Επίσκεψη και ομιλία στο πλαίσιο της προεκλογικής εκστρατείας πραγματοποίησε ο Πρωθυπουργός στις 19 Μάη 2019 στον Πειραιά στην πλατεία Κανάρη (Πασαλιμάνι).

Η συμμετοχή του κόσμου θα πρέπει να απογοήτευσε τόσο τον ίδιο όσο και τους επιτελείς στο Μαξίμου που αποφάσισαν την προεκλογική αυτή συγκέντρωση και οι οποίοι προφανώς ανέμεναν ο λαός του Πειραιά να κατακλύσει το Πασαλιμάνι και τους γύρω δρόμους....

Οι σχετικές αεροφωτογραφίες της συγκέντρωσης αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα και αποδείχνουν ότι ο Πειραιάς αποτέλεσε ψυχρολουσία για τον Τσίπρα αφού οι Πειραιώτες άνδρες και γυναίκες γύρισαν επιδεικτικά την πλάτη στον Τσίπρα και την πολυμελή κουστωδία που τον συνόδευε.

Πέρα όμως από την συμμετοχή, το ενδιαφέρον είναι η ανάγνωση της πολιτικής ρητορικής του Τσίπρα την επίμαχη προεκλογική περίοδο και τα συμπεράσματα για τους πολίτες του Πειραιά στις επικείμενες εκλογές της Κυριακής.

Ξεδιάντροπα ο Τσίπρας για πολλοστή φορά επικαλέστηκε και καπηλεύτηκε αγώνες, θυσίες ακόμη και τους νεκρούς εργάτες στο Πασαλιμάνι το 1923 από τις δυνάμεις καταστολής οι οποίοι εξεγέρθηκαν απαιτώντας αυξήσεις, 8ωρο και άλλα δικαιώματα τα οποία και σήμερα με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν το βασικό διεκδικητικό πλαίσιο των εργαζομένων διότι η αστική πολιτική και η πρόσδεση στο κεφάλαιο και την Ε.Ε έχουν οδηγήσει μεγάλα τμήματα εργαζομένων και λαϊκών στρωμάτων στην φτώχεια και την εξαθλίωση.

Υπεραμύνθηκε της νεοφιλελεύθερης πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων και του ξεπουλήματος του λιμανιού του Πειραιά και ευρύτερα του δημόσιου πλούτου και παράλληλα δήλωσε την συμφωνία του με το MASTERPLANτης COSCO το οποίο συνολικά θα υποβαθμίσει τον Πειραιά, το περιβάλλον, την ποιότητα ζωής και θα δημιουργήσει μια απέραντη "ελεύθερη οικονομική ζώνη" για να μεγεθύνονται τα κέρδη της κινεζικής COSCO.

Με τρόπο αδίστακτο εκμεταλλεύτηκε αποσπασματικά τμήματα του λιμανιού που εκχωρήθηκαν στους κινέζους π.χ την παραχώρηση στον Δήμο Κερατσινίου της περιοχής των πρώην Λιπασμάτων που είναι αποτέλεσμα πολύχρονων αγώνων των κατοίκων και συνέκρινε τα "πολλαπλά οφέλη" που θα έχουν οι παράκτιοι δήμοι με τα ψίχουλα που προορίζονται για αυτούς από την επαίσχυντη αυτή συμφωνία - ιδιωτικοποίηση.

Με την ίδια θρασύτατη ρητορική παρουσιάζοντας το άσπρο - μαύρο μίλησε για διασφάλιση των εργαζομένων στον ΟΛΠ βγάζοντας παράλληλα τον σκασμό στο ότι ακριβώς δίπλα το μεγαλύτερο τμήμα των εργαζομένων οι εργολαβικοί λιμενεργάτες (της γης οι κολασμένοι) βιώνουν εργασιακές συνθήκες γαλέρας!!

Έκανε αναφορά στα "γεύματα" ντροπής που η κυβέρνησή του θέσπισε σε σχολεία της Α΄και Β΄ Περιφέρειας Πειραιά ομολογώντας και διεκδικώντας για την κυβέρνησή του ότι είναι καλός διαχειριστής της ακραίας φτώχειας και με τον τρόπο αυτό ξεκαθάρισε ότι η περίφημη ανάπτυξη που επαγγέλλεται αρχίζει και τελειώνει σε ένα ξεροκόμματο, χωρίς να αγγίζει στο ελάχιστο τον πλούτο, τα κέρδη της οικονομικής ολιγαρχίας που μέσα στην περίοδο της κρίσης πολλοί από αυτούς είδαν την κερδοφορία τους να αυξάνει....

Χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο η κυβέρνησή του στήριξε και ενίσχυσε τους αδύναμους είναι η άθλια συναλλαγή με το κομπραδόρικο εφοπλιστικό κεφάλαιο που του εξασφάλισε την συνέχιση της εθελοντικής φορολογικής συνεισφοράς και μάλιστα ο ίδιος μείωσε από 140 σε 40 εκατομμύρια ευρώ αυτή την συμμετοχή τους στα φορολογικά έσοδα του κράτους, διατήρησε και ενίσχυσε το θεσμικό πλαίσιο της εφοπλιστικής επιχειρηματικότητας και την ίδια στιγμή χιλιάδες Ναυτεργάτες είναι άνεργοι και για τους οποίους ο Τσίπρας δεν βρήκε να ψελλίσει το παραμικρό, όπως τίποτα δεν βρήκε να πει για την φορομπηχτική πολιτική σε βάρος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, την κατάργηση των ΣΣΕ, την κατακρεούργηση των συντάξεων, την γιγάντωση των ευέλικτων μορφών εργασίας, την απαξίωση του δημόσιου συστήματος υγείας - παιδείας - πρόνοιας.

Το ίδιο ισχύει με την προκλητική αναφορά του στην ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη για την οποία δήλωσε "περήφανος για την διάσωση" των επιχειρήσεων ενώ για την γενικευμένη ανεργία που αγγίζει το 80% πάλι σιώπησε...

Για το ανύπαρκτο έργο και την παρέμβαση της κυβέρνησης στον Πειραιά και στους περιφερειακούς δήμους σε κρίσιμους τομείς όπως είναι τα αντιπλημμυρικά, το συγκοινωνιακό, έργα υποδομής σαν σύγχρονος Μαυρογιαλούρος αναφέρθηκε σε μελλοντικούς σχεδιασμούς με πολλά θα.... όπως η υποθαλάσσια ζεύξη Περάματος - Σαλαμίνας (που ακόμα δεν έχουν κατατεθεί οι αναγκαίες μελέτες). Μίλησε ότι θα.... κατασκευάσει κολυμβητήριο στο Πέραμα...., θα....προχωρήσει η ανάπλαση στο μικρολίμανο, θα.... αξιοποιηθούν οι αρχαιολογικοί χώροι....

Σχετικά με τις υποκριτικές αναφορές του Τσίπρα για τους ολιγάρχες, αυτές αρχίζουν και τελειώνουν στον Β. Μαρινάκη (για τον ρόλο του οποίου στην κεντρική πολιτική σκηνή στον Πειραιά, στην Ναυτιλία ακόμη και στον Ολυμπιακό έχουμε αναφερθεί επανειλημμένα).

Φυσικά ούτε λόγος για το εφοπλιστικό λόμπυ των Βαρδινογιάννη - Λάτση - Νιάρχου και πλήθους εκπροσώπων της οικονομικής ολιγαρχίας (Βιομήχανοι - Τραπεζίτες - Εφοπλιστές) όχι μόνο δεν τους ακούμπησε ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά αντίθετα συνέπτυξε συμμαχία μαζί τους, αναγνώρισε και πολλούς τους βράβευσε ως εθνικούς ευεργέτες!!!

Ο Τσίπρας και το στενό του επιτελείο ουδέποτε έδωσε πειστικές εξηγήσεις σχετικά με τις αποκαλύψεις που αφορούν τις μυστικές συναντήσεις εντός και εκτός Μαξίμου με τον ολιγάρχη Β. Μαρινάκη...

Θυμόμαστε όμως ότι το 2014 ο ολιγάρχης Β. Μαρινάκης λίγες μόλις μέρες πριν τις περιφερειακές εκλογές του 2014 θεάθηκε σε ψαροταβέρνα στο Χατζηκυριάκειο να πίνει ουζάκια και να συντρώγει με την εκλεκτή του Τσίπρα κα Δούρου η οποία άφησε σύξυλους τους συντρόφους της από την προεκλογική συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ για να πάει σε αυτή την συνάντηση.

Θυμόμαστε επίσης ότι βασικά στελέχη του συνδυασμού Μαρινάκη - Μώραλη είχαν στρατευθεί υπέρ της εκλογής της κας Δούρου μοιράζοντας ακόμη και ψηφοδέλτιά της στα διάφορα εκλογικά κέντρα στον Πειραιά...

Θυμόμαστε επίσης ότι την ίδια περίοδο τα ΜΜΕ του ολιγάρχη Μαρινάκη στήριζαν αναφανδόν την υποψηφιότητα της κας Δούρου.

Είναι σαφές ότι το εγχώριο κεφάλαιο και οι ποικιλώνυμοι εκπρόσωποί του στην χώρα, στο πρόσωπο του Τσίπρα και στην κυβερνητική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ (το ίδιο αφορά και στο ευρωπαϊκό πολιτικό κατεστημένο) βρήκαν έναν πολύτιμο σύμμαχο ο οποίος συνέβαλε αποφασιστικά την κρίση του συστήματος και των βάρβαρων μνημονιακών πολιτικών να την φορτώσει στις πλάτες του λαού και των εργαζομένων.

Σχετικά με το κεντρικό πολιτικό σύνθημα του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ "στηρίζουμε τους πολλούς" αποτελεί πολιτική απάτη ολκής και αποσκοπεί για άλλη μια φορά να εξαπατήσει τον λαό μπροστά στις επικείμενες εκλογικές αναμετρήσεις.

Στα πλαίσια μιας σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής την οποία τόσο ο Τσίπρας όσο και ο Μητσοτάκης έχουν πλήρως συνομολογήσει με την Ε.Ε και το μεγάλο κεφάλαιο, εκείνο το οποίο δηλώνουν στην ουσία ότι θα διαχειριστούν είναι μια πολιτική φτώχειας, εξαθλίωσης και μιζέριας για τους πολλούς (τον λαό) και από την άλλη η ίδια αυτή πολιτική έχει στο επίκεντρο την στήριξη, την ενίσχυση και την διεύρυνση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας των λίγων.

Απόδειξη και πανηγυρική επιβεβαίωση αυτής της άποψής μας είναι το κουτσουρεμένο επίδομα που δόθηκε πρόσφατα στους συνταξιούχους και το οποίο η αδίστακτη κυβερνητική προπαγάνδα ονόμασε 13η σύνταξη!!!!

Είναι κυρίως όμως ότι το σύνολο των μνημονιακών νόμων και αποφάσεων τόσο με την πολιτική Τσίπρα - Μητσοτάκη και των άλλων αστικών πολιτικών δυνάμεων δεν αμφισβητείται και η πορεία που έχουν χαράξει κινείται σε αυτό ακριβώς το αντιλαϊκό - αντεργατικό πλαίσιο.

Ο λαός δεν πρέπει για άλλη μια φορά να εγκλωβιστεί στην λογική του "μικρότερου κακού" να μην αποδεχθεί τον μονόδρομο της φτώχειας και της αντιλαϊκής πολιτικής.

Μπροστά στις κάλπες οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, η νεολαία και τα λαϊκά στρώματα πρέπει να μαυρίσουν όλες τις αστικές πολιτικές δυνάμεις που καταδυναστεύουν την ζωή τους, να πουν όχι στα ψίχουλα που διαιωνίζουν την φτώχεια και την εξαθλίωση.

Αντώνης Νταλακογεώργος

Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Μιλούν για ΕΕ και… δημοκρατία. Ας δούμε τι εννοούν:  Η αποχή από τις κάλπες των ευρωεκλογών το 2014 ανήλθε στην Σλοβακία στο 87%. Στην Τσεχία 80,5%. Στην Πορτογαλία 65,5%. Στην Βρετανία 64%. Στην Ολλανδία 63%. Στην Ισπανία 55,3%. Στην Γερμανία 52%. Στην Αυστρία 55%. Στην Πολωνία 77%. Στην Ουγγαρία 71%. Στην Κροατία 76%. Στην Σλοβενία 79%. Στην Ρουμανία 65%. Στην Λετονία 70%. Στην Σουηδία και στην Ιρλανδία 49%. Στην Κύπρο 58%. Από το σύνολο των 28 κρατών – μελών της ΕΕ η αποχή ξεπέρασε το 50% στις 20 από αυτές. Η αποχή ξεπέρασε το 40% στις 24 από τις 28 χώρες…

    Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Στις ευρωεκλογές του 2009, σε όλες τις χώρες της ΕΕ το «κόμμα» που και τότε είχε κερδίσει ήταν η αποχή. Στο σύνολο των χωρών της ΕΕ το ποσοστό των Ευρωπαίων ψηφοφόρων που δεν είχαν προσέλθει να ψηφίσουν είχε ανέλθει και τότε στο 57%. Η αποχή εδώ και μια δεκαετία σχηματίζει πανευρωπαϊκή «κυβέρνηση» και μάλιστα… αυτοδύναμη.

    Αυτή είναι η πραγματική σχέση των λαών με την «Ευρώπη των λαών». Το κλαμπ των Μπαρόζο και Γιούνκερ, των Ολι Ρεν και των Νταισελμπλουμ, το κονκλάβιο των επιτροπάτων και των διευθυντηρίων, είναι προφανές ότι δεν διαθέτει επί της ουσίας καμία «νομιμοποιητική» βάση. Το «δικαίωμά τους» να ορίζουν πρωθυπουργούς (βλέπε: Κάννες το 2011), να συντάσσουν Μνημόνια, να χρηματοδοτούν τράπεζες και να επιβάλουν λιτότητα, να επιβάλλουν πολιτικές μέσω ενός ανυπόστατου πολιτικά και καταστατικά οργάνου (Γιούρογκρουπ) δεν απορρέει από καμία λαϊκή έγκριση.

    Η απάντηση της… Δημοκρατίας σε όλα αυτά είναι απλή στην διατύπωσή της και σαφέστατη στην κυνικότητά της: «Ε, και;». Τουτέστιν, όπως η αποχή στις ευρωεκλογές του 2009 και του 2014 σε τίποτα δεν εμπόδισε την ΕΕ να κηρύξει μνημονικές πολιτικές διαρκείας για όλες τις χώρες και όλους τους λαούς της ΕΕ, έτσι και η αποχή της Κυριακής δεν πρόκειται να εμποδίσει το ιερατείο των Βρυξελλών να εγκαθιστά τρόικες, μηχανισμούς επιτήρησης και πολιτικές που ισοδυναμούν με «δάκρυα και αίμα».

    Η αποχή, επομένως, έχει πάψει από καιρό να αποτελεί εκείνο το «εύγευστο φρούτο», όπως κατά καιρούς ισχυρίζονταν διάφοροι τάχα μου «αντισυστημικοί» και «αντικομφορμιστές» της πλάκας. Ισα ίσα, με αυτό το (αμερικάνικο) φρούτο είναι που οι πολυεθνικές κυβερνούν την Αμερική εδώ και δεκαετίες. Στις ΗΠΑ, που οι Πρόεδροί τους εκλέγονται μόλις από τους μισούς των… μισών που προσέρχονται στις κάλπες, τα 100 εκατομμύρια των φτωχών, των ανέργων, των ανασφάλιστων που συρρέουν στις ουρές των συσσιτίων, διαρκώς αυξάνονται.

    ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η εκλογική αποχή θα μπορούσε να είναι και χρήσιμη πολιτικά; Φυσικά, αλλά μόνο υπό μια προϋπόθεση: Ότι θα αποτελούσε την πολιτική εκείνη τακτική που, σε συγκεκριμένες συνθήκες, θα κλόνιζε το καθεστωτικό οικοδόμημα ή θα συγκέντρωνε δυνάμεις εναντίον του. Η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης που επικρατεί στην ΕΕ δεν επιτρέπει μια τέτοια ανάγνωση σήμερα. Αντίθετα, στην παρούσα κατάσταση, πρόκειται για μια άσφαιρη διαμαρτυρία βγαλμένη από το θερμοκήπιο του «οχαδερφισμού». Είναι «ψήφος» υπέρ της ξεστρατισμένης «εξέγερσης» του καναπέ, της ισοπέδωσης και της μοιρολατρίας. Μια τέτοια πολιτική συμπεριφορά, κινείται ανάμεσα στην αιχμαλωσία στην «ιλουστρασιόν» όχθη της αποξένωσης, από την μια μεριά, και στην ανώδυνη για το σύστημα εκτόνωση της συσσωρευμένης οργής, από την άλλη.

    (Παρένθεση: Φυσικά, δεν αρκεί να ψηφίζεις. Σημασία, έχει και το τι ψηφίζεις. Που πάει να πει ότι αν «τσιμπήσεις» στα φληναφήματα περί «καταγγελτικής» ψήφου γενικώς και αορίστως, ψηφίζοντας – για παράδειγμα – τους ναζί, τους φασίστες των υπονόμων ή τους ένοικους των «ρετιρέ» της ίδιας συστημικής «πολυκατοικίας», τότε, ψηφίσεις δεν ψηφίσεις, την ίδια τρύπα στο νερό θα κάνεις)

    Η αποχή, που το κυρίαρχο σύστημα την διαχειρίζεται προς όφελός του, ούτε «ελευθεριακή» στάση συνιστά, ούτε «αντιπατερναλιστικούς» δρόμους ανοίγει, όπως λανσαρίστηκε στο παρελθόν από τους «προχωρημένους» του «λαιφ στάιλ». Η «ελεύθερη» επιλογή της αποχής είναι, τελικά, μια κατευθυνόμενη επιλογή που διδάσκεται 365 μέρες το χρόνο από μια Δημοκρατία που της αρκεί η τυπική της «νομιμοποίηση». Εν προκειμένω η αποχή «ψηφίζει». Και στις σημερινές συνθήκες, η αποχή ψηφίζει υπέρ των ισχυρών του συστήματος και όχι εναντίον τους.

    Το πολιτικό σύστημα που κόβει μισθούς και συντάξεις, που ναρκοθετεί το μέλλον της νέας γενιάς παράγοντας μια καθημερινότητα «γκρίζα» και μίζερη, που έχει για σημαία του το ψέμα, την υποκρισία και την κωλοτούμπα, δεν είναι φυσικά αφελές. Δεν περιμένει την πάνδημη έγκριση και το ολόθερμο χειροκρότημα για όσα δεινά προκαλεί στα θύματά του. Επομένως, για εκείνες τις λαϊκές μάζες που δεν μπορεί να προσεταιριστεί, να εγκλωβίσει, να εξαπατήσει μέσω των εκβιασμών, των απειλών και των διλημμάτων, έχει επεξεργασμένη τακτική: Την τακτική της «ουδετεροποίησής τους».

    Όμως, αυτή η δήθεν «ουδετερότητα» στην οποία οδηγούνται οι υπνωτισμένοι από τις θεωρίες του «όλοι ίδιοι είναι» και του «τίποτα δεν αλλάζει», όχι μόνο δε συνιστά απόρριψη των υπευθύνων για τα κακώς κείμενα, αλλά μετατρέπεται και στον πιο «χρήσιμο» στυλοβάτη τους. «Ουδετερότητα» δεν υπάρχει ποτέ και για τίποτα. Πολύ δε περισσότερο σε συνθήκες κοινωνικών αναμετρήσεων και ταξικών διαφοροποιήσεων, η υποτιθέμενη «ουδετερότητα» είναι μια στάση και μια θέση που, εξ αντικειμένου, αθροίζεται με την πλευρά εκείνων που κρατούν το μαστίγιο. Αλλά οι υφιστάμενοι το μαστίγιο της «δημοκρατίας – φενάκη» δεν έχουν κανένα λόγο να χαρίζουν τίποτα στους μαστιγωτές. Ούτε καν την ψήφο τους. Έχουν, αντίθετα, κάθε λόγο να χρησιμοποιούν όλα τα μέσα που διαθέτουν – και την ψήφο – στρέφοντάς τα εναντίον τους.

    Η αποχή θα λειτουργήσει και σε αυτές τις ευρωεκλογές σαν «απόχη» με την οποία το κατεστημένο παθητικοποιεί και σε μεγάλο βαθμό εξουδετερώνει κοινωνικά στρώματα που «την πατάνε» και, αντί της αντίστασης, σπρώχνονται σε μια πολύ βολική για το κατεστημένο παραίτηση ή ανοχή. Γράφει κάπου ο Ενγκελς ότι οι εκλογές είναι ένας δείκτης πολιτικής ωριμότητας της εργατικής τάξης. Δεν συνιστά αυθαιρεσία κατά τη γνώμη μας να υποστηρίξουμε ότι η αποχή συνιστά ένα δείκτη με τον οποίο η άρχουσα τάξη μετρά τον βαθμό αδρανοποίησης που έχει επιτύχει επί των θυμάτων της.

    Δεν αμφισβητούμε ότι ένα μέρος του κόσμου που απέχει από τις εκλογές με αυτόν τον τρόπο εκδηλώνει τη δυσαρέσκειά του απέναντι σε όσους του «μαυρίζουν» τη ζωή, σε εκείνους που τον εξαπατούν ή τους άλλους που είναι ανίκανοι να κάνουν κάτι για να την βελτιώσουν. Ότι με τη στάση του αυτή βγάζει, ταυτόχρονα, και μια κραυγή για να φωνάξει την ανάγκη του να ανοίξει ένας δρόμος έμπνευσης, ελπίδας και προοπτικής για να τον περπατήσει. Δεν το αμφισβητούμε: Όταν η πολιτική μετατρέπεται σε συνώνυμο της αρπαχτής, της δημαγωγίας, των «θα», των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, του μαυρογιαλουρισμού, όταν σαν πολιτική λογίζεται η πασαρέλα του τίποτα, η ίντριγκα, η διαχείριση της διαφθοράς, η τέχνη του ψεύδους, η αποθέωση της βλακείας, η φωταψία της υποκρισίας και του εξυπνακισμού, τότε ο αναχωρητισμός από τα κοινά αρχίζει να μοιάζει με «κίνηση διαφυγής».

    Όμως, η αποχή μπορεί να μοιάζει με «κίνηση διαφυγής», αλλά – όταν ειδικά συνιστά έκφραση παραίτησης – δεν είναι. Στην πραγματικότητα είναι ομηρία στον «μονόδρομο» των πατρίκιων. Είναι εγκλωβισμός στα κηρύγματα που πριμοδοτούν την ιδιώτευση, το «δε βαριέσαι», το «έλα τώρα καημένε», το «δε βγαίνει τίποτα», το «ασχολήσου με την πάρτη σου». Μα όσο ο «απέχων» (από την κάλπη, από την απεργία, από την διαδήλωση, από την συγκέντρωση) θα (νομίζει ότι) ασχολείται με την πάρτη του, κάποιοι άλλοι – αυτοί που τον στείλανε στον «καναπέ» του – θα συνεχίζουν να ασχολούνται μαζί του, στο όνομα της… Δημοκρατίας.

ΠΗΓΗ:  imerodromos.gr