ΜΙΣΘΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΣΤΗ ΠΡΟΚΡΟΥΣΤΕΙΑ ΚΛΙΝΗ ΤΟΥ “ΚΟΦΤΗ”

Μεγαλύτερες απ' ό,τι προβλεπόταν μέχρι τώρα θα είναι οι περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις του Δημοσίου εάν δεν επιτευχθούν οι στόχοι του προϋπολογισμού και ενεργοποιηθεί, από την άνοιξη του 2017, ο διαβόητος “κόφτης”. Αυτό προκύπτει από το Τεχνικό Μνημόνιο (TMU) που συνομολόγησε η κυβέρνηση με τους δανειστές, συνοδεύει το αναθεωρημένο Μνημόνιο της πρώτης αξιολόγησης και αναρτήθηκε στο Διαδίκτυο από την Κομισιόν.

Οι αιματηρές περικοπές που θα φέρει ο “κόφτης” μπορεί να φτάσουν τα 3,3 δισ ευρώ (2% του ΑΕΠ) την περίοδο 2017- 2019 αν δεν εκπληρωθούν οι συμφωνημένοι στόχοι του προϋπολογισμού, που προβλέπουν πρωτογενές πλεόνασμα 0,5% για φέτος, 1,7% για το 2017 και 3,5% για το 2018. Αναγνωρίζοντας, ουσιαστικά, τον ακραίο παραλογισμό των μνημονιακών μέτρων, το Τεχνικό Μνημόνιο επισημαίνει ότι οι εξοικονομήσεις εξόδων από τις περικοπές θα είναι, στην πραγματικότητα, κατά πολύ μικρότερες από τις ονομαστικές, καθώς ταυτόχρονα θα μειώσουν τα φορολογικά έσοδα του κράτους λόγω συμπίεσης της κατανάλωσης.

Τούτων δοθέντων, το Τεχνικό Μνημόνιο που υπέγραψε ο κ. Τσακαλώτος υποχρεώνει την κυβέρνηση να υπολογίζει τα “καθαρά” ποσά εξοικονόμησης, δηλαδή να επιβάλει ακόμη πιο αιματηρές περικοπές ώστε τελικά “να βγαίνουν τα νούμερα”. Συγκεκριμένα, αναφέρεται ότι η “καθαρή” εξοικονόμηση από περικοπές σε μισθούς φτάνει μόλις το 55% των ονομαστικών, ενώ τα αντίστοιχα ποσά για τις συντάξεις και τις καταναλωτικές δαπάνες του δημοσίου είναι 85% και 80,7%. Με δυο λόγια, οι μισθοί και οι συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων θα υποστούν μεγάλες μειώσεις από την άνοιξη του 2017 στο- σχεδόν βέβαιο, με τα σημερινά δεδομένα- ενδεχόμενο απόκλισης από τους δημοσιονομικούς στόχους του προϋπολογισμού.

Προσπαθώντας να μαζέψει όσο γίνεται περισσότερα χρήματα (για να τα δώσει στους δανειστές) και να μειώσει κάπως την περαιτέρω συρρίκνωση μισθών και συντάξεων- με όλες τις εκρηκτικές, κοινωνικές και πολιτικές επιπτώσεις που εγκυμονούν- η κυβέρνηση επιδίδεται σε μια πυρετική εκστρατεία κατασχέσεων τραπεζικών λογαριασμών και πλειστηριασμών ακινήτων μέσα στο κατακαλόκαιρο. Όπως έγινε γνωστό, τα υπουργεία Οικονομικών και Εργασίας έχουν θέσει ως στόχο να εκκαθαρίσουν το 55% των οφειλών στο δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία, ώστε να μαζέψουν τουλάχιστον 5 δισ, ως το τέλος του χρόνου.

Ήδη, στο πρώτο τετράμηνο του 2016, η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων κατέσχεσε τα υπόλοιπα των τραπεζικών λογαριασμών 430.000 οφειλετών, ενώ η Εφορία εξέδωσε 8.706 προγράμματα πλειστηριασμού ακινήτων και υπέγραψε άλλες 9.810 παραγγελίες κατάσχεσης. Πρόκειται για πραγματική ληστεία, τη στιγμή που το Δημόσιο εξακολουθεί τη “στάση πληρωμών” στους οφειλέτες του, ωθώντας στην απόγνωση επαγγελματίες και επιχειρήσεις. Επιπλέον, το κύμα των κατασχέσεων και των πλειστηριασμών θα συμπιέσει ακόμη περισσότερο τη ρευστότητα στην αγορά, καθώς αυτοί που θα πληγούν θα πρέπει να επιβιώσουν με ακόμη λιγότερα διαθέσιμα, κάτι που θα συμπιέσει περαιτέρω την κατανάλωση και θα εντείνει την πιστωτική ασφυξία στην οικονομία.

Α.Θ.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Το γενικό εκλογικό δικαίωμα στον καπιταλισμό θεωρείται και είναι δημοκρατική κατάχτηση του εργατικού κινήματος, σε σχέση με τις εποχές της απολυταρχίας ή του αποκλεισμού των γυναικών ή των «κατώτερων» τάξεων.  Δε συνιστά ωστόσο και ουσιαστική δημοκρατία, δηλαδή δυνατότητα καθορισμού των συνθηκών ζωής, εργασίας, πολιτισμού των σύγχρονων κοινωνιών.

Βασικό διαπιστευτήριο δημοκρατικότητας  της αστικής δημοκρατίας είναι η «ελευθερία επιλογής» του πολίτη, η οποία σχεδόν μονοσήμαντα πιστοποιείται με το γενικό εκλογικό δικαίωμα και την εφαρμογή της αρχής «ένας άνθρωπος, μία ψήφος».

Η πραγματικότητα απέχει παρασάγγας. Το τυπικό δικαίωμα και η «ελευθερία επιλογής», ακυρώνεται καθοριστικά, από τη διαφορετική δύναμη εξουσίας που καθορίζει τελικά (στη γενική περίπτωση) τη διαμόρφωση της πολιτικής συνείδησης και την  εκλογική συμπεριφορά.

Κανείς εν τέλει δεν ψηφίζει ελεύθερα, παρά το γεγονός ότι έχει αυτή την ψευδαίσθηση. Μετρούν καθοριστικά οι άμεσες παρεμβάσεις των κυρίαρχων οικονομικών δυνάμεων, είτε άμεσα (ας θυμηθούμε τους εκβιασμούς των εργοδοτών στην περίπτωση του δημοψηφίσματος το 2015 ή την οργανωμένη διανομή ψηφοδελτίων και την αντίστοιχη υπόδειξη σε πολλές επιχειρήσεις), είτε κυρίως έμμεσα, μέσω της απόλυτης ηγεμονίας της άρχουσας αστικής τάξης στα πεδία της διαμόρφωσης των αξιών, των γνωμών και αντιλήψεων, των φόβων. Το τελευταίο επιτυγχάνεται με τον ασφυκτικό έλεγχο των μέσων μαζικής ενημέρωσης αλλά και από τη δράση πλήθους άλλων μηχανισμών, κρατικών και ιδιωτικών (σχολείο, εκκλησία, εργοδοτικοί μηχανισμοί, κουλτούρα κλπ).

Η εκλογική διαδικασία στην αστική δημοκρατία είναι κατά βάση επικυρωτική και νομιμοποιητική της αστικής πολιτικής κυριαρχίας. Όταν οριακά παραβιάζεται αυτός ο κανόνας (βλέπε πχ Χιλή ή Βενεζουέλα), το λόγο έχει ο στρατός, τα πραξικοπήματα και  η ιμπεριαλιστική επέμβαση.

Επίσης, η ίδια η έννοια της άσκησης του «δικαιώματος επιλογής» κάθε τέσσερα χρόνια, εκλέγοντας κατά βάση κόμματα και ανθρώπους από τους κύκλους της μεσαίας και της αστικής τάξης, που δε λογοδοτούν πουθενά και δεν ανακαλούνται, δεν έχει καμία σχέση με δημοκρατία.

Τα πράγματα γίνονται χειρότερα αν λάβει κανείς υπόψη του, ότι οι σπουδαιότερες αποφάσεις στα ζητήματα οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής, στην ουσία διαμορφώνονται σε μη εκλεγμένα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στη συνέχεια υλοποιούνται από τις εθνικές αστικές κυβερνήσεις.

Τον παραπάνω γενικό κανόνα, τον  ‘’παραβιάζουν’’ σχετικά τα δημοψηφίσματα, όπου και όταν γίνονται, καθώς  η αμεσότητα του ερωτήματος και η σχετική απεξάρτηση από την κομματική προτίμηση, τείνουν να δημιουργούν μη ελεγχόμενες συμπεριφορές των «κάτω» (BREXIT κλπ). Και εκεί όμως η δυνατότητα χειραγώγησης είναι μεγάλη. Ας θυμηθούμε ότι στο ελληνικό δημοψήφισμα του 2015 η κυβέρνηση έθεσε το ερώτημα «ΝΑΙ ή ΌΧΙ στις μνημονιακές προτάσεις των δανειστών;», όχι όμως και το ερώτημα ΝΑΙ ή ΟΧΙ στις δικές της μνημονιακές προτάσεις. Και φυσικά δεν ξεχνάμε ότι πέταξε το μεγαλειώδες ΟΧΙ στον κάλαθο των αχρήστων, φέρνοντας το Τρίτο Μνημόνιο, από κοινού με τις δυνάμεις του (ευρω)ΝΑΙ.

Ωστόσο, παρά τη δράση όλων αυτών των παραμορφωτικών μηχανισμών που ακυρώνουν το τυπικό δικαίωμα της αρχής «ένας πολίτης, μία ψήφος» προς όφελος της αστικής ταξικής κυριαρχίας, οι συστημικές δυνάμεις, «καλού κακού», καταργούν  την αρχή της υποτιθέμενης ισοτιμίας της εκλογικής ψήφου και τυπικά, μέσω των εκλογικών συστημάτων. Οι αντιδραστικές παραλλαγές είναι πολλές, αλλά ο κοινός παρονομαστής είναι η άρνηση της απλής αναλογικής ως βασικού εκλογικού συστήματος.

Απλή αναλογική; Απλούστερη διατύπωση δεν υπάρχει. Είναι στιγμές που λες ότι η ελληνική γλώσσα είναι υπέροχη! Σημαίνει ότι όλες οι ψήφοι μετρούν και μετρούν ακριβώς το ίδιο, χωρίς ενισχυτικούς ή μειωτικούς συντελεστές.

Πρακτικά, στην περίπτωση βουλευτικών εκλογών όπου μοιράζονται 300 έδρες, με απλή αναλογική το μέτρο (δηλαδή το αναγκαίο ποσοστό για να πάρει ένα κόμμα 1 έδρα είναι 100%/300= 0,33%. Συνεπώς, με βάση τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών (Σεπτέμβριος 2015), η κατανομή των εδρών θα ήταν όπως φαίνεται στον πίνακα

*στην πράξη, επειδή  δεν υπάρχει  μια  ενιαία εκλογική περιφέρεια, η κατανομή ενδέχεται να έχει κάποια ελάχιστη διαφοροποίηση.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μιλάει ψευδεπίγραφα για απλή αναλογική τη στιγμή που διατηρεί του αντιδραστικό όριο του 3% για την είσοδο ενός κόμματος στη Βουλή. Η  ύπαρξη του ορίου του 3%, όπως φαίνεται από τον πίνακα,  αυτόματα οδηγεί σε κλοπή 19 εδρών οι οποίες θα μοιραστούν στα κόμματα που θα έχουν ποσοστό μεγαλύτερο του 3%.

Σημειώνεται εδώ ότι η κλοπή μπορεί να είναι και πολύ μεγαλύτερη. Ενδεικτικά αναφέρεται (βλέπε και σχετικό πίνακα)  ότι στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2012 στις οποίες το συνολικό ποσοστό των συνδυασμών που ήταν κάτω του 3% ήταν 19%, η κλοπή των εδρών λόγω ορίου θα ήταν 57 έδρες!

Βεβαίως η σημασία της απλής και ανόθευτης αναλογικής είναι ακόμη πιο σημαντική από την κλοπή που αποκαλύπτουν  οι «γυμνοί» αριθμοί των πινάκων.

Η ύπαρξη ενός απολύτου δημοκρατικού αναλογικού συστήματος, θα αναδιάτασσε αρκετά τον εκλογικό πολιτικό χάρτη, κυρίως σε βάρος των μεγαλύτερων αστικών κομμάτων,  για δύο πολύ απλούς λόγους.

Πρώτο, όταν κάποιος γνωρίζει ότι δεν  υπάρχει απλή αναλογική, θέλοντας και μη αποδέχεται εκβιαστικά τη θεωρία της «χαμένης» ή/και «άχρηστης» ψήφου και δεν στηρίζει τα κόμματα που εκτιμά (μάλλον οι δημοσκοπικές εταιρείες «εκτιμούν» και το εισάγουν ως δεδομένο) ότι θα είναι κάτω από το 3%. Στην αντίθετη περίπτωση, τιμά την πραγματική του προτίμηση, με την αντίστοιχη ψήφο.

Δεύτερο, η εξασφάλιση της δικαιούμενης αντιπροσώπευσης στη Βουλή μέσω του συστήματος της απλής αναλογικής, σημαίνει και αντίστοιχα δικαιώματα τηλεοπτικού χρόνου ή/και κάλυψης εκλογικών εξόδων, καθώς (κακώς φυσικά), αυτά συναρτώνται με την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

Από τα παραπάνω γίνεται φανερό γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αρνείται την απλή ανόθευτη αναλογική: έχοντας σα βασικό στόχο την σταθεροποίηση του αστικού πολιτικού συστήματος και γνωρίζοντας ότι «οι μέρες της αυτοδυναμίας είναι μετρημένες», με την ντεμί-απλή αναλογική, επιδιώκει τη διαμόρφωση ενός νέου πολιτικού τοπίου, που  θα ευνοεί τις ευρύτερες συναινέσεις με άλλες αστικές δυνάμεις, ενώ παράλληλα  θα εξορίζει από τη Βουλή αιρετικές  φωνές.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Εξερευνώντας το αξιοθαύμαστο βασίλειο του βυθού

Το δημοψήφισμα, η εκτόνωση του λαού που κατέληξε σε απάθεια και το plan b, που δεν υπήρξε ποτέ

Ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα από τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015, επί της τότε πρότασης των θεσμών.

Όποιος θυμάται εκείνες τις μέρες, γνωρίζει ότι τα μεγάλα ελαττώματά μας, έκαναν παρέλαση καθημερινά. Από την προκήρυξή του, μέχρι και τη διεξαγωγή του.

Ψηφίσαμε, επί ενός ερωτήματος που εν τω μεταξύ είχε πάψει πια να τίθεται. Οι ερμηνείες δε της ψήφου αυτής πριν και μετά το δημοψήφισμα, ήταν αμέτρητες και άλλαζαν ανάλογα με την πολιτική τοποθέτηση του καθενός, τη διάθεσή του ή τον καιρό.

Άλλοι απάντησαν σε ένα οικονομικό ερώτημα, άλλοι για το αν μένουμε ή όχι στην Ευρώπη, άλλοι πανηγύρισαν και στη συνέχεια ιδιώτευσαν, άλλοι τρόμαξαν και μετά ανακουφίστηκαν και όλοι μαζί επιδώθηκαμε στο εθνικό μας σπορ. Σε αυτό που κάνουμε καλά από την εποχή του Θουκυδίδη. Τον εθνικό διχασμό.

Και όταν το όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι, ακολούθησε ένα μούδιασμα, που κρατάει ακόμα.

Τι μάθαμε από την περιπέτεια του περασμένου καλοκαιριού; Πολλά και σημαντικά.

Πρώτον, μπορεί ο διχασμός να είναι η απάντησή μας σε κάθε ζήτημα, ωστόσο η ψυχραιμία του ελληνικού λαού ήταν αξιοθαύμαστη και αντιστρόφως ανάλογη αυτών που είχαν αναλάβει να τον ενημερώσουν.

Δεύτερον, στην Ευρώπη των συμφερόντων, η λαϊκή έκφραση, έστω και μέσω ενός δημοψηφίσματος με λάθος ερώτημα, είναι αμάρτημα.

Τρίτον, η εκτόνωση του λαού, χωρίς συνέχεια, συνέπεια και σχέδιο, οδηγεί τελικά στην απογοήτευση. Μετά τις τρομακτικές μέρες του Ιουλίου, ακολούθησε το τρίτο μνημόνιο, αλλά και μια εκλογική αναμέτρηση. Ο λαός ενθυμούμενος τον εκβιασμό του Ιουλίου, παρέμεινε απαθής.

Και το πιο σημαντικό για το τέλος. Όποιες και αν είναι οι προθέσεις σου, όταν πας να διαπραγματευτείς με τους λύκους για το τι θα φάτε το βράδυ, καλό είναι να έχεις ένα Plan b, αλλιώς καταλήγεις στο πιάτο τους.

Όχι ένα plan b, των σηκωμένων γιακάδων, των αξίνων στο νομισματοκοπείο και της υστερίας της αυτοπροβολής, αλλά ένα κανονικό εναλλακτικό σχέδιο για το οποίο ο λαός θα έπρεπε να είναι από τα πριν ενημερωμένος.

Σε άλλη περίπτωση τα “όχι” γίνονται “ναι” και η διαπραγμάτευση καταλήγει στο δίλημμα: Τρίτο μνημόνιο ή άβυσσος. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν διάλεξε την άβυσσο και ανέλαβε το πολιτικό κόστος της απόφασής του.

Κανείς όμως δεν μπορεί να προβλέψει αν στο μέλλον τη διαλέξει ο λαός, ειδικά αν το βήμα στο άγνωστο, αρχίσει να μοιάζει με λυτρωτική απόδραση από τις πολιτικές σκληρής λιτότητας.

(Φωτογραφία: Sooc.gr)

*Του Μάνου Χωριανόπουλου, Διευθυντή Σύνταξης του NEWS 247

ΠΗΓΗ: news247.gr