Η εργατική τάξη χρειάζεται την ενότητα για να νικήσει. Χρειάζεται να ξεπεράσει τον κάθε είδους κατακερματισμό (οικονομικό, οργανωτικό, πολιτικό, ιδεολογικό κλπ) που επιβάλλει το καπιταλιστικό σύστημα. Χωρίς ενότητα είναι αδύνατη η αλλαγή της κοινωνίας. Αυτή είναι μια βασική αρχή του μαρξισμού λενινισμού διατυπωμένη ήδη από το Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Έχει επιβεβαιωθεί ιστορικά εκατοντάδες ίσως και χιλιάδες φορές.

Ο λαός (εργατική τάξη, αγρότες, μικροαστοί) χρειάζεται επίσης ενότητα για να νικήσει. Και όχι ενότητα για την ενότητα. Ενότητα σε αντιιμπεριαλιστική, αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση.  Δηλαδή, αγωνιστική, ταξική ενότητα για σύγκρουση με την ΕΕ, τις ΗΠΑ και την ντόπια πλουτοκρατία. Με σημερινούς όρους αυτό συγκεκριμένα σημαίνει: ενότητα γύρω από ένα πρόγραμμα διεξόδου που θα περιλαμβάνει τη διαγραφή του χρέους, τη ρήξη – αποδέσμευση από την ΕΕ, την εθνικοποίηση των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων. Μόνο ένα τέτοιο πρόγραμμα μπορεί να οδηγήσει σε φιλολαϊκή ανάπτυξη. Μόνο ένα τέτοιο πρόγραμμα αποτελεί δρόμο πραγματικής σύγκρουσης με το μονοπωλιακό κεφάλαιο, εγχώριο και ξένο, και όχι απλώς λόγια. Μόνο ένα τέτοιο πρόγραμμα μπορεί να οδηγήσει σε μια άλλη κοινωνικο-οικονομική οργάνωση.

Σήμερα υπάρχουν πάρα πολλοί, είτε ανένταχτοι κομματικά, είτε ενταγμένοι αγωνιστές που βλέπουν την αναγκαιότητα ενός τέτοιου προγράμματος διεξόδου και που κατανοούν την ανάγκη συσπείρωσης κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων γύρω από ένα τέτοιο πρόγραμμα.

Με αυτή την έννοια, τοποθετήσεις, όπως αυτή του ΓΓ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπα, που θεωρούν τέτοιους αγωνιστές ή πολιτικές οργανώσεις ως συμπλήρωμα του ΣΥΡΙΖΑ και που βάζουν στο ίδιο τσουβάλι διαφορετικά πράγματα, δεν έχουν καμιά λογική βάση. Δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Για παράδειγμα είναι παράλογη και μακριά από την πραγματικότητα η ταύτιση με την ίδια ετικέτα (“οπορτουνισμός”) όσων είναι ενάντιοι στην ιμπεριαλιστική ΕΕ με εκείνους που την ανέχονται ή την υποστηρίζουν. Κυρίως όμως τέτοιες τοποθετήσεις δεν βοηθούν στην ανάπτυξη του λαϊκού και επαναστατικού κινήματος και στη συσπείρωση των αντιιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών δυνάμεων. Το αντίθετο πετυχαίνουν.

Μόνο η συνεργασία των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που συμφωνούν στο  παραπάνω πρόγραμμα διεξόδου μπορεί να οδηγήσει σε μια ανάταση αγωνιστική του λαού και στη νίκη του. Σε μια τέτοια συνεργασία, η κάθε πολιτική δύναμη θα έχει την αυτοτέλειά της και εκεί η ζωή θα δείξει ποια δύναμη είναι αταλάντευτη, επαναστατική και ποια αντιπροσωπεύει τις ταλαντευόμενες, ριζοσπαστικοποιημένες μικροαστικές δυνάμεις. Πάντως, και οι μεν και οι δε χρειάζονται στον αγώνα, όπως τότε στο ΕΑΜ που συσπείρωσε τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού και που αν είχε εφαρμόσει το πρόγραμμά του (όπως υποστήριζε ο Άρης Βελουχιώτης και πολλοί άλλοι) δεν θα είχαμε την ήττα του λαϊκού κινήματος.

            Ο επίμονος