ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΛΑΪΚΗΣ ΝΙΚΗΣ ΜΕ ΡΗΞΗ ΚΑΙ ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

Με αφετηρία τη συμφωνία του Γιούρογκρουπ της 20ής Φλεβάρη τα αρπακτικά της ευρωζώνης και της ΕΕ οδηγούν τα πράγματα προς την πλήρη και ταπεινωτική παράδοση της ελληνικής κυβέρνησης. Χρησιμοποιώντας μεθοδικά το όπλο της χρηματοδοτικής ασφυξίας, διαμορφώνουν τους όρους για την επιβολή ενός νέου γύρου μνημονιακής λεηλασίας και εργατικής γενοκτονίας που θα παίρνει σταδιακά μορφή έως το σταθμό του προσεχούς Ιουνίου, όταν και λήγει η τετράμηνη προθεσμία στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να γεφυρώσει τα προηγούμενα Μνημόνια με νέα δήθεν «ελληνικής» κοπής και συγγραφής.

Η ερχόμενη βδομάδα θα είναι πολύ σημαντική σε ό,τι αφορά την αποκρυστάλλωση του λεγόμενου πακέτου μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης και της αγωνίας της να πάρει επιτέλους κάποια δόση ώστε να μην επέλθει κατάρρευση. Από επιτυχία σε επιτυχία (κατά τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς) και από πληρωμή της μιας δόσης προς το ΔΝΤ μετά την άλλη (πάνω από 1,5 δισ. τον Φλεβάρη), ακόμη και με αφαίμαξη των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, του ΟΑΕΔ, του ΟΠΕΚΕΠΕ και άλλων δημόσιων οργανισμών, η κυβέρνηση αφαιρεί σταδιακά κάθε της όπλο και οδηγείται σε «διαπραγμάτευση» με την πλάτη στον τοίχο. Έχει ήδη δεσμευτεί για πληρωμή «πλήρως και εγκαίρως όλων των δανειακών υποχρεώσεων» και την ίδια ώρα ζητάει έλεος παραπονούμενη ότι «ενώ πληρώνουμε, δεν έχουμε καμία αναχρηματοδότηση», δηλαδή δεν έρχεται καμία δόση δανεισμού. Οι επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθούν να μιλούν για επιτυχίες, ισχυριζόμενοι ότι το πακέτο των «μεταρρυθμίσεων» που έχει σταλεί προς έγκριση από τα αφεντικά του Γιούρογκρουπ «δεν περιέχει άλλα υφεσιακά μέτρα». Υποτίθεται ότι στόχος ήταν η αναίρεση της λιτότητας και γενικά των μνημονιακών μέτρων. Τώρα η κυβέρνηση δηλώνει ευχαριστημένη, αν η ανεργία δε θα ανέλθει περαιτέρω, αν οι μισθοί καταβάλλονται και δεν μηδενιστούν! Μα αυτό ήταν και είναι το ζητούμενο για το αστικό στρατόπεδο και τους ευρωκράτες: Να σταθεροποιήσουν την κατάσταση στο σημερινό επίπεδο του άθλιου μνημονιακού κεκτημένου, καθώς με τη βουτιά οικονομικής και κοινωνικής καθίζησης ιστορικών διαστάσεων σε βάρος της εργατικής τάξης προκάλεσαν τεράστιες ανισσοροπίες και κλόνισαν την «κοινωνική συνοχή» και σταθερότητα του πολιτικού συστήματος.

Προϋπόθεση για την κλιμάκωση της επίθεσης είναι η σταθεροποίηση της βουτιάς προς τα κάτω, ζήτημα στο οποίο αποδείχτηκε ανίκανη η κυβέρνηση Σαμαρά. Η μεγάλη τραγωδία για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι οι τροϊκανοί, μεσούσης της κρίσης της ευρωζώνης, δεν μπορούν παρά να τα ζητούν όλα, τα δε εργατικά και λαϊκά στρώματα να επιζητούν ανταπόδοση της εκλογικής στήριξης που έδωσαν. Την ίδια στιγμή φανερώνουν αδυναμία να πληρώσουν οτιδήποτε επιπλέον, όταν ακριβώς η κυβέρνηση επικεντρώνει σε αμόκ εισπρακτικών μέτρων, είτε μέσω των οφειλών που δε παραγράφονται ούτε και στους πλέον φτωχούς, αλλά ρυθμίζονται σε δόσεις για να πληρωθούν, είτε μέσω και της απαίτησης για πληρωμή απλήρωτων χαρατσιών της ΔΕΗ στην οποία καλούνται αυτές τις μέρες 1.000.000 νοικοκυριά. Παράλληλα, μεταμφιέζονται οι αντιδραστικές «μεταρρυθμίσεις»: Οι ιδιωτικοποιήσεις βαφτίζονται «συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα». Τα περί εξόδου από την κρίση χλομιάζουν. Η ίδια η κυβέρνηση αναθεωρεί τις προβλέψεις και κάνει λόγο για ανάπτυξη 1,5% στο 2015 (με πρόβλεψη προϋπολογισμού 2,9%), ενώ ο οίκος Φιτς που υποβάθμισε προχθές το αξιόχρεο της Ελλάδας κάνει λόγο για ανάπτυξη 0,5%. Τι σημαίνουν αυτά για το πρόβλημα της ανεργίας είναι φανερό… Οι αντιρροπήσεις που επιδιώκονται μέσω νομοθετικών πρωτοβουλιών στο πεδίο της «ανθρωπιστικής κρίσης» ή στο επίπεδο των θεσμών και της δημοκρατίας προσκρούουν στα όρια της αποδοχής των πλεονασματικών προϋπολογισμών που επιβάλει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο της ΕΕ. Μόνο για την επέκταση του επιδόματος ανεργίας σε όλους τους ανέργους απαιτούνται 6 δισ. ετησίως, αλλά ποιος τολμάει από την κυβέρνηση να το θέσει…

Με τούτα και με τα άλλα, η πολιτική της κυβέρνησης περιορίζεται στην επαναλειτουργία του γνωστού κύκλου: «Έχω χρέος, θέλω δάνειο για να το αποπληρώσω, αποδέχομαι τους συνακόλουθους όρους δημοσιονομικής προσαρμογής». Ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί ένα «νέο μείγμα πολιτικής» και συνδυασμού «μεταρρυθμίσεων» και «κοινωνικής δικαιοσύνης», όπως δήλωσε ο πρωθυπουργός μετά τη συνάντηση με την Άνγκ. Μέρκελ. Τα όρια όμως της πολιτικής του είναι συγκεκριμένα. Πρόκειται για τα αντικειμενικά ταξικά και κοινωνικά όρια μιας πολιτικής που δεν θέτει στόχο την ανατροπή των αντεργατικών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, αλλά επιδιώκει τη συνέχισή τους με δήθεν «ηπιότερο» τρόπο, με άλλους ρυθμούς και «ισοδύναμα μέτρα», μέσα στο πλαίσιο της ΕΕ και της κυριαρχίας του κεφαλαίου στην Ελλάδα. Η πολιτική αυτή είναι απέναντι και όχι στην ίδια πλευρά με τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα. Όποιος συσκοτίζει αυτό το στοιχείο, παρουσιάζοντας την παρούσα κυβέρνηση σαν «ταλαντευόμενη» κυβέρνηση με πολιτική «που διακυβεύεται», αναλαμβάνει βαριές πολιτικές ευθύνες. Ανοιχτό για μας είναι το ζήτημα της ανατροπής μέσα από ένα δρόμο ρήξης με την αστική τάξη και την ΕΕ κι αυτό περνάει μέσα από την εργατική αντιπολίτευση και την ήττα της κυβερνητικής πολιτικής από τα αριστερά. Ο περιορισμός των κριτικών φωνών από τα αριστερά στον ΣΥΡΙΖΑ, στην προσπάθεια για «συγκρότηση αριστερού πόλου μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ», αποτελεί αντικειμενικά τακτική ενσωμάτωσης και ακρωτηριασμού των ευρύτερων αριστερών διαφοροποιήσεων, την ώρα που το ζητούμενο είναι ένα μέτωπο αντεπίθεσης, αντιπολίτευσης και ανατροπής της μαύρης πολιτικής και της συνέχειας των Μνημονίων. Το μέτωπο αυτό μπορεί και πρέπει να είναι πολύμορφο, ανοιχτό σε κόσμο που διαφοροποιείται από τον ΣΥΡΙΖΑ και τις δυνάμεις του ΚΚΕ, αλλά με καθοριστικά τα στοιχεία της ανεξαρτησίας και της αντιπαράθεσης με την κυβερνητική και αστική, ευρωενωσιακή πολιτική και της επιλογής των εργατικών κοινωνικών αγώνων ως βασικού πεδίου για την αναπόφευκτη εξέλιξη της σύγκρουσης που έχουμε μπροστά μας. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ευρύτερα η αντικαπιταλιστική επαναστατική Αριστερά αναλαμβάνουν σοβαρές ευθύνες σε αυτό το στόχο, διεκδικώντας να αποτελέσει την πολιτική ραχοκοκαλιά του, και κατακτώντας ανώτερο επίπεδο πολιτικής ενοποίησης και παρέμβασης στις εξελίξεις.

 Πηγή :prin.gr

Του ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΤΕΡΟΥ*

Η χώρα βρίσκεται υπό κατάληψη. Το λέει η έγκυρη ΝΔ. Και η κυβέρνηση υπό διάλυση. Το λέει το έγκυρο Βήμα και το υπογράφει ο έγκυρος Κωβαίος. Που τσουβαλιάζει τη Ζωή, τους αντιεξουσιαστές, τον Λαπαβίτσα, τις επικουρικές, το Euroworking Group,τον Σκουρλέτη, τον Βούτση, τους πιστωτές, και άλλα ακατονόμαστα, για να βγάλει ένα σχεδόν ανατριχιαστικό στη δημοσιογραφική του ευθύτητα συμπέρασμα: Όμηρος προσωπικών στρατηγικών και αδυναμίας συντονισμού η κυβέρνηση!!!

Ας μην αμφισβητήσουμε τη δεοντολογία, ου μην και την τελεολογία του πονήματος. Η σημειολογία του όμως είναι πιο ευεπίφορη για σχολιασμό. Διότι σημειολογείται (λέξη αντάξια του Βήματος, ε;) ένας καημός μεγάλος σε όλα αυτά. Όχι ο καημός ότι η κυβέρνηση είναι όμηρος και μάλιστα προσωπικών στρατηγικών, και μπλα-μπλα-μπλα. Αλλά ότι δεν είναι όμηρος εκείνων που κρατούσαν μέχρι χτες όλες τις κυβερνήσεις από τα... Μιραλέικα. Ή από τις τσέπες. Ή από τα εμβάσματα, τις offshore, το Άγιο Όρος.

Αυτή η βάρκα τους η κουρελού δεν είναι όπως καταλαβαίνετε ούτε ρεπορτάζ, ούτε άποψη. Άμα διαπλέεις τον αναρχικό Ρουβίκωνα για να προσαράξεις στον προφητικό Κλήδονα -η συμφωνία με τους δανειστές είναι στον αέρα!-, delivery διαπράττεις. Κομμένα δάχτυλα δίκην προειδοποίησης στον Τσίπρα στέλνεις. Εκβιασμό επιχειρείς. Με στόχο να βάλεις κι αυτή την κυβέρνηση στο μεγάλο βρακί της διαπλοκής, στο οποίο μέχρι χτες όλοι οι καλοί χωρούσαν. Αρκεί αυτοί να κρατούσαν το όνομα της εξουσίας κι εσύ τη χάρη της.

Λέει ο Τσίπρας ότι θα τηρήσει τις δεσμεύσεις και θα βάλει χέρι στη διαπλοκή και στις βαρονίες; Να σου πετιέται το σουρομάδημα του Κατρούγκαλου. Λέει ο Βαρουφάκης ότι θα ρίξει φως στα θαλασσοδάνεια των μεγάλων ΜΜΕ από τις τράπεζες, δηλαδή από μας; Να σου πετιέται η διάλυση της κυβέρνησης και της χώρας, μεταξύ Ρουβίκωνα και Κλήδονα. Το μήνυμα είναι σαφές και σταυρικό: Θα μας κάτσετε ρε τσογλάνια; Ή θα σας αλαλιάσουμε στην τελεολογική δημοσιογραφία; Ή μήπως στη δημοσιομαφία;

Υπάρχει όμως κι ένα ερώτημα που θα έπρεπε να απασχολήσει σταυρικώς τους δράστες αυτής της καρκατσουλιάς: Κι αν δεν τους κάτσουν; Αν τα τσογλάνια δεν αποδειχτούν κότες; Τι θα κάνει τότε η σταυρικώς αλεπού; Μήπως φτάσει να αναρωτιέται σαν την αλεπού της παροιμίας: τι δουλειά είχα εγώ στο παζάρι; Μήπως, λέμε...  

*Δημοσιεύθηκε στην ''ΑΥΓΗ''

Toυ ΑΡΗ ΣΚΙΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*

Πανεπιστήμιο Έρασμος στην Ολλανδία, συνέδριο, ένας Έλληνας σύνεδρος μεταπτυχιακός φοιτητής στη Φιλοσοφία της Οικονομίας στρέφεται προς έναν Αμερικανό καθηγητή:  

«Δε νομίζετε ότι χρέος της Επιστήμης είναι να βρίσκει λύσεις που ανακουφίζουν τις κοινωνίες από τον εφιάλτη της φτώχειας;»  

Ο Αμερικανός χαμογέλασε κι απάντησε στον φοιτητή: «Αγαπητέ μου, το ίδιο ερώτημα έβαλα σε ένα άλλο διεθνές συνέδριο. Ξέρετε τι έγινε τότε; Αφού με σάρκασαν, ένας από τους συνέδρους μου απάντησε: Μα αγαπητέ μου, τον Καπιταλισμό δεν τον ενδιαφέρει να δώσει λύση στην κρίση, αλλά να τη διαχειριστεί…»!  

(Ο διάλογος μου μεταφέρθηκε λέξη προς λέξη από το φοιτητή, που τυχαίνει να είναι ο γιος μου).  

Πάμε τώρα παρακάτω. Τι είναι και τι εκπροσωπούν αυτοί οι περίφημοι θεσμοί;  

Τον εφιάλτη κάθε λαού, που αφού πρώτα τον υποχρέωσαν σε υπερδανεισμό, πέσανε στη συνέχεια πάνω του σαν ακρίδες να του φάνε τις σάρκες. Το ζήσαμε πολύ καλά με τα σαρκοβόρα της σχολής Φρίντμαν στην περίπτωση του τυφώνα Κατρίνα. Εκεί πού ξεπατώθηκε κάθε υλικοτεχνική υποδομή στη Νέα Ορλεάνη κι οι γιάπηδες του σύγχρονου Καπιταλισμού πέσανε πάνω στην πόλη για να την κατασπαράξουν. Τότε δοκιμάστηκε για μια ακόμα φορά το όριο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ο σύγχρονος πολιτισμός. Πλακώσανε οι εργολάβοι και οι κερδοσκόποι. Αδιάφοροι για τις συνέπειες στην τοπική κοινωνία, άτεγκτοι και αιμοδιψείς μπροστά στο κέρδος, άρχισαν πάνω στα ερείπια να χτίζουν μια πολιτική εξόντωσης των ανθρώπων. Καταργήθηκαν ακόμα και τα δημόσια σχολεία κι έγιναν όλα ιδιωτικά. Η Νέα Ορλεάνη ακόμα σέρνεται βαριά πληγωμένη.  

Ο ένας από τους «θεσμούς» που παρέδωσε μαθήματα, δυστυχώς με επιτυχία και στην Ευρώπη, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, χρόνια τώρα έχει μετατραπεί σε ένα ψυχρό κερδοσκοπικό μηχανισμό, που το μόνο…όραμά του είναι η αφαίμαξη κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής μιας χώρας. Έχει καταδικάσει χώρες της Κεντρικής Αμερικής, αλλά και της Αφρικής να ζούνε στο όριο της εξόντωσης. Ακόμα και το ελάχιστο αλλά απαραίτητο για μια στοιχειώδη επιβίωση, το νερό, το έχει παραχωρήσει σε ιδιώτες. Αυτοί, οι άθλιοι κερδοσκόποι, φτάσανε στο σημείο να μην επιτρέπουν, σε ανθρώπους πού πένονται, ούτε την πρόσβαση στα…ποτάμια τους! Αυτά τα τομάρια υποθηκεύουν χώρες κι ανθρώπινες ζωές.  

Αυτοί οι περίφημοι «θεσμοί» πλακώσανε και σ΄ αυτή τη χώρα, ως τοποτηρητές των ισχυρών συμφερόντων που εκπροσωπούν, των τραπεζών και των απανταχού ολιγαρχών. Με τους τελευταίους μάλιστα βρίσκουν τον τρόπο να τα πηγαίνουν μια χαρά. Είναι αυτοί που ελέγχουν ακόμα και την πληροφόρηση, την οποία κατευθύνουν, προκαλώντας πανικό στις τοπικές κοινωνίες, έτσι ώστε να είναι υπάκουες στους «θεσμούς».  

Γιατί, αν είμαστε απροσάρμοστοι, ανυπάκουοι και δεν εφαρμόζουμε τα προγράμματα εξόντωσης μας, που έχουν σχεδιάσει οι «θεσμοί», τότε αλίμονο μας και μαύρο φίδι πού μας έφαγε.  

Αμολάνε τα καλοπληρωμένα παπαγαλάκια τους να μας απειλούν, πότε ότι θα μείνουμε χωρίς σύνταξη, πότε ότι δεν θάχουμε φάρμακα, πότε ότι θα γυρίσουμε στη δραχμή. Με λίγα λόγια είναι σα να μας λένε: «Θα πεθάνετε που θα πεθάνετε ρε μαλάκες, διαλέξτε το πιο σύντομο θάνατο…». Έρχονται μετά, αφού μας φτάσουν στο μη παρέκει και μας ζητάνε «μεταρρυθμίσεις». Όπου, μέσα στις μεταρρυθμίσεις είναι να μας τινάξουν στον αέρα τα ταμεία, να οδηγήσουν χιλιάδες στην ανεργία, να αναγκάσουν αυτόν τον έρμο λαό να πουλήσει μπιρ παρά ένα κεραμίδι, που με μύριες θυσίες κατάφερε να αποκτήσει, να βγάλει στο σφυρί η χώρα κάθε περιουσιακό της στοιχείο που έχει κάποια αξία. Αν είναι δυνατόν, να μας κλέψουν κι αυτό το σπάνιο φως, που λούζει την πατρίδα μας, μεταφυσικά και ουσιαστικά.  

Αραχτοί σε κάποια σουίτα του Χίλτον, μ΄ έναν υπολογιστή, με τις σαμπάνιες και τις σάουνες, σκηνοθετούν την εξόντωσή μας, προφασιζόμενοι ότι ενεργούν για το συμφέρον μας και τη σύντομη επιστροφή μας στις αγορές…  

Εμείς όμως, διαφορετικά νομίζαμε την Ευρώπη. Την είχαμε φανταστεί σα μια Ευρώπη αλληλεγγύης και προόδου των λαών της, μια Ευρώπη που θα ελάμβανε πρόνοια υπέρ των αδυνάτων και θα ενίσχυε την ανάπτυξη και την ευημερία των λαών. Όχι μια Ευρώπη νταβατζήδων της εποχής της Τρούμπας του 1950!  

Γι΄ αυτό λοιπόν, σ΄ αυτούς τους «θεσμούς», που στόχο τους έχουν να μας παραδώσουν δεμένους χειροπόδαρα στους εργολάβους και τις Τράπεζες, σ΄ αυτούς που οδήγησαν στην απόλυτη απόγνωση συνανθρώπους μας και τους ώθησαν στην αυτοκτονία, αυτούς πού καταδικάζουν τα προσοντούχα νιάτα μας στην κατάθλιψη της ανεργίας, ανενδοίαστα ας τους πούμε να πάνε να γ…..θούνε!

*Πηγή: imerodromos.gr

Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: ΠΡΟΚΛΗΣΗ Η ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΟΥ Π. ΦΥΣΣΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΠΙΘΕΣΕΩΝ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

Χιλιάδες πολίτες του Κορυδαλλού συγκεντρώθηκαν το πρωί της Πέμπτης (2/4) έξω από τις φυλακές και πραγματοποίησαν πορεία διαμαρτυρίας με αίτημα να μεταφερθεί η δίκη της Χρυσής Αυγής από τη δικαστική αίθουσα των φυλακών σε κάποια άλλη.

Φορείς και συλλογικότητες της περιοχής ζητούν  μεταφορά της δίκης της Χρυσής Αυγής, που αρχίζει στις 20 Απριλίου εκτός πόλης, καθώς πιστεύεται ότι η διεξαγωγή της εγκυμονεί κινδύνους και θα δημιουργήσει κοινωνική αναστάτωση λόγω των πολλών σχολικών μονάδων που βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από τη δικαστική αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού.

Για το ζήτημα έχει επιδώσει ψήφισμα στους αρμόδιους υπουργούς ο δήμαρχος Κορυδαλλού, επισημαίνοντας τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν στα πολλά γειτονικά σχολεία, επηρεάζοντας ακόμη και τη διεξαγωγή των πανελλαδικών εξετάσεων. Απόλυτα αντίθετος με την επιλογή του Κορυδαλλού εμφανίζεται και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης επισημαίνοντας ότι πέραν της γειτνίασης με τα σχολικά συγκροτήματα, αποτελεί πρόκληση η διεξαγωγή της συγκεκριμένης δίκης σε μια περιοχή όπως αυτή της Β' Πειραιά και σε μικρή απόσταση από τον τόπο δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, των επιθέσεων σε βάρος Αιγυπτίων ψαράδων και μεταναστών, αλλά και μελών του ΠΑΜΕ και άλλων αριστερών αγωνιστών και οργανώσεων.

Τη Δευτέρα 20 Απριλίου, ημέρα διεξαγωγής της δίκης η «Κίνηση Ενάντια στον Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή (ΚΕΕΡΦΑ)», διοργανώνει στις 8 το πρωί συγκέντρωση στη διασταύρωση των οδών Γρηγορίου Λαμπράκη και Χρυσοστόμου Σμύρνης και στη συνέχεια, αντιφασιστική πορεία προς τις φυλακές Κορυδαλλού.

Ολόκληρη η ανακοίνωση του Παναγιώτη Λαφαζάνη έχει ως εξής:

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΑΦΑΖΑΝΗ, ΒΟΥΛΕΥΤΗ Β’ ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΑΙ ΥΠΟΥΡΓΟΥ Π.Α.Π.ΕΝ

Θεωρώ υποχρέωσή μου ως υπουργός και ως βουλευτής, επί πολλά χρόνια στην Β΄ Πειραιά, να δηλώσω δημοσίως ότι είμαι απόλυτα αντίθετος με τη διεξαγωγή της δίκης της Χρυσής Αυγής στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, κάτι που είχα την ευκαιρία να εκφράσω και στον αξιότιμο συνάδελφό μου υπουργό Δικαιοσύνης κ. Νίκο Παρασκευόπουλο.

Ο συγκεκριμένος χώρος των γυναικείων φυλακών του Κορυδαλλού, βρίσκεται σε άμεση επαφή με ένα πολύ μεγάλο σχολικό συγκρότημα με πάμπολλες σχολικές μονάδες. Η διεξαγωγή της συγκεκριμένης δίκης σε αυτόν, λοιπόν, το χώρο όπου είναι φυσικό να υπάρξουν ποικίλες πολιτικές κινητοποιήσεις και αντιδράσεις, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα προκαλέσει ανεπιθύμητη αναστάτωση στη μαθητική ζωή και τις σχολικές λειτουργίες, ενώ είναι προφανέστατος ο κίνδυνος παράλυσης στη ζωή των συνοικιών της Β’ Πειραιά και πρωτίστως του Κορυδαλλού.

Επίσης, αποτελεί πρόκληση η διεξαγωγή της συγκεκριμένης δίκης σε μια περιοχή όπως αυτή της Β’ Πειραιά και σε μικρή απόσταση από τον τόπο δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, των επιθέσεων σε βάρος Αιγυπτίων ψαράδων και μεταναστών, αλλά και μελών του ΠΑΜΕ και άλλων αριστερών αγωνιστών και οργανώσεων.

Η επείγουσα αναζήτηση μια άλλης τοποθεσίας για τη δίκη της Χρυσής Αυγής, είναι απολύτως αναγκαία.

ΠΗΓΗ: iskra.gr