Άρθρο του Αμερικανού αναλυτή Tyler Cowen που έδωσε στη δημοσιότητα το Bloomberg, εκφράζοντας απόψεις ισχυρών επιχειρηματικών κύκλων στις ΗΠΑ

Κατά τη διάρκεια των πρόσφατων ταξιδιών μου στην Ταϊβάν και την Κίνα, δεχόμουν επανειλημμένως την ίδια ερώτηση: Τι θέλει πραγματικά η Αμερική από τον εμπορικό πόλεμο με την Κίνα; Για λόγους αμοιβαίας κατανόησης, παραθέτω τον σύντομο οδηγό μου για τα αντιφατικά και περίπλοκα κίνητρα της Αμερικής. Spoiler alert: Μπορεί οι δασμοί να τραβούν την περισσότερη προσοχή, ωστόσο τα πιο κρίσιμα ζητήματα είναι η Huawei και η Ταϊβάν.

Ας ξεκινήσουμε με τον Πρόεδρο Donald Trump, ο οποίος από μόνος του έχει αντιφατικά κίνητρα. Υποστήριζε τους δασμούς και τον προστατευτισμό από τη δεκαετία του 1980, όταν εστίαζε στην Ιαπωνία. Είτε μας αρέσει είτε όχι, ο προστατευτισμός φαίνεται να είναι μια από τις πιο ειλικρινείς απόψεις του Trump. Ωστόσο, ο Trump φαντάζεται επίσης τον εαυτό του ως καλό διαπραγματευτή, ως delamaker, και θα ήθελε να πετύχει μια συμφωνία με την Κίνα για να εδραιώσει την κληρονομιά του και να αυξήσει τις πιθανότητες επανεκλογής του το 2020.

Αυτά τα δύο κίνητρα βρίσκονται σε ένταση μεταξύ τους. Οι ολοένα και υψηλότεροι δασμοί περιορίζουν την πιθανότητα επίτευξης εμπορικών συμφωνιών.

Ας εξετάσουμε στη συνέχεια την κυβερνώσα ελίτ των ΗΠΑ, δηλαδή την κοινότητα των υπεύθυνων χάραξης πολιτικής, τους ηγέτες των επιχειρήσεων, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τους “εγκεφάλους” των δύο μεγάλων πολιτικών κομμάτων. Όλες αυτές οι ομάδες είναι πιθανό να συμφωνούν με το ελεύθερο εμπόριο και τις εμπορικές συμφωνίες, αν και είναι πρόθυμες να κάνουν εξαιρέσεις για λόγους εθνικής ασφάλειας (οι εξαιρέσεις, όπως θα δούμε, αποδεικνύονται σημαντικές για τις προοπτικές μιας συμφωνίας με την Κίνα). Υπάρχει επίσης ένα υποσύνολο του Δημοκρατικού Κόμματος που συνδέεται στενά με τα εργατικά συνδικάτα και δεν ευνοεί το ελεύθερο εμπόριο.

Ο νέος παίκτης στο παιχνίδι του εμπορίου είναι οι φορείς εθνικής ασφάλειας. Ανησυχούν πολύ για την άνοδο της Κίνας και την εξάπλωση του εξοπλισμού της Huawei σε όσο τον κόσμο και δεν συμμετέχουν ιδιαίτερα στο ελεύθερο εμπόριο ή στο χρηματιστήριο. Επιπλέον, έχουν μάθει να περνάει το δικό τους: όταν διαπραγματεύονται με άλλους πολιτικούς φορείς των ΗΠΑ, ο συμβιβασμός δεν είναι στη φύση τους.

Τέλος, υπάρχει το εκλογικό σώμα των ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί ψηφοφόροι δεν αντιμετωπίζουν τον εμπορικό πόλεμο ως μείζον εκλογικό ζήτημα, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, δίνοντας έτσι επιπλέον περιθώρια στα υπόλοιπα εμπλεκόμενα μέρη.

Ας υποθέσουμε τώρα με τι θα μπορούσε να μοιάζει μια συμφωνία. Για να δούμε πώς όλες αυτές οι ομάδες μπορούν να επηρεάσουν το περίγραμμά της πρέπει να αναρωτηθούμε: Σε ποιες διαστάσεις είναι δυνατή μια συμφωνία;

Όσον αφορά τoυς δασμούς και τις αγορές αμερικανικών αγαθών από την Κίνα, μια συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών δεν είναι αδύνατη. Οι φορείς εθνικής ασφάλειας δεν θα αντιταχθούν, οι Δημοκρατικοί οπαδοί του προστατευτισμού δεν θα το πάρουν πάνω τους, ενώ κάτι μου λέει ότι ο dealmaker Trump θα θριαμβεύσει έναντι του προστατευτικού Trump. (Για να ικανοποιήσει τη φαγούρα του κατά του εμπορίου, μπορεί και θα επιβάλει άλλους δασμούς, αλλού.) Οι Κινέζοι μπορούν με τη σειρά τους να προσφέρουν ισχυρότερη προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας και μεγαλύτερη πρόσβαση στην εγχώρια αγορά για τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα των ΗΠΑ, όπως ήδη κάνουν.

Ένα συμπέρασμα από όλα αυτά είναι ότι οι εμπορικοί πόλεμοι δεν αφορούν στην πραγματικότητα τους δασμούς. Ανεξάρτητα από το αν εγκρίνετε ή όχι κάποια συγκεκριμένη συμφωνία, οι διαφωνίες σχετικά με τους δασμούς είναι σχετικά εύκολο να επιλυθούν.

Αυτό λοιπόν σημαίνει ότι ο εμπορικός πόλεμος γίνεται στην πραγματικότητα για την Huawei και την Ταϊβάν. Εάν οι ΗΠΑ επιμείνουν στην προσπάθειά τους να μειώσουν την επιρροή της Huawei διακόπτοντας τις εισαγωγές της από την Αμερική και εκφοβίζοντας ξένους πελάτες και προμηθευτές για τον εξοπλισμό της Huawei, θα είναι δύσκολο για τους Κινέζους να συναινέσουν. Σε αυτή την περίπτωση, η απροθυμία να γίνει μια συμφωνία θα είναι από την κινεζική πλευρά και η διάρθρωση και η σχετική ισχύς των διαφόρων αμερικανικών ομάδων συμφερόντων δεν είναι απαραίτητες για την κατανόηση των επιπτώσεων.

Το ερώτημα λοιπόν είναι εάν οι αμερικανικοί φορείς εθνικής ασφάλειας, και με τη σειρά του το Κογκρέσο (το οποίο επηρεάστηκε έντονα σε αυτό το ζήτημα), θα αποδεχθούν συμβιβασμό για την Huawei. Ίσως αυτό να σημαίνει καμία τεχνολογία επικοινωνιών της Huawei για τις ΗΠΑ και τους στενότερους συμμάχους τους στην ανταλλαγή πληροφοριών, αλλά κανέναν πόλεμο εναντίον της εταιρείας. Αυτό είναι το πρώτο κρίσιμο ερώτημα που πρέπει να προσέξουμε στην εξέλιξη αυτού του εμπορικού πολέμου. Η απάντηση δεν είναι ακόμη γνωστή, αν και φαίνεται ότι ο Trump είναι πρόθυμος να φτάσει σε συμφωνία.

Το δεύτερο μεγάλο ερώτημα, εξίσου σημαντικό αλλά λιγότερο προβεβλημένο, είναι η Ταϊβάν. Η Κίνα έχει από καιρό εκφράσει την επιθυμία να επανενώσει την Ταϊβάν με την ηπειρωτική χώρα, χρησιμοποιώντας βία εάν είναι απαραίτητο. Αν ανήκετε στους αμερικανικούς φορείς εθνικής ασφάλειας και νομίζετε ότι μια σύγκρουση με την Κίνα είναι αργά ή γρήγορα, απαραίτητη, αν και μόνο λόγω της Ταϊβάν, θα προτιμούσατε να γίνει γρήγορα, προτού η Κίνα κερδίσει σχετική δύναμη. Και αυτό ευνοεί τη συνέχεια  του εμπορικού πολέμου ή ακόμη και την κλιμάκωση, καθώς οι ΗΠΑ συνεχίζουν να πιέζουν εναντίον της Κίνας.

Δεν είναι καθόλου σαφές με τι θα μπορούσε να μοιάζει μια συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας σχετικά με το στάτους της Ταϊβάν. Το πόσο πολύ νοιάζονται πραγματικά οι Αμερικανοί για την Ταϊβάν είναι αμφισβητήσιμο, αλλά οι ΗΠΑ είναι απίθανο να εγκαταλείψουν μια δέσμευση που θα αποδυνάμωνε την αξία τους ως συμμάχου σε όλο τον κόσμο. Και σε αντίθεση με την Huawei, είναι δύσκολο να φανταστούμε πώς θα είχαμε μια αποκλιμάκωση σε αυτό το ζήτημα.

Άρα: Εάν τα ζητήματα της Huawei και της Ταϊβάν είναι ικανά να επιλυθούν, τότε και ο εμπορικός πόλεμος μπορεί να τεθεί υπό έλεγχο. Αυτό σας κάνει αισιόδοξους ή απαισιόδοξους;

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Σε εξέλιξη βρίσκεται ένα θρίλερ με μέλη πληρώματος ενός φορτηγού πλοίου που έφερε τουρκική σημαία, καθώς το βράδυ της Δευτέρας απήχθησαν από ενόπλους στα ανοιχτά της Νιγηρίας, όπως αναφέρει το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu.

Χωρίς αίμα δεν μπορεί να λειτουργήσει ο οργανισμός. Το αίμα είναι ένα αρκετά πολύπλοκο όργανο / ιστός που αποτελείται από ένα υγρό μέρος και διάφορα είδη κυττάρων του αίματος.

Υπάρχουν οκτώ διαφορετικοί τύποι αίματος (ομάδες αίματος), από τις οποίες καθορίζεται η συμβατότητα μεταξύ του δότη και του δέκτη.

Στις Η.Π.Α. υπολογίζεται ότι κάθε δύο δευτερόλεπτα κάποιος άνθρωπος έχει ανάγκη από αίμα με αποτέλεσμα να χρειάζονται πάνω από 41.000 αιμοδοσίες καθημερινά, σύμφωνα με τον Αμερικανικό Ερυθρό Σταυρό.

Δείτε τέσσερα οφέλη που έχει η αιμοδοσία για τη δική σας υγεία:

Βελτιώνεται η ροή του αίματος: Όταν το αίμα είναι πολύ πηχτό (λόγω κακής διατροφής, υψηλής χοληστερόλης, υψηλού ουρικού οξέος, καπνίσματος, στρες κλπ.) ρέει αργά, με αποτέλεσμα να διατρέχετε αυξημένο κίνδυνο θρόμβωσης και εγκεφαλικού. Η τακτική αιμοδοσία βελτιώνει τη ροή του αίματος και μειώνει τις βλάβες στα τοιχώματα των αγγείων και των αρτηριών. Έρευνες έχουν δείξει ότι οι τακτικοί αιμοδότες έχουν 88% μικρότερο κίνδυνο να υποστούν έμφραγμα.

Κάνετε μίνι τσεκάπ: Πριν δώσετε αίμα, γίνεται μέτρηση της θερμοκρασίας, των καρδιακών παλμών, της αρτηριακής πίεσης και των επιπέδων αιμοσφαιρίνης. Μετά το πέρας της διαδικασίας, το αίμα ελέγχεται για 13 μολυσματικές ασθένειες, όπως ο HIV, η ηπατίτιδα και ο ιός του Δυτικού Νείλου. Εάν το αποτέλεσμα κάποιας από αυτές τις εξετάσεις βγει θετικό, ειδοποιείστε αμέσως. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι πρέπει να αρκεστείτε στην αιμοδοσία και να παραλείπετε άλλες σημαντικές εξετάσεις.

Εξισορροπούνται τα επίπεδα σιδήρου: Οι υγιείς ενήλικες έχουν περίπου 5 γραμμάρια σιδήρου στο σώμα τους, κυρίως στα ερυθρά αιμοσφαίρια και τον μυελό των οστών. Όταν δίνετε αίμα, χάνετε περίπου το ¼ ενός γραμμαρίου σιδήρου, το οποίο αναπληρώνεται από τις τροφές που τρώτε τις εβδομάδες μετά τη δωρεά. Η ρύθμιση των επιπέδων σιδήρου ωφελεί τα αιμοφόρα αγγεία και μειώνει τον κίνδυνο παθήσεων που σχετίζονται με αυτά, όπως το έμφραγμα και το εγκεφαλικό.

Συμβάλλει στην μακροζωία: Το να κάνετε καλό στους άλλους αποτελεί ένα τρόπο να ζήσετε περισσότερο. Σχετική μελέτη που δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Health Psychology διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι που πρόσφεραν εθελοντικά για αλτρουιστικούς λόγους είχαν σημαντικά μειωμένο κίνδυνο θανάτου τέσσερα χρόνια αργότερα. Παρά τα οφέλη που έχει η αιμοδοσία για σας, δεν πρέπει να ξεχνάτε ότι μια δωρεά αίματος μπορεί να σώσει ακόμη και τρεις ζωές, σύμφωνα με τον Ερυθρό Σταυρό.

ΠΗΓΗ;  health.com - onmed.gr

Νόμιμη έκρινε η Ολομέλεια του ΣτΕ την περικοπή των δώρων-επιδομάτων Χριστουγέννων, Πάσχα και θερινής άδειας των δημοσίων υπαλλήλων.
Κατά τους δικαστές ο βασικός μισθός των δημοσίων υπαλλήλων που κυμαίνεται από τα 780 ευρώ έως και 1.092 ευρώ, ακόμη και μετά την κατάργηση των τριών επίμαχων επιδομάτων, εξασφαλίζουν «αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, τόσο σε σχέση με όσους διαβιούσαν στα όρια της φτώχειας όσο και με όσους απασχολούνταν στον ιδιωτικό τομέα με τον κατώτατο βασικό μισθό και ημερομίσθιο» (!!!) ενώ η περικοπή του 13ου και 14ου μισθού ήταν αναγκαία (!!!) σύμφωνα με τα δημοσιονομικά δεδομένα.

Ειδικότερα η Ολομέλεια του Ανώτατου Δικαστηρίου με μια σειρά αποφάσεων της (1307-1316/2019) έκρινε μεταξύ άλλων κατά πλειοψηφία (μειοψήφησαν 2 αντιπρόεδροι και 4 συμβούλοι Επικρατείας), ότι η κατάργηση των τριών επιδομάτων, «τεκμηριώνεται επαρκώς»!  

Έτσι οι σύμβουλοι Επικρατείας «έκλεισαν οριστικά την πόρτα» στους δημοσίους υπαλλήλους ως προς τη χορήγηση 13ου και 14ου μισθός, αφήνοντας στην άκρη τις αποφάσεις του Μισθοδικείου και ειδικά τις τελευταίες για τις μισθολογικές ωριμάνσεις και τα χρονοεπιδόματα των δικαστών και εισαγγελέων, όπως έλεγαν δικηγόροι, οι οποίοι κάνουν λόγο, με νόημα, για δύο μέτρα και δύο σταθμά. 

Από την Ολομέλεια του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου κατά πλειοψηφία και αφού αντικαταστάθηκαν εισηγητές και τακτικά μέλη της σύνθεσης του δικαστηρίου με αναπληρωματικά μέλη (με δικαίωμα ψήφου), αναστράφηκαν κατά 180 μοίρες οι θετικές για τους δημοσίους υπαλλήλους αποφάσεις της επταμελούς σύνθεσης του ΣΤ΄ Τμήματος του ΣτΕ, που είχαν κρίνει αντισυνταγματικές τις περικοπές των τριών επιδομάτων-δώρων, που έγιναν με το νόμο 4093/2012. Υπενθυμίζεται ότι το ΣΤ΄ Τμήμα του ΣτΕ είχε κρίνει ότι η κατάργηση των δώρων-επιδομάτων αντίκεινται στα άρθρα 25 και 4 του Συντάγματος και τις απορρέουσες από αυτά αρχές της ισότητας και της αναλογικότητας.

Συγκεκριμένα η Ολομέλεια του ΣτΕ (πρόεδρος η Αικατερίνη Σακελλαροπούλου και εισηγητές οι σύμβουλοι Επικρατείας, Ελένη Παπαδημητρίου και Ιωάννης Σπερελάκης (αρχικά εισηγήτρια ήταν η Κωνσταντίνα Φιλοπούλου) με μια σειρά αποφάσεων της (1307-1316/2019) έκρινε κατά πλειοψηφία (μειοψήφησαν 2 αντιπρόεδροι και 4 σύμβουλοι Επικρατείας), μεταξύ των άλλων, ότι η κατάργηση των τριών επιδομάτων, «τεκμηριώνεται επαρκώς» και δεν παρίσταται απρόσφορο μέτρο, και μάλιστα προδήλως, για «την επίτευξη των επιδιωκόμενων σκοπών, ούτε μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν ήταν αναγκαίο, δεδομένου ότι με αυτό το μέτρο, το οποίο εφαρμόζεται γενικά σε όλους τους μισθωτούς του δημόσιου τομέα, γίνεται προσπάθεια εξοικονόμησης και περιορισμού των διογκωμένων δαπανών της Γενικής Κυβέρνησης, η οποία υπαγορεύεται από επιταγές της Ε.Ε. για μείωση του υπερβολικού δημοσίου ελλείμματος».

Περαιτέρω, συνεχίζει η Ολομέλεια του ΣτΕ, «κατά τη λήψη του επίμαχου μέτρου», ο νομοθέτης «είχε πλήρη επίγνωση όχι μόνο του εν γένει επιπέδου διαβίωσης του πληθυσμού της χώρας, αλλά και ειδικά του επιπέδου διαβίωσης των δημοσίων υπαλλήλων, όπως προκύπτει: α) από τα δημοσιευμένα και διαθέσιμα στις υπηρεσίες του Ελληνικού Δημοσίου στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) για το όριο κινδύνου φτώχειας ανά άτομο μετά τις κοινωνικές μεταβιβάσεις (6.591 ευρώ) και το μέσο ετήσιο ισοδύναμο ατομικό εισόδημα (12.637,08 ευρώ) κατά το έτος 2011, β) από το νέο ενιαίο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων που θεσπίστηκε με τον ν. 4014/2011, με το οποίο ο βασικός μισθός των δημοσίων υπαλλήλων κυμαίνεται μεταξύ 780 (ΥΕ με βαθμό ΣΤ) και 1092 ευρώ (ΠΕ με βαθμό ΣΤ) και γ) από τη θέσπιση νέου κατώτατου βασικού μισθού και ημερομισθίου με τον ίδιο ν. 4093/2012 (586,08 ευρώ και 26,18 ευρώ, αντίστοιχα)».

Κατά συνέπεια, υπογραμμίζουν οι σύμβουλοι Επικρατείας, «οι αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων, ακόμη και μετά την κατάργηση των επίμαχων επιδομάτων, εξασφάλιζαν αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, τόσο σε σχέση με όσους διαβιούσαν στα όρια της φτώχειας όσο και με όσους απασχολούνταν στον ιδιωτικό τομέα με τον κατώτατο βασικό μισθό και ημερομίσθιο». Επιπλέον, σημειώνουν οι δικαστές του ΣτΕ, «η τυχόν ύπαρξη εναλλακτικών λύσεων δεν καθιστά, ενόψει των ευρέων περιθωρίων εκτίμησης που απολαμβάνει ο νομοθέτης στη χάραξη της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής και του οριακού ελέγχου, στον οποίο υπόκειται κατά τούτο, από μόνη της μη αιτιολογημένη την επίδικη ρύθμιση, ούτε, άλλωστε, υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο η συγκεκριμένη επιλογή, αν, δηλαδή, ο νομοθέτης επέλεξε τον καλύτερο τρόπο χειρισμού του προβλήματος ή αν έπρεπε να είχε ασκήσει διαφορετικά την εξουσία του».

Σε άλλο σημείο οι σύμβουλοι Επικρατείας υπογραμμίζουν ότι «το ίδιο μέτρο δεν αντίκειται στα άρθρα 4 παρ. 5 και 25 παρ. 4 του Συντάγματος, δεδομένου ότι αφορά όλους τους υπαλλήλους του Δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, ενώ διαφορετικό είναι το ζήτημα της χορήγησης των επιδομάτων εορτών και αδείας στους υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι αποτελούν διαφορετική κατηγορία, σε βάρος της οποίας έχουν επιβληθεί άλλα οικονομικής φύσεως μέτρα».

Παράλληλα, η πλειοψηφία αντέκρουσε την άποψη της μειοψηφίας ότι με τις το ΣτΕ «μεταστρέφει τη νομολογία του ως προς τον ν. 4093/2012, τον οποίο συστηματικά κρίνει αντίθετο στις προεκτεθείσες συνταγματικές διατάξεις, με το επιχείρημα ότι, εκ μόνου του λόγου ότι άλλες ρυθμίσεις του νόμου αυτού, οι οποίες αφορούν διαφορετικά θέματα (μισθούς και συντάξεις), κρίθηκαν αντισυνταγματικές με αποφάσεις του Δικαστηρίου, δεν προκύπτει αναγκαίως αντισυνταγματικότητα και της επίδικης ρύθμισης. Και τούτο, διότι, ανεξάρτητα από το ότι σε αυτόν περιλαμβανόταν πλήθος μέτρων με άμεσο οικονομικό αντίκτυπο στα εισοδήματα διαφόρων κοινωνικών ομάδων, αλλά και οικονομικών φορέων, ορισμένα από τα οποία κρίθηκαν συνταγματικά, πάντως αντίθετη εκδοχή θα ισοδυναμούσε με αφηρημένο έλεγχο συνταγματικότητας του νόμου, ο οποίος, σύμφωνα με το Σύνταγμα, δεν έχει ανατεθεί στο Δικαστήριο».

Η μειοψηφία

Σύμφωνα με τη μειοψηφία, με τον ίδιο ν. 4093/2012 και με τα ίδια ακριβώς κριτήρια, τα οποία με προηγούμενες αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας κρίθηκαν καθ’ εαυτά απρόσφορα, ανεπαρκή και, συνεπώς, ακατάλληλα να στηρίξουν περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, έλαβε χώρα και η επίδικη ήδη κατάργηση των δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα και του επιδόματος αδείας των εν ενεργεία λειτουργών και υπαλλήλων του Δημοσίου.

Και στην περίπτωση, όμως, αυτή, όπως και στις προηγηθείσες περιπτώσεις, ούτε στην αιτιολογική έκθεση του ν. 4093/2012 ούτε στις προπαρασκευαστικές εργασίες ψήφισης αυτού περιέχεται, σε σχέση με την κατάργηση των εν λόγω παροχών, οποιαδήποτε ειδικότερη αναφορά, εκτίμηση ή άλλη αιτιολογία, η οποία, πάντως, ήταν ιδιαιτέρως επιβεβλημένη, δεδομένου ότι πρόκειται περί παροχών, οι οποίες, όπως δηλώνεται στην ονομασία τους και συνάγεται από τη μακρά ιστορική τους επιβίωση συνδέονται αμέσως με την προστατευόμενη από το Σύνταγμα (άρθρα 2, 5, παρ. 1 και 21) κοινωνική και οικογενειακή ζωή, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί στην ελληνική πραγματικότητα τα τελευταία τουλάχιστον 60 χρόνια. Εξάλλου, δεν αρκεί ούτε στην περίπτωση του επίμαχου μέτρου η επίκληση του δημοσιονομικού οφέλους και μόνον ούτε η χρονίζουσα αδυναμία προώθησης των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και είσπραξης των ληξιπρόθεσμων φορολογικών οφειλών, που αποτέλεσαν τους λόγους για τους οποίους κρίθηκαν και πάλι αναγκαίες, μεταξύ άλλων, οι νέες μειώσεις στις αποδοχές των λειτουργών και υπαλλήλων του Δημοσίου που επέφερε η επίμαχη πλήρης κατάργηση των επιδομάτων εορτών και αδείας.

Πέραν αυτού, «απαιτείτο και στην προκείμενη περίπτωση η προηγούμενη εξέταση τυχόν εναλλακτικών επιλογών και η εκτίμηση της προσφορότητας και αναγκαιότητας της επίμαχης κατάργησης υπό το φως των αρχών της αναλογικότητας και της ίσης συμμετοχής στα δημόσια βάρη, ιδίως ενόψει του γεγονότος ότι τα καταργηθέντα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα και επίδομα αδείας, συνολικού ετησίου ύψους 1.000 ευρώ, χορηγούνταν μόνο στους χαμηλόμισθους υπαλλήλους του Δημοσίου που είχαν μικτές μηνιαίες αποδοχές (συμπεριλαμβανομένων και των ως άνω δώρων και επιδόματος αδείας) μέχρι 3.000 ευρώ, σύμφωνα με τους νόμους 4875/2010 και 4024/2011». «Οι εν λόγω υπάλληλοι έχουν ήδη υποστεί αλλεπάλληλες μειώσεις τόσο των αποδοχών τους, όσο και του εν γένει εισοδήματός τους βάσει των διαφόρων νομοθετημάτων της περιόδου της κρίσης.

Εξάλλου, οι επίμαχες καταργήσεις δεν μπορούν να δικαιολογηθούν ειδικότερα ούτε εκ του λόγου ότι αποτελούν τμήμα ενός ευρύτερου προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής που περιέχει δέσμη μέτρων για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας και την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών, διότι η προϋπόθεση αυτή αποτελεί αναγκαίο όχι όμως και επαρκή όρο για τη συνταγματικότητα των εν λόγων περικοπών».

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr