Ήδη έχει παρέλθει ένα ικανό χρονικό διάστημα από τον σάλο που προκλήθηκε μετά την δημόσια παρέμβαση της ΠΕΝΕΝ και των ΜΜΕ για τις τιμές των εισιτηρίων της ευρύτερης Ακτοπλοΐας.

Ο λόγος γίνεται για το γεγονός ότι φέτος υπήρξε τεράστια μείωση στις τιμές των Ναυτιλιακών καυσίμων (έως 45%) τις οποίες οι Ακτοπλόοι εφοπλιστές καρπώθηκαν στο σύνολο τους, ενώ πέρυσι λόγω των αυξήσεων στα καύσιμα προχώρησαν τρεις φορές σε αναπροσαρμογή προς τα πάνω!

 Από τις σχετικές εκπτώσεις που ανακοίνωσαν διαφορετικές εταιρίες προκύπτουν τα εξής ενδιαφέροντα στοιχεία:

Η μέση μείωση εισιτηρίων για το σύνολο των πλοίων είναι περίπου 16,5% δηλαδή πολύ λιγότερο από το ήμισυ των διαμορφωμένων νέων μειωμένων τιμών στα καύσιμα!

Από τα μέλη του ΣΕΕΝ μόνο 7 είναι οι Ναυτιλιακές εταιρίες που έκαναν εκπτώσεις…

Είναι αληθές ότι αυτές κατέχουν μερίδιο 60% στα ετήσια εκδιδόμενα εισιτήρια.

Το υπόλοιπο 40% κρύβεται χωρίς να αναζητείται!

Παράλληλα έξω από αυτή την ανεπαίσθητη μείωση των τιμών εξακολουθούν να βρίσκονται τουλάχιστον 26 Ναυτιλιακές εταιρίες!

Οι αναφερόμενες εκπτώσεις δεν μπορούν να αποτελέσουν έστω και μια μικρή ανάσα για τους επιβάτες οι οποίοι είναι αντιμέτωποι με ένα όργιο ακρίβειας και κερδοσκοπίας στα βασικά καταναλωτικά αγαθά που καταβροχθίζουν μισθούς και συντάξεις. Και βέβαια τα Ακτοπλοϊκά εισιτήρια αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου.

Επίσης η κυβέρνηση και το ΥΕΝ έχουν αφήσει στο απυρόβλητο σημαντικό αριθμό εταιριών που δραστηριοποιούνται στο Ιόνιο και σε δεκάδες ενδο-κυκλαδικές, δωδεκανησιακές ευβοϊκές και άλλες πορθμειακές γραμμές καθώς και στις γραμμές Κέρκυρα – Ηγουμενίτσα, Καβάλα – Θάσο, Κυλλήνη - Ζάκυνθο κλπ.!

Η πιο χαρακτηριστική και κραυγαλέα περίπτωση που δεν έγιναν μειώσεις – εκπτώσεις είναι η γραμμή του Αργοσαρωνικού η οποία από την αρχή του χρόνου σπάει το ένα μετά το άλλο τα ρεκόρ των τελευταίων χρόνων στην αύξηση τόσο των επιβατών όσο και των μεταφερόμενων οχημάτων!

Να σημειωθεί ότι αυτή η γραμμή εξυπηρετεί στην πλειοψηφία επιβάτες που είναι μόνιμοι χρήστες και πολλές φορές χρησιμοποιούν καθημερινά αυτά  τα πλοία προκειμένου να μεταβούν στην εργασία τους ή να διεκπεραιώσουν άλλου είδους υποχρεώσεις τους!

Η κυβέρνηση όπως αναμενόταν περιορίστηκε σε παραινέσεις και οδηγίες προς τους εφοπλιστές να μειώσουν οι ίδιοι τις τιμές των εισιτηρίων και τώρα ο Υπουργός Ε.Ν. γυρίζει από κανάλι σε κανάλι να δηλώνει τη ικανοποίηση της κυβέρνησης για την ανταπόκριση των εφοπλιστών!

Εάν κρίνουμε από το τελικό αποτέλεσμα δικαιώνονται οι επιβάτες που με την εμπειρία τους και τις τσουχτερές νέες τιμές στα Ακτοπλοϊκά εισιτήρια κάνουν εύστοχα λόγο για κοροϊδία και επικοινωνιακή φούσκα που κατέληξε σε ημίμετρα….!

Κατά τ΄άλλα καλούνται και σήμερα να βάλουν πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη τους για να πληρώσουν τα πανάκριβα εισιτήρια.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Η Συνθήκη της Λωζάννης μετρά εκατό χρόνια ζωής. Ανεξάρτητα από τις ειδικές πολιτικές συνθήκες υπό τις οποίες υπεγράφη, αποτελεί, σε συνδυασμό με το σύγχρονο διεθνές δίκαιο -δηλαδή το μετά β’ παγκόσμιο πόλεμο- θεμέλιο των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Ειδικότερα, περιλαμβάνει τέσσερεις σημαντικούς πυλώνες.

Η κυριαρχία των νησιών

Ο πρώτος αφορά στο καθεστώς κυριαρχίας των νησιών. Είναι γνωστό πως μια από τις σημαντικότερες διεκδικήσεις του αντιδραστικού καθεστώτος της Τουρκίας είναι η αμφισβήτηση της κυριαρχίας νησιών του Αιγαίου, οι λεγόμενες “γκρίζες ζώνες”. Κατά καιρούς η αμφισβήτηση αφορά από 100-150 μικρά νησιά μέχρι 3000 νησίδες και βράχους. Ένα μόνο από αυτά είναι τα γνωστά πλέον Ίμια.

Η Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 στα άρθρα 12 και 16 ξεκαθάριζε ότι στην Τουρκία περιέρχονται μόνο τα νησιά Ίμβρος, Τένεδος, Λαγούσες και όσα βρίσκονταν εντός 3 μιλίων από τις τουρκικές ακτές και δεν παραχωρούνταν ρητά στην Ελλάδα. Σε ό,τι αφορά στα Δωδεκάννησα, από την ιταλοτουρκική Συνθήκη του 1932 και τη Συνθήκη του Παρισιού του 1947 προκύπτει χωρίς αμφιβολία ότι τα νησιά περιήλθαν στην ελληνική επικράτεια αφού η Ελλάδα υπήρξε ο καθολικός διάδοχος της Ιταλίας στην περιοχή.

Η αποστρατιωτικοποίηση

Ο δεύτερος πυλώνας σχετίζεται με τις αιτιάσεις του αντιδραστικού καθεστώτος της Άγκυρας για τη στρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου. Κατηγορεί την Ελλάδα ότι έχει εξοπλίσει τα νησιά παρότι οι σχετικές Συνθήκες δεν το επιτρέπουν. Πράγματι, η Συνθήκη της Λωζάννης στο άρθρο 13 όριζε τη μερική αποστρατιωτικοποίηση της Λέσβου, της Χίου, της Σάμου και της Ικαρίας, ενώ η προαναφερθεία Συνθήκη του Παρισιού όριζε την ολική αποστρατιωτικοποίηση των Δωδεκαννήσων.

Θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι η Τουρκία έχει δίκιο που διαμαρτύρεται για τη στρατωτικοποίηση των νησιών. Ωστόσο, πέρα από τις νομικές αμφισβητήσεις που προκύπτουν κατά τους διεθνολόγους από την ερμηνεία των ανωτέρω Συνθηκών, υφίσταται το δικαίωμα κάθε κράτους στην αυτοάμυνα. Πρόκειται για ένα αυτονόητο δικαίωμα συνυφασμένο με την έννοια της εθνικής κυριαρχίας. Για το λόγο αυτό κατοχυρώνεται εμφατικά στο άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ και, μάλιστα, υπερισχύει όποιων άλλων δεσμεύσεων έχει αναλάβει ένα κράτος στο πλαίσιο διεθνών συμφωνιών. Αυτό ενισχύεται, αν λάβει κανείς υπόψη την πραγματική κατάσταση των διαρκών απειλών της Τουρκίας καθώς και της ιστορικά πρόσφατης εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής μέρους της Κύπρου.

Οι μειονότητες

Ο τρίτος πυλώνας της Συνθήκης της Λωζάννης αφορά στις μειονότητες. Στο άρθρο 45 αναφέρεται -και ορθά- σε μουσουλμανικές μειονότητες στη δυτική (δηλαδή την ελληνική) Θράκη. Η αναφορά αυτή αφορούσε στους Τουρκογενείς, Πομάκους και Αθίγγανους (Ρομά), οι οποίοι συναποτελούσαν και συναποτελούν τις μουσουλμανικές μειονότητες της περιοχής. Με αυτή την έννοια η Συνθήκη της Λωζάννης θέτει νομικό φραγμό στην πάγια πολιτική των τουρκικών κυβερνήσεων να ταυτίζουν τις μουσουλμανικές μειονότητες μόνο με τους Τουρκογενείς.

Στην πραγματικότητα οι κυβερνήσεις της Τουρκίας κατορθώνουν και παρεμβαίνουν στις μειονότητες επειδή οι κυβερνήσεις της Ελλάδας τους έστρωσαν αντικειμενικά το έδαφος. Άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο, ακολούθησαν μια πολιτική διακρίσεων και καταπίεσης των μουσουλμανικών μειονοτήτων. Τις αντιμετωπίζουν σταθερά ως πολίτες β’ κατηγορίας ενώ κάποιες φορές αυτή η πολιτική πήρε ακραία χαρακτηριστικά. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι ίδιες οι ελληνικές κυβερνήσεις στέλνουν ένα μέρος των μειονοτήτων στην αγκαλιά του τουρκικού καθεστώτος.

Τα σύνορα

Ο τέταρτος πυλώνας καθορίζεται όχι τόσο από τη Συνθήκη καθεαυτή όσο από τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ. Η Συνθήκη προέβη στον καθορισμό των συνόρων με την εξαίρεση των Δωδεκαννήσων που περιήλθαν στην Ελλάδα με το β’ παγκόσμιο πόλεμο. Ο Καταστατικός Χάρτης -και η Τελική Πράξη του Ελσίνκι αργότερα- καθιέρωσε το απαραβίαστο των συνόρων, μια αρχή της οποίας η υπεράσπιση έχει πολύ μεγάλη σημασία στις μέρες μας. Οι μεγάλες παγκόσμιες (ή και περιφερειακές) δυνάμεις την αμφισβητούν έμπρακτα οδηγώντας τους λαούς στο σφαγείο με διάφορα εθνικιστικά ή άλλα προσχήματα, ενώ πίσω από αυτά βρίσκονται τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα.

Συμπερασματικά, η Συνθήκη της Λωζάννης, μαζί βέβαια με τις αρχές του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, αποτελούν σήμερα νομικά θεμέλια για την ειρήνη και το σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας. Οι λαοί της Ελλάδας και της Τουρκίας δεν έχουν κυριολεκτικά τίποτα να χωρίσουν. Αντίθετα, ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου μπορεί να διασφαλίσει την ειρήνη και τη δυνατότητα να χαράξουν το μέλλον τους όπως επιθυμούν. Οι ηγεμονικές επιδιώξεις, οι παρεμβάσεις στα εσωτερικά άλλου κράτους, η αμφισβήτηση των συνόρων, της κυριαρχίας, του διεθνούς δικαίου μπορούν μόνο να οδηγήσουν σε περιπέτειες, ακόμη και σε αδελφοκτόνες συγκρούσεις. Το μέλλον βρίσκεται στη συνεργασία και στην αλληλεγγύη των δυο λαών.

Πηγή: kommon.gr

Πηγή: In.gr

Ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας 3% για εφέτος και το 2024 προβλέπει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στην έκθεσή του με τις αναθεωρημένες προοπτικές. Το ποσοστό αυτό είναι κατά υψηλότερο κατά 0,2 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με τις προηγούμενες προβλέψεις του Απριλίου αλλά χαμηλότερο από το 3,5% που σημειώθηκε το 2022.

Για τον παγκόσμιο πληθωρισμό, το ΔΝΤ προβλέπει ότι θα μειωθεί στο 6,8% φέτος, κατά 0,2 ποσοστιαίες μονάδες περισσότερο σε σχέση με την πρόβλεψη του Απριλίου, και στο 5,2% το 2024 από 8,7% το 2022.

Η επιβράδυνση της ανάπτυξης περιορίζεται στις αναπτυγμένες οικονομίες, όπου το ΑΕΠ αναμένεται μειωθεί από το 2,7% πέρυσι στο 1,5% φέτος και το 1,4% το 2024, ενώ για την Ευρωζώνη προβλέπεται μείωση του ΑΕΠ στο 0,9% από 3,5% πέρυσι. Αντίθετα, η ανάπτυξη στις αναδυόμενες αγορές και τις αναπτυσσόμενες οικονομίες αναμένεται να ενισχυθεί στο 4,1% φέτος και το 2024 από 3,1% το 2022.

Στην έκθεση, με τίτλο: «Η παγκόσμια οικονομία σε τροχιά αλλά δεν έχει βγει ακόμη από τις δυσκολίες», το ΔΝΤ σημειώνει τις ενδείξεις βελτίωσης της παγκόσμιας οικονομίας. Αναφέρει ότι η κρίση του κορονοϊού έχει τελειώσει επισήμως και η κατάσταση σχετικά με τις εφοδιαστικές αλυσίδες έχει επανέλθει στα προ πανδημίας επίπεδα, ενώ η οικονομική δραστηριότητα στο α' τρίμηνο του έτους έδειξε ανθεκτικότητα, παρά το δύσκολο περιβάλλον, εν μέσω απροσδόκητα ισχυρών αγορών εργασίας.

Αναφέρει ακόμη ότι οι τιμές ενέργειας και τροφίμων έχουν μειωθεί σημαντικά από τα υψηλά επίπεδά τους μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία, επιτρέποντας στις παγκόσμιες πληθωριστικές πιέσεις να υποχωρήσουν ταχύτερα από το αναμενόμενο και ότι η χρηματοπιστωτική αστάθεια μετά την τραπεζική αναταραχή του Μαρτίου παραμένει περιορισμένη χάρη στα ισχυρά μέτρα των Αρχών των ΗΠΑ και της Ελβετίας.

Ωστόσο, παρατηρεί ότι πολλά προβλήματα εξακολουθούν να θολώνουν τον ορίζοντα και ο επικεφαλής οικονομολόγος του, Πιερ Ολιβιέ Γκουρινσά, δηλώνει χαρακτηριστικά ότι «είναι πολύ νωρίς για πανηγυρισμούς.

Από την άλλη πλευρά, το Ταμείο σημειώνει ότι το ισοζύγιο των κινδύνων παραμένει καθοδικό. Καταρχήν αυξάνονται οι ενδείξεις πως η παγκόσμια οικονομία χάνει δυναμική. Η σύσφιξη της νομισματικής πολιτικής παγκοσμίως έχει αυξήσει τα επιτόκια σε περιοριστικό έδαφος και αυτό έχει αρχίσει να επηρεάζει αρνητικά τη δραστηριότητα, επιβραδύνοντας την αύξηση των δανείων στον μη χρηματοπιστωτικό τομέα και ασκώντας πίεση στις αγορές ακινήτων. Στις ΗΠΑ, οι πλεονάζουσες αποταμιεύσεις λόγω των μέτρων στήριξης στη διάρκεια της πανδημίας έχουν σχεδόν αναλωθεί. Στην Κίνα, η ανάκαμψη μετά το εκ νέου άνοιγμα της οικονομίας της δείχνει να χάνει δυναμική εν μέσω συνεχιζόμενων ανησυχιών για τον τομέα ακινήτων, με ευρύτερες συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία.

Δεύτερον, ο δομικός πληθωρισμός, που δεν περιλαμβάνει τις τιμές της ενέργειας και των τροφίμων, παραμένει πολύ υψηλότερος σε σχέση με τους στόχους των κεντρικών τραπεζών και αναμένεται να μειωθεί σταδιακά από 6% φέτος στο 4,7% το 2024, με την πρόβλεψη να έχει αναθεωρηθεί ανοδικά κατά 0,4 ποσοστιαίες μονάδες. Πιο ανησυχητικό θεωρείται ότι ο δομικός πληθωρισμός στις αναπτυγμένες οικονομίες αναμένεται να παραμείνει αμετάβλητος στο 5,1% εφέτος και να υποχωρήσει στο 3,1% το 2024. «Είναι ξεκάθαρο ότι η μάχη κατά του πληθωρισμού δεν έχει κερδηθεί ακόμη», σημείωσε ο Gourinchas, προσθέτοντας ότι οι εξελίξεις στην αγορά εργασίας και η δυναμική των μισθών και κερδών θα είναι κρίσιμης σημασίας για τη διάρκεια του πληθωρισμού.

Οι πραγματικοί μισθοί μειώθηκαν 3,8% μεταξύ του α' τριμήνου 2022 και 2023 για τις αναπτυγμένες και τις μεγάλες αναδυόμενες οικονομίες, με τη μείωση αυτή να εξηγεί εν μέρει γιατί η αγορά εργασίας παρέμεινε ισχυρή παρά την επιβράδυνση της ανάπτυξης, αν και σε ορισμένες χώρες η αύξηση της απασχόλησης ξεπερνά το επίπεδο που θα δικαιολογούσε η μείωση του κόστους εργασίας.

Ο Γκουρινσά εκτιμά ότι υπάρχει περιθώριο να ανακάμψουν οι πραγματικοί μισθοί χωρίς να προκληθεί ένα σπιράλ αύξησης μισθών - τιμών καθώς τα περιθώρια κέρδους των εταιρειών έχουν αυξηθεί πολύ την τελευταία διετία.

Για τα επιτόκια, το ΔΝΤ αναφέρει ότι οι περισσότερες μεγάλες οικονομίες είναι λιγότερο πιθανό να χρειαστούν επιπλέον μεγάλες αυξήσεις, αλλά τονίζει ότι είναι σημαντικό να αποφευχθεί μία πρόωρη μείωσή τους, δηλαδή πριν ο δομικός πληθωρισμός παρουσιάσει ξεκάθαρα και διαρκή σημάδια υποχώρησης.

Όσον αφορά τη δημοσιονομική πολιτική, το Ταμείο αναφέρει ότι είναι πλέον καιρός για τη σταδιακή αποκατάσταση των δημοσιονομικών διαθεσίμων, αλλά σημειώνει ότι αυτό δεν σημαίνει μία γενικευμένη λιτότητα, προσθέτοντας ότι ο ρυθμός και η σύνθεση της δημοσιονομικής προσαρμογής πρέπει να εξαρτάται από το ύψος της ιδιωτικής ζήτησης και από την ανάγκη προστασία των πιο ευάλωτων. Σημειώνει επίσης ότι τα μέτρα στήριξης από την ενεργειακή κρίση πρέπει να καταργηθούν καθώς οι τιμές ενέργειας επανέρχονται στα προ πανδημίας επίπεδα.

Πηγή: efsyn.gr

Μπορείς να κερδίσεις αν βγεις δεύτερος; Στην πολιτική -και στον αθλητισμό ενίοτε- είναι εφικτό.

Μια τέτοια, χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί αυτή του νυν πρωθυπουργού της Ισπανίας, Πέδρο Σάντσεθ.

Οι δημοσκοπήσεις ήθελαν τον σοσιαλιστή ηγέτη πολιτικά «τελειωμένο», με το κόμμα του να υπολείπεται από τρεις έως έξι ποσοστιαίες μονάδες. Ευτυχώς για τον ίδιο, την Ισπανία και όσους καταλαβαίνουν την ανάγκη ενός αναχώματος απέναντι στην πανευρωπαϊκή επέλαση της Ακροδεξιάς τις διέψευσε.

Η εκλογική Κυριακή έβγαλε μεν πρώτο το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα και τρίτο το ακροδεξιό Vox αλλά το αριστερό μπλόκ έκανε το 2-4 (PSOE και Sumar αντίστοιχα), σε απόσταση αναπνοής από τους προπορευόμενους. Σε αυτό το ιδιότυπο, πολιτικό pit-stop η ευρύτερη Αριστερά βρίσκεται σε πιο ευνοϊκή θέση από τους αντιπάλους της, αφού μπορεί να ελπίζει ότι θα παραμείνει στην εξουσία εξασφαλίζοντας την υποστήριξη μικρών βασκικών και καταλανικών κομμάτων.

Στο πώς έγινε αυτό κατορθωτό η απάντηση επανέρχεται εκ νέου στον Σάντσεθ και την επιλογή του να εστιάσει στην κρισιμότητα να κρατηθεί ζωντανός σε επίπεδο κυβερνητικής προοπτικής ο αντιδεξιός πόλος. Ο ίδιος, επιδιδόμενος σε μια άνευ προηγουμένου μιντιακή εκστρατεία πέρα από μια αναδρομή στα πεπραγμένα της θητείας του διάλεξε να αντιπαρατεθεί ευθέως με τα επιχειρήματα των αντιπάλων του για το επίμαχο καταλανικό ζήτημα, επανασυσπειρώνοντας την προοδευτική ψήφο και θριαμβεύοντας στην επίμαχη περιφέρεια.

Ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς και δύσβατος, με τη πιθανότητα συγκρότησης κυβέρνησης να περνάει μέσα από την συνεννόηση με το εθνικιστικό καταλανικό κόμμα Junts per Catalunya του αυτοεξόριστου στο Βέλγιο από το 2017 Κάρλος Πουτζδεμόν. Αλλά η αίσθηση ότι η κομπάζουσα μέχρι πρότινος Δεξιά εξασφάλισε μια πύρρειο νίκη αναπτερώνει το ηθικό του συνασπισμού PSOE-Sumar και αναδεικνύει τον γενικό γραμματέα των Σοσιαλιστών σε ουσιαστικό νικητή.

Κάθε ομοιότητα με την ελληνική περίπτωση -παρά τους ευσεβείς πόθους πολλών εξ ημών- κρίνεται ακατάλληλη. Πέρα από το όποιο διαθέσιμο imperium της προσωπικής ισχύος ο ευειδής πολιτικός είχε δύο επιπλέον ατού: σοβαρό κυβερνητικό εταίρο και κεντροαριστερό κόμμα με αναφορές στην κοινωνία. Στην ελληνική εκδοχή της συγκατοίκησης σοσιαλδημοκρατίας και ριζοσπαστικής Αριστεράς εκλείπουν αμφότερα, παρατείνοντας χρονικά (και βασανιστικά) την πιθανότητα μιας παρατεταμένης διακυβέρνησης Μητσοτάκη.

Πηγή: kosmodromio.gr