Επιστολή-παρέμβαση από την Πρωτοβουλία Εργαζομένων στον κλάδο του Μετάλλου και στη Ναυπηγοεπισκευή

Με αφορμή τις αλλαγές στο καθεστώς λειτουργίας του ναυπηγείου στο Νεώριο Σύρου, που πέρασε αποκλειστικά στην κυριότητα της ΟΝΕΧ, πρωτοβουλία εργαζομένων απέστειλε την παρακάτω επιστολή-παρέμβαση:

Αλλαγή σελίδας δηλώνει για το ναυπηγείο του Νεωρίου στη Σύρο η ιδιοκτήτρια εταιρεία ΟΝΕΧ μετά από πέντε χρόνια επανέναρξης των εργασιών, καθώς η λειτουργία του ναυπηγείου περνά πλήρως στην κυριότητά της μετά την απομάκρυνση του εργολάβου διαχειριστή.

Η απομάκρυνση της εργολαβικής εταιρείας έφερε στην επιφάνεια τα χρόνια προβλήματα που υπάρχουν αλλά υποκρύπτονταν σχετικά με τις εργασιακές συνθήκες και τα δικαιώματα των εργαζομένων στο ναυπηγείο του Νεωρίου.

Σύμφωνα με συνδικαλιστές που γνωρίζουν καλά τα όσα συμβαίνουν στα ναυπηγεία, η προηγούμενη διοίκηση του σωματείου στο Νεώριο πήγαινε χέρι χέρι με τον εργολάβο ενώ φρόντιζαν από κοινού να μπαίνουν τα προβλήματα των εργαζομένων κάτω από το χαλάκι. Συγκεκριμένα μιλάμε για τη μη εφαρμογή συλλογικής σύμβασης, τη μη καταβολή δώρων και επιδομάτων, τις «κλειστές» συμφωνίες άσχετα με τις ημέρες και ώρες εργασίας, την αδήλωτη και ανασφάλιστη εργασία αλλά και ζητήματα που αφορούσαν την ίδια τη λειτουργία του ναυπηγείου, τις συνθήκες ασφαλείας και τους περιβαλλοντικούς κανόνες.

Η εταιρεία ΟΝΕΧ έχει πλέον δύο ναυπηγεία στη χώρα -Σύρου και Ελευσίνας- και είναι ο βασικός παίκτης στη ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία της χώρας. Ο ιδιοκτήτης κ. Ξενοκώστας οφείλει να ξανασχεδιάσει ορισμένα ζητήματα που αφορούν το ναυπηγείο και το ανθρώπιο δυναμικό του. Κυρίως τις ίδιες τις εργασιακές συνθήκες αλλά και βασικές επισκευές που λείπουν, όπως επισκευές στις πλωτές δεξαμενές του ναυπηγείου που μέχρι τώρα συντηρούνταν με μικροεπισκευές, και μέχρι και τα ΜΜΕ το έχουν αναδείξει.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που έτρεξαν να πανηγυρίσουν την πλήρη διαχείριση του ναυπηγείου από την ιδιοκτήτρια ONEX και μέσα σε αυτούς κι η ηγεσία του Εργατικού Κέντρου Κυκλάδων. Μιλάμε για την ίδια συνδικαλιστική γραφειοκρατία που όλο το προηγούμενο διάστημα έκανε πως δεν ήξερε για το τι συμβαίνει στο ναυπηγείο, καθώς όπως έλεγε υπήρχε το σωματείο που είναι πλήρως ελεγχόμενο από την εργοδοσία - τώρα όμως που γνωρίζει, τι θα κάνει; Θα διεκδικήσει το ΕΚΚ να τηρηθεί έστω η εργατική νομοθεσία, ακόμη περισσότερο θα μπει μπροστά να διεκδικήσει τα δικαιώματα των εργατών; Ή θα συναινέσει στην παραβίαση του νόμου και την καταπάτηση των εργατικών δικαιωμάτων στο Νεώριο;

H ONEX έχει την ιδιοκτησία των 2 εκ των 3 μεγαλύτερων ναυπηγείων της χώρας, Ελευσίνας και Σύρου. Τα κέρδη στη ναυπηγοεπισκευή είναι τεράστια και είναι θετικό ότι ο όγκος εργασιών μεγαλώνει συνεχώς ενώ μπαίνει πλέον καθοριστικά κι εφαρμόζεται η σύγχρονη τεχνολογία, ανοίγοντας μεγάλες δυνατότητες.

Ομως οι ανάγκες παραμένουν. Χρειάζεται να γίνουν μαζικές προσλήψεις. Χρειάζεται η εφαρμογή κανόνων ώστε να είναι αξιοπρεπείς και ασφαλείς οι συνθήκες εργασίας. Απαιτούνται ικανοποιητικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας που να διασφαλίζουν ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, τη σταθερή δουλειά για όλους, τη μείωση των ορίων συνταξιοδότησης. Αλλά και τη μείωση του χρόνου εργασίας με το δεδομένο των σύγχρονων τεχνολογικών δυνατοτήτων.

Τέλος, πρέπει να σημειωθεί πως η τεχνογνωσία που υπάρχει στη ναυπηγοεπισκευή δεν πρέπει να πάει χαμένη. Είναι ζήτημα που αφορά την ίδια την πολιτεία το να δημιουργηθούν δημόσιες σχολές εκπαίδευσης με ειδικότητες ναυπηγοεπισκευής.

Δεν γίνεται να επιτραπεί, όχι μόνο στη Σύρο και την Ελευσίνα αλλά και σε όλη τη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη, στις εργοδοσίες να μετατρέψουν τα ναυπηγεία σε ειδική οικονομική ζώνη όπου δεν θα τηρείται ούτε η υπάρχουσα εργατική νομοθεσία ενώ ο συνδικαλισμός θα απαγορεύεται εκτός αν είναι «φιλικός» προς την εργοδοσία.

Αυτή την κατάσταση πρέπει να δούμε οι εργαζόμενοι σε όλα τα ναυπηγεία της χώρας, σ’ αυτόν τον κρίσιμο κλάδο για την οικονομία της Ελλάδας που απασχολεί χιλιάδες εργαζόμενους. Και μέσα από την ενότητα, την οργάνωση και τον αγώνα μας να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας κι ένα καλύτερο εργασιακό παρόν.

Πηγή: efsyn.gr

Πηγή: kommon.gr

Στον καθημερινό μας λόγο χρησιμοποιούμε διαχρονικές φράσεις λαϊκής σοφίας, την προέλευση των οποίων οι περισσότεροι δεν γνωρίζουμε.

Οι φράσεις αυτές κρύβουν μία μικρή ιστορία, με άγνωστους σε εμάς πρωταγωνιστές, η οποία αφενός έχει κάτι να μας διδάξει, και αφετέρου απεικονίζει γλαφυρά τον τρόπο ζωής και δράσης των ανθρώπων μίας άλλης εποχής.

Οι άνθρωποι μπορεί να αλλάζουν ανάλογα με τις εποχές, ταυτόχρονα όμως, εύκολα διαπιστώνει κανείς, πως στην πραγματικότητα μοιραζόμαστε διαχρονικά τα ίδια πάθη, φόβους, ανησυχίες και ελπίδες.

ΧΤΥΠΑ ΞΥΛΟ

«Απτεσθαι ξύλου», έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες. Λόγω της πεποίθησης τους πως στα δένδρα κατοικούσαν νύμφες (Δρυάδες/Αμαδρυάδες) χτύπαγαν το ξύλο του κορμού των δένδρων για να επικαλεστούν την προστασία τους, καθώς οι νύμφες μπορούσαν να πραγματοποιήσουν τις ευχές των ανθρώπων. Αυτή η συνήθεια συνηθίζεται ακόμα και σήμερα, όταν ακούμε κάτι το οποίο δεν θέλουμε να μας συμβεί…

ΙΔΟΥ Η ΡΟΔΟΣ, ΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΔΗΜΑ

Η παροιμιώδης αυτή έκφραση, προέρχεται από τον μύθο του Αισώπου, «Ανήρ κομπαστής», και χρησιμοποιείται για όσους καυχιούνται για κάτι και το υποστηρίζουν, αλλά αδυνατούν να αποδείξουν τα λεγόμενά τους. Σύμφωνα με τον μύθο, ένας αθλητής που βρισκόταν στην Αθήνα καυχιόνταν συνέχεια ότι σε αγώνες στην Ρόδο είχε πραγματοποιήσει ένα τεράστιο άλμα.

Καθώς δεν τον πίστευε κανείς, αυτός έλεγε στους Αθηναίους να πάνε στη Ρόδο και να ρωτήσουν τους θεατές των αγώνων. Τότε ένας Αθηναίος πήγε στο σκάμμα, και με το χέρι έγραψε πάνω στην άμμο τη λέξη «Ρόδος». Κατόπιν γύρισε προς τον καυχησιάρη αθλητή και του είπε: «Αυτού γαρ και Ρόδος και πήδημα», το οποίο έχει μείνει ως «ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα». Το προφανές νόημα είναι ότι ο καθένας έχει οποτεδήποτε την δυνατότητα να αποδείξει τις δυνατότητές του και δεν χρειάζεται η επίκληση μυθικών προγόνων, κατορθωμάτων κτλ.

ΜΗ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΤΑΡΑΤΤΕ

Όταν οι Ρωμαίοι κυρίευσαν τις Συρακούσες το 212 π.Χ., μετά από τριετή αντίσταση των Ελλήνων, κάποιοι Ρωμαίοι στρατιώτες μπήκαν στο σπίτι του Αρχιμήδη, και τον βρήκαν να σχεδιάζει κύκλους στο έδαφος. Ο Αρχιμήδης τους παρακάλεσε να τον αφήσουν να τελειώσει τη λύση κάποιου σπουδαίου προβλήματος που τον απασχολούσε, εξού και οι κύκλοι στο έδαφος.

Για αυτό και τους είπε το γνωστό «μη μου τους κύκλους τάραττε». Ο Ρωμαίος στρατιώτης όμως δυστυχώς και τους κύκλους του χάλασε, και τον Αρχιμήδη σκότωσε…!!!! Η φράση όμως έμεινε…

ΚΟΡΑΚΙΑΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΨΑ

Φράση που προέρχεται από έναν αρχαιοελληνικό μύθο. Σύμφωνα με αυτόν, σε κάποια μικρή ορεινή πόλη της αρχαίας Ελλάδας, οι κάτοικοι αποφάσισαν κάποτε να κάνουν μια θυσία στο θεό Απόλλωνα. Το νερό όμως που θεωρούσαν ιερό και το χρησιμοποιούσαν στις θυσίες , βρίσκονταν ανάμεσα σε δύσβατα φαράγγια. Έπρεπε λοιπόν για αυτή τη σημαντική θυσία να στείλουν κάποιον σε αυτή τη δύσκολη και ανηφορική διαδρομή, για να φέρει το «ιερό» νερό. Ξαφνικά, ακούστηκε μια φωνή από ένα δέντρο εκεί κοντά.

Ήταν η φωνή ενός κόρακα ο οποίος προσφερόταν να αναλάβει το συγκεκριμένο εγχείρημα. Παρά την έκπληξη που ένιωσαν οι κάτοικοι ακούγοντας τη φωνή του κόρακα, αποφάσισαν να του αναθέσουν την αποστολή, μιας και με τα φτερά του θα έφτανε γρήγορα και εύκολα στην πηγή που έτρεχε το «ιερό» αυτό νερό. Έδωσαν λοιπόν, οι άνθρωποι στον κόρακα μια μικρή υδρία, αυτός την άρπαξε με τα νύχια του και πέταξε στον ουρανό με κατεύθυνση την πηγή. Ο κόρακας έφτασε γρήγορα στην πηγή.

Πλάι της αντίκρισε μια συκιά γεμάτη σύκα, και λιχούδης καθώς ήταν άρχισε να δοκιμάζει μερικά σύκα. Τα σύκα όμως ήταν άγουρα, και ο κόρακας αποφάσισε να περιμένει μέχρι να ωριμάσουν, ξεχνώντας όμως την αποστολή που είχε αναλάβει για λογαριασμό των ανθρώπων. Περίμενε τελικά δύο ολόκληρες μέρες ώσπου τα σύκα ωρίμασαν.

Έφαγε πολλά μέχρι που κάποια στιγμή θυμήθηκε τον πραγματικό λόγο για τον οποίο είχε έρθει στην πηγή. Άρχισε να σκέφτεται λοιπόν, πώς θα δικαιολογούσε την αργοπορία του στους κατοίκους της πόλης. Τελικά γέμισε με νερό τη μικρή υδρία, άρπαξε με το ράμφος του ένα μεγάλο φίδι το οποίο διέκρινε να κινείται κοντά στους θάμνους και πέταξε για την πόλη.

Όταν ο κόρακας έφτασε στην πόλη, οι κάτοικοι θέλησαν να μάθουν το λόγο για τον οποίο άργησε να επιστρέψει με το νερό από την πηγή. Ο κόρακας αφού άφησε κάτω την υδρία και το φίδι, και ισχυρίστηκε ότι το συγκεκριμένο φίδι ρουφούσε το νερό από την πηγή, με αποτέλεσμα αυτή να αρχίσει να ξεραίνεται.

Έπειτα τους είπε πως όταν το φίδι αποκοιμήθηκε, αυτός γέμισε την υδρία με το νερό και γράπωσε και το φίδι για να το παρουσιάσει στους κατοίκους. Οι άνθρωποι τον πίστεψαν και σκότωσαν το φίδι χτυπώντας το με πέτρες και ξύλα.

Όμως, το φίδι αυτό ήταν του θεού Απόλλωνα, και ο θεός του φωτός οργισμένος αποφάσισε να τιμωρήσει τον κόρακα για το ψέμα του. Έτσι από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που ο κόρακας προσπαθούσε να πιει νερό από κάποια πηγή, αυτή στέρευε. Κράτησε πολύ καιρό το μαρτύριο αυτό της δίψας του κόρακα, μέχρι που ο Απόλλωνας τον λυπήθηκε και τον έκανε αστέρι στον ουρανό. Από τότε, όταν κάποιος διψούσε πολύ, έλεγε τη φράση « Κοράκιασα από τη δίψα ». Και αυτή η φράση έχει παραμείνει ως τις μέρες μας.

Ο ΚΛΕΨΑΣ ΤΟΥ ΚΛΕΨΑΝΤΟΣ

Αρχαία ελληνική έκφραση, (Αλωπεκίζειν προς ετέρα αλώπεκα). Παροιμία που λεγόταν για τους απατεώνες και μάλιστα σε περιπτώσεις που κάποιος εξ αυτών, επιχειρούσε να εξαπατήσει άλλον απατεώνα.

ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΔΑΝΑΟΥΣ ΚΑΙ ΔΩΡΑ ΦΕΡΟΝΤΑΣ

Φράση που χρησιμοποιείται για να υποδείξει δολιότητα. Κατά την διάρκεια του Τρωικού πολέμου, O Λαοκόων ένας από τους Τρώες ιερείς του Θυμβραίου Απόλλωνα, προειδοποίησε τους συμπατριώτες του Τρώες, (μάταια) να μη δεχθούν το δώρο που πρόσφεραν οι Έλληνες -οι Δαναοί- στους Τρώες, όταν υποτίθεται ότι αποφάσισαν να τερματίσουν την πολιορκία τους. To προκείμενο δώρο ήταν, εννοείται, ο Δούρειος ίππος. Δώρο που αποδείχθηκε θανάσιμο και καταστροφικό για τους Τρώες, και την αγαπημένη τους πόλη, την Τροία.

ΚΑΒΑΛΗΣΕ ΤΟ ΚΑΛΑΜΙ

Είναι μια έκφραση που ίσως προέρχεται από την Αρχαία Ελλάδα. Οι Σπαρτιάτες το έλεγαν για να πειράξουν τον Αγησίλαο. Ο Αγησίλαος αγαπούσε πολύ τα παιδιά του και όταν ήταν μικρά έπαιζε μαζί τους, καβαλώντας σαν σε άλογο, ένα καλάμι. Κάποια μέρα όμως τον είδε ένας φίλος του σε αυτή την στάση και ο Αγησίλαος τον παρακάλεσε να μην πει τίποτα σε κανέναν. Αλλά εκείνος δεν κράτησε τον λόγο του και το είπε σε άλλους, για να διαδοθεί σιγά – σιγά σε όλους και να φθάσει στις μέρες μας, με αλλαγμένη την ερμηνεία του (το λέμε όταν θέλουμε να πούμε για κάποιον ότι πήραν τα μυαλά του αέρα).

ΣΕ ΤΡΩΕΙ Η ΜΥΤΗ ΣΟΥ, ΞΥΛΟ ΘΑ ΦΑΣ

Στην αρχαία Ελλάδα πίστευαν πως ο «κνησμός», η φαγούρα, δηλαδή, του σώματος, ήταν προειδοποίηση των Θεών. Πίστευαν πως όταν ένας άνθρωπος αισθανόταν φαγούρα στα πόδια του, θα έφευγε σε ταξίδι. Όταν πάλι τον έτρωγε η αριστερή του παλάμη, θα έπαιρνε δώρα. Η πρόληψη αυτή έμεινε ως τα χρόνια μας.

«Με τρώει το χέρι μου χρήματα θα πάρω», συνηθίζουμε να λέμε όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οι αρχαίοι όμως, θεωρούσαν γρουσουζιά, όταν αισθανόταν φαγούρα στην πλάτη, στο λαιμό, στα αφτιά και στη μύτη. Κάποτε για παράδειγμα, ο βασιλιάς της Σπάρτης Άγις, ενώ έκανε πολεμικό συμβούλιο με τους αρχηγούς του, είδε ξαφνικά κάποιον από αυτούς να ξύνει αφηρημένος το αφτί του. Αμέσως σηκώθηκε πάνω και διέλυσε το συμβούλιο.- Θα έχουμε αποτυχία οπωσδήποτε.

Οι θεοί προειδοποίησαν τον Αρίσταρχο. Ας αναβάλουμε για αργότερα την εκστρατεία. Οι Σπαρτιάτες πίστευαν ακόμη ότι τα παιδιά που αισθάνονταν φαγούρα στη μύτη τους, θα γινόντουσαν κακοί πολεμιστές. Έτσι, όταν έβλεπαν κανένα παιδί να ξύνει τη μύτη του, το τιμωρούσαν, για να μην την ξαναξύσει άλλη φορά. Από την πρόληψη αυτή βγήκε η φράση : «η μύτη σου σε τρώει, ξύλο θα φας».

ΠΡΑΣΣΕΙΝ ΑΛΟΓΑ

Όταν κάποιος σε μία συζήτηση μας λεει πράγματα με τα οποία διαφωνούμε ή μας ακούγονται παράλογα, συνηθίζουμε να λέμε: « Τί είναι αυτά που μου λες; Αυτά είναι αηδίες και πράσσειν άλογα».Το «πράσσειν άλογα» λοιπόν, δεν είναι πράσινα άλογα όπως πιστεύει πολύς κόσμος, αλλά αρχαία ελληνική έκφραση.

Προέρχεται εκ του ενεργητικού απαρέμφατου του ρήματος «πράττω» ή/και «πράσσω» (τα δύο τ, αντικαθίστανται στα αρχαία και από δύο σ), που είναι το «πράττειν» ή/και «πράσσειν» και του «άλογο» που είναι ουσιαστικά το ουσιαστικό «λόγος» που σημαίνει λογική (σε μία από τις έννοιες του) με το α στερητικό μπροστά. Α-λογο το παράλογο, δηλαδή ,Πράσσειν άλογα, το να κάνει κανείς παράλογα πράγματα.

ΕΝΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙ ΔΕ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

Σ’ έναν από τους μύθους του Αισώπου διαβάζουμε, πως ένας άσωτος και σπάταλος νέος, αφού έφαγε όλη του την περιουσία, δεν του είχε απομείνει παρά ο καινούριος του χονδρός εξωτερικός μανδύας. Κάποια μέρα, λοιπόν, που τυχαία είδε ένα χελιδόνι να πετάει έξω από το παράθυρό του, φαντάστηκε πως ο χειμώνας είχε περάσει και πως ήρθε πια η άνοιξη. Πούλησε τότε και το μανδύα σαν αχρείαστο.

Αλλά το χειμωνιάτικο κρύο είχε άλλη γνώμη και ξαναγύρισε την άλλη μέρα πιο τσουχτερό. Οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν τη φράση αυτή με τα λόγια: « μία χελιδών έαρ ου ποιεί». Κατά τον Αριστοτέλη: «Το γάρ έαρ ούτε μία χελιδών ποιεί ούτε μία ημέρα». Επίσης, συγγενική είναι η φράση: «Μ’ ένα χελιδόνι, καλοκαίρι δεν κάνει, ούτε μια μέλισσα μέλι» και «μ’ ένα λουλούδι καλοκαίρι δε γίνεται».

ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΙΑ ΔΑΚΡΥΑ

Ο κροκόδειλος όταν θέλει να ξεγελάσει το θύμα του, κρύβεται και βγάζει κάτι παράξενους ήχους, που μοιάζουν καταπληκτικά με κλάμα μωρού παιδιού. Έτσι, αυτοί που τον ακούν, νομίζουν ότι πρόκειται για κάποιο παιδάκι και τρέχουν να το βοηθήσουν… Ο κροκόδειλος τότε επιτίθεται ξαφνικά και σκοτώνει το θύμα του.

Στην αρχαία Ελλάδα ο κροκόδειλος ήταν άγνωστος, οι Έλληνες όμως έμαθαν για αυτόν από τους Φοίνικες εμπόρους, που τους γέμιζε με τρόμο και θαυμασμό για την δύναμη και την πανουργία του κροκόδειλου . Έτσι λοιπόν, παρόλο που στην Ελλάδα δεν υπήρχαν κροκόδειλοι, τα «κροκοδείλια δάκρυα», που λέμε σήμερα γι’ αυτούς που ψευτόκλαινε, είναι φράση καθαρά αρχαία ελληνική.

ΑΡΕΣ ΜΑΡΕΣ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΕΣ

Η Έκφραση προέρχεται από αρχαίες Ελληνικές κατάρες. Στον ενικό η λέξη είναι Κατάρα Κατ-άρα Με την πάροδο των χρόνων για λόγους καθαρά εύηχους και μόνο προσετέθη και το «Μ». Δηλαδή: Κατ-άρα-μάρα. Και έτσι στη νεότερη ελληνική έγινε -αρα-μάρα, άρες μάρες, έβαλαν και την «κούφια» ομοιοκατάληκτη λέξη κουκουνάρες (κούφια δεν είναι τα κουκουνάρια;)και δημιουργήθηκε αυτή η καινούρια φράση! την λέμε όταν θέλουμε να δηλώσουμε πως ακούσαμε κάτι χωρίς νόημα και χωρίς ουσία!

ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΚΑΚΟ

Τη φράση αυτή τη βρίσκουμε για πρώτη φορά σ’ ένα στίχο του Μένανδρου (342-291 π.Χ.),που μιλάει για το γάμο. Ο ποιητής γράφει ότι ο γάμος «…εάν τις την Αλήθειαν σκοπή, κακόν μεν εστίν, άλλ’ αναγκαίον κακόν». Δηλαδή: Εάν θέλουμε να το εξετάσουμε στο φως της αλήθειας, ο γάμος είναι μεν ένα κακό, αλλά «αναγκαίον κακόν».

Σ’ ένα άλλο απόσπασμα του Μένανδρου διαβάζουμε -ίσως για παρηγοριά για τα παραπάνω- την εξής περικοπή: «Πάντων ιατρός των αναγκαίων κακών χρόνος εστίν». Επίσης: «αθάνατον εστί κακόν αναγκαίον γυνή». Δηλαδή, η γυναίκα είναι το αιώνιο αναγκαίο κακό.

ΚΑΤΑ ΦΩΝΗ ΚΙ Ο ΓΑΪΔΑΡΟΣ

Στην αρχαιότητα , όταν ένας γάιδαρος φώναζε πριν αρχίσει μια μάχη, νόμιζαν ότι οι θεοί τους προειδοποιούσαν για τη νίκη. Κάποτε ο Φωκίωνας ετοιμαζόταν να επιτεθεί στους Μακεδόνες του Φιλίππου, αλλά δεν ήταν και τόσο βέβαιος για το αποτέλεσμα, επειδή οι στρατιώτες του ήταν λίγοι.

Τότε αποφάσισε ν’ αναβάλει για μερικές μέρες την επίθεση, ώσπου να του στείλουν τις επικουρίες, που του είχαν υποσχεθεί οι Αθηναίοι. Πάνω, όμως, που ήταν έτοιμος να διατάξει υποχώρηση, άκουσε ξαφνικά τη φωνή ενός γαϊδάρου από το στρατόπεδο του. – Κατά φωνή κι ο γάιδαρος! έκανε ενθουσιασμένος ο Φωκίωνας. Και διέταξε ν’ αρχίσει η επίθεση, με την οποία νίκησε τους Μακεδόνες. Από τότε ο λόγος έμεινε, και τον λέμε συχνά, όταν βλέπουμε ξαφνικά κάποιο φίλο μας, που δεν τον περιμέναμε.

ΔΕΝ ΙΔΡΩΝΕΙ Τ’ ΑΥΤΙ ΤΟΥ

Την φράση αυτή την χρωστάμε στον πατέρα της Ιατρικής τον Ασκληπιό. Όταν κάποια νεαρή τον ρώτησε, με ποιον τρόπο θα μπορούσε να κάνει τον νεαρό που της άρεσε να την αγαπήσει, αυτός απάντησε : «Να τον κλείσεις σ’ ένα πολύ ζεστό δωμάτιο, την συμβούλευσε, και αν ιδρώσουν τ αφτιά του, θα σ αγαπήσει. Αν δεν ιδρώσουν, μην παιδεύεσαι άδικα». Από την περίεργη αυτή συμβουλή του Ασκληπιού, έμεινε ως τα χρόνια μας η φράση «δεν ιδρώνει τ’ αυτί του», που τη λέμε συνήθως, για τους αναίσθητους και αδιάφορους.

ΔΙΝΩ ΤΟΠΟ ΣΤΗΝ ΟΡΓΗ

Δώσε τόπο της οργής», φράση που την βρίσκουμε στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή (718): «είκε θυμώ και μετάστασιν δίδου». Αυτά τα λόγια λεει ο Αίμωνας στον πατέρα του τον Κρέοντα , που επιμένει να τιμωρήσει την Αντιγόνη, γιατί δεν υπάκουσε στη διαταγή του και έθαψε τον αδελφό της Πολυνείκη. «Είκε» σημαίνει υποχώρησε, «θυμώ και» αντί «και θυμώ μετάοτασιν δίδου» , δηλαδή, και άλλαξε γνώμη, δηλαδή, δώσε τόπο στην οργή.

Στις «Ευμενίδες» του Αισχύλου (847) λεει η θεά Αθηνά στο Χορό (των Ευμενίδων): «οργάς ξυνοίσω σοι γεραιτέρα γαρ ει». Η λ έξη οργή έχει και τη σημασία: διάθεσης, των αισθημάτων, όπως κι εδώ «θα δώσω τόπο στην οργή», θα υποχωρήσω και θα ανεχθώ τις διαθέσεις σου (ξυνοίσω που σημαίνει συνοίσω , μέλλων του συμφέρω, εδώ ανέχομαι, συγχωρώ, υπομένω), γιατί είσαι γεροντότερη (Ευριπ. Ελ. 80, Απόσπ. 31) «οργή είκειν» κ.ά.

ΚΑΛΛΙΟ ΑΡΓΑ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ

Όταν ο Σωκράτης, σε περασμένη πια ηλικία αποφάσισε να μάθει κιθάρα, τον πείραξαν οι φίλοι του, λέγοντας του: «Γέρων ών κίθαριν μανθάνεις;…». Κι ο Σωκράτης τότε απάντησε: «Κάλλιον οψιμαθής ή αμαθής (παραμένειν)».

ΤΟΥ ΠΗΡΕ ΤΟΝ ΑΕΡΑ.

Η έκφραση αυτή έχει παραμείνει από την αρχαία Ελλάδα και συγκεκριμένα από τις ναυμαχίες που έδιναν οι αρχαίοι Έλληνες. Οποίος μπορούσε να εκμεταλλευτεί καλύτερα τον αέρα μπορούσε να κινηθεί πιο γρήγορα άρα και να νικήσει. Έτσι οποίος έπαιρνε τον αέρα ήταν και ο νικητής.

ΑΕΡΑ!

Στην αρχαία Ελλάδα, όταν άρχιζε κάποια μάχη, οι πολεμιστές έπεφταν πάνω στον αντίπαλό τους, φωνάζοντας «αλαλά», λέξη που δεν είχε κανένα νόημα, αλλά ήταν απλώς πολεμική κραυγή. Απ’ αυτό, ωστόσο, βγήκε η λέξη «αλαλάζω» και η αρχαία φράση «ήλόλαζον την νίκην». Ο αλαλαγμός χρησιμοποιήθηκε και στους νεότερους πολέμους, τόσο για εμψύχωση των πολεμιστών, ιδίως στις εφόδους, όσο και σαν επωδός της νίκης, αφού αντικαταστάθηκε η λέξη «Αλαλά» με τη λέξη «Aέρα».

Αλλά ποιο ήταν πάλι το γεγονός εκείνο που έκανε τη λέξη «Αέρα» να επικρατήσει σαν πολεμική κραυγή;Κατά την πολιορκία των Ιωαννίνων (1912-13), οι οβίδες του εχθρού, που χτυπούσαν εναντίον των οχυρωματικών θέσεων του στρατού μας, δεν έφερναν σχεδόν κανένα αποτέλεσμα, εκτός από το δυνατό αέρα, που δημιουργούσαν ολόγυρα οι εκρήξεις. Σε κάθε τέτοια, λοιπόν, αποτυχημένη βολή, οι Έλληνες στρατιώτες -προπαντός όμως οι θρυλικοί Τσολιάδες- φώναζαν όλοι μαζί «Αέρα!», θέλοντας με τον τρόπο αυτό να εκδηλώσουν τη χαρά τους για την εχθρική αποτυχία (ειπώθηκε για πρώτη φορά από εύζωνα του 1/38 Συντάγματος Ευζώνων). Η λέξη, όμως, «Αέρα» έγινε ένα πραγματικό σύμβολο κατά τον πόλεμο της 28ης Οκτωβρίου 1940.

ΤΑ ΤΣΟΥΞΑΜΕ

Στην αρχαιότητα, υπήρχαν πολλές γυναίκες, που έπιναν πολύ κρασί, ανακατεύοντας το ποτό τους με μια ειδική σκόνη, που έκανε το κρασί να γίνεται πιο πικάντικο. Απ’ αυτό βγήκε και η φράση «τα τσούξαμε».

ΕΣ ΑΥΡΙΟΝ ΤΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ

Αυτή η παροιμιακή φράση είναι του Πλουτάρχου, από το βίο του Πλουτάρχου που αναφέρεται στον Πελοπίδα. Ανήκει στον Θηβαίο στρατηγό Αρχία (4ος αι. π.Χ.), φίλο των Σπαρτιατών, όταν σε ένα συμπόσιο κάποιος του πήγε ένα γράμμα, που περιείχε την πληροφορία ότι κινδύνευε από τους δημοκρατικούς και τον Πελοπίδα που είχε επιστρέψει στη Θήβα από την Αθήνα κρυφά. Βρισκόμαστε στο 379 π.Χ.

Ο Αρχίας, πάνω στο γλέντι και μέσα στη χαρά του, πάνω στη μέθη της δύναμής του και της εξουσίας, αμέλησε να το ανοίξει. Αντί να ανοίξει την επιστολή και να τη διαβάσει, την έβαλε στην άκρη λέγοντας «εις αύριον τα σπουδαία», δηλαδή αύριο θα διαβάσω τα σημαντικά πράγματα που περιέχει αυτή η επιστολή. Αυτό ήταν και το λάθος του. Σε λίγο δολοφονήθηκε και αυτός και οι φίλοι του.

ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΕΟΣ

Με την φράση «από μηχανής θεός» χαρακτηρίζουμε ένα πρόσωπο ή ένα γεγονός, που με την απροσδόκητη εμφάνισή του, δίνει μια λύση ή μια νέα εξέλιξη σε περίπτωση αμηχανίας ή διλήμματος. Η καταγωγή της έκφρασης αυτής, ανάγεται στην αρχαία ελληνική δραματική ποίηση και ειδικότερα στην τραγωδία. Συγκεκριμένα, σε αρκετές περιπτώσεις ο τραγικός ποιητής οδηγούσε σταδιακά την εξέλιξη του μύθου σ’ ένα σημείο αδιεξόδου, με αποτέλεσμα η εξεύρεση μιας λύσης να είναι πολύ δύσκολη, αν όχι αδύνατη.

Τότε, προκειμένου το θεατρικό έργο να φτάσει σε ένα τέλος, συνέβαινε το εξής: εισαγόταν στο μύθο ένα θεϊκό πρόσωπο, που με την παρέμβασή του έδινε μια λύση στο αδιέξοδο και το έργο μπορούσε πλέον να ολοκληρωθεί ομαλά. Η έκφραση «ο από μηχανής θεός» καθιερώθηκε, επειδή αυτό το θεϊκό πρόσωπο εμφανιζόταν στη σκηνή του θεάτρου με τη βοήθεια της «μηχανής», δηλαδή ενός ξύλινου γερανού, ώστε να φαίνεται ότι έρχεται από ψηλά, ή καμιά φορά από καταπακτή, εάν επρόκειτο για θεό του Άδη .

Ουσιαστικά, δηλαδή, πρόκειται για μια περίπτωση επιφάνειας (θεϊκής δηλαδή εμφάνισης στους θνητούς), που συνέβαινε στο τέλος μιας τραγωδίας, διευκολύνοντας τον τραγικό ποιητή να δώσει μια φυσική λύση στο μύθο του έργου του.

ΤΑ ΣΠΑΣΑΜΕ

Οι αρχαίοι Κρήτες την παραμονή του γάμου τους, συγκέντρωναν σε ένα μεγάλο δωμάτιο διάφορα πήλινα βάζα κι ενώ τραγουδούσαν και χόρευαν, τα έσπαζαν ένα ένα. Η συνήθεια αυτή με τον καιρό, γενικεύτηκε σε όλη την Ελλάδα. Από αυτή την συνήθεια βγήκε η φράση «τα σπάσαμε» που τη λέμε μετά από κάθε διασκέδαση.

ΤΡΩΕΙ ΤΑ ΝΥΧΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΚΑΥΓΑ

Ένα από τα αγαπημένα θεάματα των Ρωμαίων και αργότερα των Βυζαντινών, ήταν η ελεύθερη πάλη. Οι περισσότεροι από τους παλαιστές, ήταν σκλάβοι, που έβγαιναν από το στίβο με την ελπίδα να νικήσουν και να απελευθερωθούν. Στην ελεύθερη αυτή πάλη επιτρέπονταν τα πάντα γροθιές, κλωτσιές, κουτουλιές, ακόμη και το πνίξιμο.Το μόνο που απαγορευόταν αυστηρά ήταν οι γρατσουνιές.

Ο παλαιστής έπρεπε να νικήσει τον αντίπαλό του, χωρίς να του προξενήσει την παραμικρή αμυχή με τα νύχια, κάτι που δεν ήταν εύκολο, καθώς τα νύχια των σκλάβων, ήταν μεγάλα και σκληρά από τις βαριές δουλειές που έκαναν.Γι’ αυτό λίγο προτού βγουν στο στίβο, άρχιζαν να τα κόβουν, όπως μπορούσαν, με τα δόντια τους. Από το γεγονός αυτό βγήκε κι η φράση «τρωει τα νύχια του για καβγά».

ΓΙΑ ΨΥΛΛΟΥ ΠΗΔΗΜΑ

Από τον πρώτο αιώνα η επικοινωνία των Ρωμαίων με τον ασιατικό κόσμο, είχε σαν αποτέλεσμα την εισαγωγή πληθώρας γελοίων και εξευτελιστικών δεισιδαιμονιών, που κατέκλυσαν όλες τις επαρχίες της Ιταλίας. Εκείνοι που φοβόντουσαν το μάτιασμα, κατάφευγαν στις μάγισσες, για να τους ξορκίσουν μ’ ένα πολύ περίεργο τρόπο: Οι μάγισσες αυτές είχαν μερικούς γυμνασμένους ψύλλους, που πηδούσαν γύρω από ένα πιάτο με νερό.

Αν ο ψύλλος έπεφτε μέσα και πνιγόταν, τότε αυτός που τον μάτιασε ήταν εχθρός. Αν συνέβαινε το αντίθετο -αν δεν πνιγόταν δηλαδή-τότε το μάτιασμα ήταν από φίλο, πράγμα που θα περνούσε γρήγορα. Κάποτε μια μάγισσα υπέδειξε σ’ έναν πελάτη της ένα τέτοιο εχθρό με τ’ όνομα του. Εκείνος πήγε, τον βρήκε και τον σκότωσε. Έτσι άρχισε μια φοβερή «βεντέτα» ανάμεσα σε δύο οικογένειες, που κράτησε πολλά χρόνια. Ωστόσο, από το δραματικό αυτό επεισόδιο, που το προξένησε μια ανόητη πρόληψη, βγήκε και έμεινε παροιμιακή η φράση: «Για ψύλλου πήδημα».

ΤΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ

Με τη φράση αυτή εννοούμε ότι κάποιον τον διώχνουμε, τον απολύουμε από τη δουλειά του για διάφορους λόγους. Αυτή η έκφραση ξεκίνησε από ένα παλιό έθιμο, που είχε την πρώτη εφαρμογή του στη Βαβυλωνία.

Όταν ο βασιλιάς ήθελε να αντικαταστήσει έναν άρχοντα, είτε γιατί ήταν ανεπαρκής, είτε γιατί με κάποια σφάλματά του είχε πέσει στη δυσμένειά του, του έστελνε ένα ζευγάρι από παλιά παπούτσια με γραμμένο από κάτω το όνομα αυτού που το λάβαινε. Το έθιμο αυτό το πήραν από τους Βαβυλώνιους και οι Βυζαντινοί και το διατήρησαν ως τα τελευταία χρόνια της αυτοκρατορίας. Σχέση έχει και η άλλη φράση που λέμε: «σε γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια». Δηλαδή δεν σε υπολογίζω, δε σου δίνω αξία, σημασία, σε αγνοώ.

Πηγή: iskra.gr

https://open.spotify.com/episode/4uWrUrqYorNd7M14Dz7RSt?go=1&sp_cid=92efe00eeec05a23c0e2296c7367f517&utm_source=embed_player_p&utm_medium=desktop&nd=1

Θα πούμε το λάδι λαδάκι φέτος, παρότι μας αντιστοιχούν 14 ρίζες ελιές στον καθένα και είκοσι λίτρα λάδι κατά κεφαλήν.

Θα πούμε το λάδι λαδάκι φέτος, παρότι μας αντιστοιχούν 14 ρίζες ελιές στον καθένα και είκοσι λίτρα λάδι κατά κεφαλήν. Τίποτα δεν δικαιολογεί τον διπλασιασμό ή και τριπλασιασμό της τιμής του ελαιολάδου που ήδη είναι ορατός στα ράφια των σούπερ μάρκετ πριν καν μπει στην αγορά η νέα σοδιά.

Αλλά για τη μετατροπή του πιο αυτονόητου για την Ελλάδα αγαθού σε χρηματιστηριακό προϊόν κάνουν ό,τι μπορούν ο μαυραγοριτισμός της εμφιάλωσης και αυτός του τενεκέ από το χωριό. Και η κυβέρνηση απλώς λαδώνει την μηχανή της αισχροκέρδειας.

Πηγή: efsyn.gr

Δεν έχει περάσει ούτε βδομάδα από τις τελευταίες εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη του νέου Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και οι τριγμοί στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης συνεχίζονται αμείωτοι.

Οι δηλώσεις πρωτοκλασάτων στελεχών, βουλευτών και πρώην υπουργών για το πρόσωπο και την πολιτική επάρκεια του κ. Κασσελάκη καθώς και τις διαδικασίες ανάδειξής του , οδηγούν στο συμπέρασμα ότι θα είναι πολύ δύσκολο έως ακατόρθωτο να ζήσουν ως ξένοι κάτω από την ίδια στέγη, πολιτικό προσωπικό αλλά και μέλη του κόμματος που αριθμητικά τουλάχιστον εμφανίζονται σε δύο πλήρως διχοτομημένα στρατόπεδα. Λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι μπορεί μεν να εξελέγη ο κ. Κασσελάκης με το 56,69% των 135.000 μελών «του δίευρου», που ψήφισαν αλλά και η κα. Αχτσιόγλου έλαβε το καθόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό του 43% αυτού του ενδεικτικού σώματος ψηφοφόρων. Χωρίς όμως να προσπερνάμε εύκολα ότι στις τελευταίες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ έλαβε πάνω από 900.000 ψήφους, επομένως η ουσιαστική νομιμοποίηση του νέου Προέδρου «να τα αλλάξει όλα» (άρα σε ποια κατεύθυνση) σε κάθε περίπτωση ελέγχεται.

Το πράγμα θα χειροτερεύει δε αν επαναληφθούν και στο άμεσο μέλλον, τα αποτελέσματα των πρόσφατων και εν θερμώ θα λέγαμε δημοσκοπήσεων που είδαν αυτές τις μέρες τα φώτα της δημοσιότητας και οι οποίες δείχνουν ότι παρά το «ντόρο των εσωκομματικών εκλογών και του νέου αστέρα», δεν αναπτύχθηκε καμία δυναμική ούτε στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ούτε και στην κοινωνία. Παρόλη δηλαδή τη δημοσιότητα που έχει λάβει η ιδιότυπη (το λιγότερο) εμφάνιση του νέου Προέδρου, καμία αισιοδοξία και κυρίως κανένα ιδιαίτερο ρεύμα δεν έχει αναπτυχθεί στην κοινωνία υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ.

Φούσκα ο αστέρας;

Αντίθετα τα στοιχεία των δημοσκοπήσεων φέρουν τον ΣΥΡΙΖΑ στα ίδια ποσοστά με αυτά που πήρε στις πρόσφατες εκλογές, η διαφορά με τη ΝΔ παραμένει περίπου στα ίδια και το εκλογικό σώμα είναι περίπου διχασμένο ανάμεσα στην προοπτική διάσπασης ή όχι του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και μπροστά μας, σε λίγους μήνες επίκειται η μάχη των Ευρωεκλογών που θα αποτελέσει και τη Λυδία Λίθο της αποτελεσματικότητας της αλλαγής Προέδρου.

Βέβαια αυτά τα αποτελέσματα δεν ξενίζουν κάθε καλοπροαίρετο πολιτικό αναλυτή ή και δημοκρατικό πολίτη που άναυδος παρακολούθησε όλο το προηγούμενο διάστημα το «σκληρό μηχανισμό της Κουμουνδούρου», αυτόν, τον ελεγχόμενο από τον πρώην Πρόεδρο Αλέξη Τσίπρα, να επιτίθεται με τουλάχιστον αήθη τρόπο σε κάθε μέλος ή στέλεχος επώνυμο ή ανώνυμο που τολμούσε να κρίνει τον τρόπο ανάδειξης ως υποψήφιου Προέδρου του κ. Κασσελάκη.

Μπορούμε φυσικά να δεχτούμε ότι επρόκειτο για τον ύστατο αγώνα επιβίωσης ενός στελεχικού δυναμικού του πιο παραδοσιακού ΣΥΡΙΖΑ, με αναφορές σε περασμένες ιστορικές περιόδους, αυτού του πριν τις αποτυχημένες (;) κεντροδεξιές διευρύνσεις, που τόσο πολύ ο κ. Τσίπρας θεωρούσε ως πανάκεια για την επαναφορά του στην πρωθυπουργία.

Γιατί πράγματι όσο νέος, πολιτικά είναι ο κ. Κασσελάκης με μέντορές του τους Παύλο Πολάκη, Νίκο Παππά, Θεοδώρα Τζάκρη, Δώρα Αυγέρη, Ευάγγελο Αντώναρο και τον ναύαρχο Αποστολάκη, άλλο τόσο άμοιροι ευθυνών για την δεξιά μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ και την σταδιακή ενσωμάτωσή του στο κυρίαρχο σύστημα και τον αμερικανικό παράγοντα, είναι ο Νίκος Φίλης, ο Γιώργος Σταθάκης και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος!

Κάπως δικαιολογείται ο κ. Γεροτζιάφας που δήλωσε ότι παρότι δεν είναι μέλος αποχωρεί από τον πολιτικό αυτό χώρο που ήταν υποψήφιος στις τελευταίες εκλογές και λειτουργούσε ως ειδικός σε θέματα Υγείας, εφόσον όπως δήλωσε θεωρεί «πως ο Στέφανος Κασσελάκης εκπροσωπεί το Ακραίο Κέντρο» και δεν έχει καμία δουλειά μαζί του.

Επίσης παραιτήθηκε από μέλος του Σύριζα ο πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης κ. Ευρυπίδης Στεφάνου.

Από τις αντιδράσεις των επωνύμων στελεχών ενδεικτικά αναφέρουμε ότι:

Ο Κώστας Αρβανίτης, ευρωβουλευτής, δήλωσε ότι τελεί σε κατάσταση αναμονής εφόσον «σε μια ενδεχομένη μεγάλη αλλαγή του ΣΥΡΙΖΑ από τον νέο πρόεδρο, με νέο όνομα και σήμα όπως ανέφεραν κάποιες πηγές, δεν θα έχει θέση σε μια τέτοια παράταξη».

Ο Νίκος Βούτσης δήλωσε πως «με κυνήγι μαγισσών για υπονομευτές Τσίπρα έφεραν τον Κασσελάκη σαν αντισυστημικό».

Ως πολιτικό casus belli χαρακτήρισε η Νίνα Κασιμάτη το ενδεχόμενο αντικατάστασής της στο Συμβούλιο της Ευρώπης από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Στέφανο Κασσελάκη.

Πληροφορίες της ιστοσελίδας Newsbomb.gr αναφέρουν ότι δεν είναι λίγοι οι «κεντρώοι» που διαφωνούν με τη νέα τάξη πραγμάτων που υπάρχει στον ΣΥΡΙΖΑ και σκέφτονται να αποχωρήσουν. Μάλιστα, οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι κάνουν σκέψεις για τη δημιουργία ενός «Πράσινου» οικολογικού κόμματος, το οποίο σύμφωνα με μετρήσεις που έχουν στα χέρια τους, θα μπορούσε να αποτελέσει έναν νέο παίχτη στην κεντροαριστερά.

Το διαδίκτυο δε έχει κατακλισθεί από φήμες που αναφέρουν ότι κοντά στον νέο Πρόεδρο βρίσκονται και δύο πρώην υπουργοί της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, ο Νίκος Κοτζιάς και ο Πάνος Καμμένος

«Δε με εκφράζει ο Κασσελάκης ως αρχηγός του κόμματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα σύγχρονο κόμμα της Αριστεράς, σύμφωνα με το τελευταίο συνέδριο. Αύριο, αν αλλάξει αυτό, αλλάζουν και τα δεδομένα», τόνισε ο Πάνος Σκουρλέτης, ενώ ο πρώτος που έχει σηκώσει την παντιέρα της αριστερής αντίστασης είναι ο Στέφανος Τζουμάκας.

Ο κ. Αριστείδης Μπαλτάς τέλος δηλώνει: «Συνιστά ένα έλλειμμα γνώσης του κόμματος και τοποθέτησης επί του κόμματος, από τη μεριά του κ. Κασσελάκη. Δηλαδή, εμείς ξέρουμε ότι όταν εκλέγεται ένας Πρόεδρος, καλεί τη Γραμματεία, μέσω της Γραμματείας, κάνει τις προτάσεις του για αλλαγές, ας πούμε, στην Κοινοβουλευτική Ομάδα ή οπουδήποτε και από εκεί και πέρα προχωράμε κανονικά.

Εδώ υπάρχει ένα έλλειμμα. Τι εννοεί ο κύριος Κασσελάκης κόμμα. Ακούω διάφορα που λέει να συζητήσουμε τα εσωτερικά του ΣΥΡΙΖΑ. Ακούω διάφορα από τον κύριο Αποστολάκη που λέει ότι περίπου είναι κάτι σαν “αποφασίζουμε και διατάζουμε“.

Τώρα όλοι αυτοί (όπως και οι της Ομπρέλας) περιμένουν το Συνέδριο του Νοεμβρίου που τους είχε τάξει ο πρώην Πρόεδρος Αλέξης Τσίπρας για να καθορισθεί το νέο πολιτικό πρόγραμμα και πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ!

Ενώ ήδη ζητούν την τήρηση του καταστατικού, που όπως λένε παραβιάζεται καθημερινά, για σύγκλιση της Πολιτικής Γραμματείας πριν την σύγκλιση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας που έχει ανακοινωθεί ήδη.

Διότι εκτός από τον αλεξιπτωτιστή που προσγειώθηκε στο κεφάλι τους με πρωτόγνωρο για τα πολιτικά ειωθότα των Δυτικών Δημοκρατιών Πρόεδρο, είναι και πρωτοφανές να εκλέγεις πρώτα Πρόεδρο και να διοργανώνεις Συνέδριο Πολιτικών Θέσεων σε δεύτερο χρόνο.

Αυτό το Συνέδριο περιμένει και ο Διονύσης Τεμπονέρας που κρατά στάση ήπιας αναμονής.

Τσίπρας ο πρώτος διδάξας του τακτικισμού

Εγώ πάλι θυμάμαι ένα άλλο Συνέδριο που είχε τάξει ο πρώην Πρόεδρος ο επιλεγόμενος και «άχαστος», που θα λάμβανε χώρα το Σεπτέμβριο του 2015 αμέσως μετά τα δραματικά γεγονότα εκείνου του καλοκαιριού και αντ’ αυτού κήρυξε αιφνιδιαστικά εκλογές για να τους πιάσει όλους στον ύπνο.

Όπερ και εγένετο. Τα υπόλοιπα είναι Ιστορία.

Ακόμα το «φυσάει και δεν κρυώνει» ο τότε Πρόεδρος της ΝΔ Ευάγγελος Μεϊμαράκης που οι κακές γλώσσες λένε ότι είχε τη ρητή διαβεβαίωση του Αλέξη Τσίπρα ότι δεν θα κηρύξει εκλογές μετά την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου με τις ψήφους της ΝΔ, μετά την καταψήφιση και την αποχώρηση από το ΣΥΡΙΖΑ της αριστερής αντιπολίτευσης των 35 βουλευτών.

Κάτι τέτοιο φυσικά δεν μπορεί να επαναληφθεί διότι τις εκλογές τις ξανακέρδισε πριν λίγους μήνες η ΝΔ.

Μπορεί εύκολα όμως να αναβληθεί το συνέδριο μέχρις ότου ο νέος Πρόεδρος ελέγξει τους συμμετέχοντες και δείξει την έξοδο στους διαφωνούντες. Ο τέως Πρόεδρος μπορεί εύκολα να μεταβιβάσει την σχετική τεχνογνωσία στο νέο.

Στον αφρό της επικαιρότητας όμως δεν είναι οι πολιτικές θέσεις και προτάσεις του νέου Προέδρου, που ειρήσθω εν παρόδω «πέφτει από γκάφα σε γκάφα» εφόσον δεν έχει ακόμα αφομοιώσει τις θέσεις που πρέπει ή του έχουν πει πως είναι political correct να διατυπώνει.

Eίναι ο τρόπος ζωής του, η δίαιτά του, το γυμναστήριό του, ο σκύλος του, οι σεξουαλικές του προτιμήσεις και ο σύντροφός του.

Κασσελάκης: η χαρά του πρωινάδικου

Όταν όμως έχεις γίνει «η χαρά του πρωινάδικου» και τυγχάνεις της αποδοχής - μην πω και λατρείας - της Τατιάνας Στεφανίδου, μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να χαρακτηριστείς «αριστερός ηγέτης».

«Βεβαίως και είμαι αριστερός» δήλωσε τελικά και μετά από πολλές ημέρες ασάφειας λόγου ο νέος Πρόεδρος.

Και τί σημαίνει «αριστερός» κατά τον κο Κασσελάκη; «Να είμαστε ανθρωποκεντρικοί». Και να αγαπάμε τα ζώα, κυρίως τα χαριτωμένα σκυλάκια του καναπέ θα πρόσθετα εγώ. Επίσης όλα πασπαλισμένα με μία ροζ πολιτική υπέρ των αδυνάτων, των ΑΜΕΑ, του γάμου και της τεκνοθεσίας των ομοφυλοφύλων. Και «πρώτα ο Θεός, υπέρ του διαχωρισμού εκκλησίας και κράτους».

Αλλά προς θεού: Δεν μιλάμε για τον Ζακ Κωστόπουλο και τη δολοφονία του. Ούτε για την αστυνομική και την κρατική βία, ούτε για το φασισμό, ούτε για την κρατική υπόθαλψη της ακροδεξιάς. Κι ας ήταν οι μέρες του Σεπτέμβρη γεμάτες από θλιβερές επετείους.

Ας μην κρυβόμαστε κι ας είναι σκληρό για τους εναπομείναντες οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ:

Ο ΣΥΡΙΖΑ με κύρια ευθύνη του Αλέξη Τσίπρα έχει εγκαταλείψει προ πολλού τα χωράφια αλλά και τα χωριά της αριστεράς.

Αλλιώς δεν θα ήταν δυνατόν ένας τυχαίος περαστικός, να αλώσει ένα ολόκληρο ιστορικό κόμμα σε 20 ημέρες, με μόνο όπλο μία καλή γραβάτα και ένα ατσαλάκωτο πουκάμισο που εναλλάσσονται με μια βερμούδα γυμναστικής και ένα πρωτεϊνούχο ρόφημα στο χέρι, όση βοήθεια από φιλανθρωπικά Ιδρύματα Εφοπλιστών και να είχε.

Ακόμα και στην περίπτωση που ο πρώην Πρόεδρος με τους δικούς του στυλοβάτες του συστήματος το είχαν προετοιμάσει πολύ νωρίτερα.

Οι αριστεροί αυτής της χώρας που έχουν συνείδηση της Ιστορίας τους, καταλαβαίνουν την άγαρμπη προσπάθεια κυρίαρχων κύκλων του κόμματος να επανέλθουν κάποια στιγμή στην Κυβέρνηση, μέσω της περαιτέρω δεξιάς διολίσθησης.

Μέχρι τότε όμως ο Σύριζα και ο Πρόεδρός του πρέπει να μας ενημερώσει για τις θέσεις του πάνω στα σοβαρά θέματα που αντιμετωπίζει η χώρα:

Ποια η θέση τους για τον πόλεμο στην Ουκρανία και το ρόλο της Ελλάδας;

Ποιες οι θέσεις τους για τα Ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό;

Ποια θα είναι από δω και πέρα η μεταναστευτική πολιτική της χώρας;

Ποια η δημοσιονομική και οικονομική πολιτική που προκρίνουν στις νέες συνθήκες του πληθωρισμού και της οικονομικής στασιμότητας που μαστίζει την ευρωπαϊκή οικονομία;

Πώς θα αντιμετωπίσουν τις πιέσεις που ασκούνται εντός της ΕΕ για μεγαλύτερη αυστηροποίηση των δημοσιονομικών κανόνων της οικονομικής διακυβέρνησης με στόχο περισσότερη λιτότητα;

Ποια θα είναι η ελληνική περιβαλλοντική πολιτική στο φως των νέων προκλήσεων και των φαινομένων συνεχών καταστάσεων έκτακτης ανάγκης λόγω της κλιματική αλλαγής ή και κρίσης;

Ποιος ο ενεργειακός σχεδιασμός της χώρας;

Ποιες οι θέσεις τους για τα εργατικά δικαιώματα;

Έως σήμερα, κατά τη διάρκεια του «προεκλογικού τους αγώνα», ήρθαμε σε επαφή με έναν «ιδεολογικό αχταρμά» που περιλάμβανε έναν ασαφή «αριστερό πατριωτισμό», «ένα ναι μεν αλλά όχι, στα ιδιωτικά πανεπιστήμια» εκτός από τον προαναφερόμενο «ροζ δικαιωματισμό» που προαναφέραμε και συνειδητοποιήσαμε περισσότερο την έλλειψη αριστερού προγραμματισμού, σχεδίου και, κυρίως, πολιτικής πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ, βάσει της οποίας προκύπτει η πολιτική σύγκρουση.

Έρχονται χειρότερα!

Εκτός και αν πιστεύουν ότι θα φτάσουν στην εξουσία δίνοντας περισσότερα εχέγγυα σε τμήματα του εγχώριου και διεθνούς καπιταλισμού που ο νέος Πρόεδρος έχει μεγαλύτερη άνεση και εντελώς αποενοχοποιημένα από παλιές «αριστερές» αμαρτίες, να επιδιώξει.

Αυτός που έχει κατανοήσει δυστυχώς πλήρως τις νέες δυνατότητες που του ήρθαν από το πουθενά, είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης που μιλώντας στην τελευταία συνεδρίαση της Κ.Ο. της ΝΔ , μεταξύ άλλων δήλωσε: «Στο επόμενο διάστημα οι αντιπαραθέσεις σε αυτή την αίθουσα (σ.σ. της Βουλής), δεν έχω καμία αμφιβολία, θα είναι σκληρές, γιατί θα έρθουμε με νομοσχέδια τα οποία αποδομούν παθογένειες, πίσω από τις οποίες μερικές φορές υπάρχουν και οχυρωμένα συμφέροντα. Δεν το έχω κρύψει, οι επιλογές μας μπορεί να “ξεβολέψουν” μερικούς, όμως να είστε σίγουρες και σίγουροι ότι τελικά θα ευνοήσουν τους πολλούς. Θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για ισχυρές αντιστάσεις, με τις οποίες, ωστόσο, ούτε θα συμβιβαστούμε και σίγουρα δεν θα συγκυβερνήσουμε».

Όμως είχε ήδη ξεκινήσει το θεάρεστο έργο του με την ψήφιση του εργατικού νομοσχεδίου του Άδωνι Γεωργιάδη που προβλέπει συνεχή 13ωρη εργασία, συμβάσεις που οι εργαζόμενοι θα περιμένουν ένα SMS για να πιάσουν δουλειά δύο μέρες την εβδομάδα και ποινικοποίηση των απεργιών.

Ήτοι οργανώνει την κατάργηση και των τελευταίων εργατικών, δημοκρατικών ακόμα και ατομικών δικαιωμάτων, την κατάργηση και της τελευταίας περιβαλλοντικής νομοθεσίας και την ιδιωτικοποίηση του όποιου δημόσιου τομέα έχει απομείνει έως τώρα, εφόσον η κοινωνία έχει μετατραπεί σε παθητικό δέκτη μόνιμων καταστροφών και επιδεικνύει «μηδενική θετική προσδοκία», χωρίς ταυτόχρονα να έχει απέναντί της έναν πολιτικό φορέα με συγκροτημένο αντινεοφελελεύθερο λόγο και δυνατότητα κινητοποίησης των εργαζομένων με ταυτόχρονη αξίωση κυβερνησιμότητας.

Όλα τα παραπάνω από τη μια μεριά απελευθερώνουν τους εργαζόμενους, τους αυταπασχολούμενους, τους επιστήμονες και τη νεολαία από οιποιαδήποτε ψευδαίσθηση περί κάποιας «βασιλικής οδού» για την κατάκτηση της εξουσίας από φιλολαϊκή σκοπιά, από την άλλη όμως υποχρεώνουν τους ίδιους, ήτοι το λαό, να αναλάβει την κοινωνική αντιπολίτευση που απαιτείται και που θα εμποδίσει την ολοκλήρωση της κοινωνικής κατεδάφισης που σχεδιάζει η Κυβέρνηση.

Ταυτόχρονα η ευθύνη βαρύνει όλες τις πολιτικές συλλογικότητες της αριστεράς, κομμουνιστικής, αντικαπιταλιστικής και ριζοσπαστικής, καθώς και τους συνδικαλιστικούς φορείς και τα συνδικάτα των εργαζομένων, των διανοουμένων και των καλλιτεχνών καθώς και της νεολαίας, να βρουν κοινούς τόπους δράσης, σχεδιασμού της αντεπίθεσης, δημιουργίας ενός ανταγωνιστικού ηγεμονικού σχεδίου τελικά, που θα ενοποιήσει τις αντιδράσεις, θα χαρίσει αυτοπεποίθηση στον ηττημένο πολλαπλά λαό μας και θα χαράξει νέους δρόμους πολιτικής δράσης που θα είναι ανταγωνιστική της κυριαρχίας του κεφαλαίου και θα υποχρεώνει το πολιτικό σύστημα να τη λάβει υπόψη του.

Διαφορετικά θα είναι υπόλογη κι αυτή η «καθαρή Αριστερά» απέναντι στην Ιστορία και κυρίως γιατί θα έχει συντελέσει στην ακόμα πιο δεξιά μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού στη χώρα μας.

Κανένας λαός δεν έχει διάθεση να αυτοχειριασθεί όπως του συστήνουν οι κυνικοί του συστήματος, σαν τον κ. Βορίδη που απλά χαρακτήρισε «άτυχο το Βόλο που ξαναβούλιαξε» και δεν τον ανάγκασε κανείς να πάει να κρυφτεί ή καλύτερα να πνιγεί .

Αλλού είναι το λάθος.

Πηγή: kommon.gr