Με το παρόν άρθρο επιχειρούμε μια επισκόπηση της κατάστασης στο Προσφυγικό με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τους Πρόσφυγες στις 20 Ιουνίου.

Δυ­στυ­χώς, τα κρο­κο­δεί­λια δά­κρυα των ελ­λη­νι­κών και ευ­ρω­παϊ­κών αρχών για την Ημέρα των Προ­σφύ­γων έρ­χο­νται σε αντί­θε­ση με τη ζο­φε­ρή κα­τά­στα­ση που αντι­με­τω­πί­ζουν οι πρό­σφυ­γες εξαι­τί­ας των ευ­ρω­παϊ­κών και των ελ­λη­νι­κών πο­λι­τι­κών. Ας δούμε τις ση­μα­ντι­κό­τε­ρες εξε­λί­ξεις μέχρι σή­με­ρα, κά­νο­ντας ταυ­τό­χρο­να και αξιο­λό­γη­σή τους.

Η εφαρ­μο­γή της συμ­φω­νί­ας (Κοι­νής Δή­λω­σης) Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης -  Τουρ­κί­ας για την απο­τρο­πή των προ­σφυ­γι­κών ροών πα­ρου­σιά­ζει την ακό­λου­θη ει­κό­να:

α) Από τις αρχές του έτους μέχρι τις 8 Ιου­νί­ου 2016 είχαν ει­σέλ­θει πα­ρά­τυ­πα στην Ελ­λά­δα πάνω από 157.400 αλ­λο­δα­ποί (και συ­νο­λι­κά στην Ευ­ρώ­πη, μέσω Ιτα­λί­ας και Ελ­λά­δας, πάνω από 220.000), εκ των οποί­ων οι πε­ρισ­σό­τε­ροι έφυ­γαν για την Ευ­ρώ­πη μέχρι το κλεί­σι­μο των συ­νό­ρων στην Ει­δο­μέ­νη στις 20 Φε­βρουα­ρί­ου. Από αυ­τούς, περί τους 9.750 είχαν ει­σέλ­θει πα­ρά­τυ­πα στην Ελ­λά­δα μετά την ισχύ της πα­ρα­πά­νω συμ­φω­νί­ας από τις 20 Μαρ­τί­ου 2016, παρά τις πε­ρι­πο­λί­ες του ΝΑΤΟ και της Frontex. Από τους τε­λευ­ταί­ους έχουν επι­στρα­φεί στην Τουρ­κία 449 αλ­λο­δα­ποί δια­φό­ρων εθνι­κο­τή­των μέχρι τις 7 Ιου­νί­ου 2016 με βάση την Κοινή Δή­λω­ση Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης -Τουρ­κί­ας, 1.053 αλ­λο­δα­ποί τρί­των χωρών με βάση το δι­με­ρές Πρω­τό­κολ­λο Επα­νεισ­δο­χής Ελ­λά­δας – Τουρ­κί­ας, και 36 πο­λί­τες Τουρ­κί­ας με βάση τη Συμ­φω­νία Επα­νεισ­δο­χής ΕΕ - Τουρ­κί­ας. Οι δύο τε­λευ­ταί­ες συμ­φω­νί­ες προ­ϋ­πήρ­χαν της συμ­φω­νί­ας ΕΕ - Τουρ­κί­ας του Μαρ­τί­ου 2016 και εφαρ­μό­ζο­νταν για τους με­τα­νά­στες που δεν υπέ­βαλ­λαν καν αι­τή­σεις διε­θνούς προ­στα­σί­ας. Οι ελά­χι­στες επι­στρο­φές των προ­σφύ­γων στην Τουρ­κία οφεί­λο­νται στις με­γά­λες ελ­λεί­ψεις του συ­στή­μα­τος ασύ­λου στα νησιά του ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου σε συν­δυα­σμό με τις χι­λιά­δες αι­τή­σεις ασύ­λου που υπο­βλή­θη­καν και υπο­βάλ­λο­νται στις υπη­ρε­σί­ες ασύ­λου προ­κει­μέ­νου οι αλ­λο­δα­ποί να απο­φεύ­γουν τις απε­λά­σεις προς την Τουρ­κία μετά τις 20 Μαρ­τί­ου 2016, όπως προ­βλέ­πει η συμ­φω­νία, καθώς και τις αρ­χι­κές θε­τι­κές τε­λε­σί­δι­κες απο­φά­σεις των Επι­τρο­πών Προ­σφυ­γών ως προς τα αι­τή­μα­τα διε­θνούς προ­στα­σί­ας. Η απο­τυ­χία της συμ­φω­νί­ας είναι εμ­φα­νής ως προς τις «επι­στρο­φές όλων των πα­ρά­τυ­πων με­τα­να­στών», όπως κα­τα­χρη­στι­κά ανέ­φε­ρε.

β) Η επα­νε­γκα­τά­στα­ση Σύρων απευ­θεί­ας από την Τουρ­κία σε ευ­ρω­παϊ­κές χώρες είναι απο­γοη­τευ­τι­κά χα­μη­λή. Από τις 4 Απρι­λί­ου 2016 μέχρι τις 15 Ιου­νί­ου 2016 μόνο 511 Σύροι έχουν επα­νε­γκα­τα­στα­θεί σε κράτη μέλη της ΕΕ επί δυ­νη­τι­κά δια­θέ­σι­μων 72.000 θέ­σε­ων.

γ) Ανά­λο­γα απο­γοη­τευ­τι­κή, παρά τους μι­κρούς αυ­ξη­τι­κούς ρυθ­μούς, είναι η με­τε­γκα­τά­στα­ση προ­σφύ­γων από την Ελ­λά­δα και την Ιτα­λία σε ευ­ρω­παϊ­κές χώρες. Ο συ­νο­λι­κός αριθ­μός των ατό­μων που με­τε­γκα­τα­στά­θη­καν έφθα­σε στις 14 Ιου­νί­ου 2016 τους 2.280 (1.503 από την Ελ­λά­δα και 777 από την Ιτα­λία) επί δυ­νη­τι­κά δια­θέ­σι­μων 160.000 θέ­σε­ων (εκ των οποί­ων οι 66.400 από την Ελ­λά­δα) για πρό­σφυ­γες μέχρι το Σε­πτέμ­βριο του 2017 με βάση τη συμ­φω­νία. Το αυ­θαί­ρε­το και πα­ρά­νο­μο κλεί­σι­μο των συ­νό­ρων των βαλ­κα­νι­κών και των ευ­ρω­παϊ­κών χωρών για τις ροές προ­σφύ­γων από την Ελ­λά­δα έχει οδη­γή­σει σε μια πολύ χα­μη­λή υπο­δο­χή προ­σφύ­γων και από την Ελ­λά­δα.

δ) Οι ροές προ­σφύ­γων προς την Ελ­λά­δα μειώ­θη­καν εντυ­πω­σια­κά μετά τη συμ­φω­νία ΕΕ - Τουρ­κί­ας. Από τις 145 πε­ρί­που χι­λιά­δες πρό­σφυ­γες που ει­σήλ­θαν πα­ρά­τυ­πα στην Ελ­λά­δα μέχρι τις 20 Μαρ­τί­ου 2016, οι πα­ρά­τυ­πες εί­σο­δοι αλ­λο­δα­πών μειώ­θη­καν στις 9.750 πε­ρί­που το διά­στη­μα 21 Μαρ­τί­ου έως 9 Ιου­νί­ου 2016. Οι πε­ρι­πο­λί­ες του ΝΑΤΟ και της Frontex σε συν­δυα­σμό με την κα­τα­σταλ­τι­κή πο­λι­τι­κή των τουρ­κι­κών αρχών έχουν εμπο­δί­σει τους πρό­σφυ­γες να επι­τύ­χουν πρό­σβα­ση στην ελ­λη­νι­κή επι­κρά­τεια για να ζη­τή­σουν διε­θνή προ­στα­σία. Τόσο οι ευ­ρω­παϊ­κές ελίτ όσο και η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση δια­φη­μί­ζουν ως με­γά­λη «επι­τυ­χία» τη δρα­στι­κή μεί­ω­ση των ροών προ­σφύ­γων προς την Ελ­λά­δα. Ωστό­σο απο­κρύ­πτουν επι­με­λώς ότι πρό­κει­ται για ξε­κά­θα­ρη και αδιαμ­φι­σβή­τη­τη κα­τα­στρα­τή­γη­ση της Σύμ­βα­σης της Γε­νεύ­ης, αφού οι πρό­σφυ­γες στε­ρού­νται τη στοι­χειώ­δη προ­ϋ­πό­θε­ση της πρό­σβα­σης σε χώρα που μπο­ρεί να προ­σφέ­ρει διε­θνή προ­στα­σία σύμ­φω­να με τη Σύμ­βα­ση της Γε­νεύ­ης, καθώς η Τουρ­κία δεν προ­σφέ­ρει τέ­τοια προ­στα­σία. Τέλος οι Ευ­ρω­παί­οι με την πλήρη συ­ναί­νε­ση της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης ανα­βαθ­μί­ζουν τη Frontex σε ευ­ρω­παϊ­κή συ­νο­ριο­φυ­λα­κή και ακτο­φυ­λα­κή, με μο­νά­δες τα­χεί­ας επέμ­βα­σης στα εξω­τε­ρι­κά σύ­νο­ρα της ΕΕ. Από την άλλη, σο­κά­ρουν τα στοι­χεία για τους νε­κρούς πρό­σφυ­γες και με­τα­νά­στες στα νερά της Με­σο­γεί­ου, του­λά­χι­στον 3.500 το 2014, 3.771 το 2015 και 2.816 το 2016 μέχρι τις 7 Ιου­νί­ου!

Η συμ­φω­νία ΕΕ - Τουρ­κί­ας πέ­τυ­χε τον βα­σι­κό της στόχο: να μειω­θούν δρα­στι­κά οι ροές προ­σφύ­γων προς την Ευ­ρώ­πη και να κα­τα­στεί η Ελ­λά­δα απο­θή­κη προ­σφύ­γων, οι οποί­οι προ­ω­θού­νται επι­λε­κτι­κά και με πολύ αρ­γούς ρυθ­μούς στην Ευ­ρώ­πη, τρα­γι­κά ανα­ντί­στοι­χους με τις ανά­γκες διε­θνούς προ­στα­σί­ας των προ­σφύ­γων. Τα κλει­στά σύ­νο­ρα, η έντα­ση της στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης της φύ­λα­ξης των εξω­τε­ρι­κών συ­νό­ρων της ΕΕ, η πα­ρο­χή «με το στα­γο­νό­με­τρο» νό­μι­μων και ασφα­λών διό­δων στους πρό­σφυ­γες προς την Ευ­ρώ­πη, κα­τα­δει­κνύ­ουν και στον πλέον αφελή ότι οι Ευ­ρω­παί­οι επι­θυ­μούν να απο­φύ­γουν τις διε­θνείς υπο­χρε­ώ­σεις τους να προ­σφέ­ρουν διε­θνή προ­στα­σία στους πρό­σφυ­γες, αδια­φο­ρώ­ντας προ­κλη­τι­κά για χι­λιά­δες ζωές που χά­νο­νται κάθε χρόνο στη Με­σό­γειο λόγω της σκό­πι­μης έλ­λει­ψης νό­μι­μων και ασφα­λών διό­δων των προ­σφύ­γων προς την Ευ­ρώ­πη. Είναι πλέον απα­ραί­τη­τη μια ευ­ρω­παϊ­κή, αρ­χι­κά, και στη συ­νέ­χεια διε­θνής διά­σκε­ψη για το Προ­σφυ­γι­κό, με στόχο η ΕΕ να δε­χτεί του­λά­χι­στον 2-3 εκα­τομ­μύ­ρια πρό­σφυ­γες τα επό­με­να δύο χρό­νια. Ωστό­σο, κάτι τέ­τοιο είναι απί­θα­νο λόγω του εξα­πλού­με­νου ρα­τσι­σμού και της ξε­νο­φο­βί­ας των ευ­ρω­παϊ­κών ελίτ και της συ­να­κό­λου­θης πο­λι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής ανό­δου των ακρο­δε­ξιών δυ­νά­με­ων σε αρ­κε­τές ευ­ρω­παϊ­κές κοι­νω­νί­ες.

Πα­ράλ­λη­λα στην Ελ­λά­δα φι­λο­ξε­νού­νται περί τις 57-58 χι­λιά­δες πρό­σφυ­γες, αλλά σί­γου­ρα ο αριθ­μός τους είναι σαφώς με­γα­λύ­τε­ρος αφού δεν πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται στις επί­ση­μες κα­τα­γρα­φές όσοι μέ­νουν ιδιω­τι­κά σε δια­με­ρί­σμα­τα ή ξε­νο­δο­χεία, οι πρό­σφυ­γες σε χώ­ρους κα­τα­λή­ψε­ων κτι­ρί­ων (City Plaza, Νο­τα­ρά κ.λπ.) και οι άστε­γοι-πε­ρι­φε­ρό­με­νοι. Ένα μα­ζι­κό και συ­νε­πές εθε­λο­ντι­κό κί­νη­μα υπο­δο­χής, πα­ρο­χής υπη­ρε­σιών αρω­γής και πρό­νοιας των προ­σφύ­γων έχει απο­τρέ­ψει μια πολύ πιο οξεία προ­σφυ­γι­κή κρίση στην Ελ­λά­δα. Ση­μα­ντι­κές μη κυ­βερ­νη­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις και η Ύπατη Αρ­μο­στεία του ΟΗΕ προ­σφέ­ρουν ποι­κί­λες και συ­νε­χείς υπη­ρε­σί­ες αρω­γής στους πρό­σφυ­γες, ενώ η τε­λευ­ταία έχει ξε­κι­νή­σει ένα εκτε­τα­μέ­νο πρό­γραμ­μα εξεύ­ρε­σης χώρων στέ­γα­σης σε δια­με­ρί­σμα­τα και ξε­νο­δο­χεία για τους πρό­σφυ­γες. Πα­ράλ­λη­λα, η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση έχει κα­τα­σκευά­σει δε­κά­δες χώ­ρους φι­λο­ξε­νί­ας για τη δια­μο­νή και την πα­ρο­χή υπη­ρε­σιών αρω­γής και πρό­νοιας (σί­τι­ση, ια­τρι­κές υπη­ρε­σί­ες, εκ­παί­δευ­ση κ.λπ.), ωστό­σο υπάρ­χουν ποι­κί­λες σο­βα­ρές ελ­λεί­ψεις σε διά­φο­ρους χώ­ρους που κα­θι­στούν μη αξιο­πρε­πή τη δια­βί­ω­ση των προ­σφύ­γων σε αυ­τούς. Η Υπη­ρε­σία Ασύ­λου σε συ­νερ­γα­σία με άλ­λους φο­ρείς έχει ξε­κι­νή­σει ένα πρό­γραμ­μα προ­κα­τα­γρα­φής των προ­σφύ­γων στους χώ­ρους φι­λο­ξε­νί­ας και αλλού, με σκοπό να κα­λύ­ψει τις ανά­γκες πρό­σβα­σης στη δια­δι­κα­σία διε­θνούς προ­στα­σί­ας για δε­κά­δες χι­λιά­δες πρό­σφυ­γες.

Τρα­γι­κή, τέλος, είναι η κα­τά­στα­ση των προ­σφύ­γων στα νησιά του ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου: μα­ζι­κές και αδιά­κρι­τες κρα­τή­σεις ακόμα και ευά­λω­των ομά­δων στα λε­γό­με­να κέ­ντρα κα­τα­γρα­φής που με­τα­βλή­θη­καν σε μια νύχτα (στις 20 Μαρ­τί­ου) σε κέ­ντρα μα­ζι­κής κρά­τη­σης, πα­ρα­βί­α­ση των δι­καιω­μά­των των προ­σφύ­γων για άρση της κρά­τη­σής τους, επα­νει­λημ­μέ­νες εξε­γέρ­σεις προ­σφύ­γων που επι­πλέ­ον έχουν προ­κα­λέ­σει σω­ρεία ζη­μιών στα κέ­ντρα κα­τα­γρα­φής, συ­μπλο­κές με­τα­ξύ εθνο­τι­κών ομά­δων προ­σφύ­γων και πολ­λοί τραυ­μα­τι­σμοί, τε­ρά­στιες κα­θυ­στε­ρή­σεις στην πρό­ο­δο των αι­τη­μά­των διε­θνούς προ­στα­σί­ας των προ­σφύ­γων. Μά­λι­στα η κυ­βέρ­νη­ση, δια­πι­στώ­νο­ντας ότι οι τρέ­χου­σες Επι­τρο­πές Προ­σφυ­γών κά­νουν δεκτά τα αι­τή­μα­τα διε­θνούς προ­στα­σί­ας για εξέ­τα­σή τους στην Ελ­λά­δα και με το πρό­σχη­μα της ανε­ξαρ­τη­σί­ας των Επι­τρο­πών Προ­σφυ­γών, αφαί­ρε­σε την αρ­μο­διό­τη­τα από τις τρέ­χου­σες Επι­τρο­πές Προ­σφυ­γών και με εσπευ­σμέ­νη ει­σα­γω­γή στη Βουλή και ψή­φι­ση τρο­πο­λο­γί­ας την ανέ­θε­σε σε νέες, υπό άμεση ίδρυ­ση Επι­τρο­πές Προ­σφυ­γών με δύο διοι­κη­τι­κούς δι­κα­στές και ένα πρό­σω­πο υπο­δει­κνυό­με­νο από την Ύπατη Αρ­μο­στεία του ΟΗΕ για τους Πρό­σφυ­γες. Θε­ω­ρη­τι­κά η ανε­ξαρ­τη­σία των δι­κα­στών και η εγκυ­ρό­τη­τα των προ­σώ­πων από την Ύπατη Αρ­μο­στεία θα μπο­ρού­σαν να είναι ικα­νο­ποι­η­τι­κές. Ωστό­σο, η συ­γκυ­ρία προ­ώ­θη­σης αυτής της ρύθ­μι­σης υπο­δη­λώ­νει τη στάση της κυ­βέρ­νη­σης να εφαρ­μο­στούν οι μα­ζι­κές απε­λά­σεις προ­σφύ­γων ακόμα και αν κα­ταρ­ρα­κω­θεί πλή­ρως η Σύμ­βα­ση της Γε­νεύ­ης. Οι νέες Επι­τρο­πές Προ­σφυ­γών θα πρέ­πει να υπε­ρα­σπι­στούν τη διε­θνή και ενω­σια­κή νο­μι­μό­τη­τα που επι­χει­ρεί πο­νη­ρά να πα­ρα­κάμ­ψει η κυ­βέρ­νη­ση.

Είναι σαφές ότι οι σο­βα­ρές ελ­λεί­ψεις που υπο­κρύ­πτουν απρο­θυ­μία ή/και ανι­κα­νό­τη­τα στην αντι­με­τώ­πι­ση του προ­σφυ­γι­κού ζη­τή­μα­τος από την ΕΕ και την Ελ­λά­δα έχουν ως πρώτα θύ­μα­τα τους πρό­σφυ­γες. Με τη συμ­φω­νία ΕΕ - Τουρ­κί­ας να είναι ου­σια­στι­κά «στον αέρα» λόγω της απο­τυ­χί­ας επί­τευ­ξης των πε­ρισ­σό­τε­ρων στό­χων της και με τους Ευ­ρω­παί­ους απρό­θυ­μους να ανα­λά­βουν τις ευ­θύ­νες από­δο­σης διε­θνούς προ­στα­σί­ας στους πρό­σφυ­γες, οι πρό­σφυ­γες θα συ­νε­χί­σουν, εν­δε­χο­μέ­νως με εντει­νό­με­νους ρυθ­μούς, να απο­τε­λούν τα θύ­μα­τα μιας αέ­ναης άρ­νη­σης της ΕΕ να τους αντι­με­τω­πί­σει ως αν­θρώ­πους με ανά­γκες διε­θνούς προ­στα­σί­ας και όχι ως «πα­ρεί­σα­κτους» ξέ­νους που δήθεν απει­λούν την όποια ευ­η­με­ρία δια­φό­ρων με­ρί­δων των ευ­ρω­παϊ­κών κοι­νω­νιών.

*δι­κη­γό­ρος, ει­δι­κευ­μέ­νος στο προ­σφυ­γι­κό δί­καιο.

πηγη: rproject.gr

ΤΑ ΛΑΪΚΑ ΣΤΡΩΜΑΤΑ ΑΠΟΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΤΗΝ Ε.Ε. ΤΗΣ ΦΤΩΧΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ  

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΥΨΩΣΕΙ ΤΟΛΜΗΡΑ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΥ... LEXIT, ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ Ε.Ε. ΑΠΟ ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΘΕΣΕΙΣ  

Του ΑΡΗ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ  

Πολιτικό σεισμό και οικονομικό τσουνάμι πλανητικών διαστάσεων προκάλεσε η επιλογή του βρετανικού λαού υπέρ της αποδέσμευσης από την Ε.Ε. Σύμφωνα με τα τελικά αποτελέσματα, που διέψευσαν για μία ακόμη φορά τις δημοσκοπήσεις, το Brexit επικράτησε με 51,9% έναντι 48,1%. Η προσέλευση στις κάλπες έφτασε το 72,1%, ποσοστό ρεκόρ για τα δεδομένα των τελευταίων 24 χρόνων.

Πρώτο θύμα του δημοψηφίσματος υπήρξε ο Συντηρητικός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον, ο οποίος παραιτήθηκε υπό το βάρος της αποτυχίας του (το 58% των ψηφοφόρων του κόμματός του τοποθετήθηκε υπέρ του Brexit). Υπό πίεση βρίσκεται και ο ηγέτης των Εργατικών, Τζέρεμι Κόρμπιν, ο οποίος, αν και είχε τοποθετηθεί εναντίον της ένταξης της Βρετανίας στην Ε.Ε. από τα αριστερά, τη δεκαετία του 1970, υποχρεώθηκε από το κατεστημένο του κόμματός του και της χώρας του να κάνει καμπάνια, με κρύα καρδιά, υπέρ του Remain.

Παρότι στα μέσα ενημέρωσης του κατεστημένου το δημοψήφισμα εμφανίστηκε ως “εμφύλιος πόλεμος” στο εσωτερικό της Δεξιάς και της βρετανικής ολιγαρχίας, παραμένει γεγονός ότι η μεγάλη πλειοψηφία των εργατικών στρωμάτων τάχθηκε υπέρ του Brexit.

Το βρετανικό δημοψήφισμα σηματοδοτεί το τέλος της Ε.Ε. όπως την ξέραμε μέχρι χθες. Αποδεικνύεται με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση δεν είναι μια αντικειμενική “νομοτέλεια”, στην οποία οφείλει να προσαρμοστεί κανείς, αλλά ένα ταξικό, ιμπεριαλιστικό σχέδιο που μπορεί να ανατραπεί από τους λαούς που την υφίστανται. Για πρώτη φορά από την εμφάνιση της ΕΟΚ και, στη συνέχεια, της Ε.Ε. μια χώρα- μέλος αποφασίζει να αποχωρήσει, ανοίγοντας το δρόμο για να σπάσουν, στην πορεία, και άλλοι αδύναμοι κρίκοι της αλυσίδας. Η Ε.Ε. θα χάσει μια μεγάλη χώρα, που εκπροσωπεί τη δεύτερη οικονομία της, μετά τη γερμανική, μια πυρηνική δύναμη, μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ακόμη κι αν επιβιώσει της θύελλας που θα ακολουθήσει, θα πρόκειται για μια ακρωτηριασμένη, αποδυναμωμένη και εγγενώς ασταθή Ένωση, σε διαρκή κρίση και αμφισβήτηση.

Η νίκη του Brexit προκαλεί ήδη τεράστια αναταραχή στις ευρωπαϊκές και διεθνείς αγορές. Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, η βρετανική λίρα είχε πέσει κατά 11%, στο χαμηλότερο επίπεδο του 1985, ενώ ο βρετανικός, χρηματιστηριακός δείκτης FTSE σημείωνε πτώση 7,6%. Ανάλογη ήταν, όμως, η κατάσταση στην ηπειρωτική Ευρώπη, καθώς ο γερμανικός DAX έκανε βουτιά 9,5%, ενώ ο γαλλικός CAC έπεφτε 7%. Οι τραπεζικοί κολοσσοί ήταν εκείνοι που δέχονταν τις πιο τρομερές πιέσεις. Αν και πρόκειται για τις πρώτες αντιδράσεις, διαγράφεται ο κίνδυνος να αποτελέσει το Brexit τον καταλύτη για μια νέα υποτροπή της κρίσης μιας παγκόσμιας οικονομίας που, ούτως ή άλλως, βρισκόταν σε ασταθή κατάσταση. Σ'αυτό το φόντο, το ενδεχόμενο μιας βαθύτατης κρίσης της ευρωζώνης και της επαναφοράς του Grexit στην ημερήσια διάταξη, ανεξάρτητα από την ευρωδουλεία των ελληνικών ελίτ, δεν μπορεί να αποκλειστεί.

Η επικράτηση του Brexit στο δημοψήφισμα δεν σημαίνει ότι η βούληση του βρετανικού λαού θα υλοποιηθεί εύκολα ή γρήγορα. Βεβαίως η Βρετανία δεν είναι Ελλάδα και ο Μπόρις Τζόνσον (και όσοι τον στηρίζουν) δεν είναι Αλέξης Τσίπρας. Ωστόσο, το άρθρο 50 της ευρωπαϊκής συνθήκης που καθορίζει τα της αποχώρησης προβλέπει μια διαδικασία διαπραγματεύσεων με ορίζοντα τουλάχιστον δύο χρόνων, στη διάρκεια των οποίων τα πάντα μπορεί να συμβούν. Ήδη, η τιμωρητική αντίδραση των αγορών και οι απειλές για ακρωτηριασμό της Μεγάλης Βρετανίας σε “Μικρά Αγγλία”, με αποχώρηση της Βρετανίας και ένωση της Βόρειας με την ανεξάρτητη Ιρλανδία βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη.

Σε κάθε περίπτωση, η νίκη του Brexit έρχεται να ρίξει το τεράστιο βάρος της στην πλευρά των συσσωρευμένων ενδείξεων που διαμηνύουν ότι τα λαϊκά στρώματα, σε πανηπειρωτική κλίμακα, αποστρέφονται ολοένα και περισσότερο την αντιλαϊκή, απολυταρχική Ε.Ε. των πολυεθνικών και του ιμπεριαλισμού. Επιπλέον, το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος καταδεικνύει την ισχυρή βούληση των λαών για αποκατάσταση της εθνικής, λαϊκής κυριαρχίας, απέναντι σε μια ολοένα και πιο γερμανική Ευρώπη. Με τη δρομολογημένη αποχώρηση της Βρετανίας, το ειδικό βάρος της ηγεμονικής Γερμανίας στους κόλπους της Ε.Ε. εξ αντικειμένου θα αυξηθεί, κάτι που θα ενισχύσει ακόμη περισσότερο τις αντι- Ε.Ε. τάσεις.

Σ' αυτό το φόντο, η ριζοσπαστική Αριστερά σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες οφείλει να υψώσει τολμηρά τη σημαία του... Lexit, της εξόδου από την ευρωζώνη και την Ε.Ε. από τα αριστερά, από φιλολαϊκές, δημοκρατικές θέσεις. Σε αντίθετη περίπτωση, αν δηλαδή αφεθεί στην ουρά των απεχθών, για τα λαϊκά στρώματα, κοσμοπολίτικων ελίτ και κλαυθμηρίζει μαζί τους για την “ανωριμότητα” του βρετανικού λαού ή τηρήσει στάση αμήχανης ουδετερότητας, θα εκμηδενιστεί πολιτικά, παραδίδοντας αμαχητί τα εργατικά και λαϊκά στρώματα στη δημαγωγία της ξενοφοβικής, εθνικιστικής Ακροδεξιάς, τύπου Λεπέν.

Ελπίζουμε ότι το βρετανικό δημοψήφισμα θα αποτελέσει καταλύτη για θετικές διεργασίες στους κόλπους της ευρωπαϊκής, ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ήδη, ο ηγέτης του γαλλικού Αριστερού Κόμματος, Ζαν- Λικ Μελανσόν δήλωσε ότι “το Brexit δίνει μάθημα σε όλη την Ευρώπη”, ότι “είναι η ώρα για ένα Σχέδιο Β” στη Γαλλία και την Ευρώπη και ότι “οι Γάλλοι θα ψήφιζαν υπέρ της εξόδου σε ανάλογο δημοψήφισμα”. Ειδικά για την Ελλάδα, η επικράτηση του Brexit, ένα χρόνο μετά τη νικηφόρα, αλλά προδομένη μάχη του ελληνικού δημοψηφίσματος, προσφέρει σημεία στήριξης στον αγώνα όλων των ανυπότακτων, αριστερών δυνάμεων που αγωνίζονται για την έξοδο από την ευρωμνημονιακή βαρβαρότητα και την ευρωζώνη, που τη θωρακίζει.  

πηγη: iskra.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Ορισμένες φορές γεγονότα που συμπυκνώνουν βαθιές κοινωνικές δυναμικές, αναδιατάσσουν το σύνολο της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Το ηχηρό μήνυμα της λαϊκής ψήφου για αποχώρηση της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αίφνης διαμόρφωσε ένα ιδιότυπο και πολύχρωμο στρατόπεδο θρηνολογούντων: ακραίοι νεοσυντηρητικοί μα και οπαδοί της δήθεν αριστερής άποψης «μια άλλη ΕΕ είναι εφικτή», σχίζουν τα ιμάτια τους για την «οπισθοδρόμηση του προοδευτικού ευρωπαϊκού σχεδίου» και τη συνακόλουθη –κατά τον ισχυρισμό τους– «νίκη της ρατσιστικής ακροδεξιάς».

Ψευδολογούν σκόπιμα! Θα έπρεπε τουλάχιστον να κάνουν τον κόπο να σκεφτούν ότι σχεδόν πάντοτε όταν τέθηκε ερώτημα στο λαό κάθε χώρας σε σχέση με την επικύρωση ή όχι βημάτων οικοδόμησης ή συγκεκριμένων πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η απάντηση ήταν συντριπτικά αρνητική (πχ δημοψηφίσματα για Ευρωσύνταγμα σε Γαλλία και Ολλανδία, δημοψήφισμα στην Ελλάδα για προτάσεις Eurogroup για νέο μνημόνιο).

Συνεπώς, πρέπει να δούμε το αποτέλεσμα του Βρετανικού δημοψηφίσματος, με το ιδιαίτερα σημαντικό βάρος που έχει, ως μέρος μιας ευρύτερα αναπτυσσόμενης τάσης στους ευρωπαϊκούς λαούς που θεωρεί  ότι η ΕΕ και οι πολιτικές της είναι εναντίον τους και όχι υπέρ τους.

Αυτό ακριβώς το γεγονός θέτει επί τάπητος το βασικό ερώτημα: είναι προοδευτική ή αντιδραστική η πολιτική της ΕΕ και η ίδια η ΕΕ ως οικοδόμημα;
Το εάν η καταδίκη της ΕΕ στη συνείδηση και την ψήφο των λαών γίνεται με προοδευτικό ή αντιδραστικό χρώμα και το ποιες είναι οι προϋποθέσεις για αυτό, αποτελούν σπουδαία ερωτήματα, που ωστόσο πρέπει να συζητηθούν με εντελώς άλλους όρους, έξω από το στρατόπεδο των Ταλιμπάν του Μένουμε Ευρώπη και αποφασιστικά ενάντια στους πολιτικούς και ιδεολογικούς εκπροσώπους του.

Οι νεοφιλελεύθεροι θεωρούν προοδευτικό οτιδήποτε προάγει την ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου χωρίς δεσμεύσεις και των παραγόμενων προϊόντων, καθώς και την ανάπτυξη του ελεύθερου ανταγωνισμού. Ακριβώς για τον ίδιο λόγο πετούν τη σκούφια τους για οποιαδήποτε μέτρο μείωσης του εργατικού κόστους, περιστολής των εργασιακών κατακτήσεων και των κοινωνικών δαπανών, καθώς και υποβάθμισης οποιασδήποτε έννοιας δημοκρατίας και λαϊκής ή/και κρατικής κυριαρχίας σε κάθε χώρα. Δεν τους ενοχλεί λοιπόν ο κάθε Φάρατζ στη Βρετανία, αλλά κάθε κίνηση ενάντια σε αυτό το σχέδιο.

Με τον ίδιο τρόπο οι θλιβεροί «αριστεροί» εραστές της ΕΕ, θεωρούν πισωγύρισμα το BREXIT ακριβώς επειδή έχουν θρησκευτική πίστη στον «αντικειμενικά προοδευτικό» χαρακτήρα της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης» ή/και της «παγκοσμιοποίησης», στις οποίες βλέπουν μια δήθεν κατάργηση των συνόρων και όχι την ανύψωση των ταξικών κοινωνικών φραχτών ενάντια στα εργατικά και λαϊκά στρώματα.

Την επόμενη κιόλας του σεισμού του BREXIT, φανατικοί πολέμιοί του όπως η εφημερίδα Γκάρντιαν έκανε λόγο για «εξέγερση της εργατικής τάξης». Και είναι ακριβώς έτσι. Σε μια από τις βασικές κοιτίδες του νεοφιλελευθερισμού μια θυμωμένη εργατική τάξη, απειλούμενη από την εργασιακή ανασφάλεια, τη χειροτέρευση των συνθηκών ζωής στις μεγαλουπόλεις και την υποβάθμιση των δημόσιων κοινωνικών υπηρεσιών, στρέφει την πλάτη όχι μόνο στην κινδυνολογία της κυβέρνησης των Συντηρητικών, αλλά και στους Εργατικούς που έτρεξαν να μπαζώσουν «από τα αριστερά» το στρατόπεδο της παραμονής στην ΕΕ.

Οι περί τον Κάμερον έπαιξαν με διαχειριστική αλαζονεία και διαπραγματευτικά με το ζήτημα της σχέσης της Βρετανίας με την ΕΕ.

Τώρα διαπιστώνουν με τρόμο ότι η καταστροφολογία έναντι της προοπτικής ενός BREXIT, βασισμένη κυρίως στο επιχείρημα του κινδύνου καθήλωσης της οικονομικής ανάπτυξης δεν αποδίδει, ακριβώς επειδή εκατομμύρια εργαζομένων και φτωχών στη Βρετανία, σε αντίθεση με την κοσμοπολίτικη αστική τάξη και κάποια μεσαία στρώματα, θεωρούν ότι αυτή η ανάπτυξη, έτσι και αλλιώς, δεν τους περιέχει.

Κοντολογίς, ο βρεγμένος, βροχή δε φοβάται…

Αυτή είναι η θεμελιακή βάση τόσο της αποδοκιμασίας και καταδίκης του στρατοπέδου παραμονής, όσο και της δυναμικής του ΒRΕΧΙΤ.

Η εικόνα ότι το ρεύμα υπέρ του ΒRΕΧΙΤ τροφοδοτήθηκε αποκλειστικά ή κυρίαρχα από ξενοφοβικά αισθήματα κατά της μετανάστευσης, είναι  παραπλανητική. Ακόμη και στο βαθμό που αυτός ο παράγοντας διαπιστώνεται ως σημαντικός χάρη και στις προσπάθειες των ακροδεξιών και εθνικιστών, δεν μπορεί να θεωρηθεί ανεξάρτητος από την όξυνση του κοινωνικού ζητήματος και τον αντιδραστικό ρόλο που έχει παίξει η ΕΕ με τις αντεργατικές πολιτικές της και την αντιδημοκρατική της φυσιογνωμία.

Το γεγονός ότι ένα σημαντικό τμήμα των εργαζομένων συσχετίζει την εργασιακή και κοινωνική του ανασφάλεια με τον «ξένο» εργάτη, συνδέεται, ακριβώς, με την ηγεμονία της κυρίαρχης «ευρωπαϊκής» αστικής ιδεολογίας κοινωνικού δαρβινισμού. Αυτή άλλωστε αποτελεί την ευρύτερη βάση της διαμόρφωσης του ακροδεξιού ρεύματος σε όλη την ΕΕ. Το να φορτώνονται οι ευθύνες στον «άλλο» που είναι «δίπλα» και όχι στον «πάνω» που «είναι δικός μας», είναι μια σταθερή συντεταγμένη της συντηρητικής της τάξης πραγμάτων στάσης που αναπτύσσει η κεφαλαιοκρατική εξουσία σε κάθε χώρα. Ας μείνουν στην άκρη λοιπόν οι υποκρισίες…

Το τσουνάμι του BREXIT είχε και άλλους ισχυρούς τροφοδότες: Εξέφρασε μια διάθεση αποδοκιμασίας των δυνάμεων του πολιτικού κατεστημένου και των εκάστοτε διαχειριστών. Πρόκειται για ένα διεθνές αναπτυσσόμενο φαινόμενο ετερόκλητης κατεύθυνσης, αλλά με κοινό παρονομαστή την αποτυχία της σημερινής μορφής κοινωνικής και πολιτικής ενσωμάτωσης των λαϊκών μαζών στα σύγχρονα πολιτικά συστήματα των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών. Αλλού ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Podemos, αλλού ο Τραμπ και η Λεπέν, ωστόσο παντού τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας εισπράττουν τη συστημική αποτυχία και τον κοινωνικό θυμό.

Το γεγονός ότι το οικονομικό κατεστημένο δεν είναι εξίσου στο στόχαστρο, σχετίζεται, ασφαλώς, τόσο με την αίσθηση της ανυπαρξίας εναλλακτικής οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου μοντέλου, όσο και με την αποψίλωση του πολιτικού λόγου από ταξικούς καθορισμούς, με τεράστια ευθύνη σε αυτό και της κάθε είδους συστημικής αριστεράς.

Διεκδίκηση ανατροπής της αστικής ηγεμονίας

Το αστικό νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο (και όχι μόνο η ακροδεξιά), δήλωσε παρόν όχι μόνο στο στρατόπεδο της παραμονής στην ΕΕ που ήταν η κυρίαρχη γραμμή του κεφαλαίου, αλλά και στο στρατόπεδο του BREXIT, έχοντας μάλιστα ηγεμονία σε αυτό. Ο διχασμός μέσα στο Συντηρητικό κόμμα αντανακλά αφενός συμπτώματα κρίσης της αστικής στρατηγικής, αφετέρου δε  προσπάθεια ενσωμάτωσης του εκλογικού σώματος που αποτελεί τυπική ανάγκη της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Οπωσδήποτε υπάρχει ένα παρελθόν που πρέπει να ληφθεί υπόψιν: Η ΕΕ είχε πάντα ένα διττό ρόλο.

Από τη μια, αποτελούσε τη συνασπισμένη δύναμη του ευρωπαϊκού κεφαλαίου έναντι των εργατικών τάξεων στην Ευρώπη αλλά και στον ανταγωνισμό με τα άλλα καπιταλιστικά κέντρα.

Από την άλλη, ήταν ο αναγκαίος συλλογικός εταίρος των ΗΠΑ στην ευρύτερη Ευρασία.

Σε αυτή την αντιθετική συνύπαρξη και ανταγωνιστική αλληλεξάρτηση, ο ρόλος της Βρετανίας ήταν πάντα ενδιάμεσος και κυρίως ακουμπούσε στη δεύτερη πλευρά. Οι ΗΠΑ από τη μεριά τους, πάντα ήθελαν μια Βρετανία «δικό τους χέρι», αλλά μέσα στην ΕΕ, ως σημαντικό παράγοντα επηρεασμού των πολιτικών της.

Σήμερα, σε εποχή μεγάλων τριγμών και ανασφάλειας, στο φόντο της καπιταλιστικής κρίσης και της οικονομικής καχεξίας, οι πολιτικές αβεβαιότητες και αντιπαραθέσεις φουντώνουν, ενώ θα δοκιμαστούν (όχι σε συνθήκες ηρεμίας) νέες εναλλακτικές και ισορροπίες.

Ο Βρετανικός καπιταλισμός, ιστορικά εξαιρετικά διεθνοποιημένος, μπροστά στην εικόνα μιας ΕΕ που σαπίζει, είναι λογικό να αναζητά και άλλους δρόμους, ενώ και οι ΗΠΑ δεν μπορούν να θεωρούν ακίνητα τα πράγματα στη Γηραιά ήπειρο και αυτό αντανακλάται στις αντίθετες τοποθετήσεις Ομπάμα και Τράμπ σε σχέση με το BREXIT.
Το ερώτημα επομένως, δεν είναι γιατί υπάρχουν τμήματα του κεφαλαίου, τα οποία ως αποτέλεσμα της βαθιάς πολιτικής κρίσης του οικοδομήματός του, πλαισίωσαν και τις δύο πλευρές του διλήμματος «έξοδος ή παραμονή» στην περίπτωση του ΒREXIT. Αντίθετα, το βασικό ζητούμενο είναι, οι δυνάμεις της εργατικής πολιτικής να πάρουν θέση χωρίς μασημένα λόγια υπέρ ενός δρόμου ρήξης και αποδέσμευσης κάθε χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, με σκοπό τη διάλυση και καταστροφή της.

Η συσπείρωση δυνάμεων για αριστερή έξοδο (LEXIT) στη Βρετανία, που έδωσε τη μάχη από αριστερή, εργατική και διεθνιστική σκοπιά, ήταν μεγάλο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση. Αντίθετα, η στάση των Εργατικών υπέρ της παραμονής, δίπλα στον Κάμερον, άφηνε έκθετο τον  εργατικό κόσμο και βορά στην ακροδεξιά. Οι δυνάμεις του LEXIT με τη θαρραλέα στάση τους, παρά το μικρό τους μέγεθος, έδειξαν έναν άλλο δρόμο και έσωσαν τη τιμή συνολικά της Αριστεράς και της εργατικής πολιτικής.

Σε εποχές μεγάλης κοινωνικής αναστάτωσης, ας μη ξεχνάμε: Από τη Βρετανία ως τη Γαλλία και από την Αυστρία ως την Ελλάδα, η χροιά της φωνής των εργατικών στρωμάτων, το χρώμα της κίνησής τους, μπορεί να μη μας αρέσουν ή/και να είναι προβληματικά. Αν όμως η Αριστερά, εμμένοντας σε μια ελιτίστικη και συστημική στάση, δεν ακούσει αυτή τη φωνή και δεν επανασυνδεθεί με τον κόσμο της φτώχειας και της ακραίας σύγχρονης εκμετάλλευσης, δεν μπορεί να έχει μέλλον.

Δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ

Γράφει ο Ν.Ξ.

Στον απόηχο της ήττας των φιλο-ΕΕ δυνάμεων στο δημοψήφισμα της Βρετανίας, οι πρώτες αντιδράσεις από το χώρο της ΛΑΕ δεν δείχνουν να λαμβάνουν ιδιαίτερα υπόψη τους τις εξελίξεις.

«Έξοδος από την Ευρωζώνη», εξακολουθεί να είναι η μόνιμη επωδός. -Τί ‘χες Γιάννη, -Τί ‘χα πάντα…

Αυτό που έπρεπε να λέγεται καθαρά, σε προηγούμενη βέβαια φάση, είναι σήμερα εξαιρετικά αναιμικό και ανεπαρκές.

Η τελευταία παράγραφος της ανακοίνωσης του γραφείου τύπου της Λαϊκής Ενότητας, αναφέρει:

«Αυτή  την  ώρα γίνεται ακόμα πιο επιτακτική για  την Ελλάδα η έξοδος από την Ευρωζώνη, σε  σύγκρουση με  τη νεοφιλελεύθερη  ΕΕ, στη βάση ενός  ριζοσπαστικού,  αντιμνημονιακού προγράμματος παραγωγικής  ανασυγκρότησης  και μετασχηματισμού, με δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία, δικαιοσύνη και σεβασμό  στο περιβάλλον.»

Η Βρετανία βέβαια, δεν μετείχε στην Ευρωζώνη, από το έκτρωμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ψήφισε να αποχωρήσει. Τα μισόλογα («σε σύγκρουση με τη νεοφιλελεύθερη ΕΕ») εξακολουθούν, παρά την εκκωφαντική διάψευση των βαυκαλισμών που από κοινού καλλιεργήθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ  περί ‘’άλλης ΕΕ’’, μη νεοφιλελεύθερης κλπ. Η καπιταλιστική κρίση δεν διαβάζεται σωστά.

Αντίστοιχα, το ακροτελεύτιο επίσης σημείο, συνέντευξης του μέλους της ΠΓ της ΛΑΕ Γ. Τόλιου στο art tv, αναφέρει:

«Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος κάνει ιδιαίτερα επίκαιρη την πρόταση της «Λαϊκής Ενότητας» για αποδέσμευση από το ευρωσύστημα και μετάβαση στο εθνικό νόμισμα ως αφετηρία προοδευτικής-φιλολαϊκής εξόδου από την κρίση, με κατάργηση της λιτότητας, αναστολή πληρωμών χρέους και βαθιά διαγραφή του, εθνικοποίηση τραπεζών, εφαρμογή σχεδίου παραγωγικής και οικολογικής ανασυγκρότησης και δραστική μείωση της ανεργίας. Όλα αυτά προϋποθέτουν την ανάπτυξη ισχυρού κινήματος αντίστασης και ανατροπής των Μνημονίων και τη δημιουργία κυβέρνησης αριστερών-αντιμνημονιακών δυνάμεων.»

Η έξοδος λοιπόν από την Ευρωζώνη είναι το επιμύθιον του ηχηρού BREXIT. Μέσα από τις θολές περίτεχνες διατυπώσεις που γνωρίσαμε στο παρελθόν, αυτή ταυτίζεται με –ή αποτελεί αφετηρία για- την ακαθόριστη ‘’αποδέσμευση από το ευρωσύστημα’’. Γλωσσολόγοι μετωπιστές θα αναλάβουν να εξηγήσουν αν το πρώτο συνθετικό της  λέξης ευρωσύστημα παραπέμπει στο νόμισμα ή στους υπόλοιπους μηχανισμούς της  ΕΕ.

Παράλληλα, προσκόλληση στη λογική της κυβέρνησης της αριστεράς που, ακόμα και σύμφωνα με επιφανή στελέχη της ΛΑΕ έχει χρεοκοπήσει και καλό είναι ούτε καν σαν όρος λεκτικά να αναφέρεται.

Γενικότερη παρατήρηση: Ηχεί παράταιρο να μιλούν εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις σαν κυβέρνηση σε αναμονή.

Κλείνουμε με εύγλωττα αποσπάσματα από άρθρο του Ν. Γαλάνη (ολόκληρο εδώ: Μπορεί η ΛΑΕ να κάνει την έκπληξη; -οι υπογραμμίσεις δικές μας):
………………………………………………………………………………………………………………………………………..

«Οι δυνατότητες της ΛΑΕ αναδεικνύονται από την προσφυγή και επαφή της με τον κόσμο. Βρίσκονται στις μεγάλες δεξαμενές μαζών που «κρύβονται» από τις δημοσκοπήσεις.

Πρώτη μεγάλη και αυξανόμενη δεξαμενή είναι ο κόσμος που πλέον ενοχοποιεί την ευρωζώνη και την ΕΕ γι’ αυτά που του συμβαίνουν. Βλέποντας την παρακμή και την παραλυσία της ΕΕ, αναγνωρίζοντας ότι το πραγματικό πολιτικό όριο στο ιουλιανό δημοψήφισμα του 2015 ήταν το ευρώ και οι Μένουμε Ευρώπη, και αντιλαμβανόμενος ότι τα γεγονότα στη Γαλλία και οι άγριες επιθέσεις ενάντια στους εργαζόμενους και τα μικρομεσαία στρώματα αποτελούν σχέδιο που εκπορεύεται και επιβάλλεται από τους θεσμούς της ευρωζώνης [και όχι της ΕΕ, του κεφάλαιου και των αστικών τάξεων;], ολοένα και περισσότερο σπάει από μόνος του το φόβο και σχηματίζει το στρατόπεδο του ΟΧΙ στην ευρωζώνη. Αυτός ο κόσμος νιώθει ότι είναι πολιτικά ορφανός. Ότι δεν υπάρχει μια αξιόπιστη πολιτική δύναμη που να τον εκφράζει και να της δείξει εμπιστοσύνη. Ποσοστιαία αναδεικνύεται στο 40% της εκλογικής δύναμης. Θα λέγαμε –με όρους και προϋποθέσεις και χωρίς υπερβολή– ότι ένα πολιτικό μέτωπο του ΟΧΙ [ΟΧΙ σε τι; Στα μνημόνια; Στην ευρωζώνη; Στο περσινό δημοψήφισμα; Στην ιμπεριαλιστική ΕΕ;] θα διεκδικούσε την πρώτη θέση στις εκλογές.

Όλες αυτές οι μάζες είναι η μεγάλη βάση απεύθυνσης της ΛΑΕ. Γιατί αυτές οι μάζες είναι το «υποκείμενο» της ανατροπής. Είναι οι μάζες που δεν θέλουν ίσως να ακούσουν ή να ακολουθήσουν τη σημερινή αριστερά, αλλά θα ακολουθήσουν όποιον τους πείσει ότι είναι αξιόπιστος, ότι έχει τη δύναμη και το πρόγραμμα για να ανατραπεί αυτό που φτιάχνεται επί έξι συνεχή χρόνια. Αυτές οι κοινωνικές δυνάμεις σήμερα είναι πολιτικά «ορφανές», δεν εμπιστεύονται κανέναν, έχουν χαμηλό φρόνημα, αλλά πολύ μεγάλο θυμό. Όταν ο θυμός τους ξεπεράσει το φόβο τους, όταν η πίστη τους ξεπεράσει την πρόσφατη «ήττα» των ελπίδων τους, τότε θα είναι επικίνδυνες για το σύστημα.

Πρώτος όρος είναι η διαρκής και σαφής ανάδειξη της ταυτότητας της ΛΑΕ, που θα προσεγγίσει τον κόσμο που αμφισβητεί την ευρωζώνη, που καταλαβαίνει πλέον –έστω και ενστικτώδικα– ότι η λύση βρίσκεται στην έξοδο από αυτήν. Η ΛΑΕ πρέπει να προετοιμάσει τον κόσμο γι’ αυτή τη σύγκρουση, να πρωταγωνιστήσει στην οικοδόμηση ενός μεγάλου πολιτικού κινήματος ενάντια στην ευρωζώνη. Ενός κινήματος που θα συνδυάζει τα ζητήματα της ανάκτησης της λαϊκής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας με τον αγώνα απεξάρτησης από την ευρωζώνη. Γιατί η διαρκής συρρίκνωση της λαϊκής κυριαρχίας που πραγματοποιείται με παρεμβάσεις και εκβιασμούς των δανειστών εξυπηρετεί και διαμορφώνει ένα συσχετισμό υπέρ των δυνάμεων του κεφάλαιου και κατά των εργαζόμενων. Υπηρετεί την οικοδόμηση μιας μνημονιακής κοινωνίας και την προληπτική-θεσμική ανάσχεση του λαϊκού κινήματος. Η ΛΑΕ οφείλει να στήσει μια μόνιμη λαϊκή πανελλαδική καμπάνια για τη λαϊκή και εθνική κυριαρχία και την έξοδο από την ευρωζώνη σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χώρο δουλειάς και σπουδών, να προσπαθήσει να εκφράσει πολιτικά το ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ των πληττόμενων μαζών.

Δεύτερος όρος είναι το επίμονο, χωρίς αποκλεισμούς προσκλητήριο σε όλες τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, μικρές και μεγάλες, που συμφωνούν στα κεντρικά αιχμηρά σημεία του προγράμματος. Αιχμηρό πρόγραμμα, πλατιά μαζική απεύθυνση για να δημιουργηθεί το ρεύμα που θα σαρώσει κυβέρνηση – μνημονιακό καθεστώς – ευρωζώνη. Δεν εγκλωβιζόμαστε σε ένα αριστερό μέτωπο, ενωνόμαστε και δεν υποχωρούμε για κανέναν σε ένα αιχμηρό, αποτελεσματικό και νικηφόρο πρόγραμμα. Δεν συμμετέχουμε στους γνωστούς, άγονους, άστοχους και περιθωριακούς διαχωρισμούς του «αριστερού παρελθόντος». Μας συγκινεί περισσότερο η ΕΑΜική παράδοση του μετώπου και της νικηφόρας πάλης του ελληνικού λαού…»

………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Πέρα από την παρατήρηση ότι η εποποιία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (για να τα λέμε όλα…) γράφτηκε από τους αγώνες του ίδιου του λαού και όχι από «αξιόπιστους» που κέρδισαν την εμπιστοσύνη του για να τον κυβερνήσουν, το άρθρο και γενικότερα η ΛΑΕ κανοναρχεί απ’ το πρωί ως το βράδυ την έξοδο από την Ευρωζώνη σαν τη λυδία λίθο που, για να κλείσει το μάτι και στους άλλους, θα ανοίξει το δρόμο και θα αποτελέσει αφετηρία για γενικότερες ρήξεις εάν και εφόσον κλπ.

Κάποιο πρόβλημα υπάρχει όμως, αν μετά το BREXIT αναμασά κανείς ακριβώς τη γραμμή που –ακόμη και εκλογικά- ηττήθηκε πολιτικά σε προηγούμενη φάση. Κάποιο σοβαρό πρόβλημα μετάφρασης: Μετά το ηχηρό ΒΡΕΧΙΤ, το να επιμένεις σε όσα έλεγες προηγούμενα περί απλής εξόδου από την ευρωζώνη, σημαίνει ότι μεταφράζεις το ΒΡΕΧΙΤ σε GREMAIN…

Δεν είναι η Ελλάδα απλώς «προτεκτοράτο της ευρωζώνης» από την οποία οφείλουμε (επιτέλους…) να αποχωρήσουμε, «απειθαρχώντας» και «σε σύγκρουση με τη νεοφιλελεύθερη ΕΕ». Χρειάζεται μέτωπο, απαραίτητη η μετωπική πολιτική, εξίσου απαραίτητες οι καθαρές κουβέντες.

Δυστυχώς διαχρονικά, καταγράφεται ιστορική ανεπάρκεια και ευθύνη της αριστεράς που, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, δεν παίρνει καμιά πρωτοβουλία για αποδέσμευση από το «λάκκο των λεόντων» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δεν είναι άμοιρη ευθυνών η ευρωλαγνεία που επί χρόνια καλλιέργησε ένα τμήμα της αριστεράς στην Ελλάδα.

Με άλλον τρόπο, η μετάθεση του στόχου της εξόδου από την ΕΕ στη λαϊκή εξουσία δρα παραλυτικά στην αναγκαιότητα που αναδεικνύεται σήμερα.

Αφήνεται έτσι και εδώ το πεδίο στην ακροδεξιά να δημαγωγεί πάνω στην λαϊκή – εργατική διαμαρτυρία και την αντίθεση στο βάρβαρο σφαγείο κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων από την ΕΕ. Στην Ελλάδα ιδιαίτερα, αυτές τις αυταπάτες, που δυστυχώς αναπαράγονται, πληρώνει το κίνημα και η αριστερά.

Και κάτι τελευταίο: Έχει επικρατήσει λανθασμένα η άποψη, ότι ο «σεχταρισμός» έχει κατ’ ανάγκη αριστερίστικο πρόσημο. Δεν είναι πάντα έτσι. Ας μην ξεχνάμε, ότι ένας από τους μεγαλύτερους σεχταριστές διαχρονικά ήταν ο ακραιφνής ευρωπαϊστής Λ. Κύρκος –άσχετα αν τελικά ‘’δικαιώθηκε’’ η πολιτική του.

πηγη: pandiera.gr