Γιώργος Παυλόπουλος

Η παρουσία του Μπόρις Τζόνσον στην ηγεσία των Τόρις και στη θέση του πρωθυπουργού, σηματοδοτεί κυρίως ένα πράγμα: Την ανάθεση της υπόθεσης του Brexit σε ένα γνήσιο εκπρόσωπο της βρετανικής αστικής τάξης και σε μιαν απολύτως έμπιστη κυβέρνηση, η οποία αποτελείται από ορκισμένους… Ταλιμπάν, πλήρως αφοσιωμένους στην υπεράσπιση των συμφερόντων της και αμείλικτους απέναντι στην κοινωνική πλειοψηφία και ειδικά τους πιο αδύναμους. Η υπόθεση, άλλωστε, είναι εξαιρετικά κρίσιμη για το μέλλον του Ηνωμένου Βασιλείου ώστε να συνεχίσει να την διαχειρίζεται η αδύναμη Μέι, η οποία δεν ήξερε ουσιαστικά τι ήθελε και προσπαθούσε να τετραγωνίσει τον κύκλο, ή να παραταθεί η εικόνα της ακυβερνησίας και της απαξίωσης.

Σημαίνουν, άραγε, τα παραπάνω ότι ο κύβος ερρίφθη και πλέον η έξοδος από την ΕΕ θα έχει συντελεστεί το αργότερο ως τις 31 Οκτωβρίου (τότε λήγει η παράταση που έχει δοθεί από τις Βρυξέλλες), ακόμη και χωρίς συμφωνία; Κάθε άλλο! Διότι εάν υπάρχει κάποιος που μπορεί να οδηγήσει την χώρα στην «κωλοτούμπα» χωρίς να τον πάρουν με τις πέτρες αυτός δεν μπορεί να είναι παρά ένας φανατικός υπέρμαχος της εξόδου. Ακριβώς όπως ο Τζόνσον, δηλαδή, ο οποίος με τη γραμμή του μπορεί να προκαλέσει τα αντανακλαστικά που θα οδηγήσουν σε εκλογές ή δεύτερο δημοψήφισμα — με τον ίδιο, στη συνέχεια, να δικαιολογείται λέγοντας ότι… φταίνε οι άλλοι.

Το πραγματικό ερώτημα που πρέπει να τεθεί, λοιπόν, δεν αφορά τις ικανότητες του Τζόνσον να κάνει ό,τι του πουν, αλλά τι είναι αυτό που θα του πουν. Με άλλα λόγια, ποια είναι η επιλογή του βρετανικού κεφαλαίου για τις σχέσεις του με την ΕΕ. Τα ψέματα τελείωσαν, η απάντηση πρέπει να δοθεί, αλλά δεν είναι εύκολη. Διότι πρέπει να συνυπολογιστούν η κατάσταση που επικρατεί στην ΕΕ, οι συσχετισμοί που διαμορφώνονται και η γραμμή που χαράζει ο –ενισχυμένος- γαλλογερμανικός άξονας και, ταυτόχρονα, το παγκόσμιο γεωπολιτικό σκηνικό, οι ευκαιρίες και τα ρίσκα που κρύβει μια νέου είδους προνομιακή συμμαχία με τις ΗΠΑ.

Έτσι, πρακτικά, από την επιλογή που θα γίνει τελικώς θα μάθουμε περισσότερα αναφορικά με το προς τα πού κινούνται τα πράγματα.

πηγη: prin.gr

Σημαντική ποσότητα πετρελαίου διέρρευσε στα ανοιχτά της Χιλής, στο νότιο Ειρηνικό Ωκεανό, έπειτα από ατύχημα, το οποίο έλαβε χώρα σε τερματικό σταθμό εταιρείας εξόρυξης πετρελαίου, που δραστηριοποιείται στην περιοχή.

Συγκεκριμένα, όπως μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ καθώς και ξένα ειδησεογραφικά μέσα, περίπου 40.000 λίτρα πετρελαίου διέρρευσαν σε μία ζώνη, η οποία είναι γνωστή για το πλούσιο θαλάσσιο οικοσύστημά της και επειδή βρίσκεται μεταξύ των περιοχών που έχουν τα πιο καθαρά νερά στον πλανήτη.

Όπως ανακοίνωσε το Πολεμικό Ναυτικό της Χιλής, το περιστατικό σημειώθηκε κατά τη διάρκεια μίας επιχείρησης, την οποία πραγματοποιούσε η εταιρεία CAP στον τερματικό σταθμό τον οποίο λειτουργεί στο νησί Γουαρέγιο, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 250 χιλιομέτρων βορειοδυτικά του Πουέρτο Νατάλες, στο νότιο άκρο της Χιλής. H νήσος Γουαρέγιο είναι μία από τις πλέον απομακρυσμένες νήσους της Χιλής στην μοναδικής φυσικής ομορφιάς Παταγονία.

Να σημειωθεί ότι η CAP αποτελεί μία από τις βασικές εταιρείες εξόρυξης και χαλυβουργίας της χώρας.

Όπως μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Για την αντιμετώπιση της έκτακτης αυτής κατάστασης το [Πολεμικό] Ναυτικό [της Χιλής] έδωσε εντολή για την άμεση ανάπτυξη μονάδων στην περιοχή, προκειμένου να θέσουν υπό έλεγχο και να περιορίσουν ενδεχόμενες ζημιές», οι οποίες προκλήθηκαν από την διαρροή του πετρελαίου στη θάλασσα.

Ένα πλοίο και μία θαλάσσια περίπολος εστάλησαν στην περιοχή, μαζί με μια ομάδα που εξειδικεύεται στην αντιμετώπιση της ρύπανσης.

Οι τοπικές Αρχές έδωσαν εντολή για την διεξαγωγή έρευνας για να διευκρινιστούν τα αίτια του περιστατικού και να αποδοθούν ευθύνες.

Πηγή: Με πληροφορίες από το ΑΠΕ-ΜΠΕ

Φωτό Αρχείου: ΑΠΕ-ΜΠΕ - naftikachronika.gr

Η ανεπαρκής κατανάλωση φρούτων και λαχανικών σχετίζεται με ένα μεγάλο μέρος των θανάτων από εγκεφαλικό επεισόδιο ή καρδιακή προσβολή. Περίπου ένας στους επτά θανάτους καρδιαγγειακής αιτιολογίας εκτιμάται ότι οφείλεται στη μη επαρκή πρόσληψη φρούτων και ένας στους δώδεκα στην ανεπαρκή κατανάλωση λαχανικών, σύμφωνα με μία νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.

Δημήτρης Σταμούλης

Η λεγόμενη βαριά βιομηχανία του εγχώριου καπιταλισμού, ο τουρισμός, αποδεικνύεται ότι δεν… σηκώνει καν τα στοιχειώδη δικαιώματα για τους εργαζόμενους του κλάδου του, καθώς τους οποίους αντιμετωπίζει σαν ανθρώπους β΄ κατηγορίας. Αποκαλυπτική μαρτυρία ξενοδοχοϋπάλληλου στο Πριν.

Όταν ακούει κανείς για το νησί της Μυκόνου, ο νους του πάει στην χλιδή, τα πεντάστερα ξενοδοχεία, το διεθνές και εγχώριο τζετ-σετ, τα ξέφρενα πάρτι όπου ρέουν οι πανάκριβες σαμπάνιες δίπλα σε… καμήλες και άλλα ιλαροτραγικά, τα οποία ωστόσο φανερώνουν πόσος πλούτος υπάρχει σε τόσους λίγους ανθρώπους. Όμως αυτή είναι η επιφανειακή όψη των πραγμάτων στο «νησί των ανέμων». Γιατί πίσω από τα πανάκριβα ξενοδοχεία και τα «πριβέ» κλαμπ υπάρχουν κάποιες χιλιάδες εργαζόμενων στη βιομηχανία του τουρισμού, που βιώνουν μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα στον ίδιο τόπο, ακόμα και στα ίδια ξενοδοχειακά «αστραφτερά» συγκροτήματα.

Ακριβώς αυτή την άλλη όψη των πραγμάτων αποκαλύπτει μιλώντας στο Πριν ένας εργαζόμενος σε πολυτελές ξενοδοχείο του νησιού, ο Ν.Κ., ο οποίος δηλώνει χαρακτηριστικά: «Εμείς οι εργαζόμενοι ζούμε στο περιθώριο των τουριστών»! Και τι πιο χαρακτηριστικό από το γεγονός ότι ο ξενοδόχος τους «παραχωρεί» για διαμονή έξι ολόκληρων μηνών (όσο διαρκεί η σεζόν στο νησί) τους χώρους εκείνους του ξενοδοχείου που είναι… ακατάλληλοι για τους τουρίστες!

Οι συνθήκες εργασίας αλλά κυρίως διαβίωσης εκτός του ωραρίου εργασίας αποκαλύπτουν το απίστευτο χάσμα των δύο κόσμων που συνυπάρχουν στις τουριστικές περιοχές και ειδικά αυτές που προσελκύουν τον «ακριβό» τουρισμό. Σε ένα ξενοδοχείο όπου ένα δωμάτιο κοστίζει τη νύχτα από 300 ευρώ και άνω, οι εργαζόμενοι υποχρεώνονται να κοιμούνται σε χώρους αποθήκες-αχούρια. «Τυφλά» (χωρίς παράθυρο!) δωμάτια διαστάσεων 2Χ3 ή το πολύ 3Χ3 μέτρα για έναν ή και δύο εργαζόμενους μαζί. «Πολλοί συνάδελφοι το αποκαλούν… μπουντρούμι, είναι ένας χώρος όπου πηγαίνουμε μόνο για να κοιμηθούμε, είναι αφιλόξενος για οτιδήποτε άλλο, ξεκούραση, διάβασμα κ.α.» τονίζει ο Ν.Κ. Οι ισόγειοι αυτοί χώροι είναι μέσα στην υγρασία, δεν έχουν καμία ηχομόνωση, αφού χωρίζονται με γυψοσανίδες, οι πόρτες σε κάποια δωμάτια δεν κλείνουν, οι κοινόχρηστες τουαλέτες είναι μέσα στη μούχλα. Όλη η οικοσκευή είναι κακής ποιότητας: μικρά κρεβάτια, σκληρά στρώματα κόστους το πολύ… 30 ευρώ, ντουλάπες από… ύφασμα αξίας μόλις 20 ευρώ. «Πώς είναι δυνατό ένα τόσο ακριβό ξενοδοχείο να μην διέθεσε ένα αξιοπρεπές κονδύλι για τη στέγαση του προσωπικού που δεν είναι ντόπιο, και θα χρειαστεί να φιλοξενηθεί είναι αξιοσημείωτο», αναρωτιέται ο Ν.Κ.

Οι συνθήκες εργασίας και διαβίωσης αντανακλούν το απίστευτο χάσμα των δύο κόσμων που συνυπάρχουν στις τουριστικές περιοχές

Όσον αφορά τη διατροφή του προσωπικού, κι εδώ τους δίνεται κυριολεκτικά ό,τι περισσεύει από τους τουρίστες! «Για πρωινό και γεύμα τρώμε ό,τι δεν έχει καταναλωθεί από τους επισκέπτες του ξενοδοχείου, π.χ. εάν ο μπουφές έχει τελειώσει, τότε το πρωινό μας θα είναι άλλο, κατώτερης ποιότητας», μας λέει με παράπονο ο Ν.Κ. . Ωστόσο δεν είναι καλύτερη η αντιμετώπισή τους από την εργοδοσία και όταν βρίσκονται εκτός υπηρεσίας. «Δεν επιτρέπεται να περνάμε μέσα από τους χώρους του ξενοδοχείου, και όταν γίνεται περνάμε βιαστικά, να μη μας δει κάποιος πελάτης, σαν τους… κλέφτες», εξηγεί ο Ν.Κ.

Κι αν νομίζει κάποιος ότι οι ξενοδόχοι που απολαμβάνουν πλούσια κέρδη μέσα σε λίγους μήνες σεζόν είναι τυπικοί τουλάχιστον στις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς τους υπαλλήλους, είναι γελασμένος. «Δεν παίρνουμε ρεπό, παρότι αυτό επισήμως δηλώνεται, στο ξενοδοχείο εργάζονται με ‘’μαύρα’’ και μετανάστες, ενώ και στο υπόλοιπο προσωπικό δεν δίνεται όλη η αμοιβή μέσω τραπέζης, αλλά το 25% ‘’στο χέρι’’» προσθέτει ο Ν.Κ., προφανώς για να καταβάλλονται πολύ λιγότερες από τις προβλεπόμενες ασφαλιστικές εισφορές. Κάποιος εργαζόμενος που προσλήφθηκε για οδηγός, υποχρεώθηκε να κάνει και νυχτερινή βάρδια ως… ρεσεψιονίστας κλείνοντας ακόμα 12ωρο. Σε ερώτησή μας για τυχόν ελέγχους από την Επιθεώρηση Εργασίας, η απάντηση ήταν ότι ουδέποτε πέρασε από το ξενοδοχείο κάποιο κλιμάκιο.
Το τραγικό είναι ότι στο νησί της τουριστικής χλιδής υπάρχουν και ακόμα χειρότερες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης για τους εργαζόμενους. Σε κάποια πιο μεγάλα ξενοδοχεία, χρησιμοποιούνται και κοντέινερ κυρίως για τους μετανάστες, ενώ κάποιες φήμες μιλούν για εργαζόμενους που κοιμούνται ακόμα και κάτω από σκάλες!

Η λεγόμενη βαριά βιομηχανία του εγχώριου καπιταλισμού, ο τουρισμός, αποδεικνύεται ότι δεν… σηκώνει καν τα στοιχειώδη δικαιώματα για τους εργαζόμενους του κλάδου του, καθώς τους οποίους αντιμετωπίζει σαν ανθρώπους β΄ κατηγορίας. Και όσο πιο μεγάλες πολυτέλειες προσφέρει στους τουρίστες, τόσο περισσότερο κραυγαλέο είναι το χάσμα ανάμεσα στον κόσμο του κεφαλαίου και στους εργαζόμενους της «σεζόν».

Πίσω από τη χλιδή, η μεσαιωνική δουλοπαροικία

Με δήλωσή του στο Πριν ο Μανόλης Καμηλάκης, ξενοδοχοϋπάλληλος και μέλος ΔΣ του Συνδικάτου Επισιτισμού Τουρισμού Αττικής, τονίζει: «Πίσω από τα υπερπολυτελή ξενοδοχεία οι εργοδότες έχουν στήσει μια μεσαιωνική δουλοπαροικία με την ανοχή και τις ευλογίες των κυβερνήσεων. Ειδικότερα οι Κυκλάδες αποτελούν το βασίλειο της παραβατικότητας σε επίπεδο εργατικής νομοθεσίας, καθώς σε νησιά, όπως η Μύκονος, τα ξενοδοχεία αν και εμφανώς υποστελεχωμένα, πραγματικά θησαυρίζουν βασίζοντας μέρος της μεγάλης κερδοφορίας τους στην ακραία εντατικοποίηση, την πολυαπασχόληση, τη μαύρη εργασία, τις απλήρωτες υπερωρίες και στην επιβολή μισθών κάτω την κλαδική σύμβαση. Παράλληλα, η ασφάλεια και η υγιεινή αποτελούν επιπλέον κόστος, όπως και τα ανθρώπινα καταλύματα για τους εργαζόμενους, οι οποίοι συνήθως στοιβάζονται σε χώρους που περισσότερο μοιάζουν με καταυλισμούς ή στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η κατάσταση αυτή ανατρέπεται μόνο μέσα από συλλογικούς εργατικούς αγώνες και την ενίσχυση ταξικών συνδικάτων».

πηγη: prin.gr