Ο κόσμος από χθες είναι διαφορετικός, καθώς το Ιράν εκτόξευσε 185 drones, 36 πυραύλους κρουζ και 110 πυραύλους εδάφους-εδάφους προς το Ισραήλ, σε απάντηση στην επίθεση του Ισραήλ και καταστροφή της πρεσβείας του στη Δαμασκό.

Από στρατιωτική άποψη, φαίνεται να μην έγινε κάτι σημαντικό, καθώς φαίνεται πως δεν προκλήθηκε καμία σημαντική ζημιά σε στρατιωτική ή άλλη υποδομή του σιωνιστικού κράτους. Η συντριπτική πλειονότητα των drones και πυραύλων αναχαιτίστηκαν έγκαιρα και μάλιστα πριν φτάσουν στο Ισραήλ.

Αυτό ήταν σχετικά αναμενόμενο καθώς υπήρξε το “παράδοξο” στοιχείο, το Ιράν να ανακοινώνει εκ των προτέρων την επίθεση, αναγγέλλοντας ότι “drones και πύραυλοι κατευθύνονται προς το Ισραήλ”, έχοντας να διανύσουν πάνω από 1000 μίλια απόσταση.

Μια τρύπα στο νερό λοιπόν; Εκεί οδηγεί μια πρώτη επιπόλαιη σκέψη, λαμβάνοντας μάλιστα υπόψη ότι η Χαμάς πέτυχε από στρατιωτική άποψη πολύ μεγαλύτερη ζημιά στο Ισραήλ στην ξαφνική επίθεσή της τον Οκτώβριο.

Όμως, ας είμαστε περισσότερο προσεκτικοί:

1. Το Ιράν σε όλους τους τόνους είχε προαναγγείλει και δεσμευτεί ότι η απάντησή του στο Ισραήλ θα είναι “συμμετρική” και όχι ανεξέλεγκτη.

2. Η Ιρανική ηγεσία σαφώς δεν επιδιώκει μια κλιμάκωση στρατιωτικής αντιπαράθεσης με το Ισραήλ για πολιτικούς, στρατιωτικούς και οικονομικούς λόγους και προτιμά παρενοχλήσεις του μέσω συμμάχων του (οργανώσεων) σε Λίβανο, Υεμένη, Συρία, Ιράκ.

3. Το Ισραήλ αντίθετα, καίγεται να ξεσπάσει άμεσα γενικότερη ανάφλεξη, μεταξύ των άλλων για να διαμορφωθούν όροι ενεργότερης εμπλοκής ΗΠΑ, ΝΑΤΟ υπέρ του.

4. Με τη χθεσινή συντεταγμένη επίθεσή του το Ιράν, πέτυχε όμως μια εξαιρετικά σημαντική πολιτική κλιμάκωση: “Από εδώ και πέρα, διατηρούμε το δικαίωμα να σας πλήξουμε άμεσα και την άλλη φορά θα είναι διαφορετικά”. Το αν έχει τη στρατιωτική δυνατότητα είναι συζητήσιμο, όμως σίγουρα είναι μια τεράστια χώρα με στρατηγικό βάθος και μεγαλύτερη πολιτική διείσδυση στα εκατομμύρια του ισλαμικού κόσμου στην περιοχή, σε σχέση με το περίκλειστο, δολοφονικό, μισητό, σιωνιστικό κράτος.

5. Το Ισραήλ πέρασε μια δύσκολη νύχτα, σε μια στιγμή που η αιμοσταγής στρατιωτική επιχείρηση αφανισμού των Παλαιστινίων στη Γάζα οδηγεί σε πολιτικά αδιέξοδα και ρήγματα στην εσωτερική συνοχή και την κυριαρχία Νετανιάχου: Οι όμηροι δεν ελευθερώθηκαν, ενώ όσους μαχητές και αν σκοτώσουν υπάρχουν χιλιάδες να τους αντικαταστήσουν, καθώς δεν έχουν και τίποτα να χάσουν παρά τη σκλαβιά της κατοχής

6. Είναι επίσης σημαντικό ότι η αναχαίτιση της ιρανικής επίθεσης δεν έγινε αποκλειστικά από το Ισραήλ, αλλά με την αποφασιστική συνδρομή ΗΠΑ, Μεγάλης Βρετανίας, γεγονός που “κονταίνει” τις θριαμβολογίες του Ισραήλ.

7. Δεν είναι ακόμη σαφές ποια ακριβώς στάση κράτησαν χώρες όπως Ιορδανία ή θα κρατήσουν άλλες όπως Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ, Αίγυπτος κλπ. Δεν είναι δεδομένη και εύκολη η ανοιχτή ταύτισή τους με ΗΠΑ καθώς έτσι κινδυνεύουν να χάσουν την ηγεμονία στον ισλαμικό κόσμο από το Ιράν αλλά και την Τουρκία.

8. Η Τουρκία κινείται αρκετά φιλόδοξα με όρους ισχυρής περιφερειακής δύναμης και χθες -σύμφωνα με πληροφορίες- αρνήθηκε στις ΗΠΑ τη χρήση του εναέριου χώρου της για αναχαίτιση της ιρανικής επίθεσης.

9. Με τούτα και με τα άλλα, έχουμε μπει για τα καλά σε μια νέα πολεμική εποχή, με την Ελλάδα μάλιστα να έχει εμπλακεί άμεσα και επικίνδυνα. Το “υλικό” υπόβαθρο και το “δίκαιο” σε ό,τι αφορά τις πρωτοβουλίες των κρατών, είναι συγκεκριμένο: από τη μια, το μπλοκ ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, με ηγέτη τις ΗΠΑ επισπεύδουν μεθοδικά πολεμικές συρράξεις σε μια προσπάθεια διατήρησης της ηγεμονίας τους δια πυρός και σιδήρου.

Από την άλλη, ένα ετερόκλιτο μπλοκ νεο-αναδυόμενων, ισχυρών πλέον καπιταλιστικών κρατών και οικονομιών, που δεν ταυτίζονται αν και αξιοποιούν την πιο στενή Συμμαχία Κίνας, Ρωσίας και Ιράν, διεκδικούν μια νέα τάξη πραγμάτων, με ισχυρότερο ρόλο σε αυτούς, εκθρονίζοντας την ηγεμονία των ΗΠΑ.

10. Και επειδή, “όταν στη λάσπη παλεύουν τα βουβάλια, την πληρώνουν τα βατράχια”, το ζητούμενο είναι η απάντηση των λαών ενάντια στον πόλεμο, τον καπιταλιστικό ανταγωνισμό και εκμετάλλευση, με όρους μαζικού κινήματος, μπλοκαρίσματος της μηχανής του πολέμου και των πολεμικών εξοπλισμών, ανατροπής των κυβερνήσεων του πολέμου.

Πηγή: prin.gr

Σχόλιο – Παρέμβαση

Σε μια κατ’ επίφαση συνέντευξη στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», στις 7 Απρίλη, στην οποία ο συνεντευξιαζόμενος ερωτούσε και απαντούσε ο ίδιος, ο Πρόεδρος του ΝΕΕ, Γ. Πατέρας, αφιέρωσε τις γνώσεις και τις απόψεις της εφοπλιστικής πλευράς σε ένα δισέλιδο αφιέρωμα για τις εναλλακτικές μορφές Ναυτιλιακών καυσίμων.

Σε αυτόν τον ατελείωτο μονόλογο του Γ. Πατέρα μαθαίνουμε ότι τα προτεινόμενα μέτρα και η μετάβαση σε νέα πιο φιλικά για το περιβάλλον Ναυτιλιακά καύσιμα, αυτά στο σύνολο τους είναι μη βιώσιμα, αναποτελεσματικά και λίγο έως πολύ ρυπογόνα.

Έτσι τα εναλλακτικά καύσιμα που αφορούν την μεθανόλη, την αμμωνία, το LNG, το βιοντίζελ, ακόμη και το υδρογόνο απορρίπτονται και στέλνονται στο πυρ το εξώτερον.

Λίγη ή καθόλου σημασία δεν έχει για τον ακραιφνή οπαδό των βρώμικων Ναυτιλιακών καυσίμων το γεγονός ότι σήμερα ένα στα πέντε πλοία που ναυπηγούνται είναι με εναλλακτικά καύσιμα.

Στα 496 πλοία που είναι υπό ναυπήγηση με τις εναλλακτικές μορφές καυσίμων μπορούν να πετύχουν μείωση κατά 30% σε σχέση με πλοία το 2018.

Στην πρώτη σειρά εναλλακτικών καυσίμων των υπό ναυπήγηση πλοίων είναι η μεθανόλη, το  LNG και ακολουθεί η αμμωνία.

Σημειώνεται ότι στόχος του ΙΜΟ είναι η μείωση των εκπομπών αερίων στα πλοία κατά 20% έως το 2030 και ο στόχος του μηδενικού άνθρακα έως το 2050!

Πρέπει να σημειωθεί ότι την τελευταία τριετία το ελληνικό εφοπλιστικό lobby πρωταγωνιστεί τόσο περιφερειακά (ΕΕ) όσο και στον ΙΜΟ με κεντρικό στόχο την μετάθεση στο μακρινό μέλλον οποιουδήποτε μέτρου βάλει εμπόδια στην αλόγιστη χρήση του μαζούτ.

Για τον σκοπό αυτό έχουν συμπτύξει συμμαχία με χώρες σημαιών ευκαιρίας στην Ευρώπη, πχ Μάλτα, Κύπρο, αλλά και άλλες ανά τον κόσμο πχ Λιβερία, Νήσοι Μάρσαλ, Παναμάς, Μπαχάμες κλπ. ώστε αυτά τα αναγκαία μέτρα να μετατεθούν στο μακρινό και αόριστο μέλλον.

Ειδικότερα επικεντρώνονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία θέτει αυστηρότερους όρους από τον ΙΜΟ για την πράσινη μετάβαση της Ναυτιλίας.

Στην κατεύθυνση αυτή η κυβέρνηση της ΝΔ και ο Υπουργός ΕΝ έχουν επιστρατευτεί από το εφοπλιστικό κεφάλαιο για την υλοποίηση της αντιδραστικής και αντιπεριβαλλοντικής ατζέντας ΕΕΕ – ΝΕΕ!

Μάλιστα ο κ. Στυλιανίδης έφθασε έως την Νορβηγία κάνοντας τον ατζέντη των εφοπλιστών για να πείσει τον ομόλογο του για την παράταση και διαιώνιση των βρώμικων Ναυτιλιακών καυσίμων!

Με αυτά τα δεδομένα δεν προκαλεί εντύπωση η άποψη του Προέδρου του ΝΕΕ ότι ακόμη και αυτό το ελάχιστο μέτρο της ΕΕ (σύστημα εμπορίας  ρύπων) είναι τιμωρητικό και αποσκοπεί στην παραγωγή εσόδων (χρημάτων) για τις κυβερνήσεις που θα δαπανήσουν για να βρουν οριστική λύση έως το 2050!!!

Παριστάνοντας τον πρύτανη και ειδήμονα περί των Ναυτιλιακών καυσίμων ο κ. Πατέρας καταλήγει «Μέχρι να πάμε στην πυρηνική ενέργεια με τους αντιδραστήρες Thoron νέας γενιάς, με λιωμένο αλάτι πρέπει να παραμείνουμε στο μαζούτ».

Με τον τρόπο αυτό το ΝΕΕ που υποτίθεται αποτελεί τον φορέα διαβούλευσης με την πολιτεία και συστάθηκε για να επιμελείται θέματα της Ναυτιλίας μετατρέπεται (όπως και η HELMEPA) σε ένα αντιδραστικό οργανισμό το οποίο χωρίς ίχνος ντροπής προωθεί διαχρονικά τα συντεχνιακά τους σχέδια και τα συμφέροντα μιας κάστας παρασιτικών μεγαλοεφοπλιστών.

Αυτή την γραμμή προκλητικά την ονομάζουν εθνική Ναυτιλιακή πολιτική!

Συμπέρασμα

Η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία τους ήταν και παραμένει το κύριο μέλημα τους.

Ή αλλιώς

όπου δις και πατρίς!!!

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Συχνά, τις πραγματικές διαστάσεις κοινωνικών φαινομένων, τις αντιλαμβανόμαστε μέσα από την συν-εξέταση αντιθετικών εικόνων. Ας εστιάσουμε λοιπόν σε τρία παραδείγματα.

Από τη μια επενδυτική έκρηξη, από την άλλη λουκέτο σε βιομηχανίες;

Και εκεί που όλα πήγαιναν καλά και τα πανηγύρια για την «άνοδο της επενδυτικής βαθμίδας» καλά κρατούσαν, μέσα στο πρώτο τρίμηνο της χρονιάς έκλεισαν τρεις βιομηχανικές μονάδες (Υαλουργία Γιούλα στο Αιγάλεω και οι μονάδες παραγωγής της χαρτοβιομηχανίας SONOCO σε Κιλκίς και Θεσσαλονίκη). Έτσι, μαζί με τις Crown (Πάτρα) και Benckiser (Βασιλικά Χαλκίδας), τα βιομηχανικά λουκέτα έφτασαν τα πέντε εντός μίας χρονιάς και στα έντεκα (11) την τελευταία πενταετία από το 2019, αν θυμηθούμε και το κλείσιμο των Frigoglass (Πάτρα), ΔΕΛΤΑ (Πλατύ Ημαθίας), SCHNEIDER Electric (Θήβα), PIPELIFE (Θήβα) και PITSOS (Αγ. Ιωάννης Ρέντης Αττικής).

Πού πήγαν λοιπόν οι επενδύσεις; Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους: Το 2023 οι εισροές άμεσων ξένων επενδύσεων ανήλθαν σε 4,5 δισ. ευρώ. Σχεδόν οι μισές (2,1 δισ.) αφορούσαν αγοραπωλησίες ακινήτων, ενώ τα υπόλοιπα κεφάλαια διατέθηκαν σε εξαγορές υφιστάμενων (ιδιωτικών ή δημόσιων) επιχειρήσεων ή σε αγορά εταιρικών μεριδίων σε αυτές. Αφορούν δηλαδή σε αλλαγή ιδιοκτησιών κυρίως, παρά σε προσθήκη παραγωγικού δυναμικού. Επενδύσεις σε παραγωγικές μονάδες με συνακόλουθη δημιουργία θέσεων εργασίας στην Ελλάδα το τελευταίο διάστημα είναι ελάχιστες και περιορισμένες στον τομέα της πληροφορικής.

Η εικόνα φαίνεται καλύτερα όταν τη κοιτάζουμε από μακριά: Η συνολική επενδυτική δαπάνη στην Ελλάδα το 2023 είναι μόλις στο 50% εκείνης του 2007, δηλαδή πριν την εκδήλωση της μεγάλης κρίσης

Η Ελλάδα από-βιομηχανοποιείται λοιπόν; Όχι ακριβώς. Στην ελληνική οικονομία συντελείται ταυτόχρονα και αναδιάρθρωση της βιομηχανικής και γενικότερης οικονομικής δομής.

Αποβιομηχάνιση και αναδιάρθρωση, είναι όψεις του ίδιου φαινομένου: Βαθιά καπιταλιστική ανασυγκρότηση με τεράστιες και αρνητικές συνέπειες στην εργατική τάξη της χώρας, αλλά ιδιαίτερα στη νέα βάρδια εργαζομένων. Η μετάβαση από την «παραδοσιακή» βιομηχανία στους νέους κλάδους, είναι ταυτόχρονα μετάβαση από τις σχετικά σταθερές μακρόχρονες συμβάσεις εργασίας, ωράρια και συνθήκες εργασίας, στις προσωρινές, (δήθεν) ασαφείς και ελαστικές (gig economy). Είναι επίσης μετάβαση σε ακόμη χαμηλότερες αμοιβές για τη συντριπτική πλειοψηφία των μισθωτών, σχεδόν εξευτελιστικών για τους νέους εργάτες και εργάτριες ή/και επιστήμονες, με κάποιες εξαιρέσεις στον κλάδο της πληροφορικής έως ότου ισορροπήσει και εκεί αρνητικά ο συσχετισμός.

Το φαινόμενο δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός στον πόλεμο της Ουκρανίας, βάζει πυρκαγιά. Η Γερμανική BASF μετακομίζει στην Κίνα, Volkswagen, BMW, Mercedes στις ΗΠΑ, ενώ δεκάδες ενεργοβόρες επιχειρήσεις στη Γερμανία κλείνουν. Το «ιερό δικαίωμα» του κεφαλαίου να βγάζει τα καλύτερα κέρδη είναι ο απόλυτος νόμος και ας εφαρμόζεται και επί πτωμάτων και φτώχειας. Το δυσάρεστο είναι ότι αυτό το «δικαίωμα» ελάχιστες δυνάμεις της αριστεράς το αμφισβητούν ρητά, αφήνοντας αυτή την επιλογή αποκλειστικά στα καπιταλιστικά κράτη σε «έκτακτες» συνθήκες, όπως αυτές του πολέμου, όπου κάνουν ακόμη και κρατικοποιήσεις.

Από τη μια υπερ-τουρισμός και κατασκευαστικός οργασμός, από την άλλη ακριβά ενοίκια

Η υπερ-ανάπτυξη του τουρισμού και πιο σωστά του λεγόμενου υπερ-τουρισμού είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της αναδιάρθρωσης της οικονομικής δομής της χώρας, αλλά και της αρνητικής εξέλιξης των εργασιακών σχέσεων για τους εργαζόμενους. Όλα δείχνουν ότι το 2024 θα υπάρξει νέο ρεκόρ τζίρου στον τουρισμό με 20% άνοδο σε σχέση με την περασμένη χρονιά. Η άνοδος έρχεται τόσα από την αυξημένη πληρότητα σε ξενοδοχειακές μονάδες, όσο και από την μεγάλη επέκταση της βραχυχρόνιας μίσθωσης. Οι συνέπειες όμως δεν αφορούν μόνο τις συνθήκες εργασιακής γαλέρας για χιλιάδες κορίτσια και αγόρια ανά την Ελλάδα, αλλά και τη γοργή μεταμόρφωση του φυσικού, οικιστικού, πολιτισμικού περιβάλλοντος στις πόλεις και τις κοινότητες σε όλη τη χώρα. Τα ξενοδοχειακά συγκροτήματα ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, χερσαία και θαλάσσια χωροταξία αλλάζει διαρκώς για να παραδοθούν τα πάντα στους «επενδυτές», η κοινωνική ζωή μαραζώνει. Χιλιάδες πτήσεις τσάρτερς εύπορων συνταξιούχων της Βόρειας Ευρώπης, αλλά και εκατομμύρια «βραχιολάκηδων», τη στιγμή που το δικαίωμα στις διακοπές των εργαζομένων στη χώρα περιορίζεται, στα δε νησιά πρακτικά απαγορεύεται στις συνθήκες της πανάκριβης εφοπλιστικής ακτοπλοΐας. Μια σαθρή οικονομία διαμορφώνεται όπου τον πρώτο λόγο έχουν οι παγκόσμιοι tour operators και οι Έλληνες μεγαλο-ξενοδόχοι και εφοπλιστές.

Μετά από μια κατασκευαστική στασιμότητα 10 ετών, στον ανορθολογικό κόσμο των καπιταλιστικών επενδύσεων στις κατασκευές, δε μπορεί εύκολα να καλυφθεί το κενό περίπου 200.000 κατοικιών, ενώ τα πράγματα χειροτερεύουν με το αίσχος της ανεξέλεγκτης βραχυχρόνιας μίσθωσης. Διαμερίσματα μένουν κλειστά με προτίμηση σε κάποιες ακριβότερες διανυκτερεύσεις περαστικών τουριστών, αντί για «δύστροπους» φοιτητές, νέους, ζευγάρια, εργαζόμενους σε άλλες πόλεις από αυτές που γεννήθηκαν.

Εν τω μεταξύ οι γύπες των funds “επενδύουν” αρπάζοντας σπίτια μέσω των πλειστηριασμών, αλλά φυσικά δεν δημιουργούν νέες κατοικίες.

Από τη μια κατώτατος μισθός ανέχειας και από την άλλη εργασία συνταξιούχων

Η κυβέρνηση πασχίζει να πείσει ότι οι 556.000 εργαζόμενοι που αμείβονται με κατώτατο μισθό, μετά την αύξησή του στα 830 ευρώ μικτά (άρα 706 ευρώ καθαρά), θα αρχίσουν να αναρωτιούνται πού να …επενδύσουν. Στην πραγματικότητα, ένας άνθρωπος 30 ετών που θα θελήσει να μείνει σε χωριστό σπίτι, αν λάβουμε υπόψη ότι θα πληρώσει για ένα μικρό σπίτι ενοίκιο όχι λιγότερο από 450-500 ευρώ, δύσκολα μπορεί να περιορίσει τα έξοδά του σε λιγότερα από 1100-1200 ευρώ το μήνα.

Ζει όμως, θα απαντήσει ο «έξυπνος» Άδωνις Γεωργιάδης. Την απάντηση στο πώς ζει, μας τη δίνει η δεύτερη εικόνα, δηλαδή η εργασία των συνταξιούχων, φανερή ή κρυφή, δηλαδή των γονιών του. Ίσως δε χρειάζεται να προσθέσουμε άλλο επιχείρημα από αυτό που δίνει η ίδια η ΕΛΣΤΑΤ: Το 77% των νέων ηλικίας 18-30 ετών, ζει με τους γονείς του!

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει ότι «βούλιαξε η πλατφόρμα για τη δήλωση εργασίας από συνταξιούχους». Πράγματι, καθημερινά περίπου 1700 συνταξιούχοι, προστίθενται στη λίστα των εργαζόμενων, με το Υπουργείο να εκτιμά ότι ο συνολικός αριθμός θα φτάσει αρκετές δεκάδες χιλιάδες φέτος. Ω, τι ενθουσιασμός για «ενεργή γήρανση» και «δημιουργική εργασία»! Δεν αμφισβητούμε ότι αυτό αντιστοιχεί στην ψυχολογία μεσαίων και μεγάλων καπιταλιστών ή και μεσαίων στρωμάτων, όπου δουλεύουν άλλοι άνθρωποι για αυτούς. Όμως, η πραγματική ανάγκη και το ουσιώδες δικαίωμα των εργατών και αγροτών, είναι να ξεκουραστούν στη σύνταξή τους και να δουν τα παιδιά τους να δουλεύουν, ενώ οι ίδιοι μια χαρά δημιουργική και ενεργή ζωή μπορούν να έχουν, χωρίς το άχθος της δουλειάς και τις προσβολές επιστατών και προϊσταμένων. Η πρόκληση και αντιστροφή της πραγματικότητας από μεριάς της κυβέρνησης πιάνει κόκκινο, όταν πανηγυρίζει ότι ακόμη και «814 συνταξιούχοι με αναπηρική σύνταξη, 122 από αυτούς με ψυχική αναπηρία, δήλωσαν προθυμία να εργαστούν». Έλεος!

Πηγή: pandiera.gr