ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ, ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ Η ΘΡΑΣΥΤΑΤΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΟΥΣ ΑΝΕΡΓΟΥΣ ΝΑΥΤΕΡΓΑΤΕΣ….

Απάντηση με δελτίο τύπου στην τεκμηριωμένη καταγγελία της ΠΕΝΕΝ επιχείρησε να δώσει ο Υπουργός Ναυτιλίας στις 4/12/2015 που αφορούσε την σκανδαλώδη και επαίσχυντη απόφασή του να χορηγήσει ειδική σύνθεση στο Ε/Γ-Ο/Γ πλοίο «IONIANSTAR» το οποίο είναι δρομολογημένο στην γραμμή Πάτρα – Σάμη (Κεφαλονιά) – Ιθάκη.

Με την απάντησή του μετατρέπεται σε θλιβερό και τραγικό υπερασπιστή της θεσμοθετημένης εφοπλιστικής ασυδοσίας την οποία από την πρώτη στιγμή της ανάληψης των καθηκόντων του στο Υπουργείο Ναυτιλίας υπηρετεί πιστά και χωρίς την παραμικρή παρέκκλιση!

Το χειρότερο για τον ίδιο είναι ότι προκειμένου να δικαιολογήσει την άθλια απόφασή του προσφεύγει στο ψέμα.

Επισημαίνουμε τα 4 χονδροειδέστατα ψέματα του κ. Δρίτσα:

1^ο) Η κανονική οργανική σύνθεση του IONIANSTAR σύμφωνα με το Π.Δ 177/74 είναι 44 άτομα, η χειμερινή σύνθεση είναι 36 και η ειδική σύνθεση που χορήγησε ο Υπουργός είναι 28!!!! Αυτά ως προς την ειδική σύνθεση.

2^ο) Αναφέρει στο ίδιο Δελτίο Τύπου ο Υπουργός ότι δεν είναι βάσιμες οι αξιολογήσεις μας για μείωση εσόδων προς τα ασφαλιστικά μας ταμεία και αύξηση της ανεργίας στον χώρο της Ναυτεργασίας με αφορμή την δρομολόγηση ενός μόνο πλοίου.

Η αλήθεια είναι ότι η βιομηχανία ειδικών συνθέσεων που εγκαινίασαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις συνεχίζεται και διαιωνίζεται και με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και τον ίδιο τον κ. Δρίτσα ο οποίος έχει ανανεώσει δεκάδες ειδικές συνθέσεις διαφόρων τύπων πλοίων στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των εφοπλιστικών και ναυτιλιακών εταιριών, κατά συνέπεια είναι παντελώς ψευδής ο ισχυρισμός του περί ενός μόνο πλοίου, ο λόγος γίνεται για πολλές δεκάδες πλοίων στα οποία ανανέωσε τις συνθέσεις πίσω από τις πλάτες των Ναυτεργατών και των οργανώσεών τους προκαλώντας σοβαρότατες απώλειες πόρων στα ταμεία και διόγκωση της ανεργίας στον κλάδο. Τονίζουμε ότι μέσω των ειδικών συνθέσεων που παράνομα και κατά παρέκκλιση της υφιστάμενης νομοθεσίας δίνονται και ανανεώνονται έχουμε απώλεια εκατοντάδων θέσεων εργασίας και εκατομμυρίων ευρώ σε ετήσια βάση προς τα ασφαλιστικά μας ταμεία!!!

3^ο) Είναι ασύστολο ψεύδος η θέση του Υπουργού περί χειμερινής σύνθεσης όπως και η αναφορά του για το Π.Δ. 177/74. Το Π.Δ προβλέπει σύνθεση στις επιστασίες γέφυρας – μηχανής – καταστρώματος ίδια χειμώνα – καλοκαίρι και μόνο για το ξενοδοχειακό προσωπικό αυξομειώνεται η σύνθεση! Έτσι ακριβώς προβλέπει η νομοθεσία, γιατί ο ίδιος μείωσε με την απόφασή του την σύνθεση στο προσωπικό καταστρώματος και όχι μόνο;

4^ο) Η μείωση της σύνθεσης στο συγκεκριμένο πλοίο που ξεπερνάει το 25% της νόμιμης και προβλεπόμενης χειμερινής επάνδρωσης του πλοίου ισχυρίζεται ο Υπουργός ότι δεν επηρεάζει την ασφάλεια της Ναυσιπλοΐας…. Ακριβώς σε αυτά τα επίπεδα υπογραμμίζουμε εμείς ήταν η μειωμένη επάνδρωση και σύνθεση του NORMANATLANTIC στο οποίο πολύνεκρο ατύχημα (πυρκαγιά) θρηνήσαμε δεκάδες θύματα….

Ακόμη πιο επικίνδυνο είναι το επιχείρημα του Υπουργού που αναφέρει ότι η απόσταση και ο χρόνος εκτέλεσης του δρομολογίου του πλοίου δεν δημιουργεί κινδύνους και έτσι προσπαθεί να απαλλαγεί των ευθυνών του από την έκδοση της Υπουργικής απόφασης για την χορήγηση ειδικής σύνθεσης. Ουσιαστικά διατυπώνει την εξωφρενική και πρωτοφανή άποψη ότι η ασφάλεια δεν επηρεάζεται όπως και η μείωση του προσωπικού δεν οδηγεί σε συνθήκες υπερκόπωσης του εναπομείναντος πληρώματος, επειδή είναι κοντινές οι αποστάσεις και μικρός ο χρόνος του δρομολογίου. Τέτοια φαιδρά και επικίνδυνα επιχειρήματα δεν έχουμε ακούσει ή διαβάσει ούτε από τους προκάτοχους του οι οποίοι ήταν στενά συνδεδεμένοι με τα εφοπλιστικά συμφέροντα!!  

ΤΑ 5 ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ

1. 1) Γιατί ο Υπουργός επίμονα αρνείται να δώσει τα στοιχεία (εταιρίες, ονόματα και αριθμό πλοίων κ.λπ) των ειδικών συνθέσεων που έχει δώσει για πρώτη φορά ή έχει ο ίδιος ανανεώσει και αφορούν δεκάδες πλοία όλων των κατηγοριών;
2. 2)Από πότε αυτό αποτελεί επτασφράγιστο κρατικό μυστικό; Ή μήπως η δημοσιοποίηση αυτών των στοιχείων θα επιβεβαιώσει τις πάγιες θέσεις μας για το καθεστώς συναλλαγής με το εφοπλιστικό κεφάλαιο στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της εξυπηρέτησης συγκεκριμένων συμφερόντων;
3. 3) Θυμάται άραγε ο Υπουργός όταν προ τριετίας ο ίδιος ως Βουλευτής ζητούσε τα ανάλογα στοιχεία και τα οποία ουδέποτε του έδωσαν οι τότε Υπουργοί Μουσουρούλης – Βαρβιτσιώτης; Αυτό που έκαναν οι προκάτοχοί του το πράττει σήμερα με την αδιαφανή διαδικασία ο ίδιος….
4. 4) Γιατί αντί της διαφάνειας επιλέγει τα στεγανά στις σχέσεις του Υπουργείου με τις ναυτιλιακές εταιρίες και παράλληλα αγνοεί και περιφρονεί τις νόμιμα εκλεγμένες συνδικαλιστικές οργανώσεις που εκφράζουν και εκπροσωπούν τους Ναυτεργάτες και αρνείται να τους παράσχει τα σχετικά έγγραφα και αποφάσεις;
5. 5) Η αναφορά του Υπουργείου στην απάντησή του προς την ΠΕΝΕΝ για απαίτηση των νησιωτών για την λειτουργία της ανωτέρω γραμμής πού άραγε αποσκοπεί; Μήπως ότι οι νησιώτες ζήτησαν ή απαίτησαν να καταργηθεί η επάνδρωση των πλοίων ή ότι πρέπει να μειωθεί η σύνθεση, ή ότι επιθυμούν να υπάρχει ελλιπής και αντικανονική σύνθεση με αποτέλεσμα να δημιουργούνται κίνδυνοι για την ασφάλειά τους;

Όλα τα παραπάνω στοχεύουν να καλύψουν τις ευθύνες του για την απαράδεκτη πράξη του να χορηγήσει ειδική σύνθεση κατά παρέκκλιση του νόμου για να ενισχύσει την κερδοφορία της εν λόγω εταιρίας θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια των νησιωτών και των Ναυτεργατών!!!

ΘΡΑΣΥΤΑΤΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ

ΣΤΟΥΣ ΑΝΕΡΓΟΥΣ ΝΑΥΤΕΡΓΑΤΕΣ

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και ο ίδιος ως Υπουργός Ναυτιλίας επί 10 μήνες έχουν δώσει πολλά και σαφή δείγματα γραφής της αντιναυτεργατικής πολιτικής τους και συνιστά πρόκληση η αναφορά στους ανέργους την στιγμή κατά την οποία από την μία τους επικαλείται και την ίδια στιγμή εκδίδει αποφάσεις που αυξάνουν την ανεργία, διογκώνουν την ανασφάλεια και διευρύνουν την επαγγελματική αβεβαιότητα!!! Η υποκρισία και ο Φαρισαϊσμός σου δεν έχουν όρια κ. Δρίτσα.

Είναι πρόκληση όταν έχουν γράψει στα παλιά τους υποδήματα τις προγραμματικές και προεκλογικές υποσχέσεις τους για κατάργηση των μειωμένων συνθέσεων στην Αδριατική (νόμος Μουσουρούλη 4150/2013), στην Ακτοπλοΐα για την χειμερινή περίοδο, την αύξηση των θέσεων εργασίας στην ποντοπόρο ναυτιλία, στα κρουαζιερόπλοια και στα μικρά επαγγελματικά σκάφη, να επικαλούνται τους ανέργους.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και οι συναρμόδιοι Υπουργοί Δρίτσας – Σταθάκης δήλωσαν επανειλημμένα πίστη – υποταγή και αφοσίωση στο εδραιωμένο και θεσμοθετημένο εφοπλιστόδουλο πλαίσιο ασυδοσίας και καθημερινά εγκρίνουν και νηολογούν με τις υπογραφές τους πλοία στην ελληνική σημαία στα οποία οργιάζει η μαύρη ανασφάλιστη εργασία, νομιμοποιούν την μισθολογική διάκριση ανάλογα με την χώρα προέλευσης των ναυτικών, διατηρούν χιλιάδες έλληνες Ναυτεργάτες άνεργους και από την άλλη υμνούν την μεγαλύτερη ναυτιλία του κόσμου και αφήνουν στο απυρόβλητο την φοροασυλία και ασυδοσία των εφοπλιστών.

Τις υποκριτικές κορώνες και τα κροκοδείλια δάκρυα δεν τα έχουν ανάγκη οι άνεργοι Ναυτικοί, βλέπουν και βιώνουν την κοροϊδία, τον εμπαιγμό που υφίστανται από την κυβέρνηση Τσίπρα και τον Υπουργό κ. Δρίτσα, οι οποίοι επί 10 μήνες ούτε ασχολήθηκαν στο ελάχιστο και ούτε πήραν το παραμικρό μέτρο για την στήριξή τους στην απασχόληση αλλά αντίθετα βρίσκονται διαρκώς με τα μέτρα και την πολιτική τους σε κίνδυνο ακόμη και η απασχόλησή τους στην Ακτοπλοΐα με την επιχείρηση κατάργησης των συνθέσεων που από κοινού συζητούν με τους τοκογλύφους δανειστές.    

Επειδή ο κ. Δρίτσας τίποτα φαίνεται δεν διδάχθηκε ούτε από τους αγώνες και τις κινητοποιήσεις των απλήρωτων Ναυτικών την παταγώδη αποτυχία και ανικανότητά του να δώσει τις ενδεδειγμένες λύσεις, ούτε από τις πρόσφατες απεργιακές κινητοποιήσεις συνολικά των Ναυτεργατών, σύντομα θα διαπιστώσει το αμέσως επόμενο διάστημα ότι οι άνεργοι θα βρεθούν με τους αγώνες τους αποφασιστικά ενάντια στην ανάλγητη και καταστροφική ναυτιλιακή πολιτική της κυβέρνησης και του ΥΕΝ.

Να μη ξεχάσει επίσης ότι οι άνεργοι κατά 35% ανήκουν στην ΠΕΝΕΝ, για την οποία έφθασε στο σημείο να καταλογίσει με το Δελτίο Τύπου του στην Διοίκησή της ότι είναι επικίνδυνη για το «κοινό κοινωνικό συμφέρον». Αποδεχόμαστε τον χαρακτηρισμό του επικίνδυνου αυτό όμως αφορά την εφοπλιστόδουλη ναυτιλιακή πολιτική που ο ίδιος υπηρετεί και από καιρό έχει πάρει οριστικά διαζύγιο από τα προβλήματα των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των άνεργων και των λαϊκών στρωμάτων και στα πλαίσια των μνημονιακών δεσμεύσεων που συμφώνησαν και ψήφισαν δρομολογούν την υλοποίηση μιας σκληρής βάρβαρης και νεοφιλελεύθερης πολιτικής που οδηγεί στην καταστροφή των ασφαλιστικών, κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων του λαού και του ξεπουλήματος του δημόσιου παραγωγικού πλούτου της χώρας μας.

Το σημαντικότερο το αφήσαμε για το τέλος: Παρά το γεγονός ότι η απόφαση του Υπουργού πάρθηκε και ήδη είχε υλοποιηθεί με την απομάκρυνση των συγκεκριμένων Ναυτεργατών, έπειτα από δυναμική συνδικαλιστική παρέμβαση της ΠΕΝΕΝ και ορισμένων ακόμη Ναυτεργατικών Σωματείων έγινε στις 4/12/2015 συνδικαλιστική παρέμβαση και η Υπουργική απόφαση κατά 70% πήγε στον κάλαθο των σκουπιδιών και η εταιρεία αναγκάστηκε κάτω από το βάρος του αγώνα των Ναυτεργατών και των εκπροσώπων τους να επαναφέρει σε μεγάλο βαθμό την νόμιμη σύνθεση που προβλέπει η νομοθεσία.

Αυτή είναι η απάντησή μας κ. Δρίτσα στις άθλιες φιλοεφοπλιστικές σας επιλογές!!!! Και στις άναρθρες κραυγές σας περί γραφικότητας σας εφιστούμε την προσοχή διότι με τις πράξεις σας δεν απέχετε πολύ από το να εξελιχθείτε σε μια γραφική καρικατούρα του πολιτικού κατεστημένου στην υπηρεσία των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου…..

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                                                 Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                         Κροκίδης Νικόλαος

--------------------------------

                195                                                                                                                                                           4/12/2015

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΩΝ ΕΦΟΠΛΙΣΤΩΝ

ΚΑΤ’ ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥΣ ΜΕΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ

Δελτίο Τύπου

Με μια κατάπτυστη άθλια και επικίνδυνη απόφαση ο Υπουργός Ναυτιλίας και νησιωτικής πολιτικής κ. Θ.Δρίτσας ικανοποίησε αίτημα ναυτιλιακής Ακτοπλοϊκής εταιρίας με το οποίο του ζητούσε την δραστική μείωση της οργανικής σύνθεσης για να καταστεί το πλοίο κερδοφόρο και ανταγωνιστικό. Η απόφαση για την ειδική οργανική σύνθεση δόθηκε στο Ε/Γ-Ο/Γ πλοίο «IONIANSTAR» και η μείωση είναι 25% . Από τους 39 που προβλέπει ο νόμος τώρα επανδρώνεται με 28 Ναυτικούς.

Η απόφαση αυτή, όπως και τόσες άλλες που έχουν ληφθεί στο διάστημα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ πάρθηκε εν κρυπτώ από τα Ναυτεργατικά Σωματεία, πίσω από τις πλάτες των Ναυτεργατών και σε απόλυτη συνεννόηση Υπουργού – Υπηρεσιών του ΥΕΝ και της αντίστοιχης Ναυτιλιακής εταιρείας.

Η απόφαση αυτή επιβεβαιώνει την εκτίμησή μας ότι στο Υπουργείο Ναυτιλίας κουμάντο ήταν και είναι το εφοπλιστικό κεφάλαιο και η νέα ηγεσία πορεύεται σύμφωνα με τις επιλογές που αυτοί επιβάλουν.

Το μακρύ χέρι του εφοπλιστικού κεφαλαίου καθορίζει τα πάντα στο Υπουργείο Ναυτιλίας όπως ακριβώς συνέβαινε επί κυβερνήσεων Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ και Υπουργών τύπου Παυλίδη – Κεφαλογιάννη – Διαμαντίδη – Γεωργιάδη – Μουσουρούλη – Βαρβιτσιώτη και άλλων οι οποίοι διέπρεψαν δίνοντας σαφή δείγματα με την πολιτική τους σε όφελος των εφοπλιστικών συμφερόντων.

Η απόφαση του Υπουργού κ. Δρίτσα αποτελεί συνέχεια αυτής της πολιτικής η οποία θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, του επιβατικού κοινού, των Ναυτεργατών, εντατικοποιεί σε επικίνδυνο βαθμό την εργασία διαμορφώνοντας τις προϋποθέσεις για πρόκληση ναυτικού ατυχήματος, μειώνει τους πόρους και τα έσοδα των ασφαλιστικών μας ταμείων, αυξάνει την ανεργία και την αβεβαιότητα στον χώρο της ναυτεργασίας.

Ο κύριος Δρίτσας αποδεικνύεται άξιος συνεχιστής της εφοπλιστόδουλης πολιτικής και συνδράμει με το έργο και τις αποφάσεις του αυτή η πολιτική να διαιωνίζεται και να παράγει καταστροφικά αποτελέσματα στον κόσμο της Ναυτικής εργασίας.

Δεν είναι τυχαίο ότι εδώ και 10 μήνες ο κ. Δρίτσας και οι αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Ναυτιλίας δεν έχουν δώσει απάντηση σε έγγραφο της ΠΕΝΕΝ που αφορά την ανανέωση των ειδικών συνθέσεων σε εκατοντάδες ειδικές συνθέσεις διαφόρων τύπων πλοίων.

Το Υπουργείο Ναυτιλίας διατηρεί στο ακέραιο τα στεγανά, την αδιαφάνεια, τις συναλλαγές με το εφοπλιστικό κεφάλαιο και την έλλειψη οποιασδήποτε ενημέρωσης των εκπροσώπων των Σωματείων για κρίσιμα θέματα που αφορούν τους Ναυτεργάτες.

Εάν ο κ. Δρίτσας πιστεύει ότι με αυτές τις άθλιες και παράνομες ενέργειες θα επιβάλει την θέληση των εφοπλιστών και των συμφερόντων τους πάνω από τις πλάτες των Ναυτεργατών, πλανάται πλάνη οικτρά.

Για τον σκοπό αυτό ήδη πολυμελές κλιμάκιο της ΠΕΝΕΝ και των άλλων Σωματείων είναι στην Πάτρα με απόφαση να προχωρήσουν σε συνδικαλιστική δράση με στόχο την ακινητοποίηση του πλοίου, την μη εκτέλεση του δρομολογίου μέχρι την κατάργηση της παράνομης Υπουργικής απόφασης και την αποκατάσταση της σύνθεσης που προβλέπει η υφιστάμενη νομοθεσία και το Π.Δ. 177/74.

Αυτή είναι η απάντηση των Ναυτεργατών στον φιλοεφοπλιστικό κατήφορο της κυβέρνησης και του Υπουργού Ναυτιλίας!!!

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                                                 Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                         Κροκίδης Νικόλαος

Με απόλυτη επιτυχία στέφθηκε η 24ωρη Πανελλαδική απεργία των Ναυτεργατών στις 3/12/2015 η οποία πραγματοποιήθηκε σε όλες τις κατηγορίες πλοίων και σε όλα τα λιμάνια της χώρας μας.

Πειραιάς – Ραφήνα – Λαύριο – Πάτρα – Ηγουμενίτσα – Κέρκυρα – Βόλος – Αιδηψός – Κρήτη – Μυτιλήνη – Ρόδος και σε δεκάδες ακόμη λιμάνια οι Ναυτεργάτες συμμετείχαν μαζικά και αγωνιστικά στην απεργία παλεύοντας ενάντια στην βάρβαρη επίθεση κυβέρνησης – μεγάλου κεφαλαίου και των τοκογλύφων δανειστών (Ε.Ε – Δ.Ν.Τ – Ε.Κ.Τ) οι οποίοι από κοινού μεθοδεύουν την συντριβή των δικαιωμάτων των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

 Στα πλαίσια αυτά το σχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού σηματοδοτεί την λήψη νέων σκληρών αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων όπως είναι οι σαρωτικές αλλαγές στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης με νέες περικοπές και μειώσεις οι οποίες θα υλοποιηθούν έως τις 15/1/2016 και οι οποίες θα δώσουν την χαριστική βολή στο δημόσιο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και στα ασφαλιστικά μας ταμεία με νέα σκληρά φορομπηχτικά μέτρα που θα λεηλατήσουν το πενιχρό εισόδημα των λαϊκών και εργατικών στρωμάτων και τα οποία οδηγούν στην φτώχεια και την εξαθλίωση την μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας. Επίσης σε πλήρη εξέλιξη είναι το ξεπούλημα των δημόσιων επιχειρήσεων και στην συνέχεια θα ακολουθήσουν τα εργασιακά – συνδικαλιστικά κ.λπ.

Κυβέρνηση – δανειστές – μεγάλο κεφάλαιο μαζί με το υπόλοιπο πολιτικό τους προσωπικό (Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ – Ποτάμι – Ένωση Κεντρώων – Χρυσή Αυγή) εμμένουν στην ταξική πολιτική τα βάρη της κρίσης και των νεομνημονιακών δεσμεύσεων να τα φορτώσουν και αυτή την φορά στις πλάτες των μόνιμων υποζυγίων τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τους αυτοαπασχολούμενους και τα μικρομεσαία στρώματα.

Παράλληλα απαλλάσσουν το μεγάλο εγχώριο και ξένο κεφάλαιο, στηρίζουν την επιχειρηματική τους ασυδοσία και υπόσχονται νέα προνόμια για την ενίσχυση και αύξηση της κερδοφορίας τους.

Στο φόντο αυτών των δραματικών εξελίξεων με πρωτοβουλία της Διοίκησης της ΠΕΝΕΝ πραγματοποιήθηκε στις 3/12/2015 μαζική και αγωνιστική συγκέντρωση στο Ε/Γ – Ο/Γ πλοίο «ΚΝΩΣΣΟΣ ΠΑΛΑΣ».

Μιλώντας ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ έκανε εκτενή αναφορά στα προβλήματα που μαστίζουν τον Ναυτεργατικό μας κόσμο, στις κινητοποιήσεις και τους αγώνες που αναπτύχθηκαν το τελευταίο χρονικό διάστημα αλλά και στον υπονομευτικό ρόλο των δυνάμεων του εργοδοτικού και κομματικού συνδικαλισμού, κατήγγειλε με σφοδρότητα την νεομνημονιακή κυβερνητική πολιτική και την πλήρη ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ με τις πολιτικές των ευρωπαϊκών και πολιτικών ελίτ και σημείωσε ότι η δράση, οι αγώνες και η συγκρουσιακή δυναμική του αγωνιστικού συνδικαλιστικού κινήματος θα οξυνθεί και θα κλιμακωθεί το αμέσως επόμενο διάστημα και αυτό θα επιταχύνει την ταχύτατη φθορά του παλιού και νέου πολιτικού μνημονιακού μπλοκ το οποίο ήδη έχει περιέλθει σε δεινή πολιτική θέση.

Τόνισε ότι η γενικευμένη υποβόσκουσα αγανάκτηση του λαού και των εργαζομένων πρέπει να εκφρασθεί και να εξελιχθεί σε οργανωμένο πολιτικό – κοινωνικό κίνημα με ταξικό προσανατολισμό που θα αμφισβητήσει ευθέως όχι μόνο τα προωθούμενα μνημονιακά μέτρα και τις πολιτικές τους αλλά θα θέτει προωθημένους στόχους, αιτήματα και διεκδικήσεις για έναν άλλο δρόμο εξόδου από την βαθειά κρίση του συστήματος, των καταστροφικών μνημονιακών πολιτικών, που θα δίνει μια νέα ελπιδοφόρα εναλλακτική επιλογή υπέρ των συμφερόντων του λαού και των εργαζομένων.

Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η ανασύνταξη του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος, η ενίσχυση και η μαζικότητα των αγώνων, ο ταξικός προσανατολισμός τους, η αμφισβήτηση της κυριαρχίας των δυνάμεων του κεφαλαίου, των πολιτικών που χαράσσονται από τις πολιτικές ελίτ του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού, ρήξης με τις πολιτικές της Ε.Ε και της ζώνης του ευρώ.

Μιλώντας για τις εξελίξεις στον χώρο της Ναυτιλίας και της Ναυτεργασίας υπογράμμισε ότι το μοντέλο της ψευτοαριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύει πλέον και στον πλέον δύσπιστο ότι δεν διαφέρει στο ελάχιστο με τις ασκούμενες πολιτικές των άλλων αστικών πολιτικών δυνάμεων στον χώρο της Ναυτιλίας και αποσκοπεί στην διατήρηση, την ενίσχυση και την διεύρυνση της ανταγωνιστικότητας του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Τσίπρας, Καμμένος, Δραγασάκης, Σταθάκης, Τσακαλώτος, Δρίτσας και οι υπόλοιποι της κυβερνώσας αριστεράς αποτελούν τους νέους θιασώτες του άθλιου και βαθύτατα αντιλαϊκού θεσμικού πλαισίου στην ναυτιλία αλλά και τους εγγυητές να μην ανοίξει η παραμικρή χαραμάδα σε αυτό το θεσμοθετημένο καθεστώς εφοπλιστικής ασυδοσίας, φοροασυλίας και της μαύρης ανασφάλιστης εργασίας.

Τόνισε ότι χωρίς την σύγκρουση, την ρήξη και την ανατροπή αυτού του συστήματος είναι αδύνατον να προωθηθούν λύσεις στα προβλήματα που ταλανίζουν τον Ναυτεργατικό μας κόσμο όπως είναι η κατάρρευση του κοινωνικοασφαλιστικού μας συστήματος (ΝΑΤ – ΚΕΑΝ – Ταμεία Πρόνοιας – Οίκος Ναύτη), η αλματώδης αύξηση της ανεργίας που ξεπερνάει το 60% στον χώρο της Ναυτεργασίας, η ανασφάλιστη μαύρη εργασία στην ποντοπόρο ναυτιλία που αγγίζει το 85%, η απλήρωτη ναυτική εργασία, η διατήρηση του αντιδραστικού πλαισίου για την ναυτική εργασία και το συνδικαλιστικό κίνημα που είναι υπό τον έλεγχο (σε συντριπτικό ποσοστό) του εφοπλιστικού κεφαλαίου. Μια πολιτική η οποία ταυτίζεται στα διεθνή φόρουμ με τις επιδιώξεις και τα εφοπλιστικά συμφέροντα και ταυτόχρονα τσακίζει, συντρίβει τα εναπομείναντα δικαιώματα των Ναυτεργατών στην απασχόληση, στις εργασιακές σχέσεις, στις ΣΣΕ, στην κοινωνική ασφάλιση, που ποινικοποιεί αγώνες και κινητοποιήσεις και έχει μετατρέψει τον μηχανισμό του Υπουργείου Ναυτιλίας και πολλές υπηρεσίες και τον έχει θέσει στην υπηρεσία των εφοπλιστικών συμφερόντων.

Η μάχη ενάντια σε αυτήν την πολιτική από πλευράς ΠΕΝΕΝ θα συνεχισθεί, θα ενταθεί και θα κλιμακωθεί το επόμενο χρονικό διάστημα με έναν πολύμορφο αγώνα τον οποίο πιστεύουμε ότι θα στηρίξει, θα πλαισιώσει και θα συμπορευθεί μαζί μας ο ιστορικός μας κλάδος.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                                                Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                         Κροκίδης Νικόλαος

Ως «πλυντήριο για τις ευθύνες των οικονομικά ισχυρών» χαρακτηρίζει η Επιτροπή για Θέματα Πόλης, Χώρου, Περιβάλλοντος του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, την Παγκόσμια Διάσκεψη για το Κλίμα που άρχισε στο Παρίσι στις 30 Νοεμβρίου και θα ολοκληρωθεί στις 11 Δεκεμβρίου.

Ολόκληρη η ανακοίνωση (εκδόθηκε στις 28.11.2015) έχει ως εξής:

«Την προσεχή Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2015, ξεκινά στο Παρίσι, μία ακόμα διεθνής διάσκεψη για την αντιμετώπιση(;) της Κλιματικής Αλλαγής (COP21). Αν και η συμμετοχή των επικεφαλής κρατών και κυβερνήσεων, εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει κάθε προηγούμενο με συμμετοχή 147 αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων, το ερώτημα για το ποιος θα πληρώσει το… μάρμαρο, προκειμένου να αντιστραφεί η κατάσταση και να αμβλυνθούν οι επιπτώσεις της αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη, δεν αναμένεται να βρει απάντηση ούτε και στο Παρίσι …

Οι 90 μεγάλες πολυεθνικές που ευθύνονται για το 63% των αερίων του θερμοκηπίου θα συνεχίσουν την ανεξέλεγκτη δράση τους αποδεικνύοντας ξεκάθαρα ότι για την αύξηση των εκπομπών του CO2, την τρύπα του όζοντος και την υπερθέρμανση του πλανήτη, υπεύθυνος είναι ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής και η πολιτική της καταστροφικής, ενεργοβόρας κερδοσκοπικής «ανάπτυξης» των κυβερνήσεων των ΗΠΑ, των χωρών της Ε.Ε., Κίνας, και των άλλων αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών.

Ανάπτυξη» με καταστροφικές επιπτώσεις στη φύση, την ερημοποίηση περιοχών, την διατάραξη της αγροτικής παραγωγής, την εξαφάνιση νησιωτικών συμπλεγμάτων και τη σταθερότητα των οικοσυστημάτων στα οποία βασίζεται κάθε ζωή.

Η αύξηση κατά περίπου 1 βαθμό Κελσίου της παγκόσμιας θερμοκρασίας (συγκριτικά με την προ-βιομηχανική εποχή) κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και ο στόχος της διάσκεψης για περιορισμό της αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη στο όριο των 2οC μέχρι τα τέλη του αιώνα, φαίνεται ανέφικτος. Πολλοί μιλάνε ότι βαδίζουμε ολοταχώς για αύξηση της τάξεως των 5οC (!), τη στιγμή που τα θύματα – πολλά εξ’ αυτών παιδιά – των μέχρι σήμερα επιπτώσεων (αύξηση τιμή τροφίμων, ακραία καιρικά φαινόμενα) της κλιματικής αλλαγής, ανέρχονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς τι περιμένει την πλειοψηφία των ασθενέστερων – οικονομικά και κοινωνικά αδύναμων ανά τον πλανήτη.

Η V20, που συσπειρώνει 20 από τα φτωχότερα κράτη του πλανήτη (Αφγανιστάν, Αιθιοπία, Μπουτάν, Μαγαδασκάρη κλπ) κάνει λόγο ότι το κόστος από μια αποτελεσματική μάχη κατά τις κλιματικής αλλαγής μέχρι το 2030, θα ανέλθει – μόνο για τις συγκεκριμένες χώρες – στα 400 δις δολάρια. Κόστος, το οποίο σε περιβάλλον όξυνσης της καπιταλιστικής κρίσης κανείς – εκ των υπευθύνων – δεν θέλει να αναλάβει.

Η αντιμετώπιση του προβλήματος της κλιματικής αλλαγής, ως πρόβλημα τεχνολογίας, όπως επίσης και η ανάδειξη των οικονομικών ωφελειών από το «πρασίνισμα» των καπιταλιστικών οικονομιών, που επιλέγονται διεθνώς κυρίως από περιβαλλοντικές ΜΚΟ, αλλά και την ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, δεν συμβάλει στην ανάδειξη των ουσιαστικών αιτιών του, απομακρύνοντας περαιτέρω τη λύση του.

Χαρακτηριστικά είναι τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν στα τέλη του προηγούμενου μήνα, σχετικά με τη «αναλογική συμμετοχή του κάθε κράτους στην αντιμετώπιση των επιπτώσεων της Κλιματικής Αλλαγής» Σύμφωνα με αυτά ΗΠΑ και ΕΕ υλοποιούν μόνο περίπου το ένα πέμπτο των υποχρεώσεων που τους αντιστοιχεί για τη μείωση των εκπομπών είτε απευθείας στο εσωτερικό τους, είτε με το να πληρώσουν τις φτωχότερες χώρες να το κάνουν για αυτές μέσω της αγοράς δικαιωμάτων των εκπομπών. Η Ιαπωνία επίσης πληρώνει μόνο το ένα δέκατο του οικολογικού της χρέους που αφορά στο κλίμα.

Με απλά λόγια επί δεκαετίες η καπιταλιστική ανάπτυξη και κερδοφορία στις συγκεκριμένες περιοχές του πλανήτη (και όχι μόνο…), στηρίχθηκε και στο γεγονός ότι ανεμπόδιστα «βρώμιζε» το περιβάλλον. Αυτός είναι και ο λόγος, που παρόλες τις μεγαλοστομίες διαφόρων ηγετών – ειδικότερα τις πρωτοβουλίες του Μπ. Ομπάμα ενόψει Παρισιού – κανένας από τους οικονομικά ισχυρούς, που στις χώρες τους φιλοξενούνται εξαιρετικά ρυπαντικές πολυεθνικές (βλ. πετρελαίου κλπ) δεν επιθυμεί να ρισκάρει τα κέρδη τους προς όφελος του περιβάλλοντος, καταφεύγοντας ακόμα και στο εξωφρενικό «εμπόριο ρύπων».

Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο οι ηγέτες «έφυγαν» άπρακτοι από την αντίστοιχη συνάντηση πέρσι το Δεκέμβρη στη Λίμα του Περού και γι’ αυτό το λόγο μάλλον θα φύγουν άπρακτοι και από το Παρίσι στις 11 του προσεχούς Δεκέμβρη. Και οι συζητήσεις και αποφάσεις πάνω στο βασικό θέμα της διάσκεψης για το μέλλον των «πράσινων πόλεων», δεν θα δώσουν καμιά προοπτική λύσης στις μολυσμένες μεγαλουπόλεις του κόσμου που πολλαπλασιάζονται.

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτές οι διασκέψεις που αποτελούν προκάλυμμα της περιβαλλοντοκτόνας πολιτικής των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών, συνοδεύονται πάντα από μαζικές κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας από ευαισθητοποιημένους αγωνιστές και περιβαλλοντικές οργανώσεις. Για αυτό από αρχές του μήνα, η γαλλική κυβέρνηση ανακοίνωσε ενισχυμένα μέτρα ασφαλείας για τη Σύνοδο για το Κλίμα και επαναφορά από τα μέσα Νοεμβρίου συνοριακών ελέγχων στα σύνορα σύμφωνα με τη Σέγκεν, προειδοποιώντας για βίαιες διαδηλώσεις και τον κίνδυνο τρομοκρατικών επιθέσεων. Μετά δε την επίθεση του ISIS στο Παρίσι στις 13/11/2015 απαγόρευσαν τις προγραμματισμένες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας που θα γινόταν για τη διάσκεψη και ο υπουργός Εσωτερικών Μπερνάρ Καζνέβ, δήλωσε ότι περίπου 8.000 αστυνομικοί και χωροφύλακες θα παραταχθούν στα σύνορα της χώρας για να διενεργούν ελέγχους και 2.800 ακόμη θα βρίσκονται στο Μπουργκέ, στο βόρειο Παρίσι, όπου θα διεξαχθεί η Διάσκεψη, μαζί με τους συνολικά 120.000 αστυνομικούς, χωροφύλακες και στρατιώτες έχουν αναπτυχθεί «στο σύνολο της γαλλικής επικράτειας» μετά τις επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου.

Η ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δέσμια της υποταγής της στην πολιτική της Ε.Ε., πάει στη διάσκεψη χωρίς διαφοροποιήσεις και λογική σύγκρουσης με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας τη μόνη πρωτοβουλία που πήρε είναι να ξεκινήσει δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση για να καταρτίσει ένα σχέδιο «Εθνικής Στρατηγικής για την Προσαρμογή στην Κλιματική Αλλαγή».

Για τον κόσμο της εργασίας, στις χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, αλλά και στις χώρες της καπιταλιστικής υπανάπτυξης και της απόλυτης φτώχειας, απ’ όλες τις πτυχές της ζωής του, αναδεικνύεται η ανάγκη για ένα άλλο δρόμο όχι προς το καπιταλιστικό κέρδος, αλλά προς μια αξιοβίωτη ζωή σε σύγκρουση με το καπιταλιστικό σύστημα. Των ανθρώπων του μόχθου σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη…. Ειδικότερα στον τομέα του περιβάλλοντος, ο δρόμος αυτός αναγκαστικά περνά, από την επαν-ιεράρχηση των ανθρώπινων αναγκών και στο πλαίσιο αυτό και των ενεργειακών-καταναλωτικών. Η προώθηση τεχνολογιών όχι με κριτήριο την «τροφοδότηση της καπιταλιστικής αγοράς» (βλ. βιομηχανία σκουπιδιών), αλλά την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών με τη μικρότερη επιβάρυνση του περιβάλλοντος.

Είναι άμεσης προτεραιότητας οι διεκδικήσεις για την επιβολή μέτρων προστασίας του περιβάλλοντος που δεν μπορεί παρά να είναι σε ρήξη με κυβερνητικές και υπερεθνικές πολιτικές περιστολής των δημόσιων επενδύσεων για την περιβαλλοντική προστασία και σε αντιπαράθεση με την εμπορευματοποίηση – ιδιωτικοποίηση φυσικών πόρων και τη «χαλάρωση» των μέτρων περιβαλλοντικής προστασίας για την … προσέλκυση επενδύσεων.
Στην ημερήσια διάταξη των οργάνων του λαϊκού – εργατικού – οικολογικού κινήματος απαιτείται να αναδειχτεί η ανάγκη τερματισμού της επιδείνωσης του κλίματος, να μπει φραγμός στην εκπομπή των αερίων του θερμοκηπίου, στην ασυδοσία των πολυεθνικών, να πληρώσουν οι καπιταλιστές για τις επιπτώσεις της δράσης τους στο περιβάλλον.

Να ανατραπεί αυτή η πολιτική που καταστρέφει ανθρώπους και φύση, να διαλέξουμε το δρόμο της αντικαπιταλιστικής ρήξης».

πηγη: pandiera.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Διατυπώναμε και διατυπώνουμε αυτούς ή τους άλλους αναγκαίους στόχους: Αγώνας, αντίσταση, εγρήγορση, αφύπνιση, ξεσηκωμός, ανατροπή, κοινωνικός μετασχηματισμός, επανάσταση.

Διαφωνίες, διχογνωμίες, φωνές, αντιπαραθέσεις. Επιβεβαίωναν και επιβεβαιώνουν τη σφριγηλότητα και συνεκτικότητα της «πρότασης». Με μια έννοια την δικαίωναν και ας έπειθε με δυσκολία.

Σε αυτό το κολασμένο πολιτικό μεσοδιάστημα, φαίνεται ωστόσο να αντιμετωπίζουμε συχνά, τη βαρύτερη αντίρρηση: την ηχηρή σιωπή. Σαν να είμαστε ακίνητοι, ενώ γίνεται κατακλυσμός και θα έπρεπε να τρέχουμε. Ή μήπως είμαστε  σε  «ακίνητο χορό» (που διαβάζαμε παλιότερα), σε ένα περιβάλλον ηχηρής σιωπής;

Ναι, στις απεργιακές συγκεντρώσεις της 12^ης Νοέμβρη πορεύτηκαν ξανά χιλιάδες αριστεροί, κομμουνιστές, φυσικές πρωτοπορίες των κοινωνικών χώρων και αγώνων. Ωστόσο, η συμμετοχή στην απεργία ήταν εξαιρετικά περιορισμένη, ειδικά στον ιδιωτικό τομέα. Και ακόμη πιο ψαλιδισμένη ήταν η πεποίθηση για το αποτέλεσμα της δράσης.

Σε ποιο περιβάλλον λοιπόν ανεμίζουμε διακηρύξεις και προοπτικές;

Βασική προϋπόθεση για να αναμετρηθείς ακόμη και με το μεγαλύτερο εμπόδιο, είναι να το δεις, να το αναγνωρίσεις, να σχεδιάσεις τη στάση σου. Αυτό ακριβώς συνιστά μια στάση πεποίθησης και στόχευσης για τη νίκη, έναντι μιας ήττας γεμάτης με ασυλλόγιστους πανηγυρισμούς ή αναθέματα για τον κόσμο που «δε λέει να καταλάβει και να κουνηθεί».

Ζούμε σήμερα τις συνέπειες της στρατηγικής του σοκ και της συνειδητοποίησης,  από τον ευρύ κόσμο, του πραγματικού κοινωνικού και πολιτικού συσχετισμού. Η αλήθεια όταν τη γνωρίζουμε δεν είναι πάντα συναρπαστική. Συχνά είναι και καθηλωτική.

Το ξαφνικό πέρασμα από το σκοτάδι στο φως (και αντίστροφα)- ας το θυμηθούμε- δημιουργεί μια προσωρινή τύφλωση.

Στην περίπτωσή μας, ήταν μεγάλο αυτό το σκοτάδι, γεμάτο από νανουριστικές αυταπάτες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, τιμώμενος δεξιόθεν και αριστερόθεν, κατά περίπτωση, ως αναμορφωτής της χώρας ή σωτήρας της αριστεράς.

Η «κυβέρνηση της αριστεράς», ως σχεδόν μαγικό ραβδί.

Η ΕΕ, που θα άλλαζε ή αν μη τι άλλο θα συνειδητοποιούσε ότι δεν είναι προς το συμφέρον της μια τόσο άγρια λιτότητα.

Ο έλληνας επιχειρηματίας, που θα αντιλαμβανόταν ότι έχει συμφέρον από υψηλή αγοραστική δύναμη των μισθωτών, ώστε να πουλάει τα προϊόντα του.

Παραμύθια της Χαλιμάς, που βρέθηκαν μαζί στον πάτο του γκρεμού…

Αν γινόταν στο παρελθόν μια απεργία των εργαζομένων στην αποκομιδή των απορριμμάτων στους Δήμους, υπήρχε ένας τρόμος: τα σκουπίδια απλωμένα καταμεσής στο δρόμο! Πόσο να το αντέξει αυτό μία πόλη; Μία βδομάδα, δύο βδομάδες; Οτιδήποτε άλλο, ήταν αδιανόητο.

Αν περάσει κανείς από τον Πύργο Ηλείας, θα δει εδώ και ίσως δύο χρόνια τα σκουπίδια, μόνιμα στους δρόμους, μεγαλοπρεπώς απλωμένα σε κάθε γωνία, σταυροδρόμι και αλάνα. Το αδιανόητο, εκεί έγινε ρουτίνα. Μόνο εκεί;

Υπάρχει μια οριακή κοινωνική και πολιτική στιγμή, όπου ακριβώς το αδιανόητο εμπεδώνεται ως κανονικό και μετατρέπεται σε ρουτίνα. Η φτώχεια, το κομμένο ρεύμα, το κλειστό σχολείο, το διαλυμένο νοσοκομείο, η ξενιτιά των νέων, η μετατροπή της σύνταξης σε επίδομα κηδείας, η τερατώδης ανεργία, το σκύψιμο στον εργοδοτικό δεσποτισμό, το να δουλεύεις χωρίς να πληρώνεσαι.

Ξαφνικά, ο ευρύς κόσμος, νοιώθει να είναι κυκλωμένος από κινδύνους, που δε μπορεί να αντιμετωπίσει. Οι δήθεν «εύκολες» λύσεις κάηκαν. Ο κίνδυνος είναι πάντα ένα φυτώριο παραλυτικού φόβου, με κυρίαρχο το αίσθημα της αδυναμίας.

Δεν πρόκειται ούτε για αποκοτιά, ούτε για αδιαφορία, ούτε για «κιότεμα». Είναι μια κατάσταση απότοκη του ταξικού, κοινωνικού αλλά και του πολιτικού, ιδεολογικού συσχετισμού. Οι αυταπάτες περί το ΣΥΡΙΖΑ, την κυβέρνηση, την ΕΕ και την ανέφελη «ανάπτυξη για το καλό όλων», θα πληρωθούν ακριβά, με τόκο και με αναδρομικό πρόστιμο.

Από την άλλη, «εμείς», υποχρεούμαστε να αναμετρηθούμε με το φόβο και την αδυναμία, χωρίς κραυγές και αναθέματα, αλλά με σύνεση και αποφασιστικότητα ταυτόχρονα.

Δεν είναι λύση ούτε η φυγή, ούτε η απεγνωσμένη επίθεση (αυτοκτονίας).

Άλλος δρόμος από το να παλέψουμε δεν υπάρχει. Μα αυτός ο αγώνας είναι πολυεπίπεδος και δεν είναι μόνο «απεργίες, καταλήψεις, διαδηλώσεις». Διότι αυτές με σιωπές και απουσίες δε γίνονται.

Ναι, ο φόβος παραλύει και κονταίνει τη γυναίκα που δουλεύει στο σουπερμάρκετ για 300 ευρώ για λίγους μήνες, διότι έχει κατσαρόλα να γεμίσει. Κάνει πως αδιαφορεί για την απεργιακή προκήρυξη, ίσως και να την πετάει επιδεικτικά μπροστά στον προϊστάμενο. Και αυτός πάλι, με τα 700 ευρώ, καμώνεται πως είναι συμφιλιωμένος με το ρόλο του μπάστακα και ας αγωνιά για τα άνεργα παιδιά του. Γεννήτορας όμως του φόβου και για τους δυο, είναι η μαζική ανεργία, ο κίνδυνος μετάβασης σε αυτήν.

Αυτή είναι η πρώτη πρόκληση: Να μην αποσυνδεθεί ο φόβος από τους κινδύνους που τον προκάλεσαν. Διότι τότε είναι παραλυτικός. Τότε είναι που δε γίνεται οργή (έστω κρυμμένη), αλλά πανικός. Δουλειά για όλους, με όλα τα δικαιώματα και με λιγότερο χρόνο εργασίας. Χωρίς αυτό το πρόταγμα, χωρίς αυτή τη δράση, χωρίς αυτό το δρόμο, είναι ανάπηρο το κάλεσμα στην απεργία. Χωρίς αυτή την πολιτική διάσταση, δεν υπάρχει εργατικό κίνημα οποιουδήποτε είδους. Κακά τα ψέματα, έχει λείψει αυτό. Αλήθεια πότε έθεσε το εργατικό κίνημα και η αριστερά με συνολικό πολιτικό τρόπο την απαίτηση για 30 ώρες δουλειά τη βδδομάδα για όλους;

Δεν αρκεί ωστόσο και το ξέρουμε. Καπιταλισμός χωρίς εφεδρικό στρατό ανεργίας δεν υπάρχει. Όσο πιο ανεπτυγμένος και «σύγχρονος», τόσο περισσότερο ισχύει αυτός ο «νόμος». Κάπως έτσι φτάσαμε εδώ: Οι μισοί να δουλεύουν σαν δουλοπάροικοι και οι άλλοι μισοί άνεργοι.

Είναι η δεύτερη πρόκληση που πρέπει να κοιτάξουμε στα μάτια: Να μην αποσυνδεθούν οι κίνδυνοι από τις κοινωνικές και ταξικές αιτίες που τους γέννησαν και τους αναπαράγουν. Δουλειά, συλλογική ζωή, κοινωνικός πολιτισμός, ελευθερία και δημοκρατία για όλους, όταν όλα χορεύουν στους ρυθμούς του κυνηγιού του ιδιωτικού καπιταλιστικού κέρδους, του απαρασάλευτου διευθυντικού δικαιώματος και της λατρείας του κοινωνικού δαρβινισμού ως  τελευταίας λέξης της εξέλιξης, δεν μπορούν να υπάρξουν.

Φυσικά και δεν είναι μόνο θέμα «εξηγήσεων» και «διαφώτισης». Και μάλιστα «δια μιας», κάτι σαν στοίχημα. Απαιτείται ένα πλέγμα δράσεων και επιλογών.

Στην καθημερινή διεκδικητική δράση, τις κινηματικές πρωτοβουλίες.

Στη σκληρή μάχη για την οργάνωση κόσμου. Για την αγωνιστική του κίνηση με ποικιλία μορφών.

Στην προσπάθεια ενός νέου πολιτισμού δημιουργίας και αντίστασης, τη μάχη ενάντια στην απαξίωση της καλής αισθητικής.

Για την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών, υπέρ ενός μετώπου εργατικής πολιτικής.

Με την πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση με τις συστημικές «αξίες» και τα απολογητικά για τον καπιταλισμό δόγματα.

Την τολμηρή προβολή ενός νέου σχεδιάσματος επανασυγκρότησης των κοινωνιών και της ανθρωπότητας σε μια βάση ισότητας, μοιράσματος, δημοκρατίας, ελευθερίας, ειρήνης, οικολογικής ισορροπίας.

Δηλαδή μιας νέας ουτοπίας κοινής συλλογικής ζωής. Όχι ακίνητης, αλλά αντίθετα ολοζώντανης, καθώς θα κινείται από την αντίθεση του καλύτερου προς το καλό, που όμως θα μετριούνται μόνο με βάση τα προηγούμενα. Σε τελευταία ανάλυση, με την αναζήτηση ενός νέου κομμουνισμού.

Δεν είναι όλα αυτά μια εύκολη υπόθεση. Ούτε διαλέγει κανείς και παίρνει όποια από τα παραπάνω μετερίζια του φαίνονται πιο βολικά. Μάχες που δίνονται, δε σημαίνει ότι κερδίζονται. Σε αυτό, μπορεί να «φταίει» ο αντίπαλος, μπορεί «εμείς». Το συνηθέστερο είναι να φταίμε και οι δύο, για διαφορετικούς και αντίθετους λόγους, που ωστόσο συναρθρώνονται. Αλλά, από τον αντίπαλο είναι ανόητο να ζητάς ευθύνες για το ότι μας νίκησε…

Όμως, οι μάχες που δε δίνονται, όχι μόνο δε κερδίζονται (πως θα μπορούσε;), αλλά η απουσία τους (και πολύ περισσότερο η αναγόρευση της αδυναμίας και της απουσίας σε αρετή και μονόδρομο) συνιστά την ισχυρότερη παρουσία του αντιπάλου μέσα στο «δικό μας» στρατόπεδο.

Να σταθούμε λοιπόν στα ίσα απέναντι στη μεγαλύτερη πρόκληση από όλες: να μην εκτεθούμε απέναντι στο φόβο και τους κινδύνους, με τον τρόπο που η κυρίαρχη, η συστημική αντίληψη ορίζει.

Από τη μια, μας λένε, υπάρχουν οι «μεγάλοι κίνδυνοι», απόρροια πολύ βαθιών αιτιών.  Οι οποίοι είναι αναπότρεπτοι, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για αυτούς, δεν τους σκεφτόμαστε, δεν ασχολούμαστε. Αλλιώς θα παραλύσουμε, θα τρελαθούμε, θα φύγει η ζωή πριν το καταλάβουμε, χωρίς να ζήσουμε.

Από την άλλη, συνεχίζουν, υπάρχουν οι κοντινοί, απτοί, «άμεσοι κίνδυνοι» που μας τυλίγουν. Με αυτούς, ναι, μπορούμε να ασχοληθούμε, είναι του χεριού μας, είναι διαχειρίσιμοι και πρέπει να αποδείξουμε την ικανότητα μας να τους διαχειριστούμε.

Αυτή ακριβώς η λογική είναι που αποδεικνύεται τελικά μπούμερανγκ, όχι μόνο για τη ζωή σε ένα μέλλον «που διαρκεί πολύ και δεν έρχεται ποτέ», αλλά και στο παρόν που όχι μόνο παραμένει έτσι ζοφερό, αλλά θανατώνεται εντός του η ζωογόνος κυοφορία του αύριο.

Ας μη ξεχνιόμαστε: Δικαιολογήθηκε η αποδοχή της παραμονής στον αυτόματο πιλότο κανιβαλισμού της ευρωζώνης, στο όνομα του να πάρει μια ανάσα ο κόσμος και βλέπουμε. Και μειώθηκαν οι συντάξεις. Θεωρήθηκε ως δεδομένη η αρχή της ανταγωνιστικότητας στο ευρύ πλαίσιο της οικονομίας, στο όνομα της άμεσης επιβίωσης των πλέον φτωχών. Και αυξήθηκαν ακόμη και τα εισιτήρια.

Η τόλμη είναι να ξεφύγει κανείς από αυτόν τον κύκλο, όχι να τον συμπληρώνει όταν δημιουργείται ένα κενό στη συνέχειά του.

Αν το καλοσκεφτούμε, αυτή η λογική της προσοχής στη «διαχείριση» των «άμεσων κινδύνων», είναι ο πυρήνας της αστικής συστημικής λογικής. Η συμπλήρωση των κενών και των ρωγμών που αυτή παρουσιάζει, αποτελεί την πεμπτουσία της λογικής της ήττας, της αστικής και μικροαστικής αριστεράς.

Διότι, ναι, δεν υπάρχει αριστερά γενικά. Πρέπει να διακρίνουμε την συστημική, αστική αριστερά. Αλλά και τη φοβισμένη αριστερά, την αριστερά της ήττας. Όχι αυτή που συνειδητοποιεί την ήττα του κόσμου και θέλει να την αναιρέσει. Αλλά αυτή που συνηγορεί υπέρ της ήττας, βαφτίζοντάς την νίκη.

Θαυμαστός ο άλυτος Γόρδιος Δεσμός, μα ακόμη πιο λαμπρό το κόψιμό του, ως προϋπόθεση για τη συνέχεια και την πορεία μπροστά.

Οι μύθοι πάντα μας λένε κάτι, αλλά συχνά ενέχουν –και απαιτούν- και την αντιστροφή τους.

Καλή η περισυλλογή και ο σκεπτικισμός του γερο-Δαίδαλου, αλλά σε στιγμές σαν τις τωρινές, χρειαζόμαστε και την αυτοπεποίθηση και την αναίδεια του νεαρού Ίκαρου.

Η κοινωνική ιστορία, όπως και η επιστήμη και οι τέχνες, μόνο με επαναστάσεις, τομές και επώδυνες αναιρέσεις προχωρούν, με τον ίδιο τρόπο που και η γέννα προϋποθέτει κοιλοπόνεμα και μάτωμα.

Όχι λοιπόν, δεν πρόκειται για ακινησία, αλλά για εποχή κυοφορίας. Το δυνατό όπως πάντα γεννιέται μέσα από το σκληρό τσόφλι του αδύνατου.

Ξανά πρέπει να στηθεί σε πρώτο πλάνο, με νέα υλικά, με νέους πρωταγωνιστές, με νέα όνειρα και εργαλεία, ένα συνολικό πρόταγμα αντικαπιταλιστικής επανάστασης και νέας χειραφετητικής κομμουνιστικής προοπτικής. Με την αναγκαία τακτική, στρατηγική, αλλά και το επαναστατικό υποκείμενο που να την «χτίζουν» εντός των ζωντανών μαχόμενων ανθρώπων στο σήμερα.

πηγη: pandiera.gr