηκε από την αριστερή σοσιαλδημοκρατία προς τα αστικά μεταλλαγμένα σοσιαλιστικά κόμματα, από το ΠΑΣΟΚ του ζιβάγκο στο ΠΑΣΟΚ της γραβάτας.

Στη θέση του εμφανίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Από το 2004 που εμφανίστηκε στην Ελλάδα, ως το 2015 - 16 πέρασαν δεν πέρασαν έντεκα χρόνια. Τόσα χρόνια χρειάστηκαν για να αρνηθεί οριστικά την Αριστερή του (ευρωκομουνιστική) καταγωγή και να περάσει στο χώρο των κλασσικών αρχηγικών αστικών κομμάτων.

Έχουν λοιπόν περάσει μόλις 6 χρόνια από τότε, από τις 8 Μάη του 2016, όταν ο Α. Τσίπρας, επέλεγε να κόψει κάθε γέφυρα με το αριστερό του παρελθόν.

«Το κόμμα πλέον απευθύνεται σε ευρύτερα ακροατήρια και όχι σε ένα αριστεροχώρι» τόνιζε στην τότε ομιλία του Μάη του 2016 στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ με πρωτάκουστη περιφρόνηση ο Τσίπρας ανεμίζοντας μάλιστα ως το νέο μανιφέστο το συνταξιοδοτικό νομοσχέδιο των Κατρούγκαλου – Πετρόπουλου.

Τι κι αν «το γραφικό αριστεροχώρι» ήταν η σαφής και συγκεκριμένη μήτρα που του έδωσε την ευκαιρία να διεκδικήσει τον δήμο Αθηναίων, να αναλάβει τα ηνία του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν η βάση της πολιτικής του εκτόξευσης;

Η απόφαση είχε ληφθεί.

Τέτοια περιφρόνηση, τέτοια απαξίωση, της κοινωνικής και πολιτικής ελληνικής Αριστεράς («αριστεροχώρι»), προς τους πολυάριθμους ανώνυμους και επώνυμους αγωνιστές δεν είχε τολμήσει έως τότε ουδείς.

Ωστόσο αυτό πέρασε τότε στο ντούκου, ελάχιστοι προσλάμβαναν τα λεχθέντα με το πραγματικό τους πολιτικό νόημα. Στην πραγματικότητα δεν άκουγαν, ή μάλλον άκουγαν όχι τα λεχθέντα στο αληθινό τους νόημα αλλά μετασχηματισμένα σε αυτά που επιθυμούσαν να ακούσουν.

Με ανάλογο έντεχνο τρόπο όλα άλλαζαν.

Το πολιτικό σύνθημα – στόχος για «κυβέρνηση της Αριστεράς» που τέθηκε το 2012 και συνέτεινε στην εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ αντικαθίσταται τον Ιούλιο του 2014 - δυο μόλις χρόνια μετά- με το στόχο για «Κυβέρνηση που θα εκφράζει τη μαχόμενη κοινωνία, που θα διακρίνεται για την προσήλωσή της στο μεγάλο στόχο της κοινωνικής σωτηρίας.» («Real News», 24 Αυγούστου του 2014)

Η κυβέρνηση της Αριστεράς έγινε «κυβέρνηση σωτηρίας», αργότερα «προοδευτική κυβέρνηση».

Αλλά και πάλι ελάχιστοι προσλάμβαναν το πραγματικό, ελάχιστοι το αξιολόγησαν.

Οι περισσότεροι εξακολουθούσαν να μεταφράζουν το λεχθέν σε «κυβέρνηση της Αριστεράς», σε αυτό το επιθυμητό και όχι το πραγματικό.

Το ίδιο και με το στόχο «καμιά θυσία για το ευρώ» (σύνθημα που διευκόλυνε το λαϊκό κίνημα). Σε λίγο διάστημα αντικαθίσταται με το «πάση θυσία στο ευρώ και στην ΕΕ». Το ίδιο και με το «διάλυση του ΝΑΤΟ» που έδωσε (αργότερα) τη θέση του στην ψήφιση της διεύρυνσης του με Σουηδία – Φιλανδία.

Στην πραγματικότητα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού και ακόμη μεγαλύτερο μέρος από το κοινωνικό «σώμα της Αριστεράς», μεταρρυθμιστικό και μη, ζούσε τότε (εκεί γύρω στο 12-17) σε μια κατάσταση ψευδαίσθησης, σε μια κατάσταση αυταπάτης. Η απότομη επιδείνωση της θέσης των λαϊκών στρωμάτων τα περιόριζε στην απαίτηση μόνο για την άμεση και όπως - όπως αναχαίτιση αυτής της πορείας, σε ένα είδος πανικόβλητης απαίτησης για εδώ και τώρα φρένο, μια ανάσα και βλέπουμε.

Αλλά οι ψευδαισθήσεις, οι αυταπάτες και ο πανικός δεν μπορούν να καθορίζουν την εργατική πολιτική.

Η ψευδαίσθηση, εξάλλου, δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από την ανακριβή αντίληψη αυτού που εκλαμβάνουμε ως αυτονόητα γνωστό και σωστό παρά τα μειωμένα πραγματικά δεδομένα και ερεθίσματα.

Η δε αυταπάτη είναι η ψευδής πεποίθηση που προέρχεται από φαντασιοπληξία, ψέμα, εξαπάτηση, συνοδευόμενες από την αδυναμία πρόσληψης του οπουδήποτε αντεπιχειρήματος και από μια απόλυτη πίστη - βεβαιότητα - προσκόλληση στο προφανώς αναληθές.

Έτσι ή αλλιώς όμως οι ψευδαισθήσεις και αυταπάτες αποτελούν μέρος της πραγματικότητας, συχνά καθορίζουν συμπεριφορές.

Οι άνθρωποι, όπως είναι λογικό, προτιμούν το βατό και όχι δύσβατο δρόμο της ζωής (εκτός και αν δεν μπορούν να πράξουν διαφορετικά).

Κι έτσι πίστεψαν (όπως και όσο πίστεψαν ) στο βατό δρόμο του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ.

Και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.

Το μεν δικομματικό αστικό πολιτικό σύστημα να είναι κουτσό από το ένα πόδι καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε μια παρατεταμένη παρακμιακή αναταραχή στυλ Γκουαϊδό Βενεζουέλας, η δε Αριστερά να αγωνίζεται ακόμη να αποκτήσει μαζικά λαϊκά ερείσματα σε μια μακρά περίοδο συνταρακτικών οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών γεγονότων.

Το σοσιαλδημοκρατικό ειδικά ρεύμα να δέχεται δεύτερο χτύπημα, μετά τη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ, με την περαιτέρω μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ.

Στην ουσία στην Ελλάδα αυτή την περίοδο δεν υπάρχει συγκροτημένο αριστερό μεταρρυθμιστικό κόμμα.

 Ασυνήθιστη αναταραχή, ενδιαφέρουσα κατάσταση.

Αλλά ο μεταρρυθμισμός, ο «ρεφορμισμός», είναι κοινωνικό ρεύμα που γεννιέται και αναγεννιέται διαρκώς.

Έχει αντικειμενική υλική κοινωνική βάση τα μεσοστρώματα και τις επιδράσεις τους τόσο στην εργατική όσο και στην αστική τάξη.

Σύντομα επομένως με κάποιο τρόπο το κενό θα καλυφθεί.

Επομένως το ζήτημα «ποια οφείλει να είναι η πολιτική μας απέναντι στο ρεφορμισμό» θα απαιτεί τη λύση του, θα αναζητά την πολιτική απάντηση.

Ιστορικά τα κόμματα επαναστατικής επαγγελίας αντιμετώπισαν τα ρεφορμιστικά ρεύματα με δυο τρόπους.

Και οι δυο τρόποι οδήγησαν σε τραγωδίες.

Οδήγησαν σε βαθιές ήττες το λαϊκό κίνημα και σε οπισθοδρομήσεις την Αριστερά.

Ο ένας ήταν αυτός που αντιμετώπιζε το μεταρρυθμιστικό ρεύμα ως το «δεξί χέρι του φασισμού (1924, Τρίτη διεθνής) εντός της αριστεράς, ως το χειρότερο και από τη δεξιά αντίπαλο».

Το άλλο συμμάχησε δίχως όρια μαζί του (δες γαλλικό, πορτογαλικό ιταλικό ΚΚ και οι συμμαχίες τους με τη σοσιαλδημοκρατία στο όνομα μας άμεσης κυβερνητικής λύσης της «υπεύθυνης και κυβερνώσας αριστεράς».)

Η πολιτική του πρώτου όχι μόνο δεν αντιμετώπισε το φασιστικό, ακροδεξιό αλλά και δεξιό ρεύμα αλλά εκεί γύρω στο 30-40 είχε γεμίσει η Ευρώπη φασίστες.

Η πολιτική του δεύτερου οδήγησε, τα κόμματα εργατικής αναφοράς και κομουνιστικής επαγγελίας στη Δυτική Ευρώπη, έτσι …υπεύθυνα και κυβερνητικά – στην πραγματικότητα ανεύθυνα και ερασιτεχνικά- σε μια διαρκή καθοδική πορεία και στα όρια της πλήρους εξαφάνισης.

Οδήγησε στην πειθήνια συμμόρφωσή τους στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής προς τις υποδείξεις τού κάθε φορά κυρίαρχου ιμπεριαλισμού, στη νομιμοποίηση της αντιπαλότητας τού κράτους τόσο προς τη λαϊκή νεολαία όσο και προς τους αλλοδαπούς εργάτες, στο φιλί ζωής ξεπερασμένων και αντιδραστικών αντιλήψεων για το χρόνο εργασίας και την εργασία γενικά σε σχέση με τη σύγχρονη επιστημονικοτεχνική επανάσταση, στην αποδυνάμωση του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος και του κινήματος αποτροπής του πολέμου και των πυρηνικών.

Αυτός ο διπλός χρεωκοπημένος τρόπος αντιμετώπισης των ρεφορμιστικών κομμάτων είναι η μια από τις πολιτικές καταστάσεις από τις οποίες οφείλουμε κατεπειγόντως να ξεφύγουμε.

Με πυρήνα την προγραμματική συνολική ενδυνάμωση του εγχειρήματος συγκρότησης σύγχρονου πολιτικού φορέα εργατικής χειραφέτησης, την αυτοτελή – επί ποινή θανάτου – πολιτική παρουσία του στην ελληνική κοινωνία και την επιδίωξη προγραμματικής με τους μεταρρυθμιστές.

 Οι προβληματισμοί, ο κριτικός έλεγχος, η αμφιβολία αλλά και η υπό την εποπτεία του αναστοχασμού βεβαιότητα, η βαθιά πεποίθηση ότι ο άνθρωπος έχει τη δύναμη της ορθολογικότητας του, τη δυνατότητα να μετασχηματίσει, ν’ αναμορφώσει το εκτός και το εντός της ύπαρξης του και πάνω από όλα ο συλλογικός και ατομικός αγώνας, είναι προϋποθέσεις αυτής της πολιτικής. 

Πηγή: kommon.gr