Η νυν πρωθυπουργός και ο τέως πρόεδρος της δημοκρατίας, που έφυγε από τη ζωή, ακολούθησαν –υπό μία έννοια– ανάλογες πορείες, με αντίστροφη φορά. Ξεκινώντας από τα «άκρα» συναντήθηκαν στο «κέντρο», ως πιστοί υπηρέτες του αστικού συστήματος εξουσίας.

Η Ιταλία έχει χαρακτηριστεί από αρκετούς ως το «πολιτικό και ιδεολογικό εργαστήρι της Ευρώπης». Άλλωστε, η χώρα του Αντόνιο Γκράμσι του Παλμίρο Τολιάτι και του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, του Μπενίτο Μουσολίνι, του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και του Μπέπε Γκρίλο, άνοιξε πολλούς νέους δρόμους στην πολιτική ιστορία, τόσο στο αριστερό όσο και στο δεξιό άκρο του πολιτικού σκηνικού. Παρά δε το γεγονός ότι αρκετοί ισχυρίζονται πως εδώ και χρόνια έχει εισέλθει σε μια βαθιά και πολύπλευρη κρίση, χάνοντας ουσιαστικά την ταυτότητά της, η αλήθεια είναι ότι εξακολουθεί να «παράγει» πολιτική ιστορία και μοντέλα διακυβέρνησης.

Η εβδομάδα που πέρασε, για του λόγου το αληθές, ανήκει δικαιωματικά σε δύο πολιτικούς με το ίδιο όνομα, έναν άνδρα και μία γυναίκα, που έχουν ήδη βάλει τη δική τους σφραγίδα σε αυτό το σκηνικό. Πρόκειται, αφενός, για τον Τζόρτζιο Ναπολιτάνο, τον τέως πρόεδρο της δημοκρατίας που εγκατέλειψε τα εγκόσμια σε ηλικία 98 ετών, αφού κατάφερε να γίνει ο μακροβιότερος στη συγκεκριμένη θέση, στην οποία παρέμεινε για σχεδόν 9 χρόνια. Αφετέρου, για την πρωθυπουργό Τζόρτζια Μελόνι, η οποία είδε να συμπληρώνεται ένας χρόνος από την εμφατική εκλογική νίκη που σημείωσε στις 25 Σεπτεμβρίου 2022 και ηγείται, όπως όλα δείχνουν, μιας από τις πιο σταθερές κυβερνήσεις της Ιταλίας εδώ και αρκετά χρόνια.

Όσον αφορά τον Ναπολιτάνο, αν και έγινε μέλος του ΚΚ Ιταλίας το 1945, σε ηλικία 20 χρονών, ενώ στη συνέχεια χαρακτηρίστηκε από το υπουργείο Εσωτερικών ως μέλος των μυστικών ένοπλων παραστρατιωτικών ομάδων που φέρεται να διατηρούσε το κόμμα στη Ρώμη, η μετέπειτα πορεία του έμελλε να είναι πολύ διαφορετική. Τόσο ώστε όχι απλώς να σφραγιστεί από το ρεύμα του ευρωκομμουνισμού, αλλά να συνδεθεί άρρηκτα με τον αποκαλούμενο «ιστορικό συμβιβασμό».

Δεν είναι τυχαίο, επίσης, ότι εξαιτίας του ρόλου που διαδραμάτισε στην Ιταλία, από αρκετούς του αποδόθηκε το προσωνύμιο «βασιλιάς Γεώργιος», ενώ ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στη χώρα, Ρόναλντ Σπόγκλι, τον χαρακτήρισε ως «δύναμη σταθερότητας για την κυβέρνηση και το σύστημα». Ο δε Χένρι Κίσινγκερ, η «αλεπού» της αμερικανικής διπλωματίας, σε συνάντηση που είχε μαζί του δεν δίστασε να τον χαρακτηρίσει ως «ο αγαπημένος μου κομμουνιστής», για να λάβει την απάντηση από τον ίδιο: «Πρώην κομμουνιστής, παρακαλώ».

Δικαίως, λοιπόν, αναγνωρίζοντας την τεράστια προσφορά του στη δυσφήμιση του κομμουνισμού και την εδραίωση της αστικής ηγεμονίας στην Ευρώπη, στην κηδεία του παραβρέθηκαν τόσο ο Όλαφ Σολτς όσο και ο Εμανουέλ Μακρόν. Στο πλευρό, φυσικά, της Μελόνι, η οποία μοιάζει να διαγράφει μια ανάλογη (τηρουμένων των αναλογιών) πορεία, αν και με αντίστροφη φορά.

"Ο «αγαπημένος κομμουνιστής» του Χένρι Κίσινγκερ και η ακροδεξιά «λύκαινα» που έγινε αρνάκι"

Πράγματι, η πολιτικός η οποία ξεκίνησε τη διαδρομή της από τη νεοφασιστική νεολαία, πήρε το κυβερνητικό βάπτισμα του πυρός από τον Μπερλουσκόνι και ίδρυσε ένα κόμμα –τα Αδέλφια της Ιταλίας– που τα πρώτα χρόνια δεν έκρυβε τον ακροδεξιό προσανατολισμό του, έχει φτάσει σήμερα στο σημείο να διαψεύδει πανηγυρικά όσους την χαρακτήριζαν ως απειλή για τη «δημοκρατία» και την «ενωμένη Ευρώπη». Κι αυτό διότι είναι οι ίδιοι που σήμερα την αντιμετωπίζουν ως αξιόπιστο εταίρο, η οποία έχει πάρει όρκο πίστης και στην ΕΕ και το ευρώ, αλλά και στο ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, ενώ ακολουθεί ουσιαστικά τον δρόμο που χάραξε στην οικονομική πολιτική ο προκάτοχός της και τέως επικεφαλής της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι.

Ειδικά στο θέμα του προσφυγικού-μεταναστευτικού, απάντησε στη ρετσινιά της «ξενόφοβης» και ρατσίστριας, αποδεικνύοντας ότι η πολιτική της ταυτίζεται σχεδόν απόλυτα με εκείνη των Βρυξελλών στο συγκεκριμένο θέμα. Κάπως έτσι, δε, το μόνο μέτωπο που της έμεινε για να θυμίζει την «παλιά Μελόνι» είναι το ταυτοτικό, που έχει να κάνει με την υπεράσπιση των παραδοσιακών αξιών της οικογένειας και της θρησκείας.

Συμπερασματικά: Όπως ο Ναπολιτάνο είχε καθοριστική συμβολή στην πλήρη ενσωμάτωση στο κυρίαρχο σύστημα του πάλαι ποτέ απειλητικού γι’ αυτό ΚΚΙ, έτσι και η Μελόνι είναι αυτή που νομιμοποιεί τη σύγχρονη –ιταλική και ευρωπαϊκή– ακροδεξιά στη διακυβέρνηση και μάλιστα όχι στη θέση του εταίρου, αλλά του οδηγού. Αμφότεροι, έτσι, συγκαταλέγονται στα σύμβολα του αποκαλούμενου πολιτικού «Κέντρου».

Πηγή: prin.gr

Οι «μεταγραφές» φαίνεται πως συνεχίζονται κι εκτός αυτοδιοικητικών εκλογών. Έτσι, άρχισε πάλι να συζητιέται η προσχώρηση του Ανδρέα Λοβέρδου στη Νέα Δημοκρατίας. 

Μάλιστα, ο υπουργός Επικρατείας Μάκης Βορίδης, δήλωσε σε συνέντευξη του: «Εκτιμώ ιδιαιτέρως τον Ανδρέα Λοβέρδο, θεωρώ ότι είναι σημαντικό και σπουδαίο στέλεχος. Έχει υπηρετήσει το έθνος με συνέπεια σε πάρα πολλές στιγμές. Δεν ξέρω τι απόφαση θα πάρει, αλλά θα χαιδρόμουν να πάρει την απόφαση να έρθει στη Νέα Δημοκρατία. Είναι δική του απόφαση». Ο Ανδρ. Λοβέρδος έχει αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ. 

Εάν θέλετε τη γνώμη μας, μια χαρά θα «ταίριαζε» ο Λοβέρδος στη ΝΔ. Το είπε, άλλωστε, και ο Βορίδης, έχουν συνεργαστεί σε μνημονιακές καταστάσεις και σίγουρα δεν θα έχει θέμα «προσαρμογής».

https://www.youtube.com/watch?v=zhD6Z9b611Y&list=UULFf85rDA7fZ-2E84ynHTzwTw&index=28

Πηγή: imerodromos.gr

Ξεκίνησε και παίζεται στο τηλεοπτικό  κανάλι MEGA το σίριαλ «Το Ναυάγιο»  το οποίο αναφέρεται στην τραγωδία του Ε/Γ – Ο/Γ «ΗΡΑΚΛΕΙΟ» και έχει εντυπωσιακή σύμφωνα με τα στοιχεία τηλεθέαση.

Σύμφωνα με τους συντελεστές πρόκειται για μια από τις ακριβότερες παραγωγές στην ελληνική τηλεόραση.

Βασικές σκηνές γυρίστηκαν στο γνωστό, πλωτό μουσείο «Ελλάς Λίμπερτυ» που είναι αραγμένο στο λιμάνι του Πειραιά  (από το 2010) και είναι ένα από τα τρία «Λίμπερτυ» που διασώζονται παγκοσμίως

Η τηλεοπτική σειρά στηρίζεται στο μυθιστόρημα του ομώνυμου βιβλίου του Σπ. Πετρουλάκη η ιστορία του οποίου περιστρέφεται γύρω από το παραπάνω πλοίο που βυθίστηκε τον Δεκέμβρη του 1966 ανοιχτά της φραχονησίδας Φαλκονέρα και στο οποίο έχασαν την ζωή τους 242 άτομα, επιβάτες και πλήρωμα.

Η ιστορία του πλοίου Ηράκλειον

Το πλοίο είχε ναυπηγηθεί στη Γλασκόβη το 1949 ως δεξαμενόπλοιο με το όνομα Leicestershire, για λογαριασμό αγγλικής εταιρείας. Είχε χωρητικότητα 8.922 κόρων (ένας κόρος αντιστοιχεί σε 100 κυβικά πόδια), μήκος 498 πόδια, πλάτος 60 πόδια, βύθισμα 36 πόδια και ανέπτυσσε ταχύτητα 17 κόμβων. Το 1964, μετά τη μετασκευή του σε οχηματαγωγό, περιήλθε στην εταιρεία Typaldos Lines και από το 1965 δρομολογήθηκε στις ακτοπλοϊκές γραμμές της Κρήτης, με δυνατότητα μεταφοράς 1.000 επιβατών και 300 αυτοκινήτων.

Κατά τη μετασκευή του αφαιρέθηκαν τα υποκαταστρώματα και το έρμα βάρους (το βάρος που προστίθεται στο κύτος ενός πλοίου ή σκάφους για να αυξάνεται η ευστάθεια και η ισορροπία) 200 τόνων για να γίνει το γκαράζ, με αποτέλεσμα την ανύψωση του μεσοκεντρικού βάρους και τη μείωση της ευστάθειάς του. Παρ’ όλα αυτά, είχε λάβει πιστοποιητικά αξιοπλοΐας από το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας της κυβέρνησης αποστατών!!!

Η νύχτα της καταστροφής

Το «Ηράκλειον» έκανε το δρομολόγιο Πειραιάς – Χανιά – Πειραιάς και   επρόκειτο να αποπλεύσει στις 19.00 το απόγευμα της 7ης Δεκεμβρίου 1966 από το λιμάνι της Σούδας, στα Χανιά με προορισμό τον Πειραιά. Το δρομολόγιο καθυστέρησε περίπου 20 λεπτά, εξαιτίας της καθυστερημένης άφιξης στο λιμάνι ενός φορτηγού ψυγείου, βάρους 25 τόνων, το οποίο μετέφερε πορτοκάλια για τη Βιέννη. Το ανεπαρκές δέσιμο του συγκεκριμένου φορτηγού ήταν η βασικότερη από τις αιτίες της καταστροφής. Ο οδηγός του φορτηγού Μιχάλης Καστρίτσης, σε συνέντευξη του στη Μηχανή του Χρόνου είχε δηλώσει ότι το όχημα ήταν στερεωμένο μόνο με 2 τάκους ενώ η δεξιά μπουκαπόρτα του πλοίου ήταν ασφαλισμένη με ένα συρματόσχοινο!

Ο λιμενάρχης Χανίων αρχικά εξέφρασε κάποια επιφύλαξη για την είσοδο του φορτηγού στο πλοίο, λόγω του βάρους του. Ακολούθησαν διαβουλεύσεις και οι αντιρρήσεις του κάμφθηκαν. Εκείνο το βράδυ στην περιοχή των Χανίων, επικρατούσε κακοκαιρία, με βροχές και ανέμους 5-6 μποφόρ. Το Λιμεναρχείο, είχε επίσης απαγορεύσει στα μικρά πλεούμενα τον απόπλου, ωστόσο το 40.000 τόνων Ηράκλειον, φάνταζε άτρωτο. Το πλοίο αναχώρησε για τον προορισμό του στις 19:20 το βράδυ, με καπετάνιο των Εμμανουήλ Βερνίκο. Μετέφερε 289 άτομα  επιβάτες και πλήρωμα.*

Το πλοίο κάτω από δύσκολες συνθήκες, συνέχισε το ταξίδι του προς τον Πειραιά, μέχρι τις 2 το πρωί της 8ης Δεκεμβρίου. Εκείνη την ώρα, το πλοίο βρισκόταν κοντά στη βραχονησίδα Φαλκονέρα, στο Μυρτώο Πέλαγος. Η Φαλκονέρα βρίσκεται κοντά στην Αντίμηλο και απέχει 25 ναυτικά μίλια από τη Μήλο. Έχει ιδιαίτερη σημασία λόγω της θέσης της, για τη ναυσιπλοΐα αλλά είναι πολύ επικίνδυνη για τα καράβια που πλέουν κοντά της. Στις 2:03 ο καπετάνιος έστειλε το πρώτο S.O.S. και μέσα στα επόμενα 8 λεπτά ακολούθησε η απόλυτη καταστροφή. Το πλοίο άρχισε να κλυδωνίζεται έντονα, αλλά αυτό δεν ήταν τίποτα μπροστά σε ό,τι ακολούθησε.

Το φορτηγό – ψυγείο, λύθηκε και συγκρούστηκε με μια από τις μπουκαπόρτες του πλοίου την οποία και διέλυσε, δημιουργώντας ρήγμα 17 τετραγωνικών μέτρων. Τα νερά τότε εισέβαλαν και μέσα σε λίγα λεπτά το πλοίο βυθίστηκε σε βάθος 600 – 800 μέτρων. Πολλοί παγιδεύονται στις καμπίνες, μερικές δεκάδες πέφτουν στη θάλασσα. Ο πλοίαρχος Εμμανουήλ Βερνίκος προσπάθησε να σωθεί, αλλά κανείς δε βρήκε ίχνη του αργότερα.

Στις 12 το μεσημέρι, η Ελλάδα μαθαίνει τα πάντα για το τραγικό συμβάν και δεκάδες άνθρωποι συρρέουν στα γραφεία της εταιρείας Τυπάλδου σε Χανιά και Πειραιά για να μάθουν για την τύχη των αγαπημένων τους προσώπων. Ο τελικός απολογισμός του ναυαγίου ήταν τραγικός. Συνολικά 242 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους βυθίζοντας στο πένθος τις οικογένειες τους και όλη τη χώρα. Η κυβέρνηση Στεφανόπουλου κηρύσσει εθνικό πένθος για μία εβδομάδα.

Η δίκη για το Ναυάγιο και οι σκανδαλώδεις ποινές – χάδι

Η δίκη των κατηγορουμένων άρχισε στις 19 Φεβρουαρίου 1968 στο Κακουργιοδικείο Πειραιά. Νωρίτερα δεκάδες δημοσιεύματα έκαναν σοκαριστικές αποκαλύψεις για τις εγκληματικές ευθύνες του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας στην έκδοση πλαστογραφημένων πιστοποιητικών αξιοπλοΐας του πλοίου. H απόφαση του δικαστηρίου πάρθηκε στις 21 Μαρτίου του ιδίου έτους, με τη Χούντα των Συνταγματαρχών να βρίσκεται στο τιμόνι της χώρας.

Ο μεγαλοεφοπλιστής της Ακτοπλοΐας είχε ιδιαίτερα προνομιακές σχέσεις τόσο με την κυβέρνηση των αποστατών όσο και με την Χούντα.

Καθόλου τυχαίο ότι ο εφοπλιστής Xαράλαμπος Τυπάλδος του επιβλήθηκε μια προκλητική ποινή, το ίδιο αφορά  τον διευθυντή της εταιρείας, Παναγιώτη Κόκκινο. Επίσης καταδικάστηκαν με τις ίδιες ποινές (5 – 7 χρόνια)  ο Ύπαρχος Ν. Θεοδωράκης και ο Ναύκληρος Θεόδωρος Μαγιάφης.

Οι ποινές αυτές θεωρήθηκαν χάδι και οι αντιδράσεις ήταν έντονες από τις οικογένειες των θυμάτων. Στις 9 Ιανουαρίου 1969 ο δικαστικός φάκελος της υπόθεσης έκλεισε οριστικά, με τον Άρειο Πάγο να απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης των τεσσάρων, οι οποίοι είχαν καταδικασθεί και σε δεύτερο βαθμό για το δυστύχημα.

Εκτός από τους παραπάνω, στην πρώτη δίκη είχαν καταδικαστεί ακόμα τρία άτομα, δύο ναυπηγοί, από τους οποίους ένας υπηρετούσε στην Επιθεώρηση Εμπορικών Πλοίων (ΥΕΝ) και ο άλλος είχε κάνει τα σχέδια των μετασκευών και ένα ακόμα μέλος του πληρώματος.

Όμως, αυτοί αθωώθηκαν στη δίκη στο Εφετείο.

Το ναυάγιο ως γνωστόν προκάλεσε την κατάρρευση της Typaldos Lines, που κυριαρχούσε τότε στην εγχώρια ακτοπλοΐα. Η 8η Δεκεμβρίου είναι ημέρα διπλού πένθους για τα Χανιά. Τρία χρόνια αργότερα, στις 8 Δεκεμβρίου 1969, ένα αεροπλάνο της Ολυμπιακής, προερχόμενο από τα Χανιά, κατέπεσε στην Κερατέα, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν και οι 90 επιβαίνοντες.

Υ.Γ Ανατρέχοντας στα ιστορικά αρχεία για το μακάβριο δυστύχημα τα στοιχεία που εμφανίζονται είναι αντιφατικά ως προς τον αριθμό των  νεκρών. Υπάρχουν αναφορές για 224, 242, 247 ακόμη και για 263…

Το μόνο βέβαιο και εξακριβωμένο είναι το εξής:

*Οι διασωθέντες ήταν 47, εκ των οποίων οι 32 επιβάτες και 15 άτομα από το πλήρωμα, ενώ οι σωροί που ταυτοποιήθηκαν με το ναυάγιο ήταν μόνο 25.

ΠΕΝΕΝ

Κολυμπώντας στην φουρτουνιασμένη θάλασσα για την σωτηρία...

Έξι από τους διασωθέντες ναυαγούς.

Διασωθέντες σε σωσίβια βάρκα.