Του Βασίλη Αγγελόπουλου
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Εξαιρετικά περιορισμένη είναι η βοήθεια που έχουν προσφέρει ως τώρα οι 485 δικηγόροι και λογιστές που έχουν ενταχθεί στη διαδικασία της απονομής των συντάξεων, με αποτέλεσμα οι εκκρεμότητες να παραμένουν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στο τετράμηνο που οι επαγγελματίες του ιδιωτικού τομέα συμμετέχουν ενεργά στη συνολική προσπάθεια που καταβάλλεται έχουν εκδοθεί λιγότερα από 50 προσχέδια συνταξιοδοτικών αποφάσεων. Ακόμα χειρότερα, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες της «Ν», η συντριπτική πλειονότητα εξ αυτών, δηλαδή τα 38, είχαν λάθη.

Επίσης, το ίδιο χρονικό διάστημα ανέρχονται σε μόλις 380 οι συνταξιοδοτικοί φάκελοι που έχουν αναλάβει να διεκπεραιώσουν οι δικηγόροι και οι λογιστές.

Η ΠΟΣΕ

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων (ΠΟΣΕ) του ΕΦΚΑ έδωσε με τη σειρά της στη δημοσιότητα στοιχεία που δείχνουν το μέγεθος του προβλήματος.

Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι για το τρίμηνο Νοέμβριος 2021-Ιανουάριος 2022 έχουν εκδοθεί από τους υπαλλήλους του ΕΦΚΑ 105.000κύριες και επικουρικές συντάξεις (οριστικές και προσωρινές). Μάλιστα, η ποσόστωση των απονομών είναι μία προσωρινή για κάθε πέντε περίπου οριστικές συντάξεις.

Για παράδειγμα, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή της η «Ν», μόνο τον Νοέμβριο του 2021 εκδόθηκαν από τους υπαλλήλους του ΕΦΚΑ 25.000 οριστικές συνταξιοδοτικές αποφάσεις και 4.900 προσωρινές.

Τα λάθη που έχουν εντοπιστεί στους φακέλους που έχουν αναλάβει και έχουν διεκπεραιώσει έως τώρα οι δικηγόροι και οι λο-γιστές έχουν ως αποτέλεσμα να καθυστερεί ακόμα περισσότερο η διαδικασία μείωσης των εκκρεμοτήτων που υπάρχουν (83.000 ληξιπρόθεσμες και 33.000 αιτήσεις εντός τριμήνου, σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του συστήματος Άτλας). Άλλωστε, για να διορθωθούν τα όποια λάθη, καλούνται οι υπάλληλοι του ΕΦΚΑ να κάνουν τον απαραίτητο επανέ-
λεγχο. Μόνο έτσι θα περιοριστεί το ενδεχόμενο να χορηγηθεί λάθος ποσό σύνταξης σε ασφαλισμένους- υποψήφιους συνταξιούχους. Σε μια τέτοια περίπτωση, εάν το ποσό είναι χαμηλότερο από αυτό που θα έπρεπε, είναι πιθανό ο δικαιούχος να κινηθεί νομικά σε βάρος του Φορέα.

Στο ενδεχόμενο όμως που η τελική σύνταξη είναι υψηλότερη από την ορθή, τότε ο ΕΦΚΑ θα πρέπει να αναζητήσει το επιπλέον ποσό για να επιστραφεί στο Ταμείο και μάλιστα με τον ανάλογο τόκο.

Είναι προφανές ότι σε μια τέτοια περίπτωση, ο μόνος που δεν ευθύνεται είναι ο τελικός δικαιούχος - συνταξιούχος, που θα υποστεί όμως και την ανάλογη επιβάρυνση.

Τις πιο απλές υποθέσεις

Όλα αυτά, ενώ οι πιστοποιημένοι δικηγόροι και λογιστές έχουν αναλάβει, εκ του νόμου, μόνο τις πιο απλές συνταξιοδοτικές υπο-
θέσεις, για να διεκπεραιώσουν.

Έτσι εξηγείται, μάλλον, γιατί ακόμα δεν έχει καταστεί εφικτό από τον ΕΦΚΑ να τελειώσουν οι εκκρεμότητες για απονομή συντάξε-
ων που χρονολογούνται πριν από το 2019.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, υπάρχουν ακόμα περίπου 4.000 τέτοιες «δύσκολες» υποθέσεις που δεν έχουν ολο-
κληρωθεί, με τις 1.000 εξ αυτών να εκκρεμούν τουλάχιστον μια τετραετία, αφού η αίτηση απονομής σύνταξης έχει υποβληθεί πριν από το 2018.

Όλα αυτά, ενώ η δέσμευση που είχε δοθεί προς τους θεσμούς είναι ότι με αυτές τις «παλιές» συνταξιοδοτικές υποθέσεις θα είχε ξεμπερδέψει ο ΕΦΚΑ το αργότερο μέχρι τα τέλη του Φεβρουαρίου.

πηγη: naftemporiki.gr

Ανακοίνωση της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ

1. Δεν ήταν δυνατόν να προκαλέσει καμιά έκπληξη η στάση του συνόλου του ΣΥΡΙΖΑ (όλες οι τάσεις είναι σύμφωνες χωρίς την ελάχιστη διαφοροποίηση) σε σχέση με τον πόλεμο στην Ουκρανία και τη ρωσική στρατιωτική εισβολή του Πούτιν. Δεν προκαλεί παρά πικρά χαμόγελα για την διαμαρτυρία των μελών του ΣΥΡΙΖΑ μόνο στην Ρωσική πρεσβεία γιατί σε αυτά τα κόμματα εξουσίας δεν επιτρέπονται (και δεν επιτρέπουν τα ίδια, γιατί αλλιώς δεν θα είναι κόμματα εξουσίας, αλλά κόμματα ανατροπής) οι ίσες αποστάσεις, αλλά οι καθαρές επιλογές.
Η επιλογή έγινε εδώ και αρκετά χρόνια και αφορούσε την πρόσδεσή του στον  αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, με τον φερετζέ του ΝΑΤΟ.  Πρόσδεση που έγινε ποικιλοτρόπως, που πέρασε από εξετάσεις, που την ζήλεψε ακόμα και η κατεξοχήν ευρωατλαντική ΝΔ. Στον καιρό των μνημονίων πρόβαλε τον μύθο του καλού και πιο ανεκτικού (αμερικάνικου) ΔΝΤ, σε αντίθεση με  τη σκληρή ΕΚΤ και το ευρωεπιτελείο. Όταν ήταν  κυβέρνηση, και λίγες μέρες μετά την επίσκεψη Τσίπρα στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ το 2017, αφού πρώτα ανακοινώθηκε από τον Τράμπ η συμφωνία ανακατασκευής των F-16, ανακοινώθηκε η δημιουργία της  δεύτερης μετά τη Σούδα στρατιωτικής βάσης των Αμερικανών στην Αλεξανδρούπολη. Η «Σούδα του Βορρά» δημιουργήθηκε για να είναι σε θέση οι Αμερικάνοι να ελέγχουν-αστυνομεύουν Ρωσία, Βαλκάνια, Αιγαίο κ.α. Μάλιστα τότε ο Πρέσβης των ΗΠΑ Τ. Πάιατ  είχε δηλώσει  χαρούμενος ότι «οι σχέσεις Ελλάδος – ΗΠΑ δεν ήταν ποτέ πιο ισχυρές. Θα συνεχίσουν να ενδυναμώνονται. Πρόκειται για σχέσεις δυνατές και με βάθος χρόνου».
Γρήγορα ακολούθησε η απέλαση των Ρώσων διπλωματών με την κατηγορία δραστηριοποίησης τους στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης.

2. Η αμερικάνικη πρεσβεία η «γιάφκα των τρομοκρατών» είχε ήδη από το 2014 επιβάλλει και οι Τσίπρας – Δραγασάκης είχαν αποδεχθεί, το σεβασμό στον αμερικανοδυτικό προσανατολισμό της χώρας, λίγες μέρες πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 όπου ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε νικητής.
Αυτός ο προσανατολισμός του ΣΥΡΙΖΑ, σε συνδυασμό με το αριστερό του προσωπείο είχαν σαν αποτέλεσμα να αμβλυνθεί το αντιαμερικάνικο μαζικό λαϊκό αίσθημα και συνείδηση του ελληνικού λαού, που είχε οικοδομηθεί από το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Όχι αδίκως, μιας και ο ελληνικός λαός πίστωνε στους «φονιάδες των λαών», τα Μακρονήσια, την δολοφονία Μπελογιάννη και χιλιάδων κομμουνιστών, το Κυπριακό και την  τούρκικη εισβολή και κατοχή, τη χούντα, την διάλυση της γειτονικής Γιουγκοσλαβίας και την  επικίνδυνη έξαρση των εθνικισμών στην Βαλκανική…

3. Και επί ΣΥΡΙΖΑ, η χώρα μας έπαιζε το ρόλο του εκτελεστικού οργάνου και του πρόθυμου σε όλες τις επιταγές και στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων ΗΠΑ – Γερμανών – Γάλλων, γιατί επί χρόνια έχει προσανατολιστεί σε αυτούς τους «προστάτες». Το είδος της «προστασίας» που παρείχαν, έχει αποδειχθεί στο παρελθόν κατά επανάληψη (Κυπριακό, ελληνοτουρκικές σχέσεις κλπ). Την πολιτική «του ανήκομεν στη δύση» την έχουν βαφτίσει «πολιτική συμμαχιών», μολονότι έχει διαψευστεί πολλές φορές (γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν φιλελληνικές πολιτικές παρά μόνο συμφέροντα και πολιτικές εξυπηρέτησης τους). Αυτήν την πολιτική της υποτέλειας και της εξάρτησης, η «για πρώτη φορά Αριστερά», τη συνέχισε και την βάθυνε περισσότερο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαίωσε και θεσμοποίησε τον ευρωατλαντικό προσανατολισμό χωρίς αντίκρισμα για τη χώρα, καθώς ο φιλοαμερικανισμός γιγαντώθηκε, μαζί με τις αυταπάτες για την αμερικανική τάχα δυσαρέσκεια προς την Τουρκία, για την Ελλάδα – ενεργειακό κόμβο, ή για την αναβάθμιση επειδή παριστάνουμε το καλό παιδί των ΗΠΑ. Αυτή δεν ήταν μια αναγκαστική επιλογή λόγω δυσμενών συσχετισμών, αλλά για μια συνειδητή κατεύθυνση και πολιτική επιλογή, την ώρα που οι αντιθέσεις και οι ανακατατάξεις στην περιοχή δίνουν δυνατότητες για πολυδιάστατη και πιο ανεξάρτητη πολιτική.

4. Φυσικό αποτέλεσμα των ανωτέρω έρχονται οι τοποθετήσεις του Τσίπρα, οι κορώνες του Ν. Ηλιόπουλου ως εκπροσώπου τύπου, οι δηλώσεις πίστης του Δ. Παπαδημούλη, η συμπεριφορά του συνόλου ΣΥΡΙΖΑ. Αφού σπεύσει να καταδικάσει τον Πούτιν και τους Ρώσους, όχι απλά δεν προτεραιοποιεί, αλλά ούτε καν αναφέρεται στον βασικό αναμοχλευτή, στον εμπρηστή του πολέμου, στον επιτιθέμενο αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Μάλιστα, βασιλικότερος του βασιλέα, ζητά σκληρές κυρώσεις για τους Ρώσους ολιγάρχες, ταυτιζόμενος με την πολιτική των κυρώσεων και της τιμωρίας των Ρώσων και του αντιρωσικού μακαρθισμού. Η επέκταση του ΝΑΤΟ ανατολικά, η στρατιωτική περικύκλωση της Ρωσίας, το πραξικόπημα του Μεϊντάν, θεωρούνται καλώς καμωμένα.
Δεν ορθώνεται η παραμικρή κριτική στη χρόνια επιχείρηση των ΗΠΑ να δημιουργήσουν κλοιό γύρω από τον βασικό στρατιωτικό ανταγωνιστή και αντίπαλο του ΝΑΤΟ, επιχείρηση που προκάλεσε τον πόλεμο, και απειλεί σήμερα με δραματικότερη κλιμάκωση τους λαούς και τις χώρες.

5. Ένα πλήθος πολιτικών, διπλωματών, ακαδημαϊκών, εκπροσώπων της ρεάλ πολιτίκ και των διπλωματικών λύσεων, στις ίδιες τις ΗΠΑ, αναγνωρίζουν ότι οι Αμερικάνοι ήταν που άναψαν το φυτίλι του πολέμου, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ότι δεν βλέπει και δεν ακούει. Δεν είδε και δεν άκουσε την αθέτηση της συμφωνίας του Μινσκ εκ μέρους της Ουκρανίας και της Δύσης, δεν είδε και δεν άκουσε τους διωγμούς και την τρομοκράτηση των Ρωσικών και ρωσόφωνων πληθυσμών της Ουκρανίας, δεν είδε και δεν άκουσε τη μετατροπή της Ουκρανίας σε προκεχωρημένο φυλάκιο του ΝΑΤΟ και προβοκάτορα έναντι της Ρωσίας, δεν είδε και δεν άκουσε τη δικαίωση των Ναζί από το καθεστώς του Κιέβου και την έκρηξη της φασιστικής βίας και τρομοκρατίας.
Στα καθ’ ημάς, προβάλλεται ως επιτυχία «ειρήνης» η Νατοϊκής έμπνευσης συμφωνία των Πρεσπών, που επέβαλε λύση στο ονοματολογικό, με στόχο να ισχυροποιηθεί άμεσα η Νατοϊκή παρουσία στα Βαλκάνια. Λύση που συνέχισε το δρόμο για τη μαζική ένταξη κρατών της Νότιας Βαλκανικής στον ευρωατλαντικό άξονα, την ασφυκτική πίεση στη Σερβία, την περαιτέρω περικύκλωση της Ρωσίας. Αυτά δεν συνιστούν ειρήνη, αλλά περαιτέρω κλιμάκωση, στρατιωτικοποίηση, πολεμικό κίνδυνο.

6. Είναι φυσιολογική αντίδραση του εκλογικού σώματος (η οποία εκφράζεται και δημοσκοπικά), η πίστη ότι δεν υπάρχουν σοβαρές στρατηγικές διαφορές μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Κάποιοι σπεύδουν να θριαμβολογήσουν, προπαγανδίζοντας μάλιστα ότι δεν υπάρχει αντίθεση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς. Κάθε δικαίωμα σε καυτό έχει δώσει η καθόλου τυχαία αντιπολιτευτική αφωνία -και στην πραγματικότητα συμφωνία- του ΣΥΡΙΖΑ, με τη ΝΔ να διαχειρίζεται τη λευκή επιταγή της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Από τον επιζήμιο για τη χώρα ευρωατλαντικό προσανατολισμό, την εφαρμογή των μνημονίων, την ιδιωτικοποίηση της ενέργειας και των κοινωνικών αγαθών, την ακρίβεια και τη φορολογία, οι διαφορές αφορούν τις αποχρώσεις αλλά όχι τις στρατηγικές επιλογές.
Αυτά τα ζητήματα γίνονται αντιληπτά, έστω σε χοντρές γραμμές και διαισθητικά από τον ελληνικό λαό, και για αυτό η κυβέρνηση Μητσοτάκη φαίνεται να μην απειλείται σοβαρά μετά από τρία χρόνια ακραίας νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης. Στους βασικούς άξονες της πολιτικής της ΝΔ, που είναι και οι στρατηγικές επιλογές της άρχουσας τάξης, ο ΣΥΡΙΖΑ όχι απλά συμφωνεί, αλλά τις έχει υπηρετήσει στο όχι και πολύ μακρινό παρελθόν.

πηγη: antapocrisis.gr

Του Αλέκου Αναγνωστάκη

«…Διαμαρτύρομαι ενάντια στον πόλεμο και εκείνους που τον κήρυξαν και τον καθοδηγούν ενάντια στις καπιταλιστικές πολιτικές που τον γέννησαν,  ενάντια στους καπιταλιστικούς στόχους που επιδιώκει,  ενάντια στις σχεδιασμένες προσαρτήσεις,  ενάντια στην παραβίαση της ουδετερότητας του Βελγίου και του Λουξεμβούργου, ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία και ενάντια στη συνεχή περιφρόνηση των κοινωνικών και πολιτικών ευθυνών από μέρους της κυβέρνησης και της άρχουσας τάξης.

Για τους λόγους αυτούς καταψηφίζω τις αιτηθείσες πολεμικές πιστώσεις…»

Karl Liebknecht, Ράιχσταγκ 2 Δεκεμβρίου, 1914.  

Έχουν περάσει δυο μόλις  εβδομάδες από τότε.

Από την Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου, την ημέρα  που ο σημερινός καγκελάριος της Γερμανίας με το ημίωρο διάγγελμα του εξήγγειλε στην ουσία την αλλαγή στη φορά εξέλιξης της νεότερης ευρωπαϊκής – και όχι μόνον -  Ιστορίας.

 «Η 24η Φεβρουαρίου 2022 (σ.σ. η μέρα της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία), υπογράμμιζε ο μέχρι πρότινος «κύριος βαρεμάρα», κατά το Spiegel,  είναι σημείο καμπής στην ιστορία της ηπείρου μας… Μπαίνουμε σε μια νέα εποχή… Και αυτό σημαίνει ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε σήμερα δεν είναι ίδιος με τον κόσμο που γνωρίζαμε».

Στη συνέχεια εξήγγειλε κατακλυσμιαίες αλλαγές στην «αμυντική» και εξωτερική πολιτικής της ενιαίας από καιρό Γερμανίας.

Αλλαγές βάθους, αλλαγές προοπτικής που ξεπερνούν το σήμερα, παρόλο που το συνταρακτικό παρόν είναι ο πυροκροτητής τους.

Ο  καγκελάριος μιλώντας στη γερμανική Βουλή, στην πρώτη συνεδρίαση της στη «νέα εποχή» στην οποία η ειρήνη δεν φαίνεται πλέον αυτονόητη στην Ευρώπη, εξήγγειλε:

1. Οι γερμανικές ένοπλες δυνάμεις πρέπει να αντανακλούν «το μέγεθος και τη σημασία» της χώρας!
2. Η Γερμανία θα αυξήσει σε περισσότερο από 2% του ΑΕΠ τις αμυντικές της δαπάνες, θα επενδύσει επιπλέον 100 δισ. ευρώ στις ένοπλες δυνάμεις της και θα στείλει εκατοντάδες αντιαρματικά όπλα και πυραύλους Stinger στην Ουκρανία.
3. ¨Όπως η Γαλλία ματαίωσε το θάψιμο των γερασμένων πυρηνικών εργοστασίων της και εξήγγειλε τη δημιουργία άλλων οχτώ, έτσι και η Γερμανία εξήγγειλε την «αναγκαστική» παράταση της ζωής των πυρηνικών της εργοστασίων.
4. Η χώρα θα τερματίσει την εξάρτησή της από το ρωσικό φυσικό αέριο (πάνω από το 50% των εισαγωγών της). Γι αυτό επισπεύδει την κατασκευή δύο τερματικών σταθμών για την εισαγωγή υγροποιημένου φυσικού αερίου προκειμένου να αναπληρώσει το ενεργειακό κενό που θα δημιουργηθεί από το πάγωμα των ρωσικών εισαγωγών φυσικού αερίου.

Για να μη μείνει μάλιστα καμιά αμφιβολία περί των (δίχως περιορισμούς) ορίων δράσης των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων ο Σολτς επανέλαβε πως η Γερμανία χρειάζεται «αεροπλάνα που πετούν, πλοία που πλέουν και στρατιώτες ιδανικά εξοπλισμένους για της αποστολές τους», εν ολίγοις στρατό παγκόσμιων διαδρομών, επιδρομών και επεμβάσεων.

Οι στόχοι αυτοί αποκαλύπτουν και το βάθος των πολιτικών αναπροσαρμογών.

Γι αυτό και οι διεθνείς συμφωνίες του Πότσδαμ σπρώχτηκαν βαθύτερα, εκεί που από καιρό είχαν πεταχτεί, στα σκουπίδια της ιστορίας (Η Γερμανία. παρά τις συμφωνίες, είχε μορφές στρατιωτικής εμπλοκής εκτός των συνόρων της στις πρόσφατες πολεμικές συρράξεις σε Αφγανιστάν, Συρία κ.α.). Να θυμηθούμε πως σε αυτήν την τελευταία διάσκεψη των επικεφαλής των τριών μεγάλων συμμαχικών δυνάμεων - ΗΠΑ, ΕΣΣΔ, Μεγάλης Βρετανίας- αποφασίστηκε ότι η Γερμανία εφεξής θα ήταν αποστρατικοποιημένη.

Ποιος θυμάται τώρα πλέον τέτοιες «λεπτομέρειες»…

Η γερμανική εγκράτεια στον στρατιωτικό τομέα λαμβάνει τέλος.

Το «δόγμα» ότι η γερμανική εξωτερική πολιτική εστιάζει αποκλειστικά στη διπλωματία και αφήνει τη στρατιωτική δράση σε χώρες με λιγότερο βεβαρημένο ιστορικό παρελθόν, δεν ισχύει πλέον.

Οι νέοι οικονομικοί, στρατιωτικοί και πολιτικοί συσχετισμοί είναι αυτοί που καθορίζουν στάσεις και συμπεριφορές.

 Σε κάθε περίπτωση λοιπόν, η αλλαγή του αμυντικού δόγματος της Γερμανίας και οι επιχειρούμενες αλλαγές,  στο βαθμό που θα πραγματοποιηθούν, θα είναι καθοριστικές για το μέλλον της Ευρώπης και του κόσμου. 

Δεν πέρασαν λοιπόν πάνω από δυο εβδομάδες από την ομιλία του Σολτς και η Γερμανίδα υπουργός του πολέμου, η υπουργός Άμυνας Κριστίν Λάμπρεχτ, ανήγγειλε, στις 14 του Φλεβάρη, την αγορά δεκάδων πολεμικών αεροπλάνων.

Όχι από οπουδήποτε, από τις ΗΠΑ, όχι οτιδήποτε, αεροπλάνα F-35, αεροπλάνα αόρατα στο πέταγμα τους, τελευταίας τεχνολογίας και δυσφάνταστων πολεμικών δυνατοτήτων.  .

Αεροπλάνα όχι στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στα πλαίσια της αυτοτελούς εξοπλιστικής πολιτικής και παρουσίας της Γερμανίας εντός του αμερικάνικου ΝΑΤΟ..

«Τα F-35 προσφέρουν μοναδικά πλεονεκτήματα διασύνδεσης με τους συμμάχους μας στο NATO» ανέφερε στη ψύχρα  η Λάμπρεχτ.

Αν ο στόχος της Γερμανίας ήταν να ενισχύσει την ΕΕ, η συνεργασία με τη Γαλλία είναι καθοριστικής σημασίας, ο  Σολτς όμως σχεδόν  παρέλειψε να τον αναφέρει.

Η Γερμανία μετατοπίζεται έτι περαιτέρω, η Γερμανία μετατοπίζεται προς τις ΗΠΑ.

Για να φωτιστεί το μέγεθος της αλλαγής, αυτή η Zeitenwende (Καμπή του χρόνου) που λένε η Γερμανοί, αρκεί να θυμηθούμε πως ακόμη και μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, την εποχή της επανένωσης των δύο Γερμανιών, το Βερολίνο είχε μειώσει τον αριθμό των στρατιωτών της από 500.000, σε 200.000 και είχε καθηλώσει  τις αμυντικές  δαπάνες (2,4% στη Δ. Γερμανία μέχρι το 1989).

 Η Γερμανία, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, είχε αποκτήσει ισχυρή πολεμική βιομηχανία αλλά δεν απέκτησε ποτέ ισχυρές ένοπλες δυνάμεις.

Με την τωρινή εξέλιξη η Γερμανία, προς  ιδιαίτερη ικανοποίηση των ΗΠΑ, αποκτά και ισχυρό στρατό και ισχυρή πολεμική βιομηχανία.

Η δυσφορία που εξέφραζαν οι ΗΠΑ λόγω των χαμηλών γερμανικών «αμυντικών» (διάβαζε νατοϊκών) δαπανών  δεν έχει πλέον βάση.

Ανάλογη ικανοποίηση νοιώθει και το στρατιωτικοβιομηχανικό  σύμπλεγμα.

Είναι χαρακτηριστικός ο σχολιασμός  που εξέφρασε ο Tyson Barker, ο επικεφαλής τεχνολογίας και διεθνών σχέσεων στο Γερμανικό Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων: «Το να απορροφήσεις 100 δισ. ευρώ στην άμυνα σε ένα χρόνο είναι σαν να πίνεις νερό από αντλία της πυροσβεστικής».

Ειδικά στο θέμα της Ουκρανίας θάταν ίσως περιττό να υπενθυμίσουμε πως το 2014, και σε αντίθεση με ό,τι τώρα συμβαίνει, η Γερμανία προσπαθούσε να κρατήσει ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας με τη Ρωσία. Γι αυτό και ενήργησε ως μεσάζοντας  μεταξύ Μόσχας και Κιέβου, με τη συνδρομή της Γαλλίας  για να επιτευχθούν οι «παραβιασμένες» πλέον συμφωνίες του Μινσκ.

Τώρα οι ίδιες οι εξαγγελίες του καγκελάριου επιδρούν καθοριστικά στις ρωσογερμανικές σχέσεις όπως αυτές εγκαινιάστηκαν από την Ostpolitik, την πολιτική δηλαδή επαναπροσέγγισης με τις χώρες στα ανατολικά της. Σχέσεις που φέρουν ισχυρό ιστορικό φορτίο, 2 και πάνω εκατομμύρια Ρώσοι  έχασαν τη ζωή τους στον Α΄ Παγκόσμιο και πάνω από 20 εκατομμύρια πολίτες της ΕΣΣΔ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (σε όλους συμπεριλαμβάνονται και Ουκρανοί).

Καταθλιπτική ομοφωνία

Τη σύγχρονη αυτή νεοϊμπεριαλιστική πολιτική υποστηρίζουν το SPD, που έχει κατηγορηθεί ως ιδιαίτερα φιλορωσικό, το FDP που είναι λάτρης της δημοσιονομικής τακτοποίησης και οι Πράσινοι που παραδοσιακά παρουσιάζονται ως πασιφιστές και εναντιώνονται στις εξαγωγές όπλων. «Ίσως τούτη τη μέρα, η Γερμανία να αφήνει πίσω της μια μορφή ξεχωριστών και μοναδικών περιορισμών στην εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφαλείας» αποσαφηνίζει η Annalena Baerbock, η Γερμανίδα υπουργός Εξωτερικών και μέλος των Πρασίνων.

«Πολύ σπάνια ακούγονται τέτοιες φιλοφρονήσεις από τα έδρανα της αντιπολίτευσης», σημειώνει η Deutche Welle για τις υπογραμμίσεις του επικεφαλής του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (CDU) Φρίντριχ Μερτς που συνεχάρη τον καγκελάριο για τις «εξαιρετικές προγραμματικές δηλώσεις»..

Άκρα του τάφου κραυγή λοιπόν, καταθλιπτική ομοφωνία!

Κάτι ανάλογο είχε να συμβεί από το 1914, τότε που ο Καρλ Λίμπκνεχτ, μόνος του στο Ράιχσταγκ, καταψήφιζε τις πολεμικές δαπάνες του πολέμου των 20 εκατομμυρίων νεκρών, .

Ιδιαίτερες ανησυχίες προκαλεί το γεγονός πως η όλη εξέλιξη συμβαίνει σε ένα γενικότερο πολιτικό περιβάλλον εντός της Γερμανίας του οποίου η δυναμική δεν προμηνύει τίποτα καλό.

Να θυμηθούμε πως σε αυτή τη χώρα το 1968, μόλις δυο δεκάδες χρόνια από τη λήξη του ΒΙ παγκοσμίου πολέμου, του πολέμου – θάνατος και φρίκη, το ναζιστικό NPD έφτασε στο ποσοστό του 9,8% στις εκλογές του κρατιδίου Βάδης – Βυτεμβέργης, και οι Δυτικογερμανοί νεοναζί είχαν ήδη εισέλθει στα κοινοβούλια επτά ομοσπονδιακών κρατιδίων!

Αλλά τότε προκάλεσαν Ιδιαίτερη αίσθηση οι εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές με συνθήματα "Για την ελευθερία και τη Δημοκρατία", "Ποτέ πια Χίτλερ", «εναντίον του πολέμου, υπέρ της ειρήνης» και  η συνταρακτική εμφάνιση πρώην κρατουμένων των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης με τις στολές φυλακισμένων και τα πλακάτ που ανέγραφαν τους παλιούς αριθμούς που είχαν ως κρατούμενοι με ανάλογα συνθήματα.

Τώρα όμως το  εθνικοσοσιαλιστικό AfD, που  ιδρύθηκε μόλις το 2013, συγκεντρώνει διψήφια ποσοστά  και στην πρώτη, ενδεικτική δημοσκόπηση, ένα εκπληκτικό 78% των Γερμανών στηρίζουν τις εξαγωγές όπλων και την επένδυση στις ένοπλες δυνάμεις!

Κάτι θα ήξερε αυτός ο Τόμας Μαν που αυτοεξορίστηκε στις ΗΠΑ μόλις ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, και υπήρξε από τους λίγους αυτοεξόριστους  που επέκριναν ανοιχτά τον ναζισμό.

Η ιστορία εμφανίζεται λοιπόν ξανά αλλά με αποκρουστικά ρούχα και πολεμικές πανοπλίες! Όσο κι αν κρατάμε την αναπνοή μας ελπίζοντας να τελειώσει σύντομα ο εφιάλτης στην Ουκρανία,  οι καιροί γίνονται ολοένα δυσκολότεροι από «τότε» καθώς δρουν οι κληρονομημένες αντιθέσεις και οι νέες που παροξύνονται.

Επομένως οι προσπάθειες στην άσκηση εργατικής πολιτικής οφείλουν να είναι ανάλογες!

Το απόγευμα της περασμένης Κυριακής δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές κατέβηκαν στους δρόμους στην γερμανική πρωτεύουσα, για να διαδηλώσουν την αλληλεγγύη τους προς τους Ουκρανούς. Ήταν η μεγαλύτερη μαζική κινητοποίηση που έχει πραγματοποιηθεί τα τελευταία χρόνια στη γερμανική πρωτεύουσα.

Δεν μπορεί, ανάμεσα τους θάταν και αυτοί που γνωρίζουν την ανάγκη ενός σύγχρονου εργατικού κινήματος με τα ανάλογα κόμματα και πολιτικά μέτωπα.

Η Γερμανία δεν είναι μόνο η Γερμανία των μονοπωλίων και των Ναζί, είναι και η Γερμανία των χιλιάδων φυλακισμένων γερμανών κομμουνιστών, των χιλιάδων αγωνιζόμενων μεταρρυθμιστών, της Ρόζας και του Μπρεχτ, των σύγχρονων μειοψηφικών προσπαθειών που τραβούν το νήμα της Ιστορίας. 

πηγη: kommon.gr

Μια είδηση που μπορεί να φέρει σημαντικές αναταράξεις εφόσον επιβεβαιωθεί κυκλοφορεί τις τελευταίες ώρες και αναφέρει ότι το Ριάντ και το Πεκίνο διαπραγματεύονται ώστε το γουάν να αντικαταστήσει το δολάριο και το ευρώ ως νόμισμα διαπραγμάτευσης για το πετρέλαιο.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της Wall Street Journal οι δύο χώρες συζητούν το ζήτημα εδώ και αρκετά χρόνια, αλλά οι επαφές έχουν επιταχυνθεί τον τελευταίο καιρό, καθώς η Σαουδική Αραβία έχει εξοργιστεί με τις αμερικανικές απόπειρες διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, αλλά και για την έλλειψη στήριξης από τις ΗΠΑ στον πόλεμο της Υεμένη.

Το 80% των πωλήσεων πετρελαίου παγκοσμίως γίνονται σε δολάριο και από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 το Ριάντ χρησιμοποιεί αποκλειστικά το αμερικανικό νόμισμα ως αποτέλεσμα συμφωνίας που είχε υπογράψει με την αμερικανική κυβέρνηση. 

Οι συζητήσεις αποτελούν για το Πεκίνο και μια ακόμη προσπάθεια να εγκαταστήσει το κινεζικό νόμισμα διαπραγματεύσιμο στις διεθνείς αγορές πετρελαίου, αλλά και να ενδυναμώσει τις σχέσεις του με τη Σαουδική Αραβία.

Το Πεκίνο αγοράζει περισσότερο από το 25% του πετρελαίου που εξάγει η Σαουδική Αραβία και εάν αυτό αρχίσει να τιμολογείται σε γουάν, οι πωλήσεις αυτές θα εκτινάξουν το μέγεθος και τη δύναμη του κινεζικού νομίσματος.

Η είδηση έρχεται σε μια κρισιμότατη περίοδο, καθώς η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και οι κυρώσεις έχουν προκαλέσει τεράστια αστάθεια στην ενεργειακή αγορά, ενώ η Ουάσινγκτον ήδη ζήτησε από το Ριάντ να ρίξει στην αγορά περισσότερο πετρέλαιο ώστε να βοηθήσει στο να πέσουν οι τιμές του «μαύρου χρυσού».

Η διαπραγμάτευση πετρελαίου σε δολάριο, που έχει μείνει γνωστή ως «πετροδόλαρο», αποτελεί μια από τις βασικές σταθερές στην παγκόσμια οικονομία εδώ και 40 χρόνια και έχει αποτελέσει βασικό στοιχείο της παντοδυναμίας του αμερικανικού νομίσματος.

πηγη: efsyn.gr