Απρόσμενη αύξηση των επιπέδων μίας χημικής ουσίας, η οποία είναι πολύ επιβλαβής για το στρώμα του όζοντος, ανίχνευσαν οι επιστήμονες. Πρόκειται μάλιστα για ουσία που είχε απαγορευτεί από το Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ το 1987, εμφάνιζε σταθερή μείωση έως το 2012, αλλά έκτοτε η εν λόγω ουσία φαίνεται να αυξάνεται και πάλι στην ατμόσφαιρα.

Ο λόγος για έναν χλωροφθοράνθρακα, το τριχλωροφθορομεθάνιο (CFC-11).

Η αιτία για την αύξησή του παραμένει μυστηριώδης, αλλά, σύμφωνα με τις έως τώρα ενδείξεις, οι νέες πηγές των παράνομων εκπομπών βρίσκονται στην Ανατολική Ασία. Οι επιστήμονες φοβούνται πως αν συνεχιστεί αυτή η αυξητική τάση, μπορεί να «φρενάρει» την ανάκαμψη της τρύπας του όζοντος και να επιδεινώσει την κλιματική αλλαγή.

Το CFC-11 είναι ένας από τους χλωροφθοράνθρακες που είχαν αρχικά αναπτυχθεί ως ψυκτικές ουσίες στη δεκαετία του 1930, ενώ χρησιμοποιούνταν επίσης στα σπρέι, ως διαλυτικά κ.α. Μετά από μερικές δεκαετίες, έγινε αντιληπτό ότι οι ουσίες αυτές, όταν διασπώνται στην ατμόσφαιρα, απελευθερώνουν άτομα χλωρίου που μπορούν να καταστρέψουν γρήγορα τα μόρια του όζοντος.

Όπως υπενθυμίζει το ΑΜΠΕ, η ανακάλυψη μιας μεγάλης «τρύπας» πάνω από την Ανταρκτική οδήγησε στην υπογραφή του πετυχημένου διακρατικού Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ, το οποίο απαγόρευσε την παραγωγή των χλωροφθορανθράκων (συμπεριλαμβανομένου του CFC-11) στις ανεπτυγμένες χώρες στα μέσα της δεκαετίας του 1990 και στον υπόλοιπο κόσμο έως το 2010.

Καθώς σταμάτησε η παραγωγή, οι επιστήμονες περίμεναν να δουν σταδιακή μείωση των επιπέδων αυτών των χημικών ουσιών στην ατμόσφαιρα και αυτό όντως έχουν δει, γι' αυτό άλλωστε εκτιμούν ότι σε λίγες δεκαετίες θα έχει αποκατασταθεί η «τρύπα» του όζοντος.

Όμως, οι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι ερευνητές, με επικεφαλής τον Στέφεν Μόντζκα της Εθνικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ) των ΗΠΑ, που έκαναν τη δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», προειδοποιούν ότι μετά το 2012 η μείωση των επιπέδων του CFC-11 έχει επιβραδυνθεί κατά περίπου 50%, πράγμα που σημαίνει ότι νέες εκπομπές έρχονται πλέον να προστεθούν στις προϋπάρχουσες.

Όμως δεν μπορούν ακόμη να εντοπίσουν τον «ένοχο». Οι υποψίες στρέφονται στην Κίνα ή άλλες ασιατικές χώρες, αλλά μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν στοιχεία που να επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο.

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι αν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα οι νέες πηγές εκπομπών CFC-11, θα καθυστερήσουν την ανάκαμψη της τρύπας του όζοντος, «ίσως και κατά μία δεκαετία», σύμφωνα με τον Μότζκα. Επίσης, οι νέες παράνομες εκπομπές μπορεί να συμβάλουν στην άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη

Πηγή: newsbeast.gr

του Νίκου Μπογιόπουλου

Ο Αινείας, όταν κλήθηκε να διασώσει ό,τι πολυτιµότερο µπορούσε από την κατεστραµµένη Τροία, χωρίς δεύτερη σκέψη επέλεξε να πάρει στους ώµους του το γέροντα πατέρα του. Στην Αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχε µεγαλύτερη καταισχύνη από την αναλγησία απέναντι στο γέροντα. Στον κόσµο της ιησουίτικης ηθικής των εγχώριων και διεθνών «σωτήρων» απαράβατος –υποτίθεται– κανόνας είναι το «τίµα τον πατέρα σου και τη µητέρα σου».

   Ας έρθουμε τώρα στην Ελλάδα της ΕΕ, του ΔΝΤ, των Μνημονίων και της… «εξόδου» από αυτά. Αυτό που συμβαίνει με τους συνταξιούχους είναι αισχρό. Δεν φτάνει που πρώην και νυν κυβερνώντες τους έχουν πιεί το αίμα, τώρα τσακώνονται ψηφοθηρικά μεταξύ τους ποιος τους το ήπιε «λιγότερο» ή «περισσότερο», ποιος τους είπε τα «λιγότερα» ή τα «περισσότερα» ψέματα!

  Ωσάν η μέχρι τώρα αφαίμαξη πλέον των 65 δις από τους γέροντες να θεωρείται «δεδικασμένη» και «παραγεγραμμένη» (!), οι ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ… μαλώνουν μεταξύ τους για τα επόμενα, για τις νέες περικοπές που έχουν ψηφιστεί για το 2019. Και ποιοι… μαλώνουν; Αυτοί που ψήφισαν τις νέες περικοπές με τους άλλους που δεν ψήφισαν, αλλά δήλωσαν ότι θα εφαρμόσουν τα νέα μέτρα διότι «το κράτος έχει συνέχεια»!

 Όμως, το μόνο που έχει συνέχεια σε αυτό τον τόπο είναι η κοροϊδία. Σε αντίθετη περίπτωση, αντί να ψηφοθηρούν θα έκαναν κάτι πιο απλό: Θα τα ξεψήφιζαν! Αντε, λοιπόν, αφού τόσο νοιάζεστε και οι δυο για τους συνταξιούχους, προχωρήστε: Ξεψηφίστε τα!

Πηγή: Εφημερίδα Real News 13/5/2018

Κίμων Ρηγόπουλος

Κάθε ποδοσφαιρική Κυριακή χιλιάδες ανέργων ανθρώπων προβάλλουν ως παράσημά τους τις συμφέρουσες πωλήσεις της κάθε προεδράρας τους. Χιλιάδες λοβοτομημένων οπαδών διαγωνίζονται στο παίγνιο: ποιος τον έχει πιο μεγάλο τον…πρόεδρο.

Του συλλόγου μου η σημαία έχει χρώμα κόκκινο. Κόκκινο και άσπρο για να είμαι απολύτως ακριβής. Έμαθα κυριολεκτικά ανάγνωση από το ΦΩΣ των σπορ πολύ πριν διαβώ το κατώφλι του δημοτικού σχολείου. Ο κυρ-Μιχάλης, ο περιπτεράς που με προμήθευε καθημερινά μ’ αυτό το άγιο ΦΩΣ, με αντιμετώπιζε περίπου σαν βλαμμένο: κάθε πρωί, μα κάθε πρωί ρε Κιμωνάκο!

Ο Σταμάτης ήταν ο άνθρωπος που με «στρατολόγησε» στον Ολυμπιακό και που με όρκισε να μην αλλάξω ποτέ ομάδα. Τοις κείνου ρήμασι πειθόμενος δεν μετακινήθηκα σπιθαμή από τον πρώτο μου έρωτα. Μπορεί να μεσολάβησαν από τότε τεκτονικές κοινωνικές αλλαγές και κοσμογονικές μετατοπίσεις αλλά εγώ εκεί, αμετακίνητος σαν στήλη άλατος. Έβλεπα κάποιους συμμαθητές μου να αλλαξοπιστούν αντί πινακίου φακής ή επειδή το ρεύμα της εποχής σε Πολύγωνο και Γκύζη «έδειχνε» πράσινο και τρελαινόμουνα με αυτή την αβάσταχτη ελαφρότητα. Η οπαδική στράτευση ήταν και παραμένει ένας αδιαπραγμάτευτος λόγος και κώδικας τιμής, δεν είναι κάποιο επιπόλαιο γκομενιλίκι χωρίς χρέωση.

Once upon a time ή μια φορά κι έναν καιρό το θέμα για κάθε οπαδό δεν ήταν μόνο οι νίκες της ομάδας του, αλλά και η ηθική υπεροχή της. Ένας συνδυασμός, ας πούμε, Γιώργου Σιδέρη και Γιώργου Θαλάσση, του μικρού ήρωα. Ο κανονιέρης που ξεσκίζει τα δίχτυα των αντιπάλων είναι το ίδιο και το αυτό πρόσωπο με το ηρωικό παιδί που κατατροπώνει τον πάνοπλο κατακτητή. Στην περίπτωσή μου, όπως και πολλών ομοϊδεατών μου, συνέβαινε να κολλάει το ιδρωμένο φανελάκι του δαφνοστεφανωμένου εφήβου στη σάρκα της κοσμοθεωρίας μας. Ή, αλλιώς, το ξυπόλητο τάγμα των μειοψηφικών και ηττημένων έβρισκε πάντα τρόπο να διεισδύει στις γραμμές του εχθρού και να του επιφέρει καίρια πλήγματα. Δεν είχαμε ανάγκη την εργολαβία του χουντικού Γουέμπλεϊ εμείς. Εμείς είχαμε τον Νικόλα τον Γιούτσο που αιωνίως «έμπαινε και γοήτευε», είχαμε τον Γιωργάκη τον Δεληκάρη που υποχρέωνε σε απεγνωσμένα ζεϊμπέκικα τα αντίπαλα μπακ, είχαμε και τον δαφνοστεφανωμένο με το κούτελό του καθαρό. Είχαμε…και τι δεν είχαμε!

Πενήντα χρόνια μετά δεν ζούμε το τέλος της ιστορίας, αλλά το τέλος μιας μυθοπλασίας που χάσκει. Και μαζί με αυτήν τρέμουν και τα θεμέλια του ναού που έχτισαν πιστοί με τον οβολό της ψυχής τους. Το ρήγμα προκαλεί δέος, συνασθενείς μου και αρρωστάκια των απέναντι ομάδων. Ανοίξτε όλα τα αθλητικά έντυπα και όλες τις «αδέσμευτες» ή οπαδικές ιστοσελίδες. Από φορείς μιας «καθαρότητας» πραγματικής ή νομιζόμενης, οι οπαδοί, στην πλειοψηφία τους, έχουν μετατραπεί σε πυρομαχικά αυτών που διαφεντεύουν τις τύχες των ομάδων τους. Ο «πληβειακός κυνισμός» , τα κυριακάτικα ρούχα της αλλοτρίωσης δηλαδή, χτυπάει κόκκινο. Χιλιάδες ανέργων ανθρώπων προβάλλουν ως παράσημά τους τις συμφέρουσες πωλήσεις της κάθε προεδράρας τους. Χιλιάδες λοβοτομημένων οπαδών διαγωνίζονται στο παίγνιο: ποιος τον έχει πιο μεγάλο τον…πρόεδρο. Το καθαυτό παιχνίδι γίνεται το ασφαλές όχημα εκπόρνευσης και εκμηδένισης των ευαγών υλικών κάθε μυθοπλασίας. Οι οπαδοί π.χ. της ομάδας μου καλούνται να μαυρίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, και πολύ απ’ αυτούς θα το κάνουν, όχι για την πολιτική προστυχιά του αλλά γιατί είναι σε πόλεμο με τον πρόεδρο -όπου πρόεδρος η ομάδα, όπου ομάδα εγώ και όπερ έδει δείξαι. Οι οπαδοί του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ βολεύονται με την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων διότι έχουν προέδρους που νταλαβερίζονται με την κυβέρνηση. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού σημαιοστολίζουν τη ματαιωμένη δίψα τους για τίτλους με τα ρετάλια μιας ευκαιριακής καθαρότητας, που είναι έτοιμοι να την υποστείλουν αν κάποιος ερχόμενος πρόεδρος τα …ρίξει επιτέλους και βγουν απ’ την αφάνεια βρώμικοι μεν τιτλούχοι δε.

Οι «υπερήφανοι» οπαδικοί λαοί αρνούνται να γίνουν λαός με ταξικό και απελευθερωτικό πρόσημο. Έχουν μετατραπεί σε αμοιβαία κεφάλαια των προέδρων τους και φαντασιώνονται ότι είναι επενδυτές και μεριδιούχοι.

Η έκβαση του παιχνιδιού μέσα σ’ αυτό το γήπεδο είναι προκαθορισμένη. Όταν η μπάλα κολλάει στη λάσπη, το στήσιμο γίνεται εύκολη υπόθεση. Ας αλλάξουμε γήπεδο λοιπόν. Ας μεταφέρουμε τον αγωνιστικό χώρο στην Πανεπιστημίου, στην Σταδίου, στο Σύνταγμα, στην Εγνατία, στην Αριστοτέλους. Στο δρόμο μιας λυτρωτικής ανατροπής θα αποδειχτεί ή θα διαψευστεί το αν εκείνη η παιδική ανάγκη για μυθοπλασία περιέχει ακόμα την άρνηση της βρομιάς.

Πηγή: prin.gr