Η ακτοφυλακή της Ιαπωνίας έδωσε στην δημοσιότητα βίντεο με την διάσωση επιβατών από ακυβέρνητο επιβατηγό πλοίο μετά από 20 ώρες!
Το πλοίο είχε ξεκινήσει από το Τόκιο για ένα δρομολόγιο διάρκειας περίπου τριών ωρών την Τετάρτη 24 Ιουλίου, με τους επιβάτες τους να πρέπει να αισθάνονται πολύ τυχεροί μετά την δοκιμασία των 29 ωρών που υπεβλήθησαν!
Το ταχύπλοο jetfoil Seven Islands Ai είχε προορισμό έναν δημοφιλή τουριστικό προορισμό όταν ανέφερε την απώλεια στην πηδαλιουχία του και έμεινε ακυβέρνητο.
Οι αναφορές λένε ότι υπήρχαν 116 επιβάτες, συμπεριλαμβανομένων παιδιών, με προορισμό τος ιαματικές πηγές στο νησί Shikinejima. Το πλοίο έχει την ικανότητα να ταξιδεύει με ταχύτητες έως και 50 κόμβους.
Οι αναφορές των ιαπωνικών μέσων ενημέρωσης ανέφεραν ότι το πλήρωμα των πέντε ατόμων που βρίσκονταν στο πλοίο ανέφερε ότι αντιμετώπιζαν διαρροή λαδιού και τελικά έχασαν τον έλεγχο του πηδάλιου μετά την έξοδο από τον κόλπο του Τόκιο.
Το πλοίο έμεινε ακυβέρνητο και παρασυρόμενο στον ωκεανό με πολλούς επιβάτες να αναφέρουν ότι έκαναν εμετό και αισθάνονταν αδιαθεσία.
Η ακτοφυλακή χρησιμοποίησε ένα ελικόπτερο αρχικά για να μεταφέρει τρόφιμα και νερό στους επιβάτες Ένα μεγαλύτερο σκάφος της ακτοφυλακής κατάφερε τελικά να προσδέσει έναν κάβο ρυμουλκήσεως στο επιβατηγό πλοίο και άρχισε να το ρυμουλκεί προς το λιμάνι Okada.
Όταν κατάφεραν να πλησιάσουν στο λιμάνι, ένα ρυμουλκό πλησίασε και ολοκλήρωσε τη ρυμούλκηση και την μεταφορά του ferry στην αποβάθρα στις 5:40 το πρωί της Πέμπτης, 20 ώρες μετά την αναχώρηση του από το Τόκιο.
Η διαχειρίστρια εταιρεία του πλοίου, Tokai Kisen, ζήτησε συγγνώμη και κανόνισε να φιλοξενηθούν πρώτα οι επιβάτες σε ένα ξενοδοχείο στο Τόκιο με ένα τακτικά προγραμματισμένο πλοίο.
Πηγή: e-nautilia.gr
Ακόμη πιο βαθιά αναμένεται να βάλουν ασφαλισμένοι και μη το χέρι στην τσέπη για μια σειρά σκευασμάτων - από φθηνά μέχρι πολύ ακριβά - που κινδυνεύουν να αποσυρθούν από τα ράφια των φαρμακείων, καθώς οι εταιρείες που τα παρασκευάζουν υποστηρίζουν ότι το κόστος παραγωγής τους είναι μεγαλύτερο του κέρδους.
Τη δύσκολη δουλειά εκ μέρους του υπουργείου Υγείας ανέλαβε ο ΕΟΦ, που δημοσιεύει τη σχετική λίστα με τις προτεινόμενες τιμές σε 570 φάρμακα.
Τη χαρακτηρίζουν το «ελληνικό θαύμα». Η BIC πρόσφατα γιόρτασε τα 50 χρόνια λειτουργίας του εργοστασίου της στην Ελλάδα με μια εκδήλωση όπου αναφέρθηκαν πολλές φορές ο ρόλος και η σημασία των εργαζομένων της στη μακροχρόνια παρουσία και επιχειρηματική επιτυχία της. Η ίδια ισχυρίζεται πως αποτελεί έναν από τους καλύτερους εργοδότες στη χώρα, απολαμβάνοντας ανάλογη προώθηση από πολλά μέσα ενημέρωσης. Η BIC, παγκόσμιος ηγέτης στα γραφικά, στους αναπτήρες και στις ξυριστικές μηχανές, υποστηρίζει πως αποτελεί μια μεγάλη οικογένεια για τους εργαζομένους της και μια επιχείρηση που επενδύει στην έρευνα και την καινοτομία, δίνοντας ίσες ευκαιρίες σε όσους εργάζονται για αυτήν. Πίσω από τις πύλες, όμως, του αχανούς εργοστασίου της BIC ΒΙΟΛΕΞ στην περιοχή της Ανοιξης, η εικόνα τελευταία θυμίζει περισσότερο παγερό χειμώνα.
Πρόσφατα η BIC προχώρησε στη διάλυση του τμήματος που είχε αποκλειστικό σκοπό την έρευνα και την καινοτομία (R&D) και το οποίο απαριθμούσε πάνω από 150 μέλη σε τρεις χώρες (Ελλάδα, Γαλλία και ΗΠΑ). Αποτέλεσμα αυτής της διάλυσης ήταν να ξεκινήσει μια διαδικασία αναίτιων, σύμφωνα με τους εργαζόμενους –και χωρίς αιτιολόγηση– απολύσεων στην Ελλάδα, με περισσότερους από 10 να χάνουν τη δουλειά τους τις τελευταίες εβδομάδες. Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός στους εργαζόμενους. Σε όσους τουλάχιστον μπορούσαν να ενημερωθούν ως προς το τι γίνεται, γιατί όσοι δουλεύουν στην παραγωγή είναι αποκομμένοι από εκείνους που εργάζονται στον τομέα της έρευνας.
Οι εργαζόμενοι απολύθηκαν χωρίς προειδοποίηση, ερχόμενοι αντιμέτωποι με λιτές και συνοπτικές ανακοινώσεις από το τμήμα προσωπικού, που τους ενημέρωνε ότι παύουν να αποτελούν κομμάτι της επιχείρησης. «Κάθε μέρα δεν ξέραμε ποιος θα φύγει. Φώναζαν έναν έναν στο γραφείο προσωπικού, του ανακοίνωναν ότι από εκείνη τη μέρα παύει η σύμβασή του και μετά τους βλέπαμε να κλαίνε στον διάδρομο αποχωρώντας. Δεν υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο μοτίβο στις απολύσεις, μικροί ή μεγάλοι, με μεγάλη εμπειρία ή όχι, με περισσότερα ή λιγότερα προσόντα. Και δεν υπήρχε και καμία αιτιολόγηση» λένε εργαζόμενοι στην «Εφ.Συν.» (τα στοιχεία τους είναι στη διάθεση της εφημερίδας).
Είναι σοκαρισμένοι γιατί επί χρόνια αισθάνονταν ότι υπήρχε όντως ένα οικογενειακό κλίμα στην επιχείρηση, η οποία ευνοούσε όσους ήθελαν να προτείνουν έναν δικό τους άνθρωπο με προσόντα για την εταιρεία, που επένδυε στην καινοτομία και στην έρευνα, προσφέροντας αρκετά ικανοποιητικούς μισθούς. «Οταν πριν από κάποια χρόνια μπήκαμε στην εταιρεία, μας ρωτούσαν αν βάλαμε μέσο. Τώρα αυτό ακούγεται ειρωνικό» λέει εργαζόμενος στην «Εφ.Συν.».
Πώς όμως εξηγείται το γεγονός ότι μια πολυεθνική επιχείρηση, μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες στην Ελλάδα και με καλή φήμη για το εργασιακό της περιβάλλον, σε μια περίοδο που η χώρα προσπαθεί να σταματήσει το brain drain, αδυνατεί να βρει τρόπους να μη χαθούν αρκετές θέσεις εργασίας εξειδικευμένου προσωπικού; Πώς μία από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες στην Ελλάδα, που απασχολεί σχεδόν 1.500 εργαζόμενους, με μεγάλο κύκλο εργασιών και κερδοφορία, αδυνατεί να βρει τρόπους να μη χαθούν μερικές θέσεις εργασίας καταρτισμένου προσωπικού, το οποίο μπορεί να αξιοποιηθεί σε άλλα τμήματα; Πόσοι ακόμα θα απολυθούν; Η BIC BΙΟΛΕΞ δεν απάντησε στα ερωτήματα αυτά της «Εφ.Συν.».
Συνήθως όταν κάποιος/α απολύεται από την εταιρεία αποχωρεί την ίδια μέρα με ταξί που πληρώνει η BIC. Παράλληλα, δεν του/της επιτρέπουν ούτε να αποχαιρετήσει τους συναδέλφους του/της. Ως δικαιολογία, που μοιάζει με πρόφαση, γι’ αυτό είναι να προστατευτούν το... καλό κλίμα καθώς και τα ευαίσθητα δεδομένα της εταιρείας. Ολοι όσοι απολύθηκαν πάντως αποζημιώθηκαν κανονικά από την επιχείρηση.
Η περίοδος των απολύσεων έχει διαρκέσει πάνω από έναν μήνα και κάθε βδομάδα οι εργαζόμενοι έρχονταν αντιμέτωποι με νέες απώλειες συναδέλφων χωρίς σχετική ενημέρωση για το πότε θα ολοκληρωθεί αυτή η «αναδιοργάνωση». Πολλοί -από όσους έχουν απομείνει- ζουν σε ένα διαρκές κλίμα ανασφάλειας, άγχους και φόβου για το εργασιακό τους μέλλον. Καθένας/μία έχει στον νου ότι μπορεί να είναι ο επόμενος/η που θα κληθεί από το γραφείο προσωπικού για να ενημερωθεί πως είναι πλέον άνεργος/η.
Αναζητήσαμε και βρήκαμε τον εσωτερικό κανονισμό της εταιρείας όπου διαφαίνεται και ένα άτυπο καθεστώς τρομοκρατίας καθώς απαγορεύεται (άρθρο 27 του κανονισμού) -μεταξύ άλλων- η συγκέντρωση ατόμων για «μη υπηρεσιακούς λόγους» (!), η ανάγνωση εντύπων ή η χρήση ραδιοφώνου εν ώρα εργασίας, αλλά και η δημοσιοποίηση όσων καλούνται να αντιμετωπίσουν. Ρωτήσαμε την εταιρεία για τους λόγους ύπαρξης ενός τέτοιου κανονισμού, χωρίς να λάβουμε απάντηση.
Η BIC εμφανίζει μέσω δημοσιευμάτων μια εικόνα ανθοφορίας. «Ο κύκλος εργασιών της προσεγγίζει τα 200 εκατ. ευρώ. Το 2022 διαμορφώθηκε σε 182,1 εκατ. ευρώ, με αύξηση πωλήσεων 2,1% στην τοπική αγορά, όπου η εταιρεία, εκτός από ξυριστικά είδη, διαθέτει επίσης γραφικά είδη, αναπτήρες, καθώς και άλλα εμπορεύματα, όπως ενδεικτικά, αφρούς ξυρίσματος, καλσόν και κάλτσες. Με βάση τις επιδόσεις της, η BIC ΒΙΟΛΕΞ συγκαταλέγεται στις 200 κορυφαίες εταιρείες όσον αφορά τα EBIT, τον κύκλο εργασιών και τις εξαγωγές, και είναι μεταξύ των κορυφαίων 50 εταιρειών στον κλάδο FMCG στην Ελλάδα, με προϊόντα που κατέχουν την 61η θέση των εξαγόμενων προϊόντων της χώρας» (powergame.gr, 21/7/2024). Πάντως, σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία, η εταιρεία έκλεισε το 2022 με ζημιές προ φόρων 21,85 εκατ. ευρώ, σε αντίθεση με τη χρήση του 2021 όπου είχε εμφανίσει κέρδη 37,2 εκατ. ευρώ. Αναρωτηθήκαμε αν οι απολύσεις ήταν αποτέλεσμα των ζημιών, αλλά η εταιρεία δεν απάντησε.
«Στα 50 χρόνια λειτουργίας του, το εργοστάσιο της BIC ΒΙΟΛΕΞ στην Ελλάδα έχει προσφέρει ευκαιρίες σταθερής απασχόλησης σε περίπου 8.000 εργαζομένους. Αξίζει να σημειωθεί το ιδιαίτερα υψηλό –για την ελληνική αγορά– ποσοστό διατήρησης των εργαζομένων, που υπερβαίνει το 95% ετησίως, όλα αυτά τα χρόνια, και επιβεβαιώνει τις άριστες συνθήκες εργασίας και τον σεβασμό της εταιρείας στους ανθρώπους της. Σήμερα απασχολεί 1.500 εργαζομένους στα τμήματα παραγωγής, εμπορικού, καινοτομίας, έρευνας και ανάπτυξης (R&D)».
Οπως διαπιστώνεται από τη λιτή «απάντηση» του τμήματος Επικοινωνίας, η οποία ήρθε με καθυστέρηση μιας εβδομάδας, η BIC BΙΟΛΕΞ δεν σχολιάζει ούτε βέβαια διαψεύδει το ρεπορτάζ της «Εφ.Συν.». Εντελώς τυχαίο θα είναι και το γεγονός πως λίγες μέρες μετά την απάντηση της εταιρείας, εμφανίστηκε «διαφημιστικό» δημοσίευμα στο powergame.gr, όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται πως ο όμιλος έχει κάνει «επενδύσεις-μαμούθ σε R&D», ενώ χαρακτηρίζεται ως ένας από τους 60 καλύτερους εργοδότες στην Ελλάδα, ο οποίος «προσλαμβάνει κατά μέσο 10 νέους μηχανικούς κάθε χρόνο από ελληνικά πανεπιστήμια». Παράλληλα, σε ένα εμφανώς άγαρμπο εταιρικό damage control εμφανίστηκαν ανάλογα δημοσιεύματα στην «Καθημερινή» και σε οικονομικές ιστοσελίδες.
Στους διαδρόμους της εταιρείας, στο τμήμα Ερευνας και Ανάπτυξης (R&D), τα κλάματα άξιων και προσοντούχων (με μεταπτυχιακά, διδακτορικά, χρόνια εμπειρίας και αφοσίωσης) υπαλλήλων που φεύγουν ξαφνικά χωρίς να ξέρουν για ποιον λόγο απολύονται και χωρίς να μπορέσουν να χαιρετήσουν τους συναδέλφους τους δεν συνηγορούν στην ίδια εικόνα. Το γεγονός ότι δεν υπάρχει καν σωματείο εργαζομένων σε μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις της χώρας δεν διαγράφεται ούτε με μπλε στιλό ούτε με ξυραφάκια.
Πηγή: efsyn.gr
Πηγή: kommon.gr
«Τη θάλασσα, τη θάλασσα, ποιος θα μπορέσει να την εξαντλήσει;» διερωτόταν ο Σεφέρης. Η θάλασσα, σήμα κατατεθέν του μεσογειακού τοπίου και βασικό προϊόν (και) του ελληνικού τουρισμού, μοιάζει πια ο μοναδικός πόρος που μένει ανεξάντλητος – αν και όχι απρόσβλητος – από τον υπερτουρισμό. Γιατί όλοι οι άλλοι – εργαζόμενοι, κάτοικοι, πόλεις, υποδομές, δίκτυα ύδρευσης και ηλεκτρισμού, δάση, παραλίες και υδροβιότοποι – όχι απλώς θυσιάζονται στα πόδια των τουριστών που καλούνται να «ζήσουν τον μύθο τους στην Ελλάδα», αλλά κυριολεκτικά εξαντλούνται και στερεύουν.
Η λειψυδρία ήδη χτυπά την πόρτα όχι μόνο των Κυκλάδων ή της ανατολικής Κρήτης, αλλά και προορισμών που δεν στερούνται βροχοπτώσεων, όπως η Κέρκυρα και η Χαλκιδική. Τα υπερφορτωμένα δίκτυα ηλεκτρισμού λυγίζουν κάτω από τους τερατώδεις όγκους ενέργειας που απαιτεί η ψύξη της τουριστικής βιομηχανίας – ξανά στην Κέρκυρα τις τελευταίες ημέρες σημειώθηκαν αλλεπάλληλα black out. Εργαζόμενοι σε τουρισμό και εστίαση, έχοντας «γράψει» ήδη τουλάχιστον δύο με τρεις μήνες υπερεντατικής δουλειάς «ήλιο με ήλιο», συχνά χωρίς ρεπό και άδειες, αντιμετωπίζουν ήδη εξαντλημένοι τον Γολγοθά του Αυγούστου. Μικρές και μεγάλες πόλεις της χώρας, από τις πρωτεύουσες μικροσκοπικών νησιών του Αιγαίου ως τις μεγαλουπόλεις της Κρήτης και φυσικά την Αθήνα, λυγίζουν υπό το βάρος των δεκάδων χιλιάδων τουριστών που στριμώχνονται στα στενά σοκάκια ή πλημμυρίζουν το εμπορικό τρίγωνο της πρωτεύουσας. Και ο φυσικός πλούτος γίνεται βορρά στα «τακτοποιημένα» ομπρελοκαθίσματα και των διαφόρων ειδών καθωσπρέπει ή λούμπεν επιχειρηματιών που πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
Ο τουρισμός αποτελούσε ανέκαθεν ένα από τα «βαριά χαρτιά» του ελληνικού καπιταλισμού και οι τοπικές κοινωνίες καλούνταν να προσαρμοστούν στον ρόλο του γραφικού «άλλου» που όταν δεν (εξ)υπηρετεί και δεν σερβίρει υφίσταται μόνο ως φολκλόρ ντεκόρ. Αλλά και αυτές από την πλευρά τους, βγαίνοντας σε ένα ξέφωτο ρευστότητας (ακόμα και πλουτισμού) μετά από δεκαετίες μόχθου και σκληρής φτώχειας, συνήθισαν να ορίζουν αναλόγως τις ιεραρχήσεις και τις αντιλήψεις τους, πουλώντας συνειδητά από καλοσχεδιασμένο «αυθεντικό» φολκλόρ μέχρι «τοπικά» αναμνηστικά made in China.
Από αυτή την όσμωση σταδιακά προέκυψε το τερατώδες υβρίδιο του «ελληνικού τουριστικού προϊόντος»: Από τη μία υπέρλαμπρα ξενοδοχεία με υπαλλήλους-σκλάβους, τείχη, κάμερες και απλησίαστες τιμές για τους ντόπιους, γκαζόν και γήπεδα γκολφ ακόμα και σε μέρη που «στενάζουν» από τη λειψυδρία. Δίπλα, «οικογενειακές» ταβέρνες-καφέ-μπιτς μπαρ με το όνομα του ιδιοκτήτη σε φωτεινό πλαίσιο της Coca Cola και ξεθωριασμένους πλην πανάκριβους μουσακάδες στο φωτογραφικό μενού της εισόδου, που επίσης συχνά κρύβουν μικρές εργασιακές γαλέρες. Και λίγο πιο εκεί, νέα «σύγχρονης αισθητικής» μαγαζιά – μπαράκια στο χρώμα του ξύλου με καραβόσκοινα που ενίοτε κουμαντάρει η τοπική μαφία, ή άλλοτε ταβερνάκια που μεταμορφώθηκαν σε ημικυριλέ εστιατόρια με αποδομημένες χωριάτικες και δείγμα ψαρικών με μους ταραμά που κοστίζουν μια περιουσία.
Τα τελευταία χρόνια το υβρίδιο αυτό επεκτείνεται ταχύτατα σε ολόκληρη τη χώρα, αλώνοντας με μοναδική άνεση «παρθένους» ή «εναλλακτικούς» προορισμούς που ξαφνικά ανακαλύπτουν τη χαρά του (εύκολου) χρήματος, με τίμημα την ψυχή τους. Μια χώρα ολόκληρη κινείται ανάμεσα σε θήκες για κλειδιά airbnb, «ψαγμένες» παραδοσιακές γεύσεις και εμπορευματοποιημένη παράδοση, στα γρανάζια μιας βιομηχανίας που σαν τον Μίδα καταστρέφει ό,τι αγγίζει χρυσώνοντάς το. Στις πλάτες των σκλάβων του τουρισμού που, απουσία συλλογικής οργάνωσης, σφίγγουν τα δόντια αποταμιεύοντας για τον χειμώνα της ανεργίας και της σιωπής – αφού όταν φεύγουν οι τουρίστες τα νησιά ερημώνουν: Ακόμα και στα μεγαλύτερα από αυτά ελάχιστα μαγαζιά μένουν ανοιχτά, ενώ οι χώροι τέχνης και πολιτισμού – ακόμα και τα σινεμά – αποτελούν είδος προς εξαφάνιση.
Κάπου πίσω από τον αχό των μπιτσόμπαρων και της βαλίτσας-τρέιλερ, βρίσκονται οι άλλοι ντόπιοι: Αυτοί που δεν δουλεύουν στην τουριστική βιομηχανία, αλλά έχουν ανάγκη οι ίδιοι για μερικές ημέρες διακοπών. Αυτοί που θα δώσουν έναν μισθό για να ταξιδέψουν και να καταλύσουν όχι μόνο στα νησιά αλλά και στους χερσαίους προορισμούς, όπου τα απλησίαστα ακτοπλοϊκά αντικαθιστά η πανάκριβη βενζίνη και τα τσουχτερά διόδια. Αυτοί που, περιορισμένοι στο στενό εύρος ανάσας που αφήνει η μισθωτή σκλαβιά, θα φύγουν μαζικά όπως μαζικά ζουν στις μεγαλουπόλεις, ελπίζοντας σε μια ανάπαυλα που είναι αμφίβολο αν θα βρουν σε ένα υστερικό καλοκαίρι. Και αυτοί που, φιλοξενούμενοι στον τόπο τους, θα αποφύγουν τα κέντρα των νησιωτικών πόλεών τους με ή χωρίς έκκληση για περιορισμό μετακινήσεων, λόγω της πολυκοσμίας και του ασύλληπτου κυκλοφοριακού.
"Η μετατροπή της Ελλάδας σε ένα ρυπαρό εργοστάσιο τουρισμού για λίγους και προνομιούχους δεν έτυχε: Πέτυχε."
Η μετατροπή της Ελλάδας σε ένα ρυπαρό εργοστάσιο τουρισμού δεν έτυχε: Πέτυχε. Είναι απόρροια των μνημονίων που στραγγάλισαν οικονομικά επί μια δεκαετία εργαζόμενους και λαϊκά στρώματα, με αποτέλεσμα στο γύρισμα της καπιταλιστικής ανάπτυξης να βουτήξουν με κλειστά μάτια στον βούρκο για να καλύψουν τα χαμένα χρόνια. Της εκτίναξης της ανισότητας μεταξύ Αθήνας και περιφέρειας, που όταν δεν ευδοκιμεί ο τουρισμός μαραζώνει ελλείψει οποιασδήποτε πολιτικής στήριξης. Του «ντάμπινγκ» των ξενοδόχων με το «εργατικό κόστος» – ήταν αυτοί που βύθισαν τους μισθούς στα τάρταρα, στρέφοντας τεράστια κεφάλαια στον τουρισμό λόγω αυξημένων περιθωρίων κέρδους.
Είναι αποτέλεσμα του νεοφιλελεύθερου δόγματος «νόμος είναι το δίκιο του επενδυτή», είτε αυτό αφορά εργασιακά δικαιώματα είτε περιοχές Natura, είτε ακόμα την εγγενή τάση του κεφαλαίου να επενδύει σε τομείς που εγγυώνται υψηλές αποδόσεις με μικρό ρίσκο. Γι’ αυτό και η σύγκρουση με τον Φρανκενστάιν του υπερτουρισμού, προϋποθέτει σύγκρουση με το κεφάλαιο στη ρίζα του.
Πηγή: prin.gr