του Αλέκου Αναγνωστάκη

Τα Ιουλιανά του 1965 είναι κλειδί για τη γνώση και ερμηνεία της ελληνικής μετεμφυλιακής πολιτικής ιστορίας και όχι απλά ένα μικρό επεισόδιό της, καθώς πυροδότησαν και επηρέασαν τις πολιτικές τάσεις και εξελίξεις τόσο άμεσα όσο και μακροπρόθεσμα.

Είναι η μεγαλύτερη κοινωνική έκρηξη της ελληνικής κοινωνίας, πριν την επιβολή της χούντας και μετά τη διπλή επανάσταση του ΕΑΜ και του Δημοκρατικού Στρατού το 42-49. Είναι το σημείο κορύφωσης των ανερχόμενων κοινωνικών αγώνων που βγήκαν ξανά στο προσκήνιο από την αυγή της δεκαετίας του ‘60, μετά την ήττα και οργανωμένη οπισθοχώρηση του αντάρτικου και την αναμενόμενη προσωρινή οπισθοχώρηση του εργατικού κινήματος. Είναι, θα ‘λεγε κανείς, το χρωστούμενο αυτής της ηττημένης διπλής εργατολαϊκής επανάστασης και των αντιθέσεων που συσσωρεύτηκαν εν τω μεταξύ και οξύνθηκαν στον ελληνικό χώρο, αλλά και μια υπόσχεση για τα μελλούμενα.

Μέσα σε λίγες ημέρες μετασχηματίστηκαν συνειδήσεις εργατών, αγροτών, νεολαίας που έπαιρναν την σκυτάλη για τις επερχόμενες αναμετρήσεις στα πεδία των κοινωνικών αγώνων και της θεωρίας. Αποτέλεσαν το βασικότερο σημείο πάνω στο οποίο κρίθηκαν τότε οι πολιτικές όλων των πολιτικών δυνάμεων, τόσο της Αριστεράς όσο και των πόλων εξουσίας. Συνέβαλαν καταλυτικά στην πολιτική και ιδεολογική χρεοκοπία της μετεμφυλιακής δομής της εξουσίας. Κατέρρευσαν οι πολιτικές της τότε κοινοβουλευτικής Δεξιάς. Χρεοκόπησε η μοναρχία. Αποκαλύφθηκαν τα όρια του Δημοκρατικού Κέντρου.

Τέθηκαν ξανά βαθύτερα «γιατί» και «πώς» σε σχέση με την πολιτική του τότε παράνομου ΚΚΕ και της ΕΔΑ.

Το σύνολο των πολιτικών ή ιστορικο-επιστημονικών αστικών δυνάμεων, όταν δεν προκρίνει την αποσιώπηση, περιορίζει τα Ιουλιανά στην επιφάνεια, στις λίγο – πολύ δευτερεύουσες, προσωπικές αντιθέσεις Παλατιού – Γ. Παπανδρέου, στην «αποστασία – προδοσία» του Μητσοτάκη, στην «προβοκάτσια».

Στα Ιουλιανά, το στοιχείο της ορμητικής και άμεσης δράσης των λαϊκών μαζών που ανατρέπει τα πολιτικά δεδομένα είναι παρόν. Και μάλιστα ενώ στην περίπτωση του Πολυτεχνείου το «πεζοδρόμιο», δηλαδή η εργατική και νεολαιίστικη έκρηξη, συντελείται σε συνθήκες δικτατορίας, στην περίπτωση των Ιουλιανών εμφανίζεται σε συνθήκες αστικού κοινοβουλευτισμού έστω περιοριζόμενου. Η διαφορά αυτή είναι σημαντική και εξηγεί, ως ένα βαθμό και τη στάση του αστικού κόσμου απέναντι στα γεγονότα.

Τα Ιουλιανά δεν μπορεί παρά να αποτελούν για την Αριστερά αντικείμενο επιστημονικής διερεύνησης. Όχι μόνο σαν κορυφαίο ιστορικό γεγονός της πάλης των τάξεων που διεξάγεται στην Ελλάδα, αλλά κυρίως γιατί αποτελούν σημαντική, ελληνική, επαναστατική εμπειρία μετεμφυλιακά. Και συνακόλουθα σημαντική πρώτη ύλη για την επεξεργασία της πολιτικής της.

Στην Ελλάδα του 1965 η αφορμή ήταν πράγματι μια κοινοβουλευτική κρίση. Η κρίση αυτή προκλήθηκε όχι από μια φαινομενικά δευτερεύουσα σύγκρουση αλλά από μια κεντρική: τη θέση του στρατού στη μετεμφυλιακή δομή της εξουσίας, τον έλεγχο του από τη μοναρχία ή την κυβέρνηση και επομένως τη διατήρηση ή όχι της θέσης της ίδιας της μοναρχίας ως ισχυρού πόλου εξουσίας με διεθνείς διασυνδέσεις και ισχυρά εσωτερικά ερείσματα.

Ο στρατός ήταν και είναι ένας από τους κεντρικούς κρίκους στη διάρθρωση του πλέγματος εξουσίας, που εμπλέκεται άμεσα σε σοβαρότατα ζητήματα της εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής. Η τότε κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου με βραδύτητα και διστακτικότητα έλαβε κάποια επιμέρους μέτρα εκδημοκρατισμού του. Κεντρικές επιλογές της όμως, όπως η ανάδειξη σε Αρχηγό του ΓΕΣ του παλατιανού Ι. Γεννηματά, συνιστούσαν ντε φάκτο αναγνώριση ότι ο στρατός, ανήκε στη δικαιοδοσία της μοναρχίας.

Η κρίση ξεκινά στις 15 Ιουλίου 1965. Ο τότε βασιλιάς Κωνσταντίνος αρνείται να δεχθεί την αποπομπή του Π. Γαρουφαλιά από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας και ταυτόχρονα την ανάληψή του ίδιου χαρτοφυλακίου από τον τότε πρωθυπουργό, τον σπουδαγμένο στη Χαϊδελβέργη όπου λοξοκοίταζε τις σοσιαλιστικές ιδέες Γεώργιο Παπανδρέου, παππού του …Γιωργάκη.

«Εάν δεν επικρατήσουν εις υμάς σωφρονέστεραι σκέψεις, θα ευρεθώ εις την ανάγκην εκ καθήκοντος προασπίσεως της συνταγματικής τάξεως και της ομαλότητος να καταγγείλω προς τον ελληνικόν λαόν τας προθέσεις σας», έγραφε σε μια από τις τρεις επιστολές του ο Κωνσταντίνος, αρνούμενος να επικυρώσει τα διατάγματα αντικατάστασης του υπουργού Εθνικής Άμυνας Γαρουφαλιά και του στρατηγού Γεννηματά.

Οι επιστολές ήταν ενδεικτικές της πρόθεσης της μοναρχίας να ηγηθεί της ρήξης με την κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου.

Όταν ο Παπανδρέου υποβάλλει προφορικά την παραίτησή του, στις 15 Ιουλίου, ο Κωνσταντίνος, διορίζει πρωθυπουργό τον ποιητή, τον επονομαζόμενο «γαργάλατα», Γ. Αθανασιάδη-Νόβα. Ο Νόβας, απόσπασε 25 «αποστάτες» βουλευτές από την ίδια την ΕΚ, κυρίως την ομάδα Μητσοτάκη. Καταψηφίστηκε όμως στη Βουλή στις 5 Αυγούστου.

Στις 18 του ίδιου μήνα το παλάτι προτείνει τον υπουργό της ΕΑΜικής κυβέρνησης του βουνού και ήδη βουλευτή της Ένωσης Κέντρου, Ηλία Τσιριμώκο, ο οποίος σχηματίζει κυβέρνηση στις 20 Αυγούστου. Την ίδια μέρα, η διαμαρτυρία στους δρόμους της Αθήνας παίρνει την πιο ρηξικέλευθη μορφή της με επικεφαλείς τους οικοδόμους, πρωτοπορία των οποίων ήταν οι μέχρι χθες εξόριστοι στη Μακρόνησο αντάρτες του ΕΑΜ και αγωνιστές της ΕΔΑ.

Οκτώ μέρες αργότερα, η Βουλή καταψηφίζει και τη νέα δοτή κυβέρνηση.

Στις 24 – 25 Σεπτέμβρη η τρίτη δοτή βασιλική κυβέρνηση υπό τον Στ. Στεφανόπουλο απέσπασε τελικά ψήφο εμπιστοσύνης με 152 ψήφους.

«Τα λόγια είναι το δίχως άλλο φτωχά για να αποδώσουν, σε όλη του την έκταση, ένα κλίμα δοσοληψιών, εγωιστικών υπολογισμών και παζαρεμάτων, πολιορκημένων από τη βροντή της λαϊκής οργής που πλημμύριζε τους δρόμους της Αθήνας, τους δύο εκείνους μήνες των αδίστακτων διαπραγματεύσεων που διεξάγονταν στο πολιτικό παρασκήνιο», γράφει ο Ζαν Μεϋνώ. «Η απόσπασις των αναγκαίων βουλευτών από τον Γ. Παπανδρέου έγινε με εξαγορά συνειδήσεων, με υπουργοποίηση ανθρώπων, που δεν θα εγίνοντο ποτέ, υπό άλλας συνθήκας, υπουργοί, ακόμη και με άλλα απαράδεκτα μέτρα», σημειώνει και ο Π. Κανελλόπουλος, τυπικός αρχηγός της ΕΡΕ, σε υπόμνημά του προς το βασιλιά, τον Ιανουάριο του 1966.

Τις 70 ημέρες της κρίσης, η αγωνιστική παρέμβαση των μαζών πήρε πρωτοφανείς διαστάσεις. Υιοθέτησε συνθήματα και μορφές πάλης που βρίσκονταν έξω από τα πολιτικά όρια της ΕΔΑ και της ΕΚ. Η ΕΚ και η ΕΔΑ καθιστούσαν σαφές ότι δεν θέτουν πολιτειακό ζήτημα και προέκριναν την κεντρική κοινοβουλευτική πολιτική διευθέτηση του προβλήματος.
Στις 27 Ιουλίου κηρύσσεται γενική απεργία. Οι διαδηλώσεις, οι απεργίες και η επίμονη προβολή του αιτήματος για δημοψήφισμα, όχι μόνο δε συμβάδιζαν με την κοινοβουλευτική αναμονή αλλά και συνέτειναν στην αποδέσμευση ευρύτατων τμημάτων από όλες τις δυνάμεις του πολιτικού συστήματος.

Στο διάστημα αυτό, εξ αιτίας της πολιτικής στάσης ενός ορκισμένου αστού, του Γ. Παπανδρέου, σε συνδυασμό με τη λαϊκή ενεργοποίηση, το αστικό πολιτικό σύστημα φθείρεται. Αποκαλύπτονται ο ρόλος των κρατικών μηχανισμών καταναγκασμού, ο ρόλος ελληνικών και αλλοδαπών επιχειρηματικών κύκλων απέναντι σε φιλολαϊκές πλευρές της οικονομικής πολιτικής της ΕΚ και η στάση των ΗΠΑ στο Κυπριακό.

Τα Ιουλιανά συνιστούσαν κρίση εκπροσώπησης, κρίση της μοναρχίας και κρίση όλων των πολιτικών κομμάτων.

Γιατί όμως προκάλεσε τέτοιες αντιδράσεις μια μετριοπαθής αστική πολιτική, που βασικός της στόχος ήταν όχι η ανατροπή αλλά οι μεταρρυθμίσεις στην οργάνωση της εξουσίας; Ας σκύψουμε στην υλική βάση αυτής της περιόδου.

Στην απόλυτη εξαθλίωση που σημειώθηκε κατά τη διάρκεια της κατοχής (μόνο από πείνα 260.000 νεκροί) προστίθενται η δραστική μείωση της παραγωγής κατά τον εμφύλιο, η καταστροφή μεγάλων περιοχών της υπαίθρου με τις αναγκαστικές μετακινήσεις των ορεινών πληθυσμών (σχεδόν 1.000.000 άτομα) για να αποκοπεί το ανταρτικό από τις λαϊκές του προσβάσεις. Μαζί με αυτά, πρέπει να πάρει κανείς υπόψη του τις περιοδικές, μικρές, οικονομικές κρίσεις της Ελλάδας (1951-52, 1961-62), τον ορατό αλλά περιορισμένο χαρακτήρα της καπιταλιστικής επέκτασης μέχρι τις αρχές του ‘60, την εσωτερική μετανάστευση και συρροή εκατοντάδων χιλιάδων μαζών στις πόλεις και βασικά στην Αθήνα που έχει ως αποτέλεσμα να πλατύνει ακόμη περισσότερο η φτωχολογιά στην περιφέρεια της, την ανυπαρξία οποιασδήποτε υποδομής ή κράτους Πρόνοιας, τις συνθήκες κατοικίας κλπ, λόγω της προσωρινής ήττας των κυριαρχούμενων τάξεων.

Στην περίοδο 1951-1958, ο αριθμός των επίσημα καταγραμμένων απόρων κυμαινόταν μεταξύ 2.000.000 και 3.700.000 ατόμων, δηλαδή 25-40% του πληθυσμού. (Μπαμπανάσης 1981, σελ. 134).

Όσον αφορά την κατοικία οι συνθήκες ήταν κυριολεκτικά άθλιες και αθλιότερες για την ύπαιθρο: «Οι συνθήκες κατοικίας της είναι ελεεινές, οι περισσότερες οικογένειες ζουν μέσα στο ίδιο δωμάτιο». (Επανάσταση και αντεπανάσταση στην Ελλάδα, Φαράντος, Walter, Rondholz, 1974. σελ. 18). Το 1961, στο σύνολο της χώρας μόνο το 53,2% των κατοικιών, δηλαδή οι μισές, είχαν ηλεκτρικό ρεύμα. Στις πόλεις το 35% περίπου διέθετε τρεχούμενο νερό, μόνο το 34,6% είχε αποχωρητήριο με αποχέτευση και το 65% περίπου δεν είχε λουτρό. Το μέσο πραγματικό εργατικό ημερομίσθιο είναι μέχρι και το 1956 μικρότερο από το προπολεμικό (1938). Περίπου το 14% των απασχολούμενων στο μη αγροτικό τομέα δούλευαν πάνω από 50 ώρες την εβδομάδα. (Φράγκος Δ, Ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός της Ελλάδας. Εξελίξεις και προοπτικές, 1980, σελ. 146). Το ποσοστό αναλφαβητισμού ανέρχεται σε 42,3% το 1961. Σχεδόν το 25% του ικανού για εργασία πληθυσμού είναι άνεργο στα βιομηχανικά, αστικά κέντρα ή υποαπασχολούμενο στην ύπαιθρο. Η ανεργία και η υποαπασχόληση είναι οι βασικοί λόγοι, που θα οδηγήσουν μεγάλο τμήμα του πληθυσμού στη μετανάστευση. Υπολογίζεται ότι στην εικοσαετία 1950-1970, 650.000 άτομα («καθαρή μετανάστευση»), κατά βάση προλεταριοποιημένοι αγρότες και εργάτες εγκατέλειψαν τη χώρα (Πουλοπούλου Ε. Προβλήματα μετανάστευσης, 1968, σελ. 59). Αν συνυπολογίσουμε και τους προσωρινούς (1,2 εκατ.) μετανάστες, τότε συνολικά η μετακίνηση αυτή, των ελλήνων προλετάριων αφορά περίπου 2 εκατ. ανθρώπους, το 20% της ελληνικής κοινωνίας.

Στην ύπαιθρο, «όπως προκύπτει από τα στοιχεία που δόθηκαν στην Βουλή το 1962, περίπου το 50% των αγροτικών νοικοκυριών είχαν έσοδα μικρότερα από τα έξοδα καλλιέργειας και μόλις το 35% πραγματοποιούσαν εισοδήματα ίσα με τις δαπάνες συντήρησης τους. Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, για το διάστημα 1960 – 1965, περίπου 10.000 μικρά αγροτικά νοικοκυριά διαλύονταν το χρόνο και οι κάτοχοι τους έφευγαν για τις πόλεις ή το εξωτερικό… Το αγροτικό εξακολουθούσε να παραμένει το πιο οξύ εσωτερικό κοινωνικό πρόβλημα του τόπου». (Ψυρούκης, 1983).

Από τις αρχές της δεκαετίας του ‘60 ο ελληνικός καπιταλισμός μπαίνει στη φάση της ραγδαίας ανάπτυξης του. Οι ρυθμοί της καπιταλιστικής συσσώρευσης που σημειώνονται είναι από τους υψηλότερους στον κόσμο.

Όμως, παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα και σήμερα, η καπιταλιστική ανάπτυξη και η εξαθλίωση όχι μόνο δεν είναι αντίθετα μεταξύ τους αλλά όχι σπάνια το δεύτερο είναι προϋπόθεση του πρώτου. Η ύπαρξη ενός μεγάλου εφεδρικού στρατού σε στάσιμη ή ρευστή μορφή που ζει σε άθλιες συνθήκες είναι ευνοϊκός όρος για αξιοποίηση από το κεφάλαιο.

Παρά το γεγονός λοιπόν, ότι η καπιταλιστική συσσώρευση έχει ενισχυθεί στη δεκαετία του ‘60, η φτώχεια και η εξαθλίωση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού, όχι μόνο της υπαίθρου αλλά και των πόλεων, εξακολουθούν να διατηρούνται. «Οι αριθμοί ευημερούν και οι άνθρωποι δυστυχούν» ήταν το σύνθημα του ο Γ. Παπανδρέου

Ιουλιανά 1965 – Ιουλιανά 2015: Τότε το παλάτι, σήμερα οι Βρυξέλλες

Ο Γ. Παπανδρέου επιχείρησε τότε έναν καθυστερημένο αστικό εκσυγχρονισμό του αντικομουνιστικού κράτους των εθνικοφρόνων που προέκυψε από την ήττα της αντίστασης και στελεχώθηκε κατά κανόνα από τους συνεργάτες των γερμανών κατακτητών και βρετανών επικυρίαρχων. Επαγγέλλεται στοιχεία ενός κράτους πρόνοιας με συνακόλουθες αναπροσαρμογές στην παιδεία, υγεία, πρόνοια και ασφάλιση που συνοδεύεται από μια ήπια αναδιανεμητική πολιτική. Αυτός ο καθυστερημένος αστικός εκσυγχρονισμός συμπίπτει όμως με μια απότομη άνοδο της Αριστεράς και του κινήματος. Πρέπει επομένως να συντριβεί από τις αστικές δυνάμεις λόγω του αβέβαιου της έκβασης του.

Σαφής οιωνός αυτής της ανοδικής πορείας και των μελλούμενων ήταν οι εκλογές του 1958. Μια δεκαετία μετά τη συγκροτημένη οπισθοχώρηση των ηττημένων, η ΕΔΑ αναδεικνύεται αξιωματική αντιπολίτευση και ο μετανάστης μενσεβίκος βουλευτής στη βουλή της επαναστατημένης Γεωργίας το 1918, ο Γιάννης Πασαλίδης, ήταν ο πρόεδρος της.

Μια από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, ο Σεραφείμ Μάξιμος (1899 – 1962) αμέσως μετά τις εκλογές στέλνει ένα γράμμα στην ηγεσία που μέλλει να αποδειχθεί προφητικό: «Οι αποστάσεις που χωρίζουν σήμερα στην Ελλάδα τα καθημερινά πολιτικά αιτήματα από το αίτημα της εξουσίας …είναι τόσο μεγάλες ώστε μπορεί να δημιουργηθεί σύγχυση και μεγάλη μάλιστα. Οι μάζες του έθνους στέκονται πολύ πέρα από ό,τι το επίσημο κράτος προστάζει και από ό,τι η νομιμότητα παρέχει ως κάτι το δυνατό. Το αίτημα της εξουσίας πάει σε δεύτερη μοίρα από την πλευρά των άμεσων επιδιώξεων και έρχονται πρώτα τα αιτήματα της συνταγματικής νομιμότητας, της αμερικανοκρατίας και της γερμανοκρατίας… Όμως επειδή οι συσχετισμοί των δυνάμεων ταξικά παρμένοι δίνουν άλλες δυνατότητες, μπορεί η ίδια αυτή πολιτική για τη συνταγματική νομιμότητα να φέρει στο προσκήνιο δυνάμεις τέτοιας σύνθεσης και τέτοιας ανομοιογένειας ώστε να μας φέρει και πάλι μπροστά στην εξουσία».

Τα Ιουλιανά δεν είναι, όπως συχνά υποστηρίζεται, απλά μια «πολιτική κρίση», ή κάτι ομιχλώδες ανάμεσα στην προβοκάτσια και στην «πολιτική ανωμαλία».

Στην πραγματικότητα στην Ελλάδα των Ιουλιανών του 1965 είχε διαμορφωθεί επαναστατική κατάσταση καθώς, πρώτο, η κυρίαρχη τάξη αδυνατούσε, για 70 ημέρες, να κυβερνά όπως πριν, να διατηρεί σε αναλλοίωτη μορφή την κυριαρχία της. Η κρίση της πολιτικής της δημιουργεί ρωγμή απ’ όπου εισχωρεί η δυσαρέσκεια και ο αναβρασμός των «κάτω». Δεύτερο, η ανέχεια των καταπιεζομένων τάξεων παραμένει επιδεινούμενη και μεγαλύτερη από τη συνηθισμένη και, τρίτο, οι εργατολαϊκές δυνάμεις τραβιούνται σε μια ανώτερης μορφής δράση. Είναι όμως μια επαναστατική κατάσταση που όχι μόνο δεν οδήγησε στην επανάσταση αλλά το μαζικό κίνημα αναχαιτίστηκε, μπλοκαρίστηκε και τελικά οδηγήθηκε σε αντεπαναστατική διέξοδο (Δικτατορία το ‘67).

«Για να μειωθεί η εντύπωση, ειπώθηκαν λόγια σκληρά και επικίνδυνα. Ο λαός ονομάστηκε “όχλος” και οι έλληνες πολίτες – οι φοιτητές, οι εργάτες, οι γεωργοί, οι άνθρωποι των γραφείων, οι τραυματίες των πολέμων – ονομάστηκαν “αλήτες”. Όταν όμως ξεσηκώνονται τα τρία τέταρτα τουλάχιστον του πληθυσμού, αυτό δε λέγεται πια ούτε «λαϊκό» ούτε άλλου είδους «μέτωπο». Αυτό λέγεται: το έθνος. Γιατί αν τα τρία τέταρτα των Ελλήνων δεν είναι το έθνος, τότε ποιος είναι;» (Γ. Θεοτοκά, Εθνική κρίση . Που πάμε;, πολιτικό δοκίμιο, Σεπτέμβριος 1965)

Αυτό που δεν μπόρεσε τότε η Αριστερά να καταλάβει ή να ονομάσει, συνέλαβε σε όλη του τη διάσταση το διεισδυτικό πολιτικό κριτήριο του σπουδαίου αστού διανοούμενου Γιώργου Θεοτοκά. Τον Ιούλιο του ‘65 ήταν το πραξικόπημα του παλατιού και της αμερικανοκρατίας, με τους ντόπιους συνεργάτες τους, σε βάρος της κυβέρνησης της ΕΚ και του τότε πρωθυπουργού.

Τον Ιούλιο του 2015 συντελέστηκε ένα πολιτικό πραξικόπημα ενάντια σε βάρος της εκφρασμένης θέλησης του ελληνικού λαού από το σύγχρονο ευρωπαϊκό θρόνο της ΕΕ και τους παλατιανούς ενεργούς συνένοχους, το Ποτάμι, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Το διάταγμα του πραξικοπήματος συνυπόγραψε και αποδέχθηκε ο έλληνας πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας με τα συγχαρητήρια της Μπακογιάννη. Μετά τα Ιουλιανά του 65 τίποτα δεν ήταν ίδιο. Ο καθυστερημένος αστικός εκσυγχρονισμός συντελέστηκε την περίοδο ‘74 – ‘85, (μετά το ‘85 σχεδιάζεται από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ η επέλαση του Θατσερισμού – Ρηγκανισμού) αφού πριν ο ελληνικός λαός πέρασε τα δεινά της μαύρης εφταετίας ‘67 – ‘74. Σε λίγα χρόνια διαλύθηκαν η Ένωση Κέντρου, η ΕΔΑ. Η μετεμφυλιακή δεξιά, η ΕΡΕ, παραχωρούσε τη θέση της στη ΝΔ. Μετά το τωρινό πραξικόπημα, Ιούλης του 2015, που σχεδιάστηκε στα ανακτοβούλια της ΕΕ και της βασιλομήτορος Λαγκάρντ, τίποτα δεν θα μείνει ίδιο.

Ήδη η κρίση και η κανιβαλική πολιτική που τη συνοδεύει αλέθουν όχι μόνο εργατικά δικαιώματα αλλά και τους πολιτικούς διαχειριστές, μέχρι τώρα το ΛΑΟΣ, τη ΔΗΜΑΡ, το ΠΑΣΟΚ.

Τώρα έρχεται η σειρά του Τσίπρα αποκαλυπτόμενος ως είναι: Λίγος, ανίκανος να εκπροσωπήσει τα λαϊκά δικαιώματα, πολύς στα λόγια και στις ευρωλάγνες ψευδαισθήσεις, αμήχανος και πελιδνός, όπως όλη η προεδρική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, όταν βγήκε τόσο απρόσμενα δυνατά ο λαός στο προσκήνιο.

Φυσικά «το εργατικό κίνημα που καθυστερεί, δυσκολεύει στη λήψη μέτρων αλλά δεν επιβάλλει ακόμη το δίκιο του» και η Αριστερά ανασυγκροτούνται ήδη και ενισχύονται. Έτσι δείχνουν τα ανεμολόγια και η Ιστορία -όχι η «τσούλα», η άλλη. Αυτή που γράφει «ο παλιολαός που δεν καταλάβαινε από τέτοια

Πηγή: ΠΡΙΝ

Γράφει ο Γιώργος Βασιλάτος

Πολλά θα γραφτούν τα επόμενα χρόνια για την άνοδο και την πτώση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τα άμεσα «μαθήματα» είναι απλά.

Ο καπιταλισμός έχει υποστηριχτεί εν μέρει από κάποια «Αριστερά».
Από τους Ευρωπαίους σοσιαλδημοκράτες που υποστήριξαν την ιμπεριαλιστική σφαγή στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, από το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα που, στην ουσία, σταμάτησε τη γενική απεργία το 1968,  από το Κομμουνιστικό Κόμμα στις ΗΠΑ που πίεζε για εργασιακή ειρήνη και την απομόνωση των Ιαπώνων με Αμερικανική υπηκοότητα κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, μέχρι το ΣΥΡΙΖΑ που διέσωσε το ευρώ με πολιτικές λιτότητας και μνημόνια, πολλοί «αριστεροί» έχουν βοηθήσει στη σταθεροποίηση του καπιταλισμού και την υπεράσπιση του πολέμου για πάνω από 100 χρόνια.

Με το ευρώ να παραπαίει, η πιο ριζοσπαστική, υποθετικά, κυβέρνηση της Ευρώπης, κάνει φιλότιμες προσπάθειες να το σώσει. Τελικά υπάρχει πάντα κάποιος που είναι διαθέσιμος να εκτελέσει τη δουλειά με προγράμματα λιτότητας σε κατάσταση πλήρους ιμπεριαλισμού, με ένα – και καλά – αριστερό πρόγραμμα και προφίλ, βοηθώντας το σύστημα να έχει το πάνω χέρι και υποσκάπτοντας την οποιαδήποτε δράση και αντίδραση του λαού (ΜΑΤ, Πανούσης κλπ όμορφα…).

Όταν οι εκλεγμένοι ηγέτες λένε ότι πρόκειται να ξεπουλήσουν, τους πιστεύουμε.
Ακόμη και την παραμονή του δημοψηφίσματος για το «ΟΧΙ», ο Τσίπρας επέμεινε ότι επρόκειτο μόνο να το χρησιμοποιήσει για να διαπραγματευτεί μια καλύτερη συμφωνία, προκειμένου να παραμείνει στην Ευρωζώνη. Έκανε ό, τι μπορούσε για να αποφύγει ένα Grexit, κραυγάζοντας κυριολεκτικά παντού ότι δεν το επιθυμούσε.

Οι αριθμοί στην τελική δέσμη μέτρων λιτότητας ήταν χειρότεροι από τα αναμενόμενα, αλλά τελικά αυτό δεν είναι ένα μαθηματικό πρόβλημα, αλλά πολιτικό. Δεν υπήρχε κανένας τρόπος χωρίς αποδοχή μαζικής λιτότητας.

Όταν ηγέτες κινημάτων δηλώνουν πως θα είναι πρόθυμοι να δεχθούν παραχωρήσεις, θα πρέπει να τους πιστεύουμε και να προετοιμαζόμαστε για μαζικούς αγώνες. Δεν έχει καμιά σημασία πόσο, ίσως, προδομένοι αισθανόμαστε αφού ένα μέρος του κοινού αγώνα δόθηκε στο πλευρό τους και μάλιστα στο κοντινό παρελθόν.

Η εκλογή ριζοσπαστών σε ισχυρές θέσεις τους αφοπλίζει κάποιες φορές.
Μάλλον ναι! Αφού έχουμε πολλά ζωντανά παραδείγματα για το πώς το ίδιο το σύστημα τους ξεφτιλίζει. Δίνοντάς τους εξουσία, την προσοχή των μέσων ενημέρωσης (βλέπε τωρινή αντιμετώπιση από τα μέχρι τώρα εχθρικά τσοντοκάναλα), ένα παχυλό μισθό, δωρεάν αυτοκίνητο, κλπ, είναι ενός είδους φόρμουλας για τη μετατροπή τους σε νεοφιλελέδες. Στην καλύτερη Σοσιαλδημοκράτες. Τι πιο προφανές; Θα εξοικειωθούν με τη θεσούλα τους και τη δική τους αυτο-επιβεβαίωση πάνω απ” όλα.

Ακόμα χειρότερα, από τη στιγμή που είναι στην εξουσία, προωθούν πολιτικές λιτότητας, κάνοντας ακόμα και τους πιο αριστερούς τους συντρόφους να μεταμορφωθούν ξαφνικά σε ξεδοντιασμένους φιλελέδες, οι οποίοι δεν τολμούν να σκεφτούν να αντιταχτούν. Σίγουρα, κάποιοι δεν χρειάζονται τέτοια «μεταμόρφωση», ο μόνος τρόπος που μπορούν να εκλεγούν είναι να προδώσουν τις αρχές τους και την ιδεολογία τους πράγμα που τους καθιστά τελείως ανίκανους να έχουν συμμετοχή σε οποιασδήποτε μορφής πάλη. Εν τω μεταξύ, θα διαβεβαιώνουν, συνεχώς, τους πάντες ότι όλα θα πάνε καλά, μέχρι να καταπατηθεί και το τελευταίο δικαίωμα.

Οι συστημικοί αριστεροί θα επιμείνουν συστηματικά στην εξουσία και όχι στην κατάργησή της.
Πόσο λίγοι αριθμητικά φάνταζαν αυτοί της Αριστερής Πλατφόρμας που ψήφισαν κατά της πρότασης Τσίπρα…..
Πόσο πολλοί φάνταζαν αυτοί της Αριστερής Πλατφόρμας που ψήφισαν υπέρ, για να μη χάσει το κόμμα την πλειοψηφία και να μη θεωρηθούν προδότες…

Άλλοι, (και μάλιστα ηγετικά στελέχη) απείχαν αρχικά, αντί να χρησιμοποιήσουν κάθε κοινοβουλευτικό μέσο για να σαμποτάρουν τη συμφωνία, να προκαλέσουν κλυδωνισμούς στο ΣΥΡΙΖΑ και την ηγεσία του, και να τραβήξουν το χειρόφρενο σε αυτό το καταστροφικό σχέδιο. Αντί αυτού επέλεξαν να διατηρήσουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ και τη θέση τους στο κοινοβούλιο.

Αυτό είναι ένα δείγμα ιστορίας για το πώς «αυτοκτονούν» τα κινήματα της Αριστεράς εδώ και τουλάχιστον 100 χρόνια. Είναι πολύ αφοσιωμένα στη διατήρηση θέσεων εξουσίας και δε ριψοκινδυνεύουν να χάσουν αυτή τη θέση απασφαλίζοντας και χρησιμοποιώντας τη δύναμη της κοινωνίας που τα ανέδειξε. Αν αυτή είναι, πραγματικά η αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι να απορεί κανείς που ο Τσίπρας βρήκε πρόσφορο έδαφος για να περάσει το σχέδιο λιτότητας.

Κρίνουμε τους ανθρώπους από ό, τι κάνουν, όχι τι λένε.
Ο Κώστας Λαπαβίτσας, μερικές ημέρες νωρίτερα, κάλεσε τον ΣΥΡΙΖΑ να κάνει μια ριζική στροφή, «να βαρέσει γροθιά στο μαχαίρι» και να εθνικοποιήσει τις τράπεζες. Είχε επιμείνει ότι η Ελλάδα πρέπει να εγκαταλείψει το ευρώ. Αλλά την ημέρα που καλούσε τον Τσίπρα να απορρίψει τη συμφωνία, ο Λαπαβίτσας αποφάσισε επίσης να μην ψηφίσει «όχι» και να απέχει.

Ακόμα και οι καλύτεροι επαναστάτες διανοούμενοι θα υποκύψουν στην πίεση των γεγονότων όταν είναι εκλεγμένοι στο κοινοβούλιο….

Παρά τα όσα λένε με συνέπεια, κάποιοι αριστεροί, μάλλον περιμένουν ένα μεσσία να τους σώσει.
Διάφοροι μαρξιστές και άλλοι αυτο – αναφερόμενοι επαναστάτες σε όλο τον κόσμο και την Ελλάδα, πίστεψαν στο ΣΥΡΙΖΑ για το τελείωμα της δικτατορίας του ευρώ και την ήττα της λιτότητας στην Ελλάδα και όχι μόνο. Το μόνο που είχαν να συνειδητοποιήσουν ήταν ότι μερικές δεκάδες αριστεροί ή «αριστεροί» βουλευτές δε θα στέκονταν στο ύψος των περιστάσεων και θα υπέκυπταν στην πίεση.

Παρά το ότι πιστεύουν στην αυτο-χειραφέτηση της εργατικής τάξης, πολλοί εξακολουθούν να νομίζουν ότι η εκλογή ριζοσπαστών στο κοινοβούλιο (και μόνο αυτή) είναι ουσιαστικά μια καλή στρατηγική και όχι μια αναμενόμενη καταστροφή.

Ακόμα χειρότερα, πολλοί από αυτούς έχουν πείσει τους εαυτούς τους ότι εκείνοι δεν έχουν ακριβώς την ίδια σοσιαλδημοκρατική στρατηγική που έχει αποτύχει αμέτρητες φορές στο παρελθόν.

Το μέλλον δεν περνά μόνο μέσα από το κοινοβούλιο αλλά κυρίως από τη ριζοσπαστική και επαναστατική οργάνωση, στους εργασιακούς χώρους, τις γειτονιές, τους δρόμους.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι έχουμε «κακούς» συντρόφους, αλλά κακές στρατηγικές. Ακόμα και οι καλύτεροι των συντρόφων παραπαίουν ως σοσιαλδημοκράτες. Όσο πιο ριζοσπάστης κι αριστερός είναι κάποιος, τόσο πιο πιθανό είναι και όλοι γύρω του να πιστεύουν ότι είναι απρόσβλητος από σοσιαλδημοκρατικές «σειρήνες». Η λύση δεν είναι να βρούμε καλύτερους συντρόφους, αλλά να χρησιμοποιούμε διαφορετικές στρατηγικές.

Οι στρατηγικές αυτές δεν αλλάζουν μαγικά μόνες τους.
Η αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα εξαλείψει απλά την ιδεολογία της σοσιαλδημοκρατίας από τον χάρτη για πάντα, περισσότερο από όσο συνέβη με τη συνθηκολόγηση της σοσιαλδημοκρατίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1914. Θα συνεχίσει να υπάρχει, όσο υπάρχει καπιταλισμός, μια κοινωνική βάση διανοουμένων που τη στηρίζει, εργατοπατέρες, ΜΚΟ και άλλοι που επωφελούνται από αυτές τις σοσιαλδημοκρατικές στρατηγικές και θα τις εκτελούν σε αγαστή συνεργασία με τα αφεντικά επ’ αόριστον. Αυτοί, λοιπόν, οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι. Λένε ψέματα, συχνά και στον ίδιο τους τον εαυτό, όταν επιμένουν ότι η σοσιαλδημοκρατική τους ιδεολογία και πρακτική δεν θα συνθηκολογήσει.

Είναι ακριβώς αυτή η αφελής λογική που αφοπλίζει τους ανθρώπους όταν ξαφνικά αντιμετωπίζουν την ίδια κατάσταση που αντιμετωπίζει ο ΣΥΡΙΖΑ και ανακαλύπτουν ότι δεν έχουν μια στρατηγική για να αντιμετωπίσουν το αναπόφευκτο, επειδή ήταν πολύ απασχολημένοι να προωθούν τα δικά τους συμφέροντα και τη δική τους αυτο – επιβεβαίωση.

Πολλοί από τους συντρόφους που υποστηρίζουν σήμερα τις ΣΥΡΙΖΑίκες στρατηγικές δεν θα αλλάξουν τώρα ξαφνικά τη στάση τους. Στην πραγματικότητα, είναι σοκαριστικό πόσο λίγο θέλουν να αλλάξουν, ψελλίζοντας δικαιολογίες για να αποφευχθεί η ολοκληρωτική τους αμηχανία στις περιστάσεις. Είναι πιο αφοσιωμένοι στο ρόλο τους σαν γρανάζι στον τροχό ενός χάμστερ που κινείται μόνο στο κλουβί του. Ένα κλουβί αναποτελεσματικής δράσης και αντίδρασης (ανύπαρκτης ίσως). Η δέσμευση ήταν για την αντιμετώπιση των πραγματικών προβλημάτων με ρήξη και ανατροπή. Με αντίσταση στο νεοφιλελευθερισμό και αγώνα για κοινωνικό μετασχηματισμό.

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να γίνουν πράξη αυτά τα μαθήματα.
Κάθε αγώνας έχει κάποιες σημαντικές στιγμές που περιμένουν τη θέση που τους ανήκουν στην ιστορία. Κάθε αγώνας έχει ένα ρεφορμιστικό στοιχείο το οποίο επιδιώκει να κερδίσει όχι μόνο τις εκλογές αλλά να συνυφάνει  ολόκληρο το μέλλον του σε κυβερνητικές μηχανορραφίες. Κάθε αγώνας έχει ανθρώπους που θέλουν να διαπραγματευτούν σάπιους συμβιβασμούς στο όνομα των καταπιεσμένων και του λαού. Κι αν δεν υπάρχουν, το σύστημα θα τους εφεύρει.

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε μέχρι να υπάρξει και άλλος «ΣΥΡΙΖΑ» στα πρόθυρα της νίκης σε βουλευτικές εκλογές για την αντιμετώπιση όλων αυτών των προβλημάτων που εφευρίσκει ο καπιταλισμός για να επιβιώνει. Αν σταθούμε τώρα απέναντι στα σχέδια που έχει το σάπιο κατεστημένο για μας, θα είμαστε και έτοιμοι  για την αναπόφευκτη στιγμή που ο επόμενος ηγέτης του Σοσιαλδημοκρατισμού ή Νεοφιλελευθερισμού ή ό,τι άλλο, προσπαθήσει να διαπραγματευτεί την παράδοση, αν δεν τα καταφέρει η «πρώτη φορά αριστερά», αυτή την κρίσιμη ώρα. Αυτό δεν πρέπει να είναι ένα «παράπλευρο» σχέδιο ή ένα μελλοντικό πρόβλημα για την οργάνωση της ρήξης και της ανατροπής. Μάλλον, αυτό πρέπει να είναι στο κέντρο. Η στόχευσή μας.

Τα νεοφιλελέ και σοσιαλδημοκρατικά ξεπουλήματα θα συνεχιστούν μέχρι να υπάρξει μια δυναμική ρήξης και ανατροπής αρκετά ισχυρή για να πάρει ο λαός τις τύχες του στα χέρια του.
Ας χτίσουμε σε στέρεες βάσεις. Ας μην απλώνουμε το χέρι να πάρουμε το μέλλον που εκείνοι μας προσφέρουν. Ας διεκδικήσουμε το μέλλον που εμείς θέλουμε. Χωρίς αφεντικά, υποτέλειες, υποκλίσεις στο θεό του ευρώ και της ΕΕ.

ΟΧΙ!
ΟΧΙ ΠΑΝΤΟΥ!

πηγη: pandiera.gr

Ο λόγος; Έχουνε κιόλας φάει.

Χταπόδι ξυδάτο, λαυράκι, τούρτα παγωτό και λευκό κρασί, για την ακρίβεια, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ των ενημερωτικών sites.

Τι κι αν, λίγες μέρες πριν, οι ίδιοι αποφάσισαν τα βασικά είδη διατροφής, ακόμα και τα μακαρόνια, να φορολογούνται πια με ΦΠΑ 23%;

Αφού έσωσαν – για πολλοστή φορά – την πατρίδα, το λιγότερο που (θεωρούν ότι) τους αξίζει είναι (άλλο) ένα δωρεάν γεύμα.

Θαυμάστε τους λοιπόν, τη συμμορία του κεφαλαίου, το κόμμα της αστικής τάξης, να τρώει και να πίνει «στην υγειά των κορόιδων», στην πλάτη των εργαζόμενων, των ανέργων, της νεολαίας που μόλις δυο μέρες πριν – για πολλοστή φορά – κατακρεούργησαν.

Και στο όνομα της αστικής δημοκρατίας που, ακόμα και αυτήν, οι ίδιοι την εξευτέλισαν, αποδεικνύοντας ότι δεν είναι παρά το φύλο συκής που καλύπτει τη δικτατορία του κεφαλαίου.

Υ.Γ.: Θλιβερή παρουσία ανάμεσά τους, ο Θανάσης Παφίλης. Συμβολικά, θα πει κανείς. Όμως αυτό το συμβολικό έχει τη μεγαλύτερη ουσία. Γιατί συμβολίζει την υποταγή της ηγεσίας του ΚΚΕ στην αστική νομιμότητα και το σεβασμό στους αστικοδημοκρατικούς θεσμούς, παρά τις αντικαπιταλιστικές κορώνες.

Γ.Μ.

πηγη: pandiera.gr

Γράφει ο Στωικός

Υπάρχουν σήμερα όλες οι προϋποθέσεις να κερδηθεί η μεγάλη πλειοψηφία του λαού, πάνω σε ένα πρόγραμμα ριζικών αντιιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών, δημοκρατικών αλλαγών με σαφή κατεύθυνση το σοσιαλισμό.

Το δημοψήφισμα της 5 Ιούλη, με το ηχηρό 61,3% υπέρ του ΟΧΙ, εκφράζει αναμφισβήτητα τη θέληση του ελληνικού λαού – των πιο καταπιεσμένων τάξεων και στρωμάτων που σηκώνουν το βάρος της οικονομικής κρίσης και της πολιτικής των μνημονίων – να προχωρήσει μπροστά και να διεκδικήσει βαθιές ριζοσπαστικές αλλαγές, που θα ανοίξουν το δρόμο για μια άλλη, ελπιδοφόρα προοπτική για την ελληνική κοινωνία.

Ο εργαζόμενος λαός, η κοινωνία, ήδη βρίσκεται σε κίνηση από το 2010 και το δημοψήφισμα της 5^ης Ιούλη, το οποίο πήρε χαρακτήρα ταξικής αναμέτρησης, με την αστική τάξη να κινητοποιεί και την τελευταία ικμάδα της δύναμης της και να ρίχνει στην μάχη όλα της τα όπλα, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση την ανοικτή, απροκάλυπτη και ανοίκεια τρομοκρατία που άσκησαν οι ιδιωτικές TV, ήταν μια περιφανής νίκη του λαού και μια κατά κράτος ιδεολογική και πολιτική ήττα του αστικού κόσμου. Το αποτέλεσμα υπέρ του ΟΧΙ θα μπορούσε να ήταν ακόμα μεγαλύτερο, αν υπήρχαν πολιτικές δυνάμεις να το στηρίξουν και να αντιπαρατεθούν στα επιχειρήματα του φιλοευρωπαϊκού μπλοκ. Γιατί στην πραγματικότητα, κανείς δεν στήριξε το ΟΧΙ, και η επικράτηση του οφείλεται αποκλειστικά στη λαϊκή αυτενέργεια.

Η ηγεσία του ΚΚΕ, επέλεξε για μία ακόμη φορά να καταφύγει στον τυχοδιωκτισμό και να κρατήσει την πολιτική των «ίσων αποστάσεων» ανάμεσα στο ΟΧΙ και το ΝΑΙ, προτρέποντας τον κόσμο της να ρίξει στην κάλπη το κομματικό ψηφοδέλτιο, ή να επιλέξει την αποχή και το άκυρο. Μια στάση, η οποία, εκ των πραγμάτων, έδωσε χέρι βοήθειας στο στρατόπεδο της φιλο – κοινοτικής αντίδρασης.

Η υπό τον Τσίπρα ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, λειτουργώντας καιροσκοπικά, προσδοκούσε σε ένα οριακό αποτέλεσμα υπέρ της μίας ή της άλλης πλευράς. Μία τέτοια εξέλιξη θα της έλυνε τα χέρια, καθώς θα δημιουργούσε τη νομιμοποιητική βάση, για την υπογραφή της συμφωνίας με τους δανειστές, κάτι που, όπως δείχνουν τα πράγματα, είχε από την αρχή στο μυαλό της. Η λαϊκή όμως παρέμβαση τούς χάλασε τα σχέδια και εξέθεσε ανεπανόρθωτα τον Τσίπρα, όταν μετά από μία εβδομάδα και ενάντια στη θέληση της μεγάλης πλειοψηφίας του 61,3%, έβαλε την υπογραφή του στην επαίσχυντη συμφωνία.

Σήμερα ανοίγονται νέες προοπτικές για το λαϊκό κίνημα, καθώς υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να κερδηθεί η μεγάλη πλειοψηφία του λαού, πάνω σε ένα πρόγραμμα ριζικών οικονομικών και κοινωνικών αλλαγών, με κεντρικό άξονα την πάλη κατά της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, η οποία θα πάρει τη μορφή της αποδέσμευσης από την ΕΕ και της αποχώρησης της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ.

Σε αυτές τις συνθήκες ακραίας πολιτικής και κοινωνικής πόλωσης που ζούμε, είναι αναγκαίο να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα, να αφήσουμε πίσω την θολούρα και να προχωρήσουμε μπροστά.

Καταρχάς πρέπει να δώσουμε απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα αν ο ελληνικός λαός δέχεται επίθεση τα τελευταία χρόνια (ρητορικό το ερώτημα) και αν ναι από ποιους.

Όσο και αν φαίνεται παράξενο, υπάρχουν πολιτικές ηγεσίες που μιλούν στο όνομα του λαού και του λαϊκού κινήματος, αλλά δεν είναι σε θέση να καταλάβουν (;) από ποιους δέχεται επίθεση τα τελευταία 6 χρόνια ο ελληνικός λαός.

Στο συγκεκριμένο θέμα η θέση μας είναι ξεκάθαρη.

Ο ελληνικός λαός δέχεται σήμερα επίθεση από το δυτικό ιμπεριαλισμό, με επικεφαλής τον γερμανικό και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό να στέκει λίγα βήματα πιο πίσω.

Η διάταξη μάχης των επιτιθέμενων δυνάμεων δεν είναι τυχαία. Το «οικόπεδο» Ελλάδα έχει μοιραστεί ανάμεσα στις ΗΠΑ (πολιτικό στρατιωτική εξάρτηση) και στη Γερμανία (οικονομική εξάρτηση). Έτσι εξηγείται γιατί, ό,τι γίνεται τα τελευταία 6 χρόνια στη χώρα μας, τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο τον έχει το Βερολίνο.

Εκ των πραγμάτων, το μέτωπο πάλης του ελληνικού λαού, αποκτά αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά. Και είναι κρίσιμο στο σημείο αυτό να διευκρινιστεί, ότι η πρόταση εξόδου της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ και συνολικά από την ΕΕ, αν δεν ενταχθεί σε ένα ευρύτερο αντιιμπεριαλιστικό πλαίσιο πάλης που θα στοχεύει στην κατάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας της χώρας, φαντάζει ελλιπής, αν δεν προκαλεί σύγχυση.

Η πάλη κατά του καθεστώτος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, θα πρέπει να συνδεθεί με την προώθηση ενός προγράμματος παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, η οποία δεν μπορεί να επιτευχθεί, αν δεν αμφισβητηθεί και δεν υπονομευτεί η κυρίαρχη θέση που διατηρεί στην ελληνική οικονομία και κοινωνία το μονοπωλιακό κεφάλαιο. Με το σκεπτικό αυτό, κρίσιμοι τομείς της ελληνικής οικονομίας (πιστωτικό σύστημα, τηλεπικοινωνίες, ενέργεια, διυλιστήρια, χάλυβας, ναυπηγεία, υποδομές, φάρμακο, τρόφιμα, μεταλλεία, ορυχεία) πρέπει άμεσα να εθνικοποιηθούν. Θα πρέπει επίσης, στην τρέχουσα συγκυρία, να αντιμετωπιστεί η προκλητική ασυλία του εφοπλιστικού κεφαλαίου και να καταργηθούν όλοι οι νόμοι που απαλλάσσουν από τη φορολογία τα κέρδη των ναυτιλιακών – εφοπλιστικών επιχειρήσεων. Αναγκαία κρίνεται μια ριζική φορολογική μεταρρύθμιση που θα μεταφέρει τα φορολογικά βάρη στον μεγάλο ιδιωτικό πλούτο, στην εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία και στις μεγάλες επιχειρήσεις. Στους τομείς της Παιδείας, της Υγείας και της Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας, θα πρέπει να απαγορευτεί άμεσα κάθε επιχειρηματική δράση και να αποκατασταθεί ο αποκλειστικά δημόσιος και κοινωφελής τους χαρακτήρας.

Δύο λόγια τώρα για το «εσωτερικό μέτωπο» την εσωτερική αντίδραση. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε, ότι κρίσιμοι τομείς της αστικής εξουσίας (κυβέρνηση, κόμματα, δικαστικό σύστημα, πιστωτικό σύστημα επιχειρήσεις, μέσα μαζικής ενημέρωσης, καθεστωτική διανόηση) βρίσκονται σε μια συνεχή διολίσθηση προς την χρεοκοπία και κατάρρευση, αν δεν έχουν ήδη χρεοκοπήσει και καταρρεύσει. Μόνο οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους (στρατός, αστυνομία, μυστικές υπηρεσίες) εμφανίζονται – εξωτερικά τουλάχιστον – να μην έχουν θιγεί από την πολύπλευρή κρίση που διατρέχει την αστική κοινωνία, αν και πρέπει να σημειώσουμε ότι οι μηχανισμοί αυτοί βρίσκονται στα χέρια των αμερικάνων και του ΝΑΤΟ. Και αυτό θα πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπόψη.

Πώς θα προχωρήσουμε μπροστά με στόχο να κερδίσουμε την μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, πάνω σε ένα πρόγραμμα ριζικών αντιιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών, δημοκρατικών αλλαγών, που θα απαντούν στις αγωνίες και τους πόθους του ελληνικού λαού ΣΗΜΕΡΑ.

Τους φιλόδοξους αυτούς στόχους μπορεί να τους υλοποιήσει μόνο ένα κοινωνικοπολιτικό μέτωπο που με το πρόγραμμα του θα απευθύνεται και θα εκφράζει τα συμφέροντα της πολύ μεγάλης πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας.

Σε κοινωνικό επίπεδο, επικεφαλής του μετώπου αυτού, δικαιωματικά θα βρίσκεται η εργατική τάξη. Είναι η πολυπληθέστερη τάξη της χώρας, με μακρά εμπειρία στην ταξική πάλη, μιας και οι εργαζόμενοι, ειδικά του ιδιωτικού τομέα, βρίσκονται σε καθημερινή βάση, πρόσωπο με πρόσωπο με την τάξη των κεφαλαιοκρατών. Φυσικοί σύμμαχοι της εργατικής τάξης, είναι τα φτωχά μικροαστικά στρώματα των αστικών πόλεων και της υπαίθρου, γιατί σε μεγάλο βαθμό τα συμφέροντα τους θα βρουν την έκφραση τους στο πρόγραμμα της αντιιμπεριαλιστικής, αντιμονοπωλιακής δημοκρατίας. Στη συμμαχία αυτή μπορεί να προσχωρήσουν πρόσκαιρα ή και σε περισσότερο μεσοπρόθεσμη περίοδο και τμήματα της μεσαίας αστικής τάξης, τα οποία νοιώθουν να πνίγονται από την ασφυκτική κυριαρχία του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Φυσικά η εργατική τάξη δεν μπορεί να σταματήσει στο στάδιο της αντιμονοπωλιακής, αντιιμπεριαλιστικής δημοκρατίας, αλλά θα συνεχίσει το δρόμο της ως την εκπλήρωση της ιστορικής της αποστολής.

Στο επίπεδο των πολιτικών δυνάμεων, υπάρχει το παράδοξο, ότι, ενώ ο λαός έχει δείξει έμπρακτα ότι είναι αποφασισμένος να προχωρήσει μπροστά και να συγκρουστεί, δεν υπάρχει σήμερα πολιτική δύναμη να εκφράσει τη λαϊκή δυναμική. Σε άλλες συνθήκες την πρωτοβουλία των κινήσεων για τη συγκρότηση του κοινωνικό – πολιτικού μετώπου πάλης θα την είχε δικαιωματικά το ΚΚΕ. Είναι το κόμμα με τεράστια εμπειρία στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης, έχει αναμετρηθεί με την αστική τάξη άπειρες φορές, και συγκεντρώνει στις γραμμές του το πιο συνειδητό, πολιτικοποιημένο και έμπειρο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.

Δυστυχώς, η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, έχει προδώσει την ηρωική ιστορία του ελληνικού επαναστατικού κινήματος, και, κρυμμένη πίσω από υπερεπαναστατικές φρασούλες, έχει περάσει στην απέναντι όχθη, στην πλευρά της αστικής τάξης. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι την ηγεσία του κόμματος αυτού, το λαϊκό κίνημα θα την βρει απέναντι του, σε κάθε προσπάθεια χειραφέτησης του από το αστικό μπλοκ εξουσίας.

Το άμεσο και επείγον καθήκον που προβάλει σήμερα, είναι η δημιουργία εκείνου του πολιτικού φορέα, ο οποίος, πατώντας στέρεα στο έδαφος της ταξικής πάλης, θα εκφράσει μέσα από το πολιτικό του πρόγραμμα, τα συμφέροντα ενός λαού, που από το 2010 ακόμα έχει δείξει, ότι είναι αποφασισμένος να προσχωρήσει μπροστά και να συγκρουστεί.

πηγη: ergatikosagwnas.gr