ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΑ:

1. Για τις εορτές των Χριστουγέννων 2015, παρέχεται έκτακτη οικονομική ενίσχυση υπό τη μορφή βοηθήματος από τον προϋπολογισμό του Οίκου Ναύτου 2015 (Κ.Α.Ε. 0652), στις κατά τις διατάξεις της επόμενης παραγράφου της παρούσας κατηγορίες ανέργων ναυτικών. Το ύψος αυτής καθορίζεται σε:

α) τριακόσια πενήντα (350,00) ευρώ, για τους άγαμους ή άγαμες ναυτικούς και

β) τετρακόσια (400,00) ευρώ, για τους έγγαμους ή έγγαμες ή τους έχοντες προστατευόμενα τέκνα.

2. Την οικονομική ενίσχυση της παραγράφου 1, δικαιούνται να λάβουν οι ναυτικοί που πληρούν αθροιστικά τις εξής προϋποθέσεις:

α) Έχουν συνολική θαλάσσια υπηρεσία μεγαλύτερη από πέντε (5) χρόνια, από την οποία δώδεκα (12) μήνες τουλάχιστον μέσα στην τελευταία, πριν από την 25η Δεκεμβρίου 2015 τριετία, ή είκοσι τέσσερις (24) μήνες συνολική θαλάσσια υπηρεσία κατά την τελευταία, πριν από την 25η Δεκεμβρίου 2015, πενταετία.

β) Έχει μεσολαβήσει, από την τελευταία απόλυση τους και μέχρι την 25η Δεκεμβρίου 2015, χρονικό διάστημα όχι μικρότερο από τριάντα (30) ημέρες και μέχρι δεκαοκτώ (18) μήνες (δηλαδή ανεργία από 25-06-2014 έως 25-11-2015).

γ) Είναι εγγεγραμμένοι στους καταλόγους ανέργων του Γραφείου Ευρέσεως Ναυτικής Εργασίας (Γ.Ε.Ν.Ε.) και έχουν κάρτα ανεργίας.

δ) Δεν παίρνουν σύνταξη ή δώρο από την πλοιοκτήτρια εταιρεία ή βοήθημα οποιασδήποτε άλλης μορφής, κατά το χρόνο της καταβολής και δεν προστατεύονται από το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων ή άλλον δημόσιο ασφαλιστικό φορέα. Τα επιδόματα ανεργίας και μητρότητας του άρθρου 19 παρ. 2 του Π.δ. 894/1981 (Α' 226) και του Π.δ. 228/1998 (Α' 176), όπως ισχύει σήμερα, δεν θεωρούνται βοήθημα άλλης μορφής.

ε) Δεν έχουν επιδοθεί σε άλλη βιοποριστική απασχόληση μετά την αναγραφομένη στο ναυτικό τους φυλλάδιο τελευταία απόλυση ή την αναγραφομένη στο διαβατήριο τους ημερομηνία εισόδου στη χώρα. Η συνδρομή των προϋποθέσεων των περιπτώσεων α' και β', ελέγχεται από το ναυτικό φυλλάδιο ή το διαβατήριο του δικαιούχου ναυτικού.

3. Την οικονομική ενίσχυση της παραγράφου 1, δικαιούνται να λάβουν επίσης οι κατωτέρω κατηγορίες ανέργων ναυτικών:

α) Ναυτικοί που δεν μπορούν να εργασθούν γιατί πάσχουν από χρόνια νοσήματα, εφόσον έχουν πάνω από πέντε (5) χρόνια θαλάσσια υπηρεσία. Απαιτείται προσκόμιση τελευταίου εκκαθαριστικού της εφορίας.

β) Ναυτικοί άνεργοι εγγεγραμμένοι στο Γ.Ε.Ν.Ε. που απολύθηκαν από τις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων μετά την 25η Ιουνίου 2015, εφόσον έχουν τουλάχιστον δύο (2) χρόνια συνολική θαλάσσια υπηρεσία.

γ) Ναυτικοί άνεργοι εγγεγραμμένοι στο Γ.Ε.Ν.Ε., που επιδοτήθηκαν κατά τις διατάξεις του Π.δ. 228/1998 (Α' 176), όπως αυτό τροποποιήθηκε και ισχύει σήμερα, για ένα τετράμηνο τουλάχιστον μετά την 1η Ιανουαρίου 2015 και δεν ναυτολογήθηκαν από τότε περισσότερο από ένα (1) μήνα.

δ) Ναυτικοί χανσενικοί που νοσηλεύονται σε Νοσοκομείο Λοιμωδών Νόσων ή παραμένουν στο σπίτι τους.

4. Για τον υπολογισμό της αναφερόμενης στις παραγράφους 2 και 3 συνολικής θαλάσσιας υπηρεσίας, υπολογίζεται η υπηρεσία που έχει αποκτηθεί,

α) σε πλοία με Ελληνική σημαία,

β) σε πλοία με ξένη σημαία, συμβεβλημένα με το Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο (Ν.Α.Τ.),

γ) σε πλοία με ξένη σημαία μη συμβεβλημένα με το Ν.Α.Τ., εφόσον έχει εξαγορασθεί σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις, χωρίς να θίγονται διατάξεις των ενωσιακών κανονισμών για το συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης των Κρατών - Μελών της Ε.Ε.

Το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο ναυτικός νοσηλεύθηκε σε κλινική ή νοσοκομείο, με δαπάνες του οικείου ασφαλιστικού φορέα ή του πλοιοκτήτη, υπολογίζεται ως θαλάσσια υπηρεσία για το σκοπό της παρούσας απόφασης.

Κατά τον υπολογισμό της θαλάσσιας υπηρεσίας και της ανεργίας, ο μήνας υπολογίζεται σε τριάντα (30) ημέρες, όπως ορίζει η περίπτωση 18 του άρθρου 1 του Π.δ. 894/1981 (Α' 226), ως τελευταία δε απόλυση, λογίζεται η ημερομηνία μέχρι την οποία ο ναυτικός δικαιούται να λάβει αποζημίωση ή μισθό κατά τον Κώδικα Ιδιωτικού Ναυτικού Δικαίου, που κυρώθηκε με το N. 3816 /1958 (Α' 32) και τον Κανονισμό για την εφαρμογή απαιτήσεων της Σύμβασης Ναυτικής Εργασίας, 2006 της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας, που εγκρίθηκε με την αριθ. 3522.2/08/2014 κοινή υπουργική απόφαση. (Β'1671).

Ναυτολόγηση μέχρι τριάντα (30) ημέρες, δεν θεωρείται ότι διακόπτει το απαιτούμενο διάστημα ανεργίας.

5. Για το χαρακτηρισμό ως χρόνιου του νοσήματος των ναυτικών της περίπτωσης α' της παραγράφου 3, αρμόδιοι είναι οι εξής:

α) οι Μονάδες Υγείας του Πρωτοβάθμιου Εθνικού Δικτύου Υγείας (Π.Ε.Δ.Υ.), που λειτουργεί στις Διοικήσεις Υγειονομικών Περιφερειών (Δ.Υ.Πε.) της Χώρας και εν γένει οι Φορείς Παροχών Υπηρεσιών Υγείας της Δ.Υ. Πε.

β) οι ιατροί του πλησιέστερου στην κατοικία του δικαιούχου Δημοσίου Νοσοκομείου ή Κέντρου Υγείας.

Οι Γνωστοποιήσεις Αποτελέσματος Πιστοποίησης Ποσοστού Αναπηρίας που εκδίδονται για κάθε νόμιμη χρήση από το Κέντρο Πιστοποίησης Αναπηρίας (ΚΕ.Π.Α.) γίνονται υποχρεωτικά δεκτές και είναι δεσμευτικές.

6. Η οικονομική ενίσχυση της παραγράφου 1 καταβάλλεται, από τη δημοσίευση της υπουργικής απόφασης στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και έως την 29η Δεκεμβρίου 2015, στους δικαιούχους, με την προσέλευση τους στον Οίκο Ναύτου Πειραιά ή στις Λιμενικές Αρχές που έχουν ορισθεί σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία για την παροχή της προβλεπόμενης προστασίας.

7. Η καταβολή της οικονομικής ενίσχυσης, πλην της περίπτωσης δ' της παραγράφου 3, καταχωρείται από την Αρχή που την καταβάλλει, με ειδική πράξη στο φυλλάδιο του ναυτικού και ο δικαιούχος υπογράφει σχετική απόδειξη.

Εάν ο δικαιούχος δεν γνωρίζει να υπογράφει, η καταβολή γίνεται ενώπιον δύο μαρτύρων, που υπογράφουν την απόδειξη, αντί του δικαιούχου.

8. Η παρούσα ισχύει από την ημερομηνία δημοσίευσης της στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΑ ΓΙΑ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ ΑΝΕΡΓΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ ΛΟΓΩ ΕΟΡΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2015

1. Το Ναυτικό Φυλλάδιο (Ν.Φ)

2. ΦΩΤΟΤΥΠΙΑ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ ( Αριθμός IBAN)

3. Αριθμός ΑΜΚΑ ( Αντικαθιστά την απαιτούμενη Υπεύθυνη Δήλωση περί μη ασφάλισης σε άλλο Ασφαλιστικό Φορέα ̈)

4. Βιβλιάριο Ασθενείας Οίκου Ναύτου του άνεργου ναυτικού.

5. Φωτοτυπία Κάρτας ανεργίας του Γ.Ε.Ν.Ε

6. Φωτοτυπία της σελίδας των ατομικών στοιχείων του Ν.Φ και της σελίδας με την τελευταία απόλυση.

7. Φωτοτυπίες των σελίδων του Ν.Φ που εμφανίζουν τη θαλάσσια υπηρεσία του ναυτικού η οποία προσμετρείται για  την καταβολή της έκτακτης οικονομικής ενίσχυσης εφόσον δεν είναι καταχωρημένη στη μηχανογραφική μερίδα της Υπηρεσίας Ναυτικών Μητρώων.

8. Το Βιβλιάριο Ασθενείας Ο.Ν. συζύγου ή παιδιού ή οποιοδήποτε δημόσιο έγγραφο από το οποίο να προκύπτει η σημερινή οικογενειακή κατάσταση.

9. Το Διαβατήριο (εφόσον χρησιμοποιήθηκε )

10. Φωτοτυπία από το Ναυτικό Φυλλάδιο της σελίδας που έχουν καταχωρηθεί οι πληρωμές της τακτικής ανεργίας (στην περίπτωση που το επίδομα δεν καταβάλλεται στην Τράπεζα).

11. Οποιοδήποτε άλλο δικαιολογητικό ζητηθεί, ανά περίπτωση , από τον αρμόδιο υπάλληλο Ο.Ν.

Η δράση για τα άμεσα προβλήματα, η επεξεργασία ενός ρεαλιστικού και διεκδικητικού προγραμματικού πλαισίου και η κατάκτηση σχέσεων εμπιστοσύνης ανάμεσα σε όλες τις δυνάμεις είναι οι τρεις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη ενός πλατιού Εργατικού Λαϊκού Κινήματος, ενός Κοινωνικοπολιτικού Μετώπου ανθρώπων με ελεύθερη σκέψη που θα είναι διεκδικητικό, μαχητικό, με αγωνιστική πειθαρχία και θα ανοίγει δρόμους για ευρύτερες κοινωνικές αλλαγές. Αυτός ήταν ο άξονας της παρέμβασης του Βασίλη Καλαματιανού στην πολιτική εκδήλωση που διοργάνωσε η συντακτική επιτροπή του KOMMON στις 11 Νοέμβρη στην αίθουσα Αντωνιάδου της ΑΣΟΕΕ.

Στην εκδήλωση, που συντόνισε ο πανεπιστημιακός (και ιδρυτικό μέλος του Ομίλου Μαρξιστικών Ερευνών) Γιώργος Μανιάτης, μίλησαν ο Θανάσης Σκαμνάκης (από τη συντακτική επιτροπή του ΚΟΜΜΟΝ), ο Βασίλης Καλαματιανός (πρώην μέλος ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ), ο Παναγιώτης Λαφαζάνης (επικεφαλής της ΛΑΕ) και ο Αγγελος Χάγιος (στέλεχος του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ).

Με αρκετή καθυστέρηση, ο Εργατικός Αγώνας παρουσιάζει σήμερα την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα εκδήλωση. Δημοσιεύουμε τη γραπτή παρέμβαση του Βασίλη Καλαματιανού αλλά και το βίντεο όλης της συζήτησης.

Η μεγάλη προσπάθεια θα ξεκινήσει από την εργατική τάξη

Επιτρέψτε μου, πριν αναφερθώ στα προβλήματα, που βάζει το υπό συζήτηση θέμα, να κάνω κάτι που δεν συνηθίζω, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι αναγκαίο. Είναι αναγκαίο, γιατί σήμερα δεν εκφράζω, όπως γινόταν για δεκάδες χρόνια, τις θέσεις του ΚΚΕ.

Γνωρίζετε τη δημόσια πολιτική μου διαφοροποίηση με το άρθρο για το Δημοψήφισμα. Αυτό πέρα από προσωπική στάση αρχών ήταν και μία ενέργεια υπεράσπισης της τιμής και της ιστορίας του ΚΚΕ και του Κομμουνιστικού Κινήματος.

Αυτή η διαφοροποίηση ολοκληρώθηκε στη συνέχεια και τώρα συμπορεύομαι-συνοδοιπορώ με την Κίνηση Κομουνιστών-Εργατικός Αγώνας

Αγαπητοί σύντροφοι.

Είναι πολύ καλή η πρωτοβουλία για τη σημερινή συνάντηση και εκδήλωση, θάναι χρήσιμο να ακολουθήσουν και άλλες με διάφορες μορφές και περιεχόμενο.

Θεωρώ ταυτόχρονα σημαντικό και ως ένα βαθμό απαραίτητο να καταθέσει ο καθένας τη σκέψη του, ευθέως και με σαφήνεια, τι πάμε να κάνουμε, για να δούμε το πώς. Βεβαίως και παραταξιακές φιλοδοξίες και επιδιώξεις θα υπάρχουν, αλλά αν π.χ. στόχος είναι τις 50 χιλιάδες ψήφους να τις κάνουμε 80 ή το 2,90% να γίνει 3,5% ή 4% , ή πως θα μοιράζονται αυτά τα ποσοστά μαζί με το ΚΚΕ δηλαδή το 9%-10%, λέω με σαφήνεια ότι αυτό είναι λάθος, δεν μας ενδιαφέρει. Να σημειώσω ακόμη ότι οι εκλογές δεν προηγούνται, έπονται και είναι καταγραφή άλλων δραστηριοτήτων.

Τα 5 χρόνια οικονομικής κρίσης και τα μνημόνια, το ένα συνέχεια του άλλου, εντείνουν την επίθεση στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων, της νεολαίας και του λαού, οδηγούν σε πρωτόγνωρα άσχημες καταστάσεις ανεργίας και οικονομικής εξαθλίωσης.

Αυτή η κατάσταση έχει δημιουργήσει νέα πολιτικά χαρακτηριστικά και είμαστε υποχρεωμένοι να τα προσεγγίσουμε, αν θέλουμε να εκτιμήσουμε το διαμορφούμενο συσχετισμό των ταξικών και πολιτικών δυνάμεων.

Υπάρχει πλήρης ιδεολογική και πολιτική στήριξη της αστικής τάξηςαπό το σύνολο των ιμπεριαλιστικών οργανισμών και δυνάμεων. Την ίδια περίοδο τμήματά της αποκομίζουν τεράστια οφέλη και καλύτερες προοπτικές. Ας δούμε σε κοινωνικό επίπεδο.

Κατά προσέγγιση, αλλά βάσιμα, μπορούμε να πούμε, ένα 10% θησαυρίζει, άλλο ένα 10% βελτιώνει τη θέση του, άρα ένα 20% κερδίζει και στηρίζει με όλες του τις δυνάμεις και μέσα, και έχουν πολλά, αυτή την κατάσταση, την πάση θυσία παραμονή στο ευρώ και στην ΕΕ , την πολύμορφη επίθεση στο λαό, όχι μόνο οικονομική αλλά και ιδεολογική και πολιτική στο όνομα ανάγκης εκσυγχρονισμού και μεταρρυθμίσεων.

Έχει επίσημα καταγραφεί ότι ένα 40% του πληθυσμού στα όρια της φτώχειας και κάτω, σε καταστάσεις εξαθλίωσης.

Απομένει ένα 40% κρίσιμο ποσοστό, χάνει, μειώνονται τα οικονομικά του αλλά ταλαντεύεται, σχετικά με την προοπτική, υπερασπίζονται και μαχητικά, συντεχνιακά κεκτημένα και κατακτήσεις χρόνων.

Είναι κρίσιμο όχι μόνο σαν ποσοστό που διεκδικείται και επιδιώκει να προσεταιριστεί η άρχουσα τάξη αλλά και γιατί η ένταξή του σ’ ένα πλατύ μέτωπο πάλης θα διαμορφώσει άλλα δεδομένα και ποιοτικά.

Επόμενο είναι κρίσιμο ζήτημα ή επεξεργασία αιτημάτων και στόχων που να ενώνουν και να οδηγούν στην κοινή δράση.

Κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο , είναι όμως απαραίτητο, χρειάζεται ασφαλώς μεγάλη, συνεχής και επίμονη ιδεολογικό-πολιτική διαφώτιση, να ξεπερνιέται το «εγώ» και να προωθείται το «εμείς». Ασφαλώς θα υπάρχει και το ιδιαίτερο και η διεκδίκησή του.

Η μεγάλη προσπάθεια πρέπει να ξεκινήσει από την εργατική τάξη. Ως πότε θα γίνονται για το ίδιο πρόβλημα την ίδια ημέρα και ώρα 5-6 διαφορετικές εργατικές συγκεντρώσεις;

Για να ξεπερασθούν οι δυσκολίες που βάζει η εργατική αριστοκρατία και ο κυβερνητικός συνδικαλισμός, που εκφράζεται κυρίως από την ΓΣΕΕ, απαιτείται η ενότητα δράσης των άλλων δυνάμεων.

Σε πολιτικό επίπεδο η κατάσταση δεν είναι καλύτερη.

Το εκλογικό αποτέλεσμα το Σεπτέμβρη καταγράφηκε βέβαια το θετικό ότι τα παλαιά κυβερνητικά κόμματα δεν ανακάμπτουν. Ωστόσο, το πέρασμα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ με το στρατόπεδο του μονοπωλιακού κεφαλαίου της χώρας, του ευρωπαϊκού και αμερικανικού ιμπεριαλισμού, η εκλογική του επιτυχία και ο σχηματισμός κυβέρνησης που υλοποιεί τα αντιλαϊκά μέτρα του μνημονίου, που συμφώνησε, έχουν μετατοπίσει το πολιτικό σκηνικό σε πιο συντηρητική κατεύθυνση.

Για την Κομμουνιστική Αριστερά στο σύνολό της είναι πολύ άσχημο, δε φτάνει το 10% του εκλογικού σώματος.

Ταυτόχρονα πρέπει με θάρρος και στα πλαίσια μιας απαραίτητης αυτοκριτικής να διαπιστώσουμε ότι είναι αποτέλεσμα σοβαρών αδυναμιών στο επίπεδο της ιδεολογίας, της επεξεργασίας στρατηγικής με βάση το επίπεδο ανάπτυξης της χώρας, στα πλαίσια της ΕΕ και της ανάλογης τακτικής.

Όταν αγνοείται, υποβαθμίζεται ή παρακάμπτεται η οικονομική, πολιτική και στρατιωτική εξάρτηση της χώρας, όταν διαχέονται αντιλήψεις ότι μπορεί να αλλάξει ο χαρακτήρας της ΕΕ ή να μετατοπίζεται χρονικά η διαμόρφωση κινήματος για αποδέσμευση τώρα, τότε δεν μπορεί να υπάρχουν άλλα αποτελέσματα.

Έχω αναφέρει δημόσια, για ανακατατάξεις και την ανάγκη να αλλάξουν θέσεις, σκέψεις και πρακτικές, κυρίως οι δυνάμεις που με απασχολούν θετικά. Σήμερα οφείλω να διευκρινίσω ότι οι δυνάμεις που με απασχολούν θετικά αυτό που ονομάζουμε Κομμουνιστική Αριστερά, από το ΚΚΕ μέχρι και τη ΛΑΕ, ανεξάρτητα μεγέθους.

Για το Μέτωπο. Γίνεται πολλή κουβέντα και μια ευρύτερη απαίτηση για δημιουργία Μετώπου. Από πολλούς κατανοείται με απλουστευτικό τρόπο, σαν εκλογική συνεργασία. Η προώθηση αυτού του στόχου είναι αναγκαία, αλλά καθόλου απλή. Υπάρχουν δυνάμεις που το θέλουν υπό την ηγεμονία τους ή χωρίς ένα επεξεργασμένο πρόγραμμα επιστημονικά τεκμηριωμένο, κοινής αποδοχής με αρχή μέση και τέλος. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Ξεκινώντας τη δράση για τα άμεσα προβλήματα, δουλεύοντας και ζυμώνοντας το προγραμματικό πλαίσιο, δημιουργώντας σχέσεις εμπιστοσύνης, μπορούμε να συμβάλουμε στη δημιουργία ενός πλατιού Εργατικού Λαϊκού Κινήματος Κοινωνικοπολιτικού Μετώπου, ανθρώπων με ελεύθερη σκέψη, διεκδικητικό, μαχητικό, με αγωνιστική πειθαρχία, που θα ανοίγει δρόμους για ευρύτερες κοινωνικές αλλαγές. Κίνημα καθοδηγούμενο και όχι διοικούμενο, μόνο με αυτά τα χαρακτηριστικά μπορεί να αναπτυχθεί, διαφορετικά δεν θα υπάρξει. Ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Η επικίνδυνη ανάδυση της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, δε σχετίζεται μόνο με τις εξελίξεις στο προσφυγικό και τον πόλεμο κατά της «τρομοκρατίας». Έχει ιστορικό βάθος και σταθμούς. Δεν είναι ανεξάρτητη από τις μεταβολές στην ευρύτερη ιδεολογική και πολιτική διαπάλη, αλλά  και τις επιδιώξεις των κυρίαρχων αστικών ρευμάτων.

Μετά την αντιφασιστική νίκη στο Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, το φασιστικό ρεύμα,  στην προσπάθεια ανασυγκρότησής του έβρισκε μπροστά του δύο μεγάλα αγκάθια. Το πρώτο σχετιζόταν με τον δοσιλογισμό, δηλαδή την ανοιχτή συνεργασία των φασιστών σε κάθε χώρα με τους εισβολείς της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας.  Το δεύτερο εμπόδιο ήταν το στίγμα του ολοκαυτώματος.

Το ρεύμα του ‘’ιστορικού αναθεωρητισμού’’, συνδέθηκε σε μεγάλο βαθμό με την προσπάθεια εξάλειψης  αυτών των στιγμάτων. Πάνω από μισό αιώνα ο αστικός κόσμος και όχι μόνο η ακροδεξιά, μέσα από την από-ενοχοποίηση του ναζισμού και των ναζιστών και με στόχο την επαν-ενσωμάτωσή τους στην πολιτική ζωή, επιδιώκει να στεριώσει αυτό που εισπράττουμε σήμερα ως ‘’θεωρία των δύο άκρων’’ ή δίδυμη καταγγελία  των ‘’εγκλημάτων ναζισμού και κομμουνισμού’’ ή ‘’του Χίτλερ και του Στάλιν’’. Τα αστικά κόμματα αποκτούν έτσι,  ένα απεχθή μεν,  αλλά καθόλα χρήσιμο σύμμαχο.

Τα φασιστικά ρεύματα έχουν ωστόσο  και αυτοτελή  προτάγματα. Οι υπερ-συντηρητικές αναζητήσεις  για  ισχυρή εξουσία και «έθνος φρούριο» έναντι του «εκφυλισμού της δημοκρατίας» και των εξωτερικών κινδύνων,  κλειστή κοινωνία έναντι όλων των απειλών και  καθαρή ταυτότητα ως προϋπόθεση συνοχής, αναβίωναν ιδιαίτερα στο μεταίχμιο των μεγάλων οικονομικών και πολιτικών αλλαγών.

Το τρίπτυχο ‘’μετανάστευση, ανασφάλεια, ανεργία’’, ήταν πάντα η βασική τροφή της άκρας δεξιάς. Η ατζέντα αυτή ωστόσο εξελίσσεται και επεκτείνεται σε  θέματα όπως η καταδίκη της διαφθοράς και των πολιτικών γενικά, η ανάγκη να μπει τέρμα στην παρακμή των αξιών, η διαφύλαξη της εθνικής πολιτισμικής ταυτότητας, η απόρριψη της παγκοσμιοποίησης.

Ειδικά, μετά την δεκαετία του 1970, διαμορφώνεται ένα νέο τοπίο.

Οι   ρυθμοί ανάπτυξης  του καπιταλιστικού κόσμου επιβραδύνονται,  δημιουργώντας όλο και μεγαλύτερες ζώνες ανεργίας, αλλά και ανασφαλούς ή μισής  μίζερης εργασίας. Στο φόντο της αντιδραστικής απάντησης στην κρίση, τα μικροαστικά στρώματα κατακρημνίζονται χωρίς να προλεταριοποιούνται, ωθούμενα κυριολεκτικά στο βυθό.

Οι θεσμοί της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, απογυμνώνονται από το περίβλημα του αδέκαστου διαχειριστή και φανερώνουν μια εικόνα διαφθοράς, στην υπηρεσία των μεγάλων οικονομικών δυνάμεων σε κάθε χώρα.

Η αναπτυσσόμενη διαδικασία της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, καθώς και οι περιφερειακές καπιταλιστικές ολοκληρώσεις όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, δυναμιτίζουν το ρόλο της πλειονότητας των εθνικών κρατών, περιορίζοντας ταυτόχρονα τα πεδία της έστω δυνητικής λαϊκής επίδρασης στην πορεία τους.

Η πολυδιάσπαση της εργατικής τάξης, μαζί με την συντριβή των μικροαστικών στρωμάτων και των αγροτικών πληθυσμών, διαλύει τις παλιές ταυτότητες.  Το μήνυμα, βοηθούσης και της αστικής προπαγανδιστικής μηχανής που συμπληρώνει τεχνητά και ότι ακόμη δεν έχει επιτευχθεί υλικά, είναι σαφές:  «Δεν ανήκεις σε μια τάξη, δεν έχεις ταξικά αδέλφια. Δεν υπάρχει πολιτική οικογένεια, πολιτικό ρεύμα που να σε αντιπροσωπεύει, ειδικά από άποψη προοπτικής. Και δεν υπάρχει σύστημα αξιών και ιδεών με κανονικότητες και «νόμους» που να μπορεί να συγκροτήσει μια άλλη αφήγηση, ένα άλλο δρόμο, μια άλλη ζωή με ένα διαφορετικό και ανθρώπινο νόημα».

Είναι το πλέον κατάλληλο έδαφος για  την επιστροφή σε συντηρητικές  εκδοχές του «ανήκειν». Υπερτιμάται  ή ένταξη σε ένα έθνος κράτος. Ή ακόμη πιο περιοριστικά η ένταξη σε μια περιοχή  ή σε διαφορετικές  εθνότητες στο πλαίσιο κυρίαρχων κρατών.

Με ανάλογο τρόπο φουντώνει ο θρησκευτικός ριζοσπαστισμός, που κάθε άλλο παρά περιορίζεται στον μουσουλμανικό κόσμο, αλλά και η  καταφυγή στον προστατευτικό θεσμό της οικογένειας.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η αριστερά στην Ευρώπη, αντί να θέσει στο κέντρο της προσοχής της την ενότητα της εργατικής τάξης, μέσα από μια ανάπλαση μορφών οργάνωσης, στόχων και πρακτικών διεκδίκησης, συγκρότησης συλλογικού πολιτισμού, διάβασε τη νέα πραγματικότητα ανάποδα: ‘’Δεν υπάρχει εργατική τάξη ή στο βαθμό που υπάρχει πρέπει κυρίως να δούμε το ζήτημα των συμμαχιών της με άλλα στρώματα’’. Αντί του προτάγματος της κομμουνιστικής ενοποίησης της ανθρωπότητας σε απελευθερωτική βάση, διεκδίκησε να αποδείξει την διαχειριστική της ικανότητα στο παρόν σύστημα.

Ταυτόχρονα, όταν όλη η Ευρώπη ορίζεται εργασιακά από μια οδηγία Μπολκεστάιν ή όταν οι προϋπολογισμοί των κρατών και συνεπώς και άρα οι συντάξεις και οι δαπάνες για δαπάνες και υγεία, καθορίζονται από την ΕΕ, συμμέτοχος ποιας δημοκρατίας είναι ένας πολίτης; Και όμως!  Η  κυρίαρχη αριστερά  δεν βρέθηκε απέναντι σε αυτά. Αντίθετα, αποκτούσε όλο και περισσότερο μια ευρωκεντρική διάσταση, υπερασπιστική της ολοκλήρωσης, που την βάφτιζε ‘’αντικειμενικά προοδευτική’’, τρέχοντας παράλληλα να συμπληρώνει τις κυβερνήσεις που θα εφάρμοζαν με παραλλαγές τις αντιδραστικές πολιτικές της. 

Δόθηκε έτσι  χώρος στην ακροδεξιά ρητορεία. Αξίζει κανείς να παρακολουθήσει την εξέλιξη του πολιτικού λόγου του Εθνικού Μετώπου  της Λεπέν: ‘’Υπάρχουν όντως σήμερα στη Γαλλία δύο στρατόπεδα, εκείνο της κατοχής και το δικό μας της απελευθέρωσης’’, έγραφε ένα κάλεσμα  του 2002 προς  τους εργάτες αναφερόμενο στην άθλια πραγματικότητα που είχε διαμορφώσει η συνθήκη του Μάαστριχτ. Η Γαλλική αριστερά όμως (και όχι μόνο), απλώς κοιμόταν….

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στις 13/12/15