Του ΝΕΣΤΟΡΑ ΝΕΣΤΟΡΙΔΗ*

Το να βαφτίζουμε το κρέας ψάρι δεν οδηγεί πουθενά, ούτε βέβαια το να προχωρούμε σε μηδενιστικές αναλύσεις. Ο πρώτος γύρος διαπραγμάτευσης με τους δανειστές πρέπει να μας κάνει σοφότερους ώστε να αποφύγουμε μελλοντικά σφάλματα.

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Γεγονός πρώτο: Αν είχε εκλεγεί η ΝΔ τώρα θα είχαμε –στην καλύτερη περίπτωση- εφαρμογή του μέιλ Χαρδούβελη, με ότι σημαίνει αυτό. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις εσωτερικές αντιφάσεις του, δεν εκφράζει τα ίδια συμφέροντα με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, γι’ αυτό και είχαμε σκληρές διαπραγματεύσεις για πρώτη φορά μετά την εισαγωγή της χώρας στα μνημόνια.

Γεγονός δεύτερο: Η συμφωνία δεν αφήνει πίσω τα μνημόνια. Με την συμφωνία επεκτάθηκε η Κύρια Σύμβαση Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης, η οποία περιλαμβάνει το μνημόνιο [1]. Όροι υπήρχαν και θα υπάρχουν, «μονομερείς» ενέργειες απαγορεύονται, ενώ η εποπτεία και η αξιολόγηση συνεχίζονται από τους τρεις θεσμούς που «αποτελούσαν» την Τρόικα. Αυτό που άλλαξε είναι ότι η αξιολόγηση θα πραγματοποιηθεί μεν στη βάση της υπάρχουσας συμφωνίας (δηλαδή μνημόνιο), αλλά «με την καλύτερη δυνατή χρήση της υπάρχουσας ευελιξίας» [2]. Αν θέλουμε να κοιτάζουμε την αλήθεια κατάματα, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι πρόκειται για μία επέκταση του υπάρχοντος προγράμματος με τροποποίηση κάποιων πολιτικών, δηλαδή εν τέλει η κυβέρνηση αποδέχτηκε να κινηθεί σε μία γραμμή επέκτασης και ουσιώδους –στο βαθμό που ευσταθούν οι διαβεβαιώσεις περί  μη ανάληψης υφεσιακών μέτρων - επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Η διαπραγμάτευση δεν είναι ανταλλαγή επιχειρημάτων, ούτε η έκβαση της εξαρτάται από την πειθώ των διαφόρων συμμετεχόντων. Είναι πρωτίστως ζήτημα συμφερόντων και ισχύος. Δεν  έχουμε να αναμετρηθούμε με «πλανημένους» από τις νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες Ευρωπαίους, αλλά με ένα συμπαγές ιμπεριαλιστικό σύστημα, το οποίο διαθέτει σκληρούς και αποτελεσματικούς μηχανισμούς εξουσίας. Ακόμα χειρότερα, το «ευρωενωσιακό» γήπεδο στο οποίο παίζουμε είναι τελείως ανισομερές και αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να το αμφισβητήσουμε, είναι βέβαιο πως θα οδηγούμαστε από υποχώρηση σε υποχώρηση.

Οι συσχετισμοί που διαμορφώθηκαν κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης δεν αφήνουν περιθώρια αυταπατών. Ούτε μία χώρα δεν στάθηκε υπέρ των αιτημάτων της ελληνικής κυβέρνησης. Δεν υπήρξε καν αποδοχή του ελληνικού αιτήματος για μία συμφωνία-γέφυρα, παρά μόνον επεκτάθηκε η υφιστάμενη συμφωνία. Έχει γίνει πλέον ξεκάθαρο ότι η Ε.Ε. όχι μόνο δεν επιδέχεται σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, αλλά ούτε καν γίνεται να προβεί σε εναλλακτική μορφή διαχείρισης του καπιταλισμού.

Η αντίληψη περί Δημοκρατίας μέσα στην Ε.Ε. είναι αξιοπρόσεκτη. Η κυβέρνηση δεν θα πρέπει να προχωρήσει σε «ανατροπή μέτρων ή μονομερείς αλλαγές στις πολιτικές αυτές και στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα είχαν αρνητικές συνέπειες στους δημοσιονομικούς στόχους, στην οικονομική ανάκαμψη ή τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, όπως αξιολογούνται από τους θεσμούς» [2]. Κοντολογίς, τα χέρια της κυβέρνησης είναι δεμένα, αφού κάθε μέτρο ανακούφισης μπορεί να θεωρηθεί –από τους «θεσμούς»- ότι απειλεί τους δημοσιονομικούς στόχους (πχ αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ) ή την χρηματοπιστωτική σταθερότητα (κούρεμα κόκκινων δανείων). Ακόμα και η ανάσχεση των ιδιωτικοποιήσεων μπορεί να θεωρηθεί ότι απειλεί την οικονομική ανάκαμψη. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε περισσότερο για να καταδείξουμε ότι οι εξαγγελίες της ΔΕΘ «πάνε περίπατο» αν εφαρμοστεί αυτή η δέσμευση. Αυτό συνιστά μεγάλη ήττα, καθώς το εν λόγω πρόγραμμα αποτελούσε το άμεσο, μίνιμουν μεταβατικό πρόγραμμα που θα εφάρμοζε ο ΣΥΡΙΖΑ, ανεξαρτήτως της έκβασης της διαπραγμάτευσης.

ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΑΜΕΣΗ ΑΛΛΑΓΗ ΠΛΕΥΣΗΣ

Όσο ο αντίπαλος γνωρίζει ότι θεωρείς την είσοδο της χώρας στο Ευρώ ως «αμετάκλητη» (το πόσο «δημοκρατική» είναι αυτή η τοποθέτηση είναι άλλο θέμα, το οποίο δεν θα αναπτύξουμε εδώ), μπορεί πολύ εύκολα να σε σέρνει σε επώδυνους συμβιβασμούς, απειλώντας το τραπεζικό σύστημα (είτε με σταμάτημα παροχής ρευστότητας είτε με τη δημιουργία πανικού στους καταθέτες και bank run). Η ρήξη δεν πρέπει να είναι ένα «απευκταίο» σενάριο, αλλά να αποτελεί ένα βασικό ενδεχόμενο το οποίο θα επεξεργαζόμαστε σε τεχνικό επίπεδο, αλλά και για το οποίο θα πρέπει να προετοιμάζουμε το λαό σε κινηματικό επίπεδο. Παράλληλα θα πρέπει να δείξουμε ανυπακοή στον συμβιβασμό που έγινε στο Eurogroup και να εφαρμοστεί στην ολότητα του το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης.

Μία παρένθεση. Λέγεται ότι η ρήξη δεν θα ήταν εφικτή αυτή τη στιγμή και ότι έπρεπε πάση θυσία να κερδίσουμε χρόνο. Αδυνατώ να αντιληφθώ αυτό το επιχείρημα. Ο λαός υποστήριζε σε μεγάλο βαθμό την κυβέρνηση, ενώ δεν έχει περάσει ένας μήνας από τότε που καταψήφισε τις μνημονιακές πολιτικές. Σε κινηματικό επίπεδο, άρχισε να ξαναγεμίζει τις πλατείες, ίσως όχι με καθαρά επαναστατική διάθεση, αλλά σίγουρα η νέα αυτή κατάσταση θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα μεγαλειώδες, λαϊκό, ριζοσπαστικό κίνημα ειδικά σε περίπτωση σύγκρουσης. Τέτοιες συνθήκες δεν ξέρουμε αν θα έχουμε σε 4 μήνες όταν θα ολοκληρώνονται οι διαπραγματεύσεις για το νέο «πρόγραμμα». Η αποφυγή της ρήξης αυτή τη στιγμή είναι μεγάλο τακτικό λάθος, το οποίο μπορεί να έχει καθοριστικές συνέπειες, αν συνεχιστεί η ίδια ατελέσφορη τακτική.  Οι δε κίνδυνοι που υπήρχαν τώρα (τραπεζικός τομέας) θα συνεχίσουν να υπάρχουν και σε 4 μήνες.

Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι η Αριστερά δεν επιδιώκει ένα ρόλο διαχειριστή των μνημονίων, με σκοπό τη λείανση των πιο αντιλαϊκών του πλευρών. Στόχος μας δεν (πρέπει να) είναι η κρατική φιλανθρωπία -όσο αυτή είναι εφικτή στα δεδομένα πλαίσια-, αλλά η ανατροπή των υφιστάμενων πολιτικών και η αναστύλωση της χώρας σε προοδευτική, ριζοσπαστική κατεύθυνση. Η Αριστερά αγωνίζεται για τον σοσιαλισμό και ως εκ τούτου θέτει τακτικούς στόχους. Ένας τέτοιος είχε συμφωνηθεί πως θα ήταν η κατάργηση των μνημονίων και τον εφαρμοστικών νόμων και η επαναδιαπραγμάτευση της νεοαποικιακής δανειακής σύμβασης, όχι η επέκταση της επί τετραμήνου. Η διολίσθηση σε λογικές «παράτασης» όχι απλά θολώνει το ιδεολογικοπολιτικό μας στίγμα, αλλά οδηγεί και σε νέες ήττες, αν δεν ανατραπεί άμεσα η τρέχουσα τακτική.

Το μόνο θετικό σε ουσιαστικό επίπεδο που βγαίνει από τη συμφωνία είναι ότι κερδίζουμε κάποιο χρόνο. Όχι χρόνο για να αναστυλώσουμε την οικονομία ,αυτό είναι αδύνατο κάτω από τα υπάρχοντα ασφυκτικά πλαίσια, ειδικά σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Κερδίζουμε χρόνο για να αντιληφθούμε εσφαλμένες πολιτικές εκτιμήσεις του παρελθόντος και να προετοιμαστούμε επαρκώς για τις μελλοντικές συγκρούσεις, σε όλα τα επίπεδα. Πολύ φοβάμαι ότι αυτή θα είναι η τελευταία μας ευκαιρία, ως ΣΥΡΙΖΑ. Ας μην την σπαταλήσουμε.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Το τεκμηριώνει επαρκώς ο Νίκος Μπογιόπουλος εδώ

[2] Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας. Ολόκληρο το ανακοινωθέν του Eurogroup μπορείτε να το διαβάσετε στα ελληνικά εδώ.

*Ο Νέστορας Νεστορίδης είναι μέλος της Ο.Μ. του ΣΥΡΙΖΑ Παρισιού. 

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2015

Ακρως αποκαλυπτικό για το πώς οι Γερμανοί αντιμετωπίζουν την Ελλάδα ως υποτελές κράτος ήταν το έγγραφο του υπουργείου Οικονομικών του Βερολίνου. Αυτό που κυκλοφόρησε την Πέμπτη το απόγευμα. Αυτό που απέρριπτε εκ των προτέρων τις άκρως συμβιβαστικές (απαράδεκτα υποχωρητικές για πολλούς αριστερούς) προτάσεις της Αθήνας για το Eurogroup της Παρασκευής. «Επ' αυτής της βάσεως δεν έχει νόημα να αρχίσουμε να κάνουμε προσχέδια ανακοίνωσης του Eurogroup» δήλωνε ξερά το γερμανικό έγγραφο.

Οροι νικητών προς ηττημένους ήταν ουσιαστικά οι γερμανικές θέσεις. «Δούρειο ίππο (!) που αποσκοπεί κατ' ουσίαν να θέσει τέρμα στο τρέχον πρόγραμμα» (δηλαδή στο υφιστάμενο Μνημόνιο) χαρακτήριζαν οι Γερμανοί τις θέσεις της ελληνικής κυβέρνησης. Ηξεραν ότι αυτό που έγραφαν ήταν εντελώς αβάσιμο.

Πλήρη υποταγή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στο Μνημόνιο απαιτούσαν θρασύτατα. Αμεση μετάλλαξη της αντιμνημονιακής κυβέρνησης που προέκυψε μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου σε συνεχιστή της μνημονιακής κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου απαιτούσε ανερυθρίαστα η καγκελαρία.

Να μη νομοθετήσει οποιοδήποτε φιλολαϊκό μέτρο στο εσωτερικό της χώρας μας απαιτεί από την κυβέρνηση το γερμανικό τελεσί­γραφο. «Η Ελλάδα πρέπει να διαβεβαιώσει δημοσίως ότι θα απέχει από μονομερή εθνικά μέτρα που αντίκεινται στο τρέχον πρόγραμμα (σ.σ. δηλαδή στο Μνημόνιο). Οι (ελληνικές) αρχές, αρχής γενομένης αμέσως, δεν θα πάρουν οποιαδήποτε πρωτοβουλία ή δεν θα εφαρμόσουν οποιοδήποτε μέτρο ή πολιτική που είναι ασύμβατα με υπάρχουσες δεσμεύσεις υπό το παρόν πρόγραμμα ή επιβαρύνει τη δημοσιονομική κατάσταση» αναφέρεται επί λέξει στο γερμανικό έγγραφο.

Απαγορεύουν στον Τσίπρα δηλαδή οι Γερμανοί να νομοθετήσει το αφορολόγητο των 12.000 ευρώ για κάθε φορολογούμενο! Του απαγορεύουν να καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ! Του απαγορεύουν να δώσει τη 13η σύνταξη στους χαμηλοσυνταξιούχους που παίρνουν κάτω από 700 ευρώ! Δεν σταματά εκεί το Βερολίνο. Οι απαγορεύσεις «συμπεριλαμβάνουν την αποφυγή υλοποίησης ανακοινωθεισών μεταρρυθμίσεων της αγοράς εργασίας και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων που πρόκειται να ψηφιστούν από τη Βουλή αυτή την εβδομάδα» τονίζει το γερμανικό έγγραφο! Τρίτη τα ανήγγειλε ο πρωθυπουργός, Πέμπτη του τα απαγόρευσαν οι Γερμανοί! Κατόπιν τούτου, τα σχετικά νομοσχέδια θα έρθουν στη Βουλή την άλλη, την παράλλη, ποιος ξέρει ποια εβδομάδα...

Και την... απάντηση (!) στο τελεσίγραφό τους απαιτούν οι Γερμανοί να την υπαγορεύσουν στην κυβέρνηση της Αθήνας. Την υπαγορεύουν μάλιστα επί λέξει στο έγγραφό τους: «Χρειαζόμαστε μια καθαρή και πειστική δέσμευση από την Ελλάδα, η οποία μπορεί να περιέχει μόνο τρεις σύντομες και καλώς κατανοητές προτάσεις: ''Αιτούμεθα την παράταση του παρόντος προγράμματος, κάνοντας χρήση της ενσωματωμένης ευελιξίας. Θα συμφωνούμε με τους θεσμούς οποιεσδήποτε αλλαγές σε μέτρα του υπάρχοντος Μνημονίου. Στόχος μας είναι η επιτυχής ολοκλήρωση του προγράμματος»!

Θέλουν να διασύρουν τον Ελληνα πρωθυπουργό οι Γερμανοί. Απαιτούν να γελοιοποιηθεί ζητώντας... παράταση του Μνημονίου, καμία αλλαγή στους όρους του χωρίς τη συναίνεση του Βερολίνου και διακήρυξή του ότι στόχος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι η επιτυχής ολοκλήρωση του Μνημονίου! Αν υποκύψει, τελείωσε!

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Α) «ΕΙΜΑΙ ΒΕΒΑΙΟΣ ότι η διαχωριστική γραμμή που θα μπει πλέον πολύ βίαια στη ζωή μας θα είναι ή αποδοχή της νέας δανειακής σύμβασης και της υποτέλειας και της επιτροπείας του διεθνούς οικονομικού ελέγχου ή μη αποδοχή και εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης. Αυτό είναι το βασικό». (Αλ. Τσίπρας, ρ/σ Real FM, 8/2/2012). 

Β) «Πράξη εθνικής ευθύνης είναι η απόρριψη της δανειακής σύμβασης (...). Με έναν νέο συνασπισμό εξουσίας δεν θα αναγνωρίσουμε τις παράνομες και αντισυνταγματικές δανειακές συμβάσεις...». (Αλ. Τσίπρας, Γραφείο ΤύπουΣΥΡΙΖΑ, 11/2/2012).

Γ) «...Με τη συμφωνία τους για τη νέα αποικιοκρατική δανειακή σύμβαση, το δρακόντειο μνημόνιο που τη συνοδεύει (...) οδηγεί τον λαό σε εξανδραποδισμό, ταπείνωση και αφανισμό». (Δ. Στρατούλης, ρ/σ «Κόκκινο», 9/2/2012).

Δ) «Αν περάσει αυτό το πακέτο (σ.σ.: μνημόνιο και δανειακή σύμβαση) θα δεθούν η χώρα και οι πολίτες της χειροπόδαρα για δεκαετίες, μηδενίζεται κάθε περιθώριο αναδιαπραγμάτευσης σαν και αυτή που υποσχόταν παλιά ο κ. Σαμαράς». (Δηλώσεις Δ. Παπαδημούλη, ρ/σ «Κόκκινο», 9/2/2012).

Οπως βλέπουμε, πριν από τις εκλογές του 2012, για τον ΣΥΡΙΖΑ η δανειακή σύμβαση δεν ήταν «άλλο πράγμα» από το μνημόνιο. Μνημόνιο και σύμβαση, έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ, ήταν ένα και το αυτό «πακέτο». Που μηδένιζε «κάθε περιθώριο αναδιαπραγμάτευσης». Το «δρακόντειο μνημόνιο» δεν ήταν κάτι άσχετο από τη σύμβαση, αντίθετα ήταν το «συνοδευτικό» της «αποικιοκρατικής», «παράνομης» και «αντισυνταγματικής» σύμβασης. Τότε ο ΣΥΡΙΖΑ μιλούσε για «απόρριψη» της «υποτέλειας» που συνεπαγόταν η δανειακή σύμβαση. Σήμερα επιλέγει τη «διαπραγμάτευση» με «γέφυρα» την παράταση της δανειακής. Αλλά από πότε το πέρασμα από την υποτέλεια στην ανεξαρτησία γίνεται με «γέφυρα» την παράταση της «αποικιοκρατίας»;

* πηγή : Realnews

ΒΑΦΤΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΚΡΕΑΣ ΨΑΡΙ

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟΥ

Η μετονομασία της Τρόικας σε Θεσμούς, του Μνημονίου σε Συμφωνία και των Δανειστών σε Εταίρους, όπως και όταν βαφτίζεις το κρέας ψάρι, δεν αλλάζεις την προηγούμενη κατάσταση.

Δεν αλλάζεις, βέβαια, και την ψήφο του Ελληνικού Λαού, στις εκλογές της 25 Ιανουαρίου 2015.

Ψήφισε αυτό που υποσχέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ: καταργούμε το καθεστώς της λιτότητας, που δεν αποτελεί μόνο στρατηγική της ολιγαρχίας της Γερμανίας και των άλλων δανειστριών χωρών της ΕΕ, αλλά και της ελληνικής ολιγαρχίας.

Καταργούμε τα Μνημόνια και την Τρόικα, καταργούμε όλους τους νόμους της λιτότητας.

Την επομένη των εκλογών με ένα νόμο καταργούμε την Τρόικα και τις συνέπειές της.

Πέρασε ένας μήνας κι ακόμα η εξαγγελία να γίνει πράξη.

Κρίμα και πάλι κρίμα.

Από την πλευρά μου ΖΗΤΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ από τον Ελληνικό Λαό διότι συνήργησα σ΄αυτή την ψευδαίσθηση.

Πριν, όμως, προχωρήσει το κακό.

Πριν να είναι πολύ αργά, ας αντιδράσουμε.

Πριν απ΄όλα τα μέλη, οι φίλοι και οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, σε έκτακτες συνελεύσεις, όλων των βαθμίδων των οργανώσεων να αποφασίσουν αν δέχονται αυτήν την κατάσταση.

Μερικοί υποστηρίζουν, πως σε μια συμφωνία, πρέπει κι εσύ να υποχωρήσεις. Κατ΄αρχήν ανάμεσα σε καταπιεστή και καταπιεζόμενο δεν μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός, όπως ακριβώς ανάμεσα στον σκλάβο και στον κατακτητή, λύση είναι μόνο η Λευτεριά.

Αλλά κι αν δεχτούμε αυτό τον παραλογισμό, ήδη οι παραχωρήσεις που έκαναν οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις με την ανεργία, τη λιτότητα, τη φτώχεια, τους αυτόχειρες, ξεπερνούν κάθε όριο υποχώρησης.

Μανώλης Γλέζος
Βρυξέλλες 22-2-2015

Πηγή: kinisienergoipolites.blogspot.gr