Γράφει ο Χρήστος Δεμέτης

Η "πρώτη φορά αριστερά", τελειώνει. Η ελπίδα ήρθε κι σχεδόν έφυγε. Με αστερίσκο. Ο αστερίσκος θα απαντηθεί στο τέλος του κειμένου. Η επόμενη "πρώτη φορά αριστερά", λοιπόν, θα είναι κεντρώα.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ διαπραγματεύτηκε για να φέρει τελικά το πιο βαρύ μνημόνιο μέχρι σήμερα. Σκληρή παραδοχή αυτή, ιδίως για κάποιον που πιστεύει πως είναι χειρότερη η διάψευση της ελπίδας, από το ίδιο το αποτέλεσμα της αποτυχίας. 

Η κυβέρνηση απειλήθηκε ναι, εκβιάστηκε ναι, αλλά δεν πίστεψε ποτέ σε ένα σοβαρό εναλλακτικό πλάνο, δε. Το αποτέλεσμα ήταν ο πολιτικός κόσμος να εγκλωβιστεί σε ένα "μνημόνιο παθητικής αποδοχής" πέραν από ιδεολογικές αντιθέσεις.

Η φαινομενική συναίνεση δεν θα μπορούσε να κρατήσει για πολύ. Η αριστερή πλατφόρμα θα έπρεπε όμως προ πολλού να έχει παραιτηθεί. Δεν συμφωνεί με τους κυβερνητικούς χειρισμούς το τελευταίο διάστημα, δεν έχει θέση και ρόλο εντός ΣΥΡΙΖΑ.

Οι εκλογές αποσκοπούν ξεκάθαρα και μόνον, στο να εκκαθαρίσουν το εσωτερικό του κόμματος από τους διαφωνούντες. Οι οποίοι διαφωνούντες καλούνται τώρα να συσπειρωθούν με τους εξωκοινοβουλευτικούς συμμάχους τους και να διαμορφώσουν ένα σοβαρό εναλλακτικό πλάνο. Θα μας χρειαστεί ένα τέτοιο πλάνο, αργά ή γρήγορα το ευρώ θα μας αφήσει χρόνους.

Το μεγαλύτερο ατόπημα Τσίπρα θα ήταν να πάει σε σε θερινά τμήματα για να περάσει με διαδικασίες fast track τα προαπαιτούμενα.

Μετά από εσωτερική πίεση, προτίμησε να οδηγήσει τη χώρα σε "διαδικασία εκκαθάρισης και απαλλαγής". Δηλαδή στις εκλογές της 20ης Σεπτέμβρη, με ένα σχέδιο απολύτως μεθοδευμένο.

Γιατί επί της ουσίας, δεν μπορεί να κυβερνήσει χωρίς να έχει τη στήριξη μεγάλου μέρους των βουλευτών του. Σε καμία πραγματική αστική δημοκρατία δεν έχει ευοδώσει αυτό, ούτε μπορεί να έχει λαϊκή αποδοχή.

Η απόφαση της πλατφόρμας να μείνει μέχρι να φύγει εκτός λίστας, ερμηνεύεται ως μια ιδεολογική προσήλωση στις απαρχές του ΣΥΡΙΖΑ και του Συνασπισμού. Εν μέρει κατανοητή. Ωστόσο η εποχή επιβάλλει αποφάσεις και όχι κομματικούς ηρωισμούς.

Το θετικό της υπόθεσης: Οι εκλογές θα εκκαθαρίσουν το τοπίο και ο απογοητευμένος θα ξέρει πάλι ποιος είναι ο "αντίπαλος" του. Ένας πιο "πράσινος" ΣΥΡΙΖΑ, ή μια συμμαχία μνημονίου.

Σε κάθε περίπτωση, όλοι έχουν την ευθύνη τους. Όσοι ψήφισαν ναι, ήθελαν μνημόνιο. Όσοι ψήφισαν όχι αλλά ναι στο ευρώ, ήθελαν μνημόνιο.

Τι βγήκε από την εξίσωση; Μια αλήθεια. Που την ήξεραν βέβαια από πριν οι του Μαξίμου. Ότι ευρώ χωρίς λιτότητα και μνημόνιο, δεν υπάρχει. Είναι σαν να λες "θέλω κατοχή χωρίς στρατεύματα".

Στο δια ταύτα. Στη μικρή μας αποικία ξημερώνει πάλι μια νέα προεκλογική περίοδος. Θα γεννηθούν και νέοι συσχετισμοί, συνεργασίες, συμμαχίες, κόμματα και υποσχέσεις. Τι μας μένει; Το νέο κίνητρο.

Η άρχουσα ιδεολογία είναι μία. Η καπιταλιστική, επεκτατική, τραπεζική επιβολή των όρων της συμφωνίας. Την θες; Είσαι μαζί μας. Δεν την θες; Κολύμπα μόνος σου σε άγνωστα νερά και φτιάξε τη δική σου βάρκα. Με άλλα λόγια, δυο πόρτες έχει η ζωή. Μια δύσκολη, και μια πιο δύσκολη.

Οι αυταπάτες έληξαν και εκείνες. Αλλαγή μέσα από το ίδιο το σύστημα, δεν γίνεται. Ή πας κόντρα στο σύστημα και προετοιμάζεις ένα άλλο σύστημα, το παλεύεις με τις διεθνείς δυνάμεις που συμφωνούν μαζί σου και το χτυπάς με σοβαρή αντιπολίτευση, ή το αποδέχεσαι και σε καταπίνει.

Ο λαός επέλεξε τον ΣΥΡΙΖΑ για να "σκίσει" το μνημόνιο. Δηλαδή για να πάει κόντρα στο σύστημα. Τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ μετεξελίχθηκε σε γρανάζι του συστήματος. Και το εκλογικό του σώμα θα τον επανεκλέξει γιατί φοβάται το άγνωστο. Και γιατί εν Ελλάδι, ουδείς του έχει δώσει του Έλληνα ψηφοφόρου, μια ουσιαστική και συνολική εναλλακτική, κόντρα σε αυτό το άγνωστο.

Δεν θα πλατειάσω εδώ στα περί χειρισμών κυβέρνησης αυτό το διάστημα των έξι μηνών. Αλλιώς θα πρέπει να γίνει αναφορά και στις Σκουριές, στην ΕΛ.ΑΣ που ζει και βασιλεύει χωρίς ουδεμία αλλαγή, στον ΦΠΑ, στον ΕΝΦΙΑ και πάει λέγοντας.

Κανείς δεν ξέρει τι θα γινόταν αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε δεχθεί τη συμφωνία του Φεβρουαρίου. Θα είχε λήξει το πάρτι προ πολλού, ωστόσο πολλοί θα έλεγαν πως το Μαξίμου δεν διαπραγματεύτηκε ποτέ.

Αυτό που όλοι ξέρουμε όμως, είναι πως όποιος έχει το μαχαίρι, έχει και το καρπούζι. Και αυτός, δεν ήταν ποτέ ο Τσίπρας στο τραπέζι του πόκερ που κλήθηκε να κάτσει. Που επέλεξε να κάτσει μάλλον, διεκδικώντας το πρωθυπουργικό χρίσμα, τον περασμένο Γενάρη.

Η επόμενη κυβέρνηση θα είναι ξεκάθαρα μνημονιακή. Αυτό ας το γνωρίζουμε όλοι. Είτε θα είναι κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι, είτε θα είναι κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με το "κόμμα του ΝΑΙ", μια πιθανή δηλαδή κοινοβουλευτική συμμαχία.

Οι λοιποί αντιμνημονιακοί, ΚΚΕ, Λαφαζάνης, Ζωή, Βαρουφάκης, ΕΠΑΜ, Αλαβάνος, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κλπ, έχουν μια μεγάλη ευκαιρία για να διασώσουν το όνομα και την τιμή της αριστεράς, τώρα που τα πράγματα ξεκαθαρίζουν μια για πάντα. Ουτοπική η προοπτική; Ενδεχομένως ναι. Η κατάσταση της χώρας όμως, μόνο ουτοπική δεν είναι, άρα η ανάγκη για υπερβάσεις, μεγάλη.

Αστερίσκος: Η ελπίδα του προγράμματος Θεσσαλονίκης έσκασε με θόρυβο στα μούτρα μας. Έμεινε όμως μια μικρή, ισχνή, ασθενική ελπίδα που μπορεί να μας κάνει να γελάσουμε σε 2,3 χρόνια. Έχει όνομα. Λέγεται "πάταξη διαφθοράς". Πόσο πιθανό είναι να γίνει κάτι τέτοιο στη χώρα μας; Όσο πιθανό είναι να εξυγιανθεί και το ελληνικό ποδόσφαιρο. Αλλά ποτέ μη λες ποτέ. Η ελπίδα, ξέρεις, πεθαίνει τελευταία. Αλλά συνήθως στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, πεθαίνει.

Πηγή: news247.gr

Γράφει ο Δάνης Παπαβασιλείου

Η απόφαση της κυβέρνησης για επίσπευση των εκλογών κρίνεται από άλλους ως ιδιοφυής και από άλλους ως τυχοδιωκτική. Κατά τη γνώμη μας είναι μια εκδήλωση ενός τακτικισμού με διπλή στόχευση: Τη δημιουργία των βέλτιστων συνθηκών για την αποτελεσματικότερη εφαρμογή του νέου μνημονίου και την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε εγγυητή της «ομαλότητας» και της «σταθερότητας» του συστήματος.

Και οι δύο στόχοι έχουν ως σημείο αναφοράς τις απαιτήσεις που εγείρουν τόσο οι κύκλοι της ντόπιας ολιγαρχίας, όσο και οι δανειστές.

Ο κ. Σόιμπλε τόνιζε στην κρίσιμη Σύνοδο του Eurogroup (12 και 13 Ιουλίου), ότι επείγει η αποκατάσταση της «αξιοπιστίας» και της «εμπιστοσύνης» της ελληνικής κυβέρνησης στις σχέσεις της με τους «θεσμούς». Αυτό το διπλό στόχο, λοιπόν, επιδιώκει να πετύχει η κυβέρνηση με αυτές τις εκλογές.

Αν αφαιρέσει κανείς, από το διάγγελμα του πρωθυπουργού, αυτά που είπε για να εξωραϊσει την εικόνα της κυβέρνησης και της σημερινής κατάστασης, έχει μπροστά του ένα κείμενο που μοιάζει περισσότερο με Παράρτημα της Συμφωνίας του Eurogroupγια το νέο μνημόνιο.

Στην αρχή του διαγγέλματος του, ο κ. Τσίπρας επανέλαβε την παραχάραξη του ΟΧΙ που είπε ο ελληνικός λαός με συντριπτική πλειοψηφία, στο πρόσφατο δημοψήφισμα. Επιχείρησε να το εμφανίσει ως εντολή για τη διαπραγμάτευση με τους θεσμούς, με τα γνωστά αποτελέσματα και τη συμφωνία για το 3ο μνημόνιο!

Αμέσως μετά, ο πρωθυπουργός προσπάθησε να παρουσιάσει τη συμφωνία της 13ης Ιουλίου ως «ότι καλύτερο μπορούσε κανείς να πετύχει», καταφεύγοντας σε ταχυδακτειλουργία του τύπου: είναι η καλύτερη, γιατί θα μπορούσε να είναι πολύ …χειρότερη.

Είναι χαρακτηριστικό του τρόπου που ο ίδιος και η κυβέρνηση του αντιμετωπίζουν τα πράγματα, αλλά και την οπτική υπό την οποία αξιολογούν τις εξελίξεις, ότι αποτιμά τα άμεσα αποτελέσματα της συμφωνίας ως εξής: «Η οικονομία θα αναπνεύσει. Η αγορά θα εξομαλυνθεί. Οι τράπεζες θα βρουν σιγά- σιγά τον κανονικό τους ρυθμό»!

Πουθενά κουβέντα γι” αυτούς που καλούνται να πληρώσουν, για μια ακόμα φορά, τη «νύφη»…

Αλγεινή εντύπωση προκαλεί, όμως, η διαστρέβλωση της πραγματικότητας από τον κ. Τσίπρα, όσον αφορά στις συνέπειες από την υλοποίηση του νέου μνημονίου. «Αυτή τη συμφωνία είμαστε υποχρεωμένοι να τη τηρήσουμε», είπε ο πρωθυπουργός και συνέχισε «χωρίς να αποδεχόμαστε οριζόντιες περικοπές, εργασιακές αγριότητες, αφαίμαξη πάντα των ασθενέστερων κοινωνικά δυνάμεων»!

Και αυτά, όταν το γνωστό γερμανικό περιοδικό Spiegelχαρακτήριζε τα μέτρα που περιέχει το μνημόνιο: «Κατάλογο φρικαλεοτήτων»!

Προσβολή για το σύνολο του ελληνικού λαού, αλλά ειδικότερα στις εκατοντάδες χιλιάδες που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ στις περασμένες εκλογές, συνιστά η διαπίστωση του κ. Τσίπρα ότι «η λαϊκή εντολή που πήρα στις 25 του Γενάρη εξήντλησε τα όριά της». Το ερώτημα είναι απλό: Τι απ΄ αυτά που υποσχέθηκε στις εκλογές πραγματοποίησε; Κατάργησε τα μνημόνια; Επανέφερε το βασικό μισθό στα προ της κρίσης επίπεδα; Κατάργησε τον ΕΝΦΙΑ; Κούρεψε το χρέος;

Αν δεν κάνουμε λάθος αυτή ήταν η λαϊκή εντολή που πήρε στις 25 Γενάρη και τώρα την παραδίδει… εξαντλημένη.

Όμως ο πρωθυπουργός αποκαλύπτεται και αποκαλύπτει την πλήρη μνημονιακή μετάλλαξη του Κόμματος του, όταν λέει στο διάγγελμα του: «Και όλα αυτά απαιτούν καθαρή εντολή, ισχυρή κυβέρνηση, σταθερή και χωρίς ταλαντεύσεις πορεία»!!!

Σας θυμίζουν τίποτα αυτά τα λόγια; Μήπως Μητσοτάκη, μήπως Σημίτη, μήπως Καραμανλή, μήπως Παπανδρέου, μήπως Σαμαρά;

Κύριε Τσίπρα! Για ποια πολιτική ζητάτε καθαρή εντολή; Για την εφαρμογή ποιών μέτρων χρειάζεται η «ισχυρή κυβέρνηση»; Σταθερή πορεία, προς τα που;

Καταλάβαμε ότι επιθυμείτε να καταστείτε εσείς και το κόμμα σας το κέντρο ισορροπίας του πολιτικού συστήματος. Το είπε εξάλλου με σαφήνεια ο υπουργός σας, Νίκος Παππάς, στην ιταλική εφημερίδα «IlManifesto»: ««Σε κάθε περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύεται ως ο πόλος της πολιτικής σταθερότητας στην ελληνική πολιτική σκηνή»!

Το είπε και ο ευρωβουλευτής σας, Δημήτρης Παπαδημούλης, στο twitter: «Το ζητούμενο των εκλογών είναι μια σταθερή και συνεκτική κυβέρνηση 4ετίας. Η κοινοβουλευτική αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ είναι η καλύτερη εγγύηση»…

Κύριε πρωθυπουργέ!

Διαλέξατε τελικά σε ποια πλευρά θα πάτε. Δικαίωμα σας. Μόνο μην ξεχάσετε να πάρετε μαζί σας, την «ασπίδα των ιδεών και των αξιών» σας. Δεν χρειάζεται σε κανέναν.

Πηγή: imerodromos.gr

του Γεράσιμου Χολέβα

Η επιλογή ένταξης στίχων ποιημάτων, στον πολιτικό λόγο, δεν είναι ανακάλυψη του κυρίου Τσίπρα. Η πυκνότητα των νοημάτων μέσα σε λίγες λέξεις (μια από τις δυνάμεις της ποίησης) μπορεί να αντικαταστήσει, με επιτυχία, αρκετές φράσεις, στη σειρά.

Ο κύριος Τσίπρας, στο τελευταίο διάγγελμα του, επέλεξε να χρησιμοποιήσει ένα στίχο του Ναζίμ Χικμέτ. Ο στίχος αυτός έχει αποκτήσει μεγάλη δύναμη και συμβολίζει την κοινωνική απελευθέρωση.

Από τη στιγμή που ο πρωθυπουργός υποστηρίζει πως «τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα» (ο στίχος του Χικμέτ) έχουμε κι εμείς το δικαίωμα να σχολιάσουμε.

Κύριε Τσίπρα, δεν έχετε καμία σχέση με την Αριστερά. Κρατήστε το μνημόνιο σας, συνεχίστε την πορεία σας στην «αγία» Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι θέμα πνευματικής ιδιοκτησίας. Κανείς δεν θα σας απαγορεύσει να χρησιμοποιείτε στίχους. Θα γνωρίζετε, άλλωστε, πως αυτά τα έχουν κάνει και οι ΠΑΣΟΚοι. Δεν είστε πρωτότυπος.

Φτιάξτε και ομάδες νεοΠΑΣΟΚων να διαβάζουν Χικμέτ. Είναι ορισμένοι στίχοι που έχουν κατακτήσει τη δύναμη τους. Είναι ορισμένοι στίχοι που δεν χωράνε στον πολιτικό σας λόγο. Είναι ορισμένοι στίχοι, που όταν εντάσσονται στο νεοΠΑΣΟΚικό λόγο, αποκαλύπτουν τόσο τον ομιλητή. Ο ομιλητής γίνεται γίνεται γελοίος. Tον καταπίνει ο στίχος…

Πηγή: imerodromos

Τάκης Τσίτσος, μέλος ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Η Αριστερή Πλατφόρμα τελικά «κατάφερε» να φύγει από το ΣΥΡΙΖΑ την τελευταία στιγμή και στην ουσία όταν αποφάσισε να τη διώξει ταπεινωτικά ο Τσίπρας. Έχοντας ήδη καταπιεί ως τώρα πολλά, από τον Παυλόπουλο ως Πρόεδρο και τη συμφωνία του Εurogroup της 20ης Φλεβάρη, έως και το Τρίτο Μνημόνιο, το οποίο καταψήφισε μεν εξακολουθώντας δε να δηλώνει ότι παράλληλα …στηρίζει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Μόνο όταν ο Τσίπρας έδειξε την πόρτα, εν μέσω πρωτοφανών συκοφαντιών σε βάρος πρώην συντρόφων (και υπουργών!) του και κήρυξε εκλογές (με λίστα), η Αριστερή Πλατφόρμα άρχισε να διαφοροποιείται οργανωτικά.

Πως όμως;

Όσο ηχηρότερα μιλάει η Λαϊκή Ενότητα  για ένα πλατύ μέτωπο, άλλο τόσο και περισσότερο αφαιρεί όλα τα μάχιμα πολιτικά όπλα και ξεθωριάζει τις σημαίες και τους στόχους. Ακόμη και αυτός ο μισός στόχος της εξόδου από την ευρωζώνη φαίνεται να υποβαθμίζεται μέχρις σχεδόν εξαφανισμού. Τα πάντα δικαιολογούνται στο όνομα του να στεγαστούν όλοι σε ένα αναιμικό μέτωπο του ΟΧΙ που θα περιορίζεται σε μια νέας κοπής «αντιμνημονιακή» γενικολογία και ενός άσφαιρου «πατριωτισμού» που δε θα τολμά να μιλήσει για ρήξη και αποδέσμευση από την ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση.

Είναι εντυπωσιακό το στοιχείο ότι στην χτεσινή σύνοψη του πολιτικού προγράμματος της Λαϊκής Ενότητας που παρουσίασε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά στο ευρώ και την αποχώρηση από την ευρωζώνη! Ούτε μία λέξη!

Σε σχετική ερώτηση που έγινε διευκρίνισε ότι  «η δική μας εναλλακτική πρόταση βεβαίως προβλέπει για να εφαρμοστεί, εφόσον χρειάζεται, θα φύγουμε και από την ευρωζώνη συντεταγμένα και στη βάση ενός προοδευτικού προγράμματος και για τη εφαρμογή του».

Ακόμη χειρότερα, στην ίδια απάντηση ο επικεφαλής του νέου σχήματος πρόσθεσε: «Αυτό το οποίο εμείς δεν δεχόμαστε είναι να είμαστε στην ευρωζώνη και να μας επιβάλλουν μνημονιακά προγράμματα, προγράμματα λιτότητας και κυβέρνησης»!

Με λίγα λόγια- και είναι τραγικό!- η Λαϊκή Ενότητα, είναι σα να λέει στον ελληνικό λαό: «Πάμε να δοκιμάσουμε, άλλη μια φορά, να καταργήσουμε τα μνημόνια μέσα στην ευρωζώνη και αν δε γίνεται, τότε θα το πάμε αλλιώς». Πρόκειται για επανάληψη της ήδη ηττημένης κατά κράτος και με τραγικό για το λαό τρόπο πολιτικής στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ.

Στον κόσμο μένουν πάντα τα «χοντρά» γράμματα. Όχι τα «ψιλά», οι υποσημειώσεις και οι αστερίσκοι των κομματικών ντοκουμέντων και σεντονιών,  για να βολεύονται οι εσωτερικές ανησυχίες, ενστάσεις και διαφωνίες. Έχουμε πείρα πια από αυτό.

Το ΟΧΙ, παρότι ετερόμορφο, είχε σθένος και δύναμη και όχι λιποψυχία: Στην τρομοκρατία ότι ΟΧΙ θα σήμαινε έξοδο από ευρωζώνη και ΕΕ, ο λαός είπε ΟΧΙ ακόμη και αν αυτό θα σήμαινε έξοδο! Και αυτό είναι πολύ βαρύτερο από τις πιρουέτες των διατυπώσεων των κειμένων.

Αυτό το ΟΧΙ δεν είναι αναλώσιμο. Θα είναι ο εφιάλτης του Τσίπρα και όλων των μνημονιακών. Δεν εγκλωβίζεται σε εσω-ΣΥΡΙΖΑ διαμάχες οπισθοφυλακών της τελευταίας στιγμής, ούτε θα ακρωτηριαστεί σε αναζητήσεις για τον «καλό» και τον «κακό» ΣΥΡΙΖΑ, όταν έχει καταρρεύσει η συνολική πολιτική στρατηγική του. Είναι ο βασικός κίνδυνος για την στρατηγική του κεφαλαίου, ο αστάθμητος παράγοντας, που υπό προϋποθέσεις μπορεί να είναι δύναμη ανατροπής του μαύρου μετώπου.

Ζητούμενο για μας είναι  ένα μέτωπο Ανατροπής.

Σε ένα πόλεμο, θες μέτωπο και την επιστράτευση των μέγιστων δυνάμεων. Αλλά θες και συγκέντρωση πυρών, κατάλληλα όπλα και μάχιμες δυνάμεις.

Τούτη την εξίσωση της ταξικής διαπάλης, στο όνομα των αναγκών και των δικαιωμάτων της εργαζόμενης και άνεργης κοινωνικής πλειοψηφίας που σφαγιάζονται, πρέπει να επιλύσουμε.

Στη συντονισμένη προσπάθεια του αστικού πολιτικού προσωπικού να κλείσει το ρήγμα ή να το αφυδατώσει από κάθε ανατρεπτικό – ρηξιακό στοιχείο, δικό μας μέλημα και απάντηση είναι να βαθύνουμε τα πολιτικά του χαρακτηριστικά.

Να συμβάλλουμε ώστε το κομμάτι του ΟΧΙ που είναι με τη ρήξη και θέλει να φτάσει μέχρι το τέλος. Να είναι η ηγεμονική δύναμη ενός πλατιού λαϊκού πολιτικού κοινωνικού μετώπου που θα μπει στη μάχη για να τα πάρει όλα σβάρνα προς όφελος του λαού, της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Και αυτό δεν αφορά μόνο την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την ευρύτερη αντικαπιταλιστική αριστερά, αλλά και -μεταξύ των άλλων- τις μαχόμενες δυνάμεις που απεγκλωβίζονται από το ΣΥΡΙΖΑ.

Πάνω απ ’όλα, η συγκρότηση ενός τέτοιου μετώπου είναι προϋπόθεση για τη λαϊκή νίκη. Για να νικήσει όμως ένα μέτωπο, πρέπει να λέει την αλήθεια στο λαό, να τον προετοιμάζει για σκληρές μάχες και κυρίως να αποπνέει την ομορφιά και τη φρεσκάδα της ανατροπής. Αντίθετα, επανάληψη δοκιμασμένων και αποτυχημένων συνταγών θα οδηγήσει πολύ γρήγορα σε ξέφτια, αφού ο λαός το έχει δει το έργο.

Παραθέτουμε ολόκληρο το εισηγητικό κείμενο του Παναγιώτη Λαφαζάνη στην Συνέντευξη Τύπου της Αριστερής Πλατφόρμας

Να σας ευχαριστήσουμε θερμά που είσαστε μαζί μας. Είναι η πρώτη επαφή της «Λαϊκής Ενότητας» με τον Τύπο, τις τηλεοράσεις και τα ΜΜΕ. Καλή αρχή λοιπόν. Θα έχουμε τη δυνατότητα να επικοινωνούμε συχνά, να ανταλλάσσουμε απόψεις, να απαντούμε σε ερωτήσεις σας, να διευκρινίζουμε θέματα σε αυτή τη κρίσιμη περίοδο, που όλοι καταλαβαίνουμε ότι θα κριθεί το μέλλον της χώρας για αρκετές δεκαετίες. Αυτές οι εκλογές είναι πάρα πολύ κρίσιμες και δεν είναι ανάγκη να το τονίσω για άλλη μια φορά εγώ. Το καταλαβαίνει και ο τελευταίος πολίτης. Από αυτές τις εκλογές θα κριθεί κυριολεκτικά η επιβίωση της χώρας και η προοπτική της. Φυσικά, δεν είναι η ώρα ούτε ο τόπος για να αναλύσουμε όλες τις θέσεις μας και το πρόγραμμά μας. Άλλωστε, αυτό το πρόγραμμα θα κατατεθεί τις επόμενες ημέρες και νομίζω ότι θα έχουμε την ευκαιρία να το συζητήσουμε πιο αναλυτικά και να ενημερώσουμε τον ελληνικό λαό.

Θα ήθελα με την ευκαιρία της πρώτης παρουσίας μας να πω προκαταρκτικά δύο λόγια και από κει και πέρα θα είμαι έτοιμος να απαντήσω στις ερωτήσεις σας.

Η κυβέρνηση πήρε την πρωτοβουλία αυγουστιάτικα να παραιτηθεί και αυγουστιάτικα να προχωρήσει σε εκλογές εξπρές. Το ερώτημα είναι γιατί σπεύδει με έναν πρωτοφανή σε ταχύτητα τρόπο και αυγουστιάτικα να κάνει τις εκλογές η κυβέρνηση. Γιατί βιάζεται; Νομίζω ότι η απάντηση είναι αυτονόητη και την γνωρίζουμε όλοι.

Η κυβέρνηση δεν βιάζεται για καλό σκοπό. Το Μαξίμου δεν πιέζει τα πράγματα για εκλογές γιατί θέλει να κάνει ωραία πράγματα μετεκλογικά. Αν πιέζεται το Μαξίμου και προχωράει αυγουστιάτικα σε εκλογές μερικών εβδομάδων, είναι κυρίως διότι θέλει να αποφύγει να αισθανθεί ο ελληνικός λαός, τις βαρύτατες συνέπειες των μνημονιακών πολιτικών και του νέου μνημονίου που συνομολόγησε η κυβέρνηση. Το Μαξίμου πιστεύει ότι θα αποπροσανατολίσει, θα ξεγελάσει τον πολίτη, θα κρύψει τα επώδυνα μέτρα και επομένως θα υφαρπάξει την ψήφο του ελληνικού λαού.

Γνώριμη αυτή η τακτική από τον παλιό δικομματισμό της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Μια τακτική που χρεωκόπησε αλλά δυστυχώς την επαναλαμβάνει και ο Αλ. Τσίπρας. Λυπάμαι πολύ γι’ αυτές τις μεθόδους, δεν τιμούν τη χώρα, δεν τιμούν τον ελληνικό λαό και τη νοημοσύνη του. Και κυρίως δεν τιμούν τη δημοκρατία μας.

Υπάρχει και άλλος ένας λόγος για τον οποίο επισπεύδει η κυβέρνηση τις εκλογές. Δεν ξέρω αν είναι ο κύριος λόγος σε αυτή τη φάση. Η κυβέρνηση νομίζει ότι επισπεύδοντας τις εκλογές, θα αιφνιδιάσει την Αριστερή Πλατφόρμα, θα τη βρει ανέτοιμη και επομένως θα φιμώσει και θα εξουθενώσει την τελευταία συνεπή αντιμνημονιακή φωνή που υπάρχει, η οποία διαθέτει εναλλακτική πρόταση απέναντι στα μνημόνια, η οποία είναι ρεαλιστική, εφαρμόσιμη και έχει αρχή, μέση και τέλος.

Λέμε καθαρά ότι δεν μας αιφνιδιάζουν, δεν θα μας βρουν ανέτοιμους. Πηγαίνουμε στις εκλογές αποφασισμένοι και θα αναδειχθούμε σε μια πολύ μεγάλη και καθοριστική δύναμη για τις μετεκλογικές εξελίξεις.

Σήμερα, όπως γνωρίζετε, 25 βουλευτές που μείναμε συνεπείς στις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν τις πετάξαμε στον κάλαθο των αχρήστων, δεν περάσαμε στην αντίπερα όχθη, πήραμε την πρωτοβουλία και καταθέσαμε τη συγκρότηση μιας ενιαίας ανεξάρτητης Κοινοβουλευτικής Ομάδας, με την προσωνυμία «Λαϊκή Ενότητα». Είναι ένας τίτλος, ένα όνομα, το οποίο εκφράζει απολύτως την ταυτότητα που θέλουμε να αναδείξουμε και την προοπτική που θέλουμε να χαράξουμε. Διότι χωρίς λαϊκή ενότητα, τίποτα θετικό δεν μπορεί συμβεί σε αυτή τη χώρα.

Η Λαϊκή Ενότητα δεν θα είναι άλλο ένα κόμμα. Φιλοδοξεί να γίνει ένα μεγάλο μέτωπο. Μέτωπο πολιτικό και κοινωνικό. Μέτωπο λαϊκής βάσης, λαϊκής συμμετοχής και μέτωπο μεγάλων ενωτικών λαϊκών αγώνων. Θέλουμε να γίνουμε ένα μεγάλο αντιμνημονιακό μέτωπο, που θα σαρώσει τα μνημόνια. Θέλουμε να είμαστε ένα μέτωπο προοδευτικό, με ισχυρό μέτωπο απέναντι στο πολιτικό κατεστημένο και την αντίδραση και κυρίως απέναντι στη μνημονιακή συναίνεση των πολιτικών κορυφών, η οποία είναι σε πλήρη διάσταση και αντίθεση με τον λαό. Θέλουμε να είμαστε ένα μέτωπο πατριωτικό, ενάντια στην εθνική υποτέλεια για την εθνική ανεξαρτησία της χώρας μας. Θέλουμε να είμαστε ένα μέτωπο δημοκρατίας και ανασυγκρότησης της χώρας. Γι’ αυτό στους πρώτους άξονες των προγραμματικών μας δεσμεύσεων έχουμε την ακύρωση των μνημονίων ως προϋπόθεση για να μπορέσει η χώρα μας να βγει από την κρίση. Έχουμε τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, στόχος ο οποίος είναι εφικτός, αρκεί να τον πιστέψουμε και τον παλέψουμε. Χωρίς τη διαγραφή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, δεν μπορεί να ανασάνει η χώρα και να σταθεί όρθια.

Θέλουμε να είμαστε ένα μέτωπο λαϊκής ενότητας για να σταματήσουμε επιτέλους την καταστροφική λιτότητα σε αυτή χώρα, να στηρίξουμε μισθούς και συντάξεις, να καταργήσουμε τον ΕΝΦΙΑ, να πούμε ένα μεγάλο «ΟΧΙ» σε νέους φόρους στο λαό και να εφαρμόσουμε μια δημοσιονομική πολιτική που θα στοχεύει στη μείωση της ανεργίας και τη στήριξη της ανάπτυξης. Θέλουμε να είμαστε ένα μέτωπο λαϊκής ενότητας για να εθνικοποιήσουμε – κοινωνικοποιήσουμε τις τράπεζες, ώστε οι τράπεζες να παίξουν ένα καινούριο αποκλειστικά αναπτυξιακό και κοινωνικό ρόλο. Θέλουμε να είμαστε ένα μέτωπο λαϊκής ενότητας για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Για να ισχυρό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων. Για ρευστότητα στην ελληνική οικονομία και μια νέα σχέση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, με δημόσια ιδιοκτησία και κοινωνικό έλεγχο στους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας. Θέλουμε να είμαστε ένα μέτωπο λαϊκής ενότητας, για μια μεγάλη και δίκαιη αναδιανομή του πλούτου στη χώρα, με κύριο όπλο μια πραγματικά δίκαιη και απλή φορολογική μεταρρύθμιση.

Το «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος δεν θα μείνει ορφανό σε αυτές τις εκλογές. Ήταν ένα μεγαλειώδες και περήφανο «ΟΧΙ», ένα αγωνιστικό «ΟΧΙ» που έδωσε ανάσα, ελπίδα και προοπτική στη χώρα. Αυτήν την ελπίδα και προοπτική θα την συνεχίσουμε. Θα προσπαθήσουμε να εκφράσουμε το πνεύμα και την ουσία του 62% και όχι μόνο, που ψήφισε «ΟΧΙ» στα μνημόνια και ένα μεγάλο «ΝΑΙ» για  μια Ελλάδα ανεξάρτητη, κυρίαρχη, προοδευτική και δίκαιη. Το «ΟΧΙ» θα είναι η μεγάλη σημαία που θα έχει η Λαϊκή Ενότητα σε αυτές τις εκλογές. Αυτό το «ΟΧΙ» θα είναι πολύ ισχυρό και θα το λέμε συνέχεια και μετεκλογικά. Θα το λέμε και μέσα στη Βουλή και με τους αγώνες μας. Για μας το «ΟΧΙ» δεν ηττήθηκε. Το «ΟΧΙ» αυτό μπορεί να μεταφράστηκε σε «ΝΑΙ» μέσα σε μια βδομάδα από την κυβέρνηση αλλά το ναι αυτό δεν αντιπροσωπεύει τον ελληνικό λαό. Το «ΟΧΙ» θα το συνεχίσουμε και θα το συνεχίσουμε μέχρι το τέλος, μέχρι να νικήσει. Η Αριστερά, οι προοδευτικές δυνάμεις αυτής της χωράς, δεν θα γίνουν η χλεύη των ηττημένων.

Το μέτωπο μας σε αυτές τις εκλογές είναι μέτωπο πρώτα απ’ όλα και κυρίως ενάντια στις μνημονιακές δυνάμεις, ενάντια στη μνημονιαική συναίνεση, που έχει ο λοβοτομημένος, πλέον, ΣΥΡΙΖΑ με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ. Ό,τι και να ψηφίσει κανείς από αυτά τα κόμματα, ανεξάρτητα από τις διαφορές τους και δεν τις παραγνωρίζουμε, στο τέλος θα εφαρμόζονται τα μνημόνια και οι μνημονιακές πολιτικές. Αυτό το κακό θέλουμε να σταματήσει για τη χώρα. Η χώρα δεν αντέχει άλλα μνημόνια. ’Η θα τελειώσουμε με τα μνημόνια ή τα μνημόνια θα τελειώσουν τη χώρα και τον ελληνικό λαό. Εμείς θα αντισταθούμε και θα νικήσουμε. 

πηγη: pandiera.gr