Την επικύρωση της συμφωνίας CETA μεταξύ Ε.Ε. και Καναδά από την Ελλάδα επιβεβαίωσε ο αρμόδιος Υπουργός κος Σταθάκης στη σημερινή συνεδρίαση της Ειδικής Επιτροπής της Βουλής των Ελλήνων για τις διατλαντικές συμφωνίες.

Η Greenpeace καταδικάζει τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης και τονίζει ότι κανένας από τους κινδύνους που φέρνει η συμφωνία δεν έχει περιοριστεί. Η ελληνική κυβέρνηση μπορεί και έχει ηθική υποχρέωση να αλλάξει τη στάση της και να ψηφίσει ενάντια στην επικύρωση της ερμηνευτικής δήλωσης της συμφωνίας στο Έκτακτο Συμβούλιο Υπουργών Εμπορίου στις 18 Οκτωβρίου.

Ο κύριος Σταθάκης θεωρεί ότι η ερμηνευτική δήλωση της CETA βελτιώνει σημαντικά το περιεχόμενό της και επιλύει σημαντικά επίμαχα ζητήματα. Επιπλέον αναγνωρίζει οφέλη για την ελληνική οικονομία όπως για τη ναυτιλία και τις επενδύσεις. H ερμηνευτική δήλωση όμως που διέρρευσε χθες⁽¹⁾, δεν περιλαμβάνει καμία πρόβλεψη που να μετατοπίζει τη στόχευση της συμφωνίας από την προώθηση των συμφερόντων των πολυεθνικών στην προάσπιση της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων των πολιτών.⁽²⁾

«Καμία συμφωνία που σχεδιάστηκε πίσω από κλειστές πόρτες από και για τις πολυεθνικές και θυσιάζει κεκτημένα δικαιώματα της κοινωνίας των πολιτών, δεν μπορεί να έχει θετικό πρόσημο ούτε επιδέχεται βελτιώσεις της τελευταίας στιγμής. Η ελληνική κυβέρνηση μπορεί ακόμα να πει όχι στη CETA. Ο κος Σταθάκης καλείται να επιλέξει αν θα είναι υπουργός των Ελλήνων ή υπουργός των πολυεθνικών»,

δήλωσε η Ναταλία Τσιγαρίδου, υπεύθυνη της εκστρατείας ενάντια στις TTIP, CETA και TiSA στο ελληνικό γραφείο της Greenpeace.

Σημειώσεις προς συντάκτες

(1) http://www.greenpeace.org/greece/el/news/118508/118517/2016/CETA-leaks/

(2) Ανάλυση των σημείων της ερμηνευτικής δήλωσης: http://www.greenpeace.org/eu-unit/en/News/2016/Leaked-EU-Canada-joint-declaration-has-legal-weight-of-a-holiday-brochure-Greenpeace/

ΠΗΓΗ: greenpeace.org

Πάνω από 1,5 δισ. ευρώ θα χάσουν ασφαλισμένοι και συνταξιούχοι τον επόμενο χρόνο, από μείωση συντάξεων και αύξηση εισφορών.

Του Γιάννη Ζαχαρόπουλου.

Το προσχέδιο του Κρατικού Προϋπολογισμού για το 2017, που δημοσιοποιήθηκε αυτήν τη βδομάδα, επιβεβαιώνει ότι η επίθεση στα ασφαλιστικά δικαιώματα ασφαλισμένων και συνταξιούχων θα συνεχιστεί με αμείωτη ένταση και τον επόμενο χρόνο. Αποδεικνύεται, επίσης, περίτρανα ότι ο νόμος 4387 που ψηφίστηκε τον περασμένο Μάη, όχι μόνο δεν είναι το τέλος των περικοπών στις συντάξεις, αλλά πυροδοτεί έναν νέο μακροχρόνιο κύκλο μειώσεων, τόσο στους νυν, όσο και στους μελλοντικούς συνταξιούχους.

Ταυτόχρονα, καταρρίπτεται η κυβερνητική προπαγάνδα ότι με τον νόμο αυτό αποκαθίσταται δήθεν η «δικαιοσύνη», η «ισονομία» και η «βιωσιμότητα» του ασφαλιστικού συστήματος. Το ύψος των περικοπών σε βάρος των συνταξιούχων, αλλά και των ασφαλισμένων για το 2017, προϋπολογίζεται από την ίδια την κυβέρνηση στο ποσό του 1,5 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με το προσχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού, οι «δημοσιονομικές παρεμβάσεις» που θα γίνουν στο πλαίσιο εφαρμογής του 3ου μνημονίου και μόνο στον τομέα της Ασφάλισης, θα στοιχίσουν στα λαϊκά στρώματα το ποσό των 1,547 δισ. ευρώ.

Ταυτόχρονα, ο προϋπολογισμός προβλέπει αύξηση της φορολογίας και μεγέθυνση του ΑΕΠ. Επιβεβαιώνεται και μ' αυτόν τον τρόπο ότι η ανάπτυξη που προπαγανδίζει η κυβέρνηση, έχει ως βασική προϋπόθεση τη συντριβή των ασφαλιστικών δικαιωμάτων και δεν αναιρεί ούτε τη φοροληστεία των λαϊκών στρωμάτων. Η ανάπτυξη, δηλαδή, που σχεδιάζει και φιλοδοξεί να επιτύχει η κυβέρνηση μέσα στο επόμενο έτος, όχι μόνο δεν βελτιώνει τη θέση των συνταξιούχων, αλλά οι περικοπές στις συντάξεις, στην Υγεία και την Πρόνοια είναι από εκείνες που θα την τροφοδοτήσουν.

Χαμένοι από παντού

Σε ό,τι αφορά τις συντάξεις, το επόμενο έτος θα περικοπούν 600 εκ. ευρώ στον ιδιωτικό (492 εκ.) και δημόσιο τομέα (108 εκ.). Η μεγάλη «σφαγή» γίνεται στις υφιστάμενες επικουρικές συντάξεις, από τις οποίες - στη βάση του νέου υπολογισμού - η κυβέρνηση θα αφαιρέσει επιπλέον 291,5 εκ. ευρώ. Πρόσθετα, οι νέοι συνταξιούχοι θα χάσουν από τις επικουρικές τους 26,9 εκ. ευρώ.

Ταυτόχρονα, οι ασφαλισμένοι θα καταβάλλουν και το 2017 νέες αυξημένες εισφορές για τις επικουρικές συντάξεις, ύψους 349,9 εκ. ευρώ. Ετσι, το συνολικό κόστος για συνταξιούχους και ασφαλισμένους μόνο το 2017 για τις επικουρικές φτάνει στα 668,3 εκ. ευρώ. Με τον τρόπο αυτό υλοποιείται η περίφημη ...υπόσχεση της κυβέρνησης ότι δεν θα εφαρμόσει στο Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης (ΕΤΕΑ) τη «ρήτρα μηδενικού ελλείμματος»!

Οι ανατροπές στις συντάξεις χηρείας θα στερήσουν από τις οικογένειες των θανόντων ακόμα 58,8 εκ. ευρώ, ενώ τα νέα χαμηλότερα πλαφόν στις συντάξεις θα κόψουν από τους δικαιούχους άλλα 83,4 εκ. ευρώ.

Οπως βέβαια αναμενόταν, οι χαμηλοσυνταξιούχοι θα είναι για μια χρονιά ακόμα τα μεγάλα θύματα, αφού η σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ, της οποίας την πρώτη πικρή γεύση ένιωσαν φέτος περίπου 150.000 δικαιούχοι, το 2017 θα πάρει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις και θα αφαιρέσει το ποσό των 569,3 εκατ. ευρώ. Σε ανάλογη θέση θα βρεθούν και οι μερισματούχοι του Δημοσίου, των οποίων οι φετινές «αναπροσαρμογές» των μερισμάτων θα τους στοιχίσουν ακόμα 207,5 εκ. ευρώ.

Στο σκέλος των εισφορών, τέλος, οι αγρότες θα επιβαρυνθούν μέσα στο 2017 με επιπλέον 94,8 εκ. ευρώ, ενώ οι αυτοαπασχολούμενοι με επιπλέον 135,6 εκ. ευρώ.

Αναδιανομή της φτώχειας

Όλες οι παραπάνω περικοπές και αυτές που θα ακολουθήσουν τα επόμενα χρόνια ως απόρροια του 3ου μνημονίου συνοδεύονται με την παραπέρα μείωση της κρατικής χρηματοδότησης προς την Κοινωνική Ασφάλιση. Αυτή η υποχρηματοδότηση είναι το υπόβαθρο για να στηριχτούν οι περικοπές του 2017, αλλά και όσες ακολουθήσουν, με την επίκληση της ελλειμματικότητας των Ταμείων.

Έτσι, σύμφωνα με το προσχέδιο του πρώτου προϋπολογισμού για το νέο υπερ-ταμείο, το ΕΦΚΑ, προκύπτει ότι η χρηματοδότηση προς αυτόν περιορίζεται κατά 750 εκ. ευρώ σε σχέση με φέτος. Συγκεκριμένα, από τα 10,342 δισ. ευρώ το 2015, περιορίστηκε στα 9,126 δισ. ευρώ φέτος, ενώ στον ΕΦΚΑ το 2017 έχουν προϋπολογιστεί μόλις 8,376 δισ. ευρώ. Το έλλειμμα, μάλιστα, αυτό προϋπολογίζεται τη στιγμή που θα συνεχίζονται οι ήδη νομοθετημένες περικοπές.

Μάλιστα, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η μείωση της κρατικής χρηματοδότησης στον ΕΦΚΑ κατά 750 εκ. ευρώ, αντιστοιχεί στο ποσό που η κυβέρνηση σχεδιάζει να κατευθύνει προς το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης (ΚΕΑ) για όσους διαβιούν σε συνθήκες εξαθλίωσης. Αποδεικνύεται, δηλαδή, ότι τη «στήριξη» που υπόσχεται στα πλέον αδύναμα λαϊκά στρώματα, θα την αποσπάσει με τη βία από τις συντάξεις, αλλά και από περικοπές σε Υγεία και Πρόνοια, ανακυκλώνοντας και αναδιανέμοντας τη φτώχεια.

Είναι, μάλιστα, χαρακτηριστικό ότι στο σχέδιο προϋπολογισμού για το 2017, παρουσιάζοντας τις πηγές χρηματοδότησης του ΚΕΑ, η κυβέρνηση ομολογεί πως «αναμένεται να υπάρξουν σημαντικές εξοικονομήσεις πόρων μόνιμου χαρακτήρα που θα προέλθουν από την αναμόρφωση του προνοιακού χάρτη (!) Στην ίδια κατεύθυνση προσανατολίζεται και η σχετική μελέτη της Παγκόσμιας Τράπεζας αναφορικά με τα δεδομένα της κοινωνικής πρόνοιας και την κοινωνικής προστασίας στη χώρα, όπου γίνεται εκτενής αναφορά στο υφιστάμενο κατακερματισμένο σύστημα σε επίπεδο παροχών και κοινωνικών δομών και προτείνονται διάφοροι τρόποι για την βελτίωση της αποδοτικότητας αυτού. Ενδεικτικά αναφέρονται ο εξορθολογισμός των παροχών (επιδομάτων), η ένταξή τους σε σχήμα εγγυημένου εισοδήματος, η καλύτερη στόχευση σε ομάδες πληθυσμού...».

Με σύμβουλο, λοιπόν, την Παγκόσμια Τράπεζα, η κυβέρνηση βάζει μπροστά και την ισοπέδωση όσων προνοιακών επιδομάτων έχουν απομείνει, πάντα στο όνομα του «εξορθολογισμού»...

Πηγή: rizospastis.gr

Η εργατική τάξη χρειάζεται την ενότητα για να νικήσει. Χρειάζεται να ξεπεράσει τον κάθε είδους κατακερματισμό (οικονομικό, οργανωτικό, πολιτικό, ιδεολογικό κλπ) που επιβάλλει το καπιταλιστικό σύστημα. Χωρίς ενότητα είναι αδύνατη η αλλαγή της κοινωνίας. Αυτή είναι μια βασική αρχή του μαρξισμού λενινισμού διατυπωμένη ήδη από το Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Έχει επιβεβαιωθεί ιστορικά εκατοντάδες ίσως και χιλιάδες φορές.

Ο λαός (εργατική τάξη, αγρότες, μικροαστοί) χρειάζεται επίσης ενότητα για να νικήσει. Και όχι ενότητα για την ενότητα. Ενότητα σε αντιιμπεριαλιστική, αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση.  Δηλαδή, αγωνιστική, ταξική ενότητα για σύγκρουση με την ΕΕ, τις ΗΠΑ και την ντόπια πλουτοκρατία. Με σημερινούς όρους αυτό συγκεκριμένα σημαίνει: ενότητα γύρω από ένα πρόγραμμα διεξόδου που θα περιλαμβάνει τη διαγραφή του χρέους, τη ρήξη – αποδέσμευση από την ΕΕ, την εθνικοποίηση των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων. Μόνο ένα τέτοιο πρόγραμμα μπορεί να οδηγήσει σε φιλολαϊκή ανάπτυξη. Μόνο ένα τέτοιο πρόγραμμα αποτελεί δρόμο πραγματικής σύγκρουσης με το μονοπωλιακό κεφάλαιο, εγχώριο και ξένο, και όχι απλώς λόγια. Μόνο ένα τέτοιο πρόγραμμα μπορεί να οδηγήσει σε μια άλλη κοινωνικο-οικονομική οργάνωση.

Σήμερα υπάρχουν πάρα πολλοί, είτε ανένταχτοι κομματικά, είτε ενταγμένοι αγωνιστές που βλέπουν την αναγκαιότητα ενός τέτοιου προγράμματος διεξόδου και που κατανοούν την ανάγκη συσπείρωσης κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων γύρω από ένα τέτοιο πρόγραμμα.

Με αυτή την έννοια, τοποθετήσεις, όπως αυτή του ΓΓ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπα, που θεωρούν τέτοιους αγωνιστές ή πολιτικές οργανώσεις ως συμπλήρωμα του ΣΥΡΙΖΑ και που βάζουν στο ίδιο τσουβάλι διαφορετικά πράγματα, δεν έχουν καμιά λογική βάση. Δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Για παράδειγμα είναι παράλογη και μακριά από την πραγματικότητα η ταύτιση με την ίδια ετικέτα (“οπορτουνισμός”) όσων είναι ενάντιοι στην ιμπεριαλιστική ΕΕ με εκείνους που την ανέχονται ή την υποστηρίζουν. Κυρίως όμως τέτοιες τοποθετήσεις δεν βοηθούν στην ανάπτυξη του λαϊκού και επαναστατικού κινήματος και στη συσπείρωση των αντιιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών δυνάμεων. Το αντίθετο πετυχαίνουν.

Μόνο η συνεργασία των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που συμφωνούν στο  παραπάνω πρόγραμμα διεξόδου μπορεί να οδηγήσει σε μια ανάταση αγωνιστική του λαού και στη νίκη του. Σε μια τέτοια συνεργασία, η κάθε πολιτική δύναμη θα έχει την αυτοτέλειά της και εκεί η ζωή θα δείξει ποια δύναμη είναι αταλάντευτη, επαναστατική και ποια αντιπροσωπεύει τις ταλαντευόμενες, ριζοσπαστικοποιημένες μικροαστικές δυνάμεις. Πάντως, και οι μεν και οι δε χρειάζονται στον αγώνα, όπως τότε στο ΕΑΜ που συσπείρωσε τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού και που αν είχε εφαρμόσει το πρόγραμμά του (όπως υποστήριζε ο Άρης Βελουχιώτης και πολλοί άλλοι) δεν θα είχαμε την ήττα του λαϊκού κινήματος.

            Ο επίμονος

Η προσχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ στην αποδοχή, την ψήφιση και υλοποίηση του τρίτου καταστροφικού μνημονίου από πέρσι τον Αύγουστο του 2015, όπως επανειλημμένα έχουμε επισημάνει στον γραπτό και προφορικό μας λόγο, θα οδηγούσε με βεβαιότητα στην αναπόφευκτη ρήξη και σύγκρουση με τις λαϊκές και εργατικές μάζες που τον στήριξαν και τον ενίσχυσαν πολιτικά και εκλογικά όλα τα τελευταία χρόνια.

Η μαζική εξαπάτηση που δέχθηκε η κοινωνία και το εκλογικό σώμα στις εκλογές εξπρές του περασμένου Σεπτέμβρη μπορεί να έδωσε την νίκη στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά αυτή από μόνη της στα πλαίσια της νεομνημονιακής πολιτικής του αργά ή γρήγορα θα οδηγούσε σε φαινόμενα μαζικής απογοήτευσης, δυσαρέσκειας και αποδοκιμασίας.

Η σκληρή και βάρβαρη πολιτική σε βάρος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων που εκφράστηκε και μετουσιώθηκε σε μέτρα φορολογικής εξόντωσης, σε δρακόντιες περικοπές στις συντάξεις, στην επιτάχυνση του ξεπουλήματος δημόσιων παραγωγικών επιχειρήσεων και του δημόσιου πλούτου, η διατήρηση της ανεργίας σε ποσοστά ρεκόρ για την Ε.Ε και την Ευρώπη συνολικά, η παραπέρα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων αλλά και το νέο αντεργατικό πακέτο που αναμένεται το επόμενο διάστημα για τις εργασιακές σχέσεις, την αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου κ.λπ, είναι τα παραγόμενα αποτελέσματα μιας σκληρής και ανάλγητης αντιλαϊκής πολιτικής.

Στο πλαίσιο αυτών των εξοντωτικών μέτρων και πολιτικών σε βάρος του λαού και των εργαζομένων διαμορφώνεται ένα ευρύ και μαζικό κλίμα δυσφορίας και καταδίκης της κυβερνητικής πολιτικής.

Αυτό δεν εκφράζεται ακόμη σε επίπεδο συμμετοχής στους αγώνες και τις κινητοποιήσεις όπως γίνεται αντιληπτό και στον πιο αδαή, ότι η κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό ενώ όπως δείχνουν πρόσφατες δημοσκοπικές έρευνες (ανεξάρτητα τον βαθμό αξιοπιστίας τους) η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έχει μπει σε φάση ταχύτατης φθοράς και όλα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά αυτών των ερευνών δείχνουν ότι η δημοσκοπική και πολιτική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ θα ενταθεί το επόμενο χρονικό διάστημα….

Τα επικοινωνιακά τεχνάσματα του Τσίπρα και της ομάδας του περί δίκαιης ανάπτυξης, πάταξης της διαπλοκής, περί ανάπτυξης και εξόδου της χώρας στις αγορές, δεν φαίνονται στο ελάχιστο να πείθουν τον λαό και τους εργαζομένους. Η απαισιοδοξία έχει κτυπήσει κόκκινο!

Επακόλουθο αυτής της φθοράς την οποία ενδεικτικά περιγράφουμε παραπάνω είναι και το γεγονός ότι κυβερνητικά πρόσωπα και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ οι οποίοι όλο αυτό το χρονικό διάστημα έχουν ταχθεί τόσο με την ψήφο τους όσο και με τον δημόσιο λόγο τους υπέρ της κυβερνητικής μνημονιακής πολιτικής αποδοκιμάζονται ακόμη κι από αυτό το κομματικό δυναμικό το οποίο έχει απομείνει στον ΣΥΡΙΖΑ μετά την πρόσφατη διάσπασή του τον Αύγουστο του 2015.

Όπως αναφέρθηκε στο ρεπορτάζ των ΜΜΕ εκτενώς τις προηγούμενες μέρες, μια τέτοια αποδοκιμασία επιφύλαξαν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ σε Υπουργούς, κοινοβουλευτικά στελέχη και Βουλευτές με αφορμή την εκλογή αντιπροσώπων για το 2^ο συνέδριο του κόμματος.

Χαρακτηριστικές οι περιπτώσεις των κ.κ. Μαντά, Κουρουμπλή, Δρίτσα, Σταματάκη, Δουζίνα κ.λπ. Η κομματική βάση τους αποδοκίμασε για τον θλιβερό ρόλο του νεροκουβαλητή μιας άγριας νεοφιλελεύθερης πολιτικής λιτότητας και περικοπών που οδηγεί πλατιά λαϊκά και εργατικά στρώματα στην φτώχεια και την εξαθλίωση.

Ειδικότερα αξιοσημείωτη ήταν η αποδοκιμασία του κ. Δρίτσα ο οποίος επί σειρά ετών είχε φροντίσει να φιλοτεχνήσει και καλλιεργήσει ο ίδιος και ένα στενό περιβάλλον ανθρώπων που βρίσκονται κοντά του ως τον δήθεν πολιτικό που χαρακτηρίζεται από το πολιτικό ήθος, την πολιτική συνέπεια, την πίστη στις αρχές της αριστεράς κ.λπ.

Είναι χαρακτηριστικό και ενδιαφέρον στον κατήφορο του κ. Δρίτσα προς την μνημονιακή μετάλλαξη ότι ευρύτερες δυνάμεις από τα συστημικά αστικά κόμματα όλη αυτήν την περίοδο δεν τον άγγιξαν σχεδόν καθόλου από πλευράς κριτικής και πολύ περισσότερο δεν αμφισβήτησαν τις καταστροφικές πολιτικές στα πλαίσια της κυβέρνησης και του ρόλου του στο ΥΕΝ.

Ακόμη και δυνάμεις της ευρύτερης αριστεράς, πολιτικά, κομματικά και αυτοδιοικητικά στελέχη, π.χ από την ΛΑΕ, δεν έχουν ψελλίσει ούτε λέξη κριτικής για τα έργα και τις ημέρες του στο ΥΕΝ, όπως είναι το ξεπούλημα του ΟΛΠ, το λουκέτο στο αρχαιότερο ταμείο της χώρας το ΝΑΤ, την υποταγή του στο εφοπλιστικό κεφάλαιο και την μετατροπή του σε υπηρέτη των εφοπλιστικών συμφερόντων, με τελευταίο κατόρθωμά του την κοινή επιχείρηση κατάργησης των ΣΣΕ στην ποντοπόρο Ναυτιλία που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο με τον Πρόεδρο της Ε.Ε.Ε.

Το σύστημα των δημοσίων σχέσεων που είχε διαμορφώσει με ένα ευρύτατο φάσμα πολιτικών και κοινωνικών παραγόντων στον Πειραιά λειτουργούσε και λειτουργεί ακόμη ως σήμερα ως ασπίδα προστασίας για να μη θίξουν στο ελάχιστο την κατρακύλα του σε θέσεις και πολιτικές ίδιες και απαράλλαχτες με αυτές των πιο συντηρητικών και αντιδραστικών πολιτικών δυνάμεων του τόπου και της τοπικής Πειραϊκής κοινωνίας.  

Μάλιστα το περιβάλλον του συστηματικά διοχέτευε την πληροφορία και την πολιτική εκτίμηση ότι ο Δρίτσας είναι ο αδιαφιλονίκητος Πειραιάρχης που κανείς δεν μπορεί να του αμφισβητήσει το πολιτικό ήθος και την αναμφισβήτητη κυριαρχία στην πόλη και την κοινωνία….

Παρά το καλά σκηνοθετημένο αυτό παραμύθι ο βίος και η πολιτεία του επί 1,5 χρόνο στην θέση του Υπουργού Ε.Ν, η πολιτική του πραγματικότητα, η ασκούμενη πολιτική του στα θέματα της ναυτιλίας, η απίστευτη κωλοτούμπα με το ξεπούλημα του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας, η πρόσδεσή του στις κυβερνητικές και Υπουργικές θέσεις και καρέκλες, η ανακολουθία λόγων και έργων που θυμίζει μαυρογιαλούρο της παλιάς εποχής, σε συνδυασμό με την μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε πολιτική δύναμη του αστικού συστήματος διαχείρισης και πολλά ακόμη θρυμμάτισαν, ακύρωσαν και κατέστρεψαν αυτήν την εικόνα, πράγμα που οδήγησε στην αποδοκιμασία και την πλήρη απαξίωσή του θα λέγαμε σωστότερα όχι μόνο σε κοινωνικό και τοπικό επίπεδο αλλά και σε αυτό το προνομιακό επίπεδο του κόμματος!!!

Ο κ. Δρίτσας μπορεί στην εκλογική κομματική διαδικασία οριακά να διασώθηκε για δύο ψήφους (έλαβε 12 ψήφους σε σύνολο 62 ψηφισάντων), όμως το μήνυμα ακόμη κι από την κομματική βάση δεν επιδέχεται πολλές ερμηνείες για τον ίδιο…..

Είναι αποδοκιμασία και καταδίκη της νεομνημονιακής κυβερνητικής πολιτικής, η φθορά αυτή το επόμενο διάστημα θα πάρει εφιαλτικές διαστάσεις για το ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του που υπηρετούν την αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική…..

Δεν έχουν πλέον κανένα δρόμο διαφυγής, η συντριβή και η πανωλεθρία θα είναι το επακόλουθο της πολιτικής αγυρτείας τους!

Το κρίσιμο πολιτικό ζήτημα δεν είναι η πολιτική «τύχη» του ΣΥΡΙΖΑ και της φθαρμένης ηγεσίας του αλλά εάν το εργατικό κίνημα και οι δυνάμεις της κομμουνιστικής ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς θα βρουν τον κοινό βηματισμό τους να αξιοποιήσουν την λαϊκή οργή και αγανάκτηση, εάν θα πορευτούν σε ένα κοινό δρόμο που θα δίνει διέξοδο και πειστική εναλλακτική απάντηση, έναν άλλο δρόμο που θα εμποδίζει την άνοδο της δεξιάς και των συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων, που θα εμπνεύσει, θα συσπειρώσει και θα κινητοποιήσει τον λαό, τους εργαζόμενους και τα κινήματά τους σε μια κατεύθυνση απεγκλωβισμού της χώρας από τις ληστοσυμμαχίες και τα δεσμά με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, που θα συγκρουσθεί και θα ανατρέψει τις παλιές και νέες μνημονιακές πολιτικές, μια διέξοδο που θα θίγει τα συμφέροντα του εγχώριου και του ξένου κεφαλαίου και η οποία θα στηρίζει και θα διευρύνει τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα.  

Αντώνης Νταλακογεώργος

Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ