Το παρακάτω συλλογικό κείμενο υπογράφουν οι: Πάνος Δαμέλος, Γεωργία Καλαρά, Δέσποινα Κουτσούμπα, Σπύρος Μαρκέτος, Δημήτρης Μπελαντής και Φλώρα Νικολιδάκη.

Μετά την ψήφιση του νέου μνημονίου από την κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την αριστερά και το κίνημα που αναπτύχθηκε όλα αυτά τα χρόνια απέναντι στα Μνημόνια, πιστεύουμε ότι επείγει η συγκρότηση ενός νέου μετώπου δυνάμεων της αριστεράς, που θα μπορέσει να οργανώσει την πάλη του λαού για να καταργηθούν τα Μνημόνια και να φτάσει το «ΟΧΙ» μέχρι το τέλος.

Στη βάση αυτής της ανάγκης, και της συζήτησης που έχει ήδη ανοίξει, θα θέλαμε να καταθέσουμε τις παρακάτω σκέψεις.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ

Καταρχήν πιστεύουμε ότι θα είναι σημαντικό για όλους μας, όχι μόνο για τις πολιτικές δυνάμεις που ανήκει ο καθένας και καθεμιά από εμάς αλλά κυρίως για την ίδια την προοπτική της ρήξης, το να φτιαχτεί τώρα ένα ευρύ μέτωπο της αντισυστημικής αριστεράς, που θα συστρατεύσει το κομμάτι ΣΥΡΙΖΑ που διαφοροποιείται από τα αριστερά, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ και τις υπόλοιπες δυνάμεις της ριζοσπαστικής και κομμουνιστικής αριστεράς που θέλουν να αγωνιστούν για να ανοίξει ένας άλλος δρόμος για την ελληνική κοινωνία, μακριά από τον μνημονιακό δήθεν μονόδρομο, και οι οποίες έχουν μετωπική πολιτική. Αυτό όμως ούτε μπορεί, ούτε και πρέπει να γίνει αποκλειστικά με μία προσέγγιση «μίνιμουμ συμφωνίας», δηλαδή ότι «όσο λιγότερα πολιτικά ζητήματα θέσουμε, τόσο πιο ευρύ θα είναι το μέτωπο». Η ενότητα για την ενότητα δεν είναι το παν. Το ζητούμενο είναι η ενότητα που μπορεί να κάνει αποτελεσματική τη δράση μας και ειλικρινή την απεύθυνσή μας στον κόσμο.

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΡΗΞΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΕ

Από την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να βγουν άμεσα τα απαραίτητα συμπεράσματα. Δεν απέτυχε μόνο μία συγκεκριμένη ηγεσία. Απέτυχε μία ολόκληρη πολιτική λογική. Μια λογική που αποσυνέδεσε την τακτική από τη στρατηγική, που συγκέντρωνε δυνάμεις μόνο απέναντι στον αμέσως επόμενο ορατό στόχο. Χτίστηκε μια συμμαχία κατά βάση απέναντι στο «αντι-μνημόνιο», που μπροστά σε αυτόν τον στόχο δεν δίστασε να συμπορευτεί με αστικές δυνάμεις όπως οι ΑΝΕΛ αλλά και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, κρύβοντας τις θεμελιώδεις διαφορές αυτών των δυνάμεων κάτω από το χαλί. Καθόλη, δε, τη διάρκεια της διακυβέρνησης απομακρυνόταν διαρκώς και από αυτόν τον μίνιμουμ στόχο, μπαίνοντας σε ένα καθοδικό σπιράλ αναδιπλώσεων. Την κρίσιμη στιγμή, η υποχώρηση δικαιολογήθηκε από την πιο ανήθικη, πολιτικά και πραγματικά, επίκληση της «μη ύπαρξης άλλης δυνατότητας», που οδήγησε και στην αντιστροφή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος.

Επειδή λοιπόν η ρήξη όχι μόνο με το ευρώ αλλά και με την ΕΕ, όπως και η αναγκαιότητα μη αναγνώρισης και μονομερούς διαγραφής του ληστρικού χρέους, θα βρεθούν άμεσα στην επικαιρότητα σε μια πορεία υλοποίησης μιας φιλολαϊκής πολιτικής πέρα από τα Μνημόνια, χρειαζόμαστε μια πολιτική συμμαχία που θα μιλάει καθαρά για αυτά τα ζητήματα και θα προετοιμάζει τον λαό για τις αναγκαίες ρήξεις, παρουσιάζοντας και τα βήματα για το τι σημαίνει αυτό, πώς μπορεί να επιτευχθεί και σε ποια κατεύθυνση. Είναι κάτι που το ζητάει και ο ίδιος ο κόσμος, που θέτει επιτακτικά το ερώτημα για το «ποιο είναι το σχέδιο για έξοδο από το ευρώ» και τι «κόστος» θα έχει αυτό. Και αυτό δεν απαντιέται ούτε με μισόλογα, ούτε κρύβοντας το ότι η έξοδος από το ευρώ θα πρέπει να συνδυαστεί με τη σύγκρουση με το κεφάλαιο και την έξοδο και από την ΕΕ.

Η ρήξη με την ΕΕ, άλλωστε, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με φοβικότητα, στο όνομα του διεθνισμού. Αντίθετα, είναι αντιιμπεριαλιστικό και διεθνιστικό μας καθήκον να πούμε καθαρά ότι η ΕΕ δεν είναι η «Ευρώπη των λαών» -αφήγηση που συμφέρει και τροφοδοτείται από όσους έχουν συμφέροντα από αυτήν- αλλά ότι ακριβώς ο δρόμος προς την Ευρώπη των λαών περνά μέσα από την αποδέσμευση, με στόχο τη διάλυση της ΕΕ, μιας ΕΕ που το τελευταίο διάστημα αποκαλύπτει το πιο σκληρό, και ακραία νεοφιλελεύθερο πρόσωπό της: Το νέο επίπεδο απαιτήσεων της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, που εκφράζεται με τις νέου τύπου συμφωνίες ΤΤΙΡ, CETA (οι οποίες ήδη υπερψηφίστηκαν από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο), οδηγεί σε εξελίξεις που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για τη σύγκρουση που θα πρέπει να υπάρξει (κατάργηση των αρχών του δικαίου, μείωση των καλλιεργήσιμων εδαφών και αιχμαλωσία της τροφής από τις πολυεθνικές των μεταλλαγμένων, κατάργηση των μορφών δημοκρατικής λειτουργίας, μετατροπή των εργαζομένων σε σύγχρονους δούλους).

Θα είναι καταστροφικό, λοιπόν, το να υιοθετηθεί μία λογική παρόμοια με αυτήν του ΣΥΡΙΖΑ, μία λογική σταδίων στην ουσία, που στη θέση του «αντι-μνημονίου» θα βάλει το «αντι-ευρώ» και για τα υπόλοιπα «βλέπουμε». Θα είναι εγκληματικό, θα σημαίνει ότι δεν βγήκε κανένα χρήσιμο συμπέρασμα από την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ και ότι απλώς προετοιμαζόμαστε για νέες ήττες. Αν μη τι άλλο, το πρόταγμα του όποιου μετώπου είναι και αυτό με το οποίο πολιτικοποιείται ο κόσμος που συμμετέχει σε αυτό. Η πολιτικοποίηση που παρήγαγε η πολιτική λογική «ακύρωση των μνημονίων μέσα σε ευρώ-ΕΕ» έχει οδηγήσει μεγάλο τμήμα κόσμου που στρατεύτηκε σε αυτή τη λογική να δυσκολεύεται σήμερα να βρει διέξοδο. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνει το ίδιο λάθος.

Άλλωστε, μία πολιτική πρόταση που αντιμετωπίζει τον λαό ως «ανέτοιμο» να ακούσει για ρήξεις που θα χρειαστούν άμεσα, εκ των πραγμάτων προωθεί το λογική της ανάθεσης και του στείρου κυβερνητισμού. Αν βλέπουμε στην εργατική τάξη και τα σύμμαχα στρώματα τον πραγματικό φορέα της αλλαγής, αν πιστεύουμε σε ένα δρόμο που θα οδηγεί σε διαρκείς συγκρούσεις, τότε ευθύνη και υποχρέωση μιας πολιτικής συμμαχίας είναι να πει την αλήθεια, να πείσει για τις αναγκαίες ρήξεις και να αποτελέσει πολιτική έκφραση ενός αποφασισμένου και συνειδητοποιημένου λαϊκού κινήματος.

ΑΝ ΔΕΝ ΚΟΙΤΑΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΘΕΣ ΝΑ ΠΑΣ, ΘΑ ΠΑΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΣ

Ταυτόχρονα, η πολιτική συμμαχία που χρειαζόμαστε δεν μπορεί παρά να «βλέπει» προς τον στρατηγικό στόχο: τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Γι” αυτό και η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως το τέρμα του δρόμου, ούτε μπορούμε να σπέρνουμε αυταπάτες για έναν «καλό καπιταλισμό της δραχμής». Η σύγκρουση με τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου είναι απαραίτητη προϋπόθεση για όποια φιλολαϊκά βήματα και σε αυτό πρέπει να είμαστε σαφείς. Η απαραίτητη παραγωγική ανασυγκρότηση δεν μπορεί παρά να έχει συγκεκριμένο ταξικό πρόσημο. Γι” αυτό είναι σημαντικό να πούμε ότι οι εθνικοποιήσεις τραπεζών και επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας που θα χρειαστούν, θα γίνουν χωρίς αποζημίωση, με στόχο να λειτουργήσουν υπό εργατικό και κοινωνικό έλεγχο. Δεν μπορούμε να υποσχεθούμε μία επιστροφή στο 2009, ούτε μία ομαλή μετάβαση σε ένα σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο αποκλειστικά μέσω μιας «αριστερής κυβέρνησης», με το λαϊκό και εργατικό κίνημα σε ρόλο παρατηρητή και ψηφοφόρου.

Αντίθετα, πρέπει να αξιοποιήσουμε την πλούσια κινηματική εμπειρία των τελευταίων χρόνων, τα δίκτυα αλληλεγγύης, τα πειράματα αυτοδιαχείρισης και να προτείνουμε την εκκίνηση μετάβασης σε ένα διαφορετικό κοινωνικοοικονομικό μοντέλο, με βάση τις πραγματικές εμπειρίες του κόσμου του αγώνα και της πραγματικής ζωής. Ένα μοντέλο στο οποίο η πραγματική δημοκρατία δεν θα είναι ένα σκέτο σύνθημα αλλά καθημερινή κατάκτηση, ώστε μέσα από μια διαδικασία μετασχηματισμού για να περάσει η εξουσία κι ο πλούτος στα χέρια αυτών που τον παράγουν. Κι αυτή η μεγάλη πορεία ξεκινά με τα σημερινά βήματα.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ

Η πρόσφατη πείρα έδειξε ότι η από δω και πέρα πορεία μας, το μόνο που δεν χρειάζεται, είναι ένα νέο αρχηγό. Χρειαζόμαστε πολιτική λειτουργία, διαφανή, δημοκρατική, πάνω απ” όλα συλλογική που να αξιοποιεί όλα τα αγωνιζόμενα κοινωνικά στρώματα και να εκτοπίζει φαινόμενα ηγεμονισμού και υπερσυγκέντρωσης «εξουσιών». Το νέο σχήμα χρειάζεται συλλογική ηγεσία που θα κατορθώσει να συνδυάσει την αναγκαία -σε ένα αριστερό σχήμα- πολυφωνία με την αποτελεσματικότητα στη δράση, και θα κάνει πράξη αυτό που χρόνια αναζητούμε στην Αριστερά: τη σύνθεση μέσα από διαφορετικές προσεγγίσεις ως προωθητική δύναμη, όχι ως παραλυσία ή υποστολή στόχων και ιδεών.

Όλα τα παραπάνω, κατά τη γνώμη μας, είναι αναγκαίες προϋποθέσεις για να μπορέσει το μέτωπο που θα φτιαχτεί να συμβάλλει στην ισχυροποίηση του κινήματος και στην οργάνωση του λαού, που είναι η μόνη που μπορεί να διασφαλίσει την κατάργηση των μνημονίων, τη σύγκρουση με το νεοφιλελευθερισμό, την εκκίνηση μιας διαδικασίας μετασχηματισμού της κοινωνίας και της οικονομίας στη βάση των δικαιωμάτων και των αναγκών της κοινωνικής πλειοψηφίας, με όλες τις μικρές και μεγάλες συγκρούσεις που αυτή η πορεία συνεπάγεται. Συγκρούσεις που, όπως έδειξε και το συντριπτικό «όχι» του δημοψηφίσματος, είναι και κοινωνικά αναγκαίες και ρεαλιστικές. Κατά τη γνώμη μας, ένα τέτοιο πρόγραμμα δεν «μικραίνει» την απεύθυνση, αντίθετα την πλαταίνει, αφού δίνει πολύ πιο πειστικές απαντήσεις στην πληττόμενη κοινωνική πλειοψηφία.

Οι στιγμές είναι κρίσιμες -δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι είναι ιστορικές- τόσο για το μέλλον της αριστεράς αλλά και συνολικά της ελληνικής, και όχι μόνο, κοινωνίας. Με τόλμη και αισιοδοξία λοιπόν, να συμβάλουμε σε μια πολιτική και κινηματική συστράτευση που θα μπορέσει να φέρει νίκες. Που θα διδαχθεί από λάθη (και του πρόσφατου) παρελθόντος και θα φροντίσει να μην τα επαναλάβει. Που δεν θα αφήσει στα μισά τον αγώνα για να ξηλώσουμε τα μνημόνια και τις πολιτικές της εξαθλίωσης και της υποτέλειας, επειδή θα μείνει από πολιτικά «καύσιμα». Για την αξιοπρέπεια, την κοινωνική χειραφέτηση, για έναν άλλο δρόμο που μόνο ένας συνειδητοποιημένος λαός μπορεί να επιβάλει. Για το «ΟΧΙ» μέχρι τέλους, το «ΟΧΙ» μέχρι τη νίκη!

Πάνος Δαμέλος
Γεωργία Καλαρά
Δέσποινα Κουτσούμπα
Σπύρος Μαρκέτος
Δημήτρης Μπελαντής
Φλώρα Νικολιδάκη

Παρασκευή 21 Αυγούστου 2015

πηγη: Iskra.gr

Ανακοίνωση της ΠΕΝΕΝ

προς όλους τους Ναυτεργάτες της Ακτοπλοΐας

Συνάδελφοι όλων των κλάδων,

Τα τελευταία χρόνια η χώρα και ο λαός μας είναι μάρτυρας μιας ανθρώπινης τραγωδίας που εξελίσσεται στη Μεσόγειο. Οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε διάφορες χώρες της περιοχής έχουν διαμορφώσει ένα εφιαλτικό σκηνικό σε μια σειρά χώρες όπως είναι η Συρία, το Ιράκ, η Λιβύη,  η Παλαιστίνη, η Αίγυπτος κλπ.

Είναι οι επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών που προκαλούν τις τοπικές συγκρούσεις, που υποδαυλίζουν τις εμφύλιες συρράξεις με σκοπό των έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών αυτών των χωρών, την επέκταση της επιρροής τους, την ενίσχυση και εδραίωση της γεωστρατηγικής θέσης τους.

Σε  ορισμένες απ´ αυτές τις χώρες είναι σε εξέλιξη αιματηροί εμφύλιοι πόλεμοι οι οποίοι οδηγούν χιλιάδες βασανισμένους ανθρώπους σε αναγκαστική προσφυγιά. Ο θανάσιμος κίνδυνος  για την ίδια την ζωή τους και των οικογενειών τους οδηγεί σε μαζική φυγή και απομάκρυνση από τις εστίες, τα σπίτια τους και τις χώρες τους. Πρόκειται για ανείπωτη και απερίγραπτη ανθρώπινη καταστροφή.

Δυστυχώς αυτή η μαζική φυγή που γίνεται για την προστασία της ανθρώπινης ζωής δεν τερματίζει τον Γολγοθά τους. Τα κυκλώματα των δουλεμπόρων τους τσουβαλιάζουν σε σαπιοκάραβα και τους ξαποστέλνουν άρον-άρον σε βέβαιο θάνατο.

Χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες άφησαν όλα αυτά τα χρόνια την τελευταία πνοή τους στα νερά της Μεσογείου η οποία μετατρέπεται σε ένα απέραντο υγρό νεκροταφείο.

Η «πολιτισμένη» Δύση παρακολουθεί απαθής και αμέτοχη την πρωτοφανή αυτή τραγωδία, η οποία έχει προκληθεί και συνεχίζεται και με δική της ευθύνη!!!

Οι Έλληνες εργαζόμενοι και ειδικότερα οι Ναυτεργάτες και το ταξικό ναυτεργατικό κίνημα έχουν γράψει την δική τους ιστορία σε πράξεις ανθρωπιάς, αλληλεγγύης και σεβασμού στην ανθρώπινη ζωή όπου και όταν  αυτή βρίσκεται σε κίνδυνο. Χιλιάδες είναι τα περιστατικά που τα ελληνικά πληρώματα όλων των βαθμών και ειδικοτήτων είχαν και έχουν συμβάλει στη διάσωση προσφύγων σε όλα τα μήκη και πλάτη της υδρογείου.

Αυτή την αλληλεγγύη οφείλουμε να την επιδείξουμε με την ίδια ευαισθησία και ανθρωπιά και στο σημερινό δράμα των ξεκληρισμένων προσφύγων και μεταναστών τόσο στη θάλασσα όσο και στα ακτοπλοϊκά πλοία με τα οποία μετακινούνται από διάφορα νησιά προς τον ΠΕΙΡΑΙΑ.

Πρόσφατο κρούσμα που έλαβε χώρα σε πλοίο της Ακτοπλοΐας και δημοσιεύτηκε σε ημερήσια εφημερίδα είναι ξένο με τις αρχές, τις αξίες και με τις παραδόσεις των ελλήνων ναυτεργατών.

Η ΠΕΝΕΝ, που ο ρόλος της τα τελευταία 35 χρόνια έχει αναγνωρισθεί και καταξιωθεί στη συνείδηση όλου του ναυτεργατικού κόσμου, απευθύνει κάλεσμα και μήνυμα στους ναυτικούς της Ακτοπλοΐας να έχουν την πιο φιλόξενη, ανθρώπινη συμπεριφορά απέναντι στους πρόσφυγες και μετανάστες που ταξιδεύουν με τα πλοία της Ακτοπλοΐας. Ο σεβασμός είναι απαραίτητος κανόνας στην σχέση μέσα στο πλοίο, καμία διάκριση, καμία εξαίρεση, καμία υποβάθμιση και προσβολή σε βάρος αυτών των ανθρώπων δεν μπορεί να γίνει ανεκτή έστω και από μεμονωμένα άτομα που έχουν την ιδιότητα του ναυτικού. Η ΠΕΝΕΝ πιστή στις μεγάλες αξίες της αλληλεγγύης θα συμβάλει με την παρέμβαση της καθοριστικά σε αυτή τη κατεύθυνση.

Με Εντολή Διοίκησης.

                                             Ο Πρόεδρος                               Ο Γενικός Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                       Κροκίδης Νίκος

Πειραιάς 22/8/2015

«Δικαίως, όλο και περισσότεροι, στην Ευρώπη, λένε ότι η τρόικα πρέπει να καταργηθεί, η “καταστρόικα” πρέπει να τελειώσει», σημείωνε σε σειρά ομιλιών του ο Τσίπρας πριν γίνει πρωθυπουργός.
Δεν ξέρουμε αν αναφερόταν στο ντοκιμαντέρ μας. Ούτως η άλλως ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά μετά τη διάλυση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης για να περιγράψει το λυστρικό ξεπούλημα μιας ολόκληρης χώρας.
Το βέβαιο είναι ότι η νέα “Θάτσερ του ευρωπαϊκού νότου” έχει θέσει σε εφαρμογή ένα από τα πιο ακραία προγράμματα ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και μάλιστα με ρήτρες μη αντιστρεψιμότητας που καμία από τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις δεν είχε διανοηθεί να προτείνει.
Ύστερα και από την έγκριση από το κυβερνητικό συμβούλιο Οικονομικής Πολιτικής (ΚΥΣΟΙΠ) της παραχώρησης των 14 περιφερειακών αεροδρομίων στην κοινοπραξία της γερμανικής Fraport με την Slentel, το σχέδιο ολοκληρωτικής εκποίησης της χώρας επιταχύνεται.
Eμείς απλώς σκεφτήκαμε να σας τη θυμίσουμε τι πραγματικά σημαίνει Catastroika

πηγη: info-war.gr

Με μια ανεπίτρεπτη πράξη αυταρχισμού αντέδρασε το μέγαρο Μαξίμου και ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας απέναντι στους απλήρωτους Ναυτεργάτες της ΝΕΛ οι οποίοι βρίσκονται στο δρόμο του αγώνα για πάνω από ένα χρόνο διεκδικώντας τους δεδουλευμένους μισθούς τους που ξεπερνούν τους 10 μήνες.

Οι ναυτεργάτες είχαν  το τελευταίο διάστημα καθημερινή παρουσία απέναντι απ´ το μέγαρο Μαξίμου και εντός του εθνικού κήπου ζητώντας να συναντήσουν τον Πρωθυπουργό ή τον διευθυντή του κ. Τζανακόπουλο. Ο διευθυντής του πρωθυπουργικού γραφείου είχε επανειλημμένα δώσει σχετικές διαβεβαιώσεις στους ναυτικούς ότι θα καταβληθεί μέρος των δεδουλευμένων από την κατάπτωση των εγγυητικών από τη μη εκτέλεση των δρομολογίων των πλοίων της ΝΕΛ. Για το σκοπό αυτό υπήρχε πρόσφατα και σχετική νομοθετική ρύθμιση.

Η νόμιμη δημοκρατική και αυτονόητη διαμαρτυρία των απλήρωτων Ναυτικών αντί να προκαλέσει την ευαισθητοποίηση των ενοίκων του μεγάρου Μαξίμου, επιλέχθηκε η αντιδημοκρατική συμπεριφορά της προσαγωγής των Ναυτικών στο αστυνομικό τμήμα του Συντάγματος.

Σε τηλεφωνική παράσταση του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ ο επικεφαλής του τμήματος του δήλωσε ότι οι αστυνομικές δυνάμεις ενήργησαν με εντολή της πολιτικής ηγεσίας αφού το πρωθυπουργικό περιβάλλον διαμήνυσε ότι η παρουσία και τα συνθήματα των Ναυτικών ήταν ενοχλητικά...

Ταυτόχρονα ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ κατήγγειλε το γεγονός στα ΜΜΕ και είχε επαφή με βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος μεταξύ των οποίων ο κ. Δ. Στρατούλης ο οποίος παρενέβη στον κ. Βούτση άμεσα  ζητώντας την απελευθέρωση των προσαχθέντων Ναυτικών.

Η ΠΕΝΕΝ καταγγέλλει το συγκεκριμένο περιστατικό ότι αποτελεί συνέχεια της επίδειξης αυταρχισμού από μέρους της κυβέρνησης όπως έγινε και σε πρόσφατες κινητοποιήσεις στη πλατεία Συντάγματος εναντίον διαδηλωτών που αγωνίζονταν ενάντια στο νέο βάρβαρο και αντιλαϊκό μνημόνιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ.

Δηλώνουμε ότι οι άθλιες και αντιδημοκρατικές αυτές  ενέργειες δεν πρόκειται να μας πτοήσουν και οι Ναυτεργάτες θα εξακολουθήσουν να διαδηλώνουν για την ικανοποίηση των δικαίων αιτημάτων τους. Η κυβέρνηση αντί να επιδεικνύει τη αστυνομική βία και πυγμή εναντίον των Ναυτικών, οφείλει να στρέψει τη παρέμβασή της προς τους αφερέγγυους και απατεώνες εφοπ-ληστές ώστε τόσο αυτοί όσο και οι εμπλεκόμενες κυβερνητικές αρχές και υπηρεσίες να τηρήσουν και να εφαρμόσουν τη νομοθεσία και την ΣΣΕ.

Σοβαρότατη ευθύνη για το μεγάλο αυτό πρόβλημα έχει η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Ναυτιλίας η οποία επιδεικνύει μια απαράδεκτη ολιγωρία με αποτέλεσμα το πρόβλημα να διαιωνίζεται και να οξύνεται.  Μαζί με τους Ναυτικούς βρίσκεται αντιπροσωπεία της ΠΕΝΕΝ με επικεφαλής τον Γ.Γ Νίκο Κροκίδη.

Απαιτούμε να αφεθούν αμέσως ελεύθεροι οι προσαχθέντες Ναυτεργάτες.

Με εντολή διοίκησης

   Ο Πρόεδρος                                     Ο Γενικός Γραμματέας

                                           Νταλακογεώργος Αντώνης                 Κροκίδης Νίκος

Πειραιάς 18/8/2015

Υ.Γ: Τελικά μετά την εξακρίβωση των στοιχείων οι προσαχθέντες Ναυτικοί της ΝΕΛ αφέθηκαν ελέυθεροι.