Πέρασαν 42 χρόνια από την ηρωϊκή εξέγερση της νεολαίας και του λαού μας ενάντια στην λαομίσητη φασιστική χούντα τον Νοέμβρη του 1973.

Η ξενοκίνητη από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ φασιστική δικτατορία με την ηρωϊκή εξέγερση του Πολυτεχνείου δέχθηκε ισχυρό πλήγμα και στην πραγματικότητα η σφαγή του Πολυτεχνείου οδήγησε στην αρχή του τέλους της που ολοκληρώθηκε με την κατάρρευσή της λίγους μήνες αργότερα.

Πρόκειται για μια ηρωϊκή σελίδα αντίστασης και πάλης του λαού μας ανάμεσα στις πολλές που έχει γράψει ανεξίτηλα στην πρόσφατη ιστορία της χώρας μας παλεύοντας για την ανεξαρτησία, την λαϊκή κυριαρχία, την προκοπή και την κοινωνική πρόοδο.

Τα οράματα, τα ιδανικά και οι στόχοι του Πολυτεχνείου παραμένουν πάντα επίκαιρα. Στις σημερινές συνθήκες το κυρίαρχο πρόσταγμα για το εργατικό και λαϊκό κίνημα είναι η κατάργηση των παλιών και νέων μνημονίων, η απόκρουση της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής που επιδιώκει την κατεδάφιση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων και την ισοπέδωση των εργασιακών και κοινωνικών μας κατακτήσεων, το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου και την ιδιωτικοποίηση των μεγάλων δημόσιων επιχειρήσεων, την υπονόμευση των συνδικαλιστικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Κυρίαρχο πρόσταγμα είναι η αντιμετώπιση της ανεργίας, η προστασία της δημόσιας παιδείας, υγείας, πρόνοιας, είναι η πάλη κατά της επεκτατικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής που διαλύει και καταστρέφει ολόκληρες χώρες στην περιοχή μας προκειμένου να ενισχύσει τα γεωστρατηγικά συμφέροντα με αποτέλεσμα να έχει δημιουργηθεί ένα άνευ προηγουμένου μεταναστευτικό και προσφυγικό ρεύμα στις χώρες αυτές (Συρία – Αφγανιστάν – Ιράκ – Λιβύη) ενώ ταυτόχρονα την ίδια στιγμή οι δυνάμεις του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού κλείνουν τα σύνορα, μεταμορφώνουν την Ευρώπη σε φρούριο και οδηγούν πρόσφυγες και μετανάστες στην Μεσόγειο και το Αιγαίο μετατρέποντας τις θάλασσες αυτές σε ένα απέραντο νεκροταφείο.

Ο λαός και οι εργαζόμενοι οφείλουν να σταθούν αλληλέγγυοι με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, να ακυρώσουν τους τυχοδιωκτικούς σχεδιασμούς του ιμπεριαλισμού, να αντισταθούν στην κυβερνητική πολιτική η οποία συμπορεύεται με τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα επεκτατικά τους σχέδια.

Να αγωνισθούν για έναν άλλο δρόμο για την χώρα μας στην κατεύθυνση της ανάκτησης της ανεξαρτησίας, την διαγραφή του χρέους και την έξοδό μας από τους ευρωενωσιακούς σχηματισμούς (Ζώνη του ευρώ – Ε.Ε) και τους ατλαντικούς επιθετικούς συνασπισμούς (ΝΑΤΟ).

Η ΠΕΝΕΝ στις 17/11/2015 στις 13.00 θα καταθέσει στεφάνι και ακολούθως τα μέλη της θα συμμετέχουν στην παλλαϊκή πορεία προς την Αμερικανική πρεσβεία.

Πειραιάς 16/11/2015

Με εντολή της Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                               Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης           Κροκίδης Νικόλαος

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ 100 ΔΟΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΠΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Σε απαράδεκτο συμβιβασμό για πλειστηριασμούς και διαχείριση κόκκινων δανείων, καταλήγει η κυβέρνηση με τους εκπροσώπους των Θεσμών. Κλειδώνει η συμφωνία για τις αλλαγές στις 100 δόσεις. Μέ επιβολή εξοντωτικού τέλους στα τυχερά παιχνίδια προσπαθεί να αποφύγει τον ΦΠΑ στην εκπαίδευση. «Θα κλείσουμε» αισιοδοξούν στο οικονομικό επιτελείο!  

Ολοκληρώθηκε η συνάντηση με τους εκπροσώπους των δανειστών και δόθηκε νέο ραντεβού για το μεσημέρι του Σαββάτου, με στόχο να κλείσουν τα ανοιχτά μέτωπα μέσα στο Σαββατοκύριακο, ώστε την Κυριακή να συνεδριάσει το EuroWorking Group και η Δευτέρα να βρει τα book building των τραπεζών με πλήρως αποσαφηνισμένο σκηνικό.

Η αυριανή συνάντηση με τους εκπροσώπους των δανειστών αναμένεται να είναι μαραθώνια. Σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομίας Γιώργο Σταθάκη η αυριανή συνάντηση έχει καθοριστεί για τις 2 το μεσημέρι. Ο ίδιος εμφανίστηκε αισιόδοξος ότι θα κλείσει τη συμφωνία με τους δανειστές σημειώνοντας χαρακτηριστικά "υπάρχει περίπτωση να μην κλείσουμε; Θα κλείσουμε"! Σύμφωνα με ανώτατο κυβερνητικό παράγοντα σήμερα συζητήθηκε η διαδικασία που θα ακολουθηθεί αύριο.

Λίγο πριν αρχίσει η συνάντηση κυβερνητικές πηγές κατέγραψαν τα ζητήματα της που έκλεισαν. Ανέφεραν ότι έχει υπάρξει συμφωνία για τις 100 δόσεις αλλά και στο θέμα της κατάργησης του ΦΠΑ  την εκπαίδευση με τα ισοδύναμα να τροφοδοτούνται από την επιβολή εξουθενωτικού τέλους στα τυχερά παιχνίδια.

Παράλληλα, σημείωσαν ότι έχει κλείσει η κλιμακωτή μείωση των τιμών στα γενόσημα φάρμακα και οι παραμετρικές αλλαγές σχετικά με το ΤΧΣ και τις αλλαγές στη διακυβέρνηση των τραπεζών.

Υψηλόβαθμο κυβερνητικό στέλεχος εκτιμούσε ότι η διαπραγμάτευση, που τώρα εστιάζει στα κόκκινα δάνεια και τους πλειστηριασμούς, θα έχει ολοκληρωθεί έως αύριο το βράδυ, ενώ το χρονοδιάγραμμα προβλέπει την κατάθεση νομοσχεδίου την ερχόμενη Τρίτη-Τετάρτη, την ώρα που οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές θα συνεχίζονται, προκειμένου να κλείσει το νέο σετ των προαπαιτούμενων για την εκταμίευση του επόμενου ενός δισ. ευρώ.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, το θέμα της κατάργησης του αγγελιόσημου έχει τεθεί και αυτό στο τραπέζι.

Η ΕΞΟΥΘΕΝΩΤΙΚΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ 100 ΔΟΣΕΙΣ

Στο μέτωπο των εκατό δόσεων, οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ανάμεσα στην επιμονή της τρόικας να χάνεται η ρύθμιση των εκατό δόσεων από οφειλέτη ο οποίος καθυστέρησε έστω και μία ημέρα να πληρώσει τρέχουσα φορολογική του υποχρέωση και το περιθώριο των τριάντα ημερών που ψήφισε η κυβέρνηση, μάλλον καταλήγουν στο εξής: προς το παρόν παραμένει το διάστημα των 30 ημερών (από τη λήψη ειδοποίησης για νέα ληξιπρόθεσμη εκτός ρύθμισης οφειλή) αλλά το διάστημα αυτό θα σβήσει σταδιακά με δύο ενδιάμεσους σταθμούς τον Ιούνιο του 2016 και τον Δεκέμβριο του επομένου έτους. Το χρονικό περιθώριο, πριν φτάσει στη μία ημέρα, θα περιοριστεί σε 20 και 10 ημέρες.

Σύμφωνα με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς η δήθεν "συμβιβαστική" "λύση" θα πετάξει έξω από τις 100 δόσεις δεκάδες χιλιάδες δανειολήπτες!

ΤΟ ΒΡΩΜΙΚΟ ΠΑΖΑΡΙ ΤΩΝ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΩΝ

Μια απολύτως αθέμιτη "συμβιβαστική" πρόταση εξετάζεται για τους πλειστηριασμούς, που περιλαμβάνει τις εξής παραμέτρους σύμφωνα με ορισμένες πηγές:
-150 - 160 χιλιάδες ευρώ αξία πρώτης κατοικίας
- ετήσιο εισόδημα 18 χιλιάδες ευρώ
- ετήσιο όριο πλειστηριασμών 15 ή 18 χιλιάδες ακίνητα (!) από 8 χιλιάδες που προτείνει η Ελλάδα και 80 χιλιάδες ακίνητα τον χρόνο που προτείνει η Τρόικα!
- πλήρη απελευθέρωση των πλειστηριασμών (!) για όλα τα ΝΕΑ δάνεια που θα χορηγηθούν από την ψήφιση του νόμου και εν συνεχεία, με ελάχιστα ή χωρίς κανένα κριτήριο.
Υπενθυμίζεται πως η πρόταση της κυβέρνησης, όπως έχει γίνει γνωστή μέχρι σήμερα, προβλέπει προστασία από πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας για όσους δανειολήπτες εντάσσονται στον νόμο Κατσέλη για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και πληρούν σωρευτικά τις εξής προϋποθέσεις:

*Έχουν ετήσιο εισόδημα έως 30.000 ευρώ.

*Διαθέτουν κύρια κατοικία αντικειμενικής αξίας έως 180.000 ευρώ για άγαμο και ως 230.000 ευρώ για ζευγάρι, ενώ το όριο προσαυξάνεται κατά 25.000 ευρώ ανά παιδί μέχρι τα τρία, φτάνοντας σε 325.000 ευρώ για πενταμελή οικογένεια.

*Το σύνολο των οφειλών, περιλαμβανομένης της αξίας του ανεξόφλητου δανείου και τυχόν άλλων οφειλών σε τράπεζες, Εφορία, ασφαλιστικά ταμεία και δήμους να μην υπερβαίνει τις 200.000 ευρώ.

 Αντίστοιχα οι εκπρόσωποι των δανειστών έχουν προτείνει, σύμφωνα με την κυβέρνηση.

*Το εισόδημα να ξεκινά από τα 8.180 ευρώ για ένα άτομο και τα 13.917 για ζευγάρι, με προσαύξηση 3.350 ευρώ για κάθε παιδί μέχρι τα τρία,

*Η αξία της πρώτης κατοικίας να είναι μέχρι 120.000 ευρώ και το σύνολο των οφειλών επίσης 120.000 ευρώ.

Όλα δείχνουν πως η κυβέρνηση είναι έτοιμη να υποχωρήσει αρκετά από τις ως άνω προτάσεις της και έγκυροι κύκλοι κάνουν λόγο πως θα κινδυνεύσουν να χάσουν το σπίτι τους πάνω ή και αρκετά πάνω, από το 50% των δανειοληπτών με "κόκκινο δάνειο"!

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 201

πηγη: iskra.gr

Γράφει ο Θανάσης Κανιάρης

Αν κάποιος αναζητά την άτακτη υποχώρηση του εργατικού κινήματος, σε μια περίοδο που εκδηλώνεται η πιο άγρια και φονική επίθεση σε βάρος των λαϊκών δικαιωμάτων, απάντηση μπορεί να βρει στις τρεις αυτές αφίσες.

Όπως πολύ καλά φαίνεται, πρόκειται για τις αφίσες του ΠΑΜΕ, της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, εν όψει της απεργίας στις 12 Νοέμβρη.

Τι παρατηρεί κανείς, διαβάζοντας τα αιτήματα που προβάλουν;

ΠΑΜΕ, ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, καταγγέλλουν από κοινού την επιχειρούμενη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, τις φοροεπιδρομές, τις κατασχέσεις κατοικίας, τους πλειστηριασμούς, την επίθεση σε βάρος των μισθών και των συντάξεων.

Το διεκδικητικό πλαίσιο του ΠΑΜΕ, της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, είναι κοινό. Θα μπορούσε να κυκλοφορήσει μια μόνο αφίσα με την προβολή αιτημάτων των τριών αυτών συνδικαλιστικών φορέων. Κατά τα άλλα και με δεδομένο το κοινό διεκδικητικό πλαίσιο, θα γίνουν και πάλι ξεχωριστές συγκεντρώσεις.

Αυτό που κυριαρχεί και στα προβαλλόμενα αιτήματα, είναι το «ΟΧΙ». Μάλιστα η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ, έχουν κάνει ένα βήμα μπροστά, καθώς θέτουν ζήτημα κατάργησης των μνημονίων, κάτι που δεν κάνει το ΠΑΜΕ.

Η γενική εικόνα πάντως δεν αλλάζει. Οι κυβερνητικές και εργοδοτικές συνδικαλιστικές οργανώσεις της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, οι οποίες έχουν καταγγελθεί ότι τα χρόνια της άγριας λεηλασίας των λαϊκών κατακτήσεων, λειτουργούσαν – και λειτουργούν και σήμερα – σαν πέμπτη φάλαγγα στο στρατόπεδο των εργαζομένων, εμφανίζονται σε κοινό διεκδικητικό πλαίσιο με το ΠΑΜΕ.

Και όμως το διεκδικητικό πλαίσιο του «ΟΧΙ», όχι μόνο δεν συσπειρώνει τους εργαζόμενους, αλλά ευθύνεται για την κατάσταση διάλυσης του συνδικαλιστικού κινήματος της χώρας. Βέβαια η άρνηση αποτελεί στοιχείο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Αλλά όταν η άρνηση δεν συνοδεύεται από θέση – από την άρνηση της άρνησης για τα θυμηθούμε και τη διαλεκτική – τότε το προκύπτον αποτέλεσμα είναι αρνητικό.

Και ερχόμαστε τώρα στην καρδιά του προβλήματος. Η εργατική τάξη, το λαϊκό κίνημα, βρέθηκαν στη δίνη της οικονομικής κρίσης και των άγριων πολιτικών λιτότητας που ακολούθησαν, χωρίς πρόγραμμα θέσεων από την σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων, που θα συσπείρωνε το λαό και θα λειτουργούσε σαν ζώνη άμυνας, ενάντια στην ιταμή επίθεση που εξαπέλυσε ο δυτικός ιμπεριαλισμός και τα εγχώρια στηρίγματα του κατά του λαϊκού παράγοντα.

Με λίγα λόγια η κατάσταση έχει ως εξής. Από την μια πλευρά, από αυτή των επιτιθέμενων δυνάμεων, υπάρχει ένα στρατηγικό σχέδιο δράσης (μνημόνια), το οποίο προωθείται μεθοδικά με στόχο την καθυπόταξη του εχθρού λαού.

Αντίθετα, και ενώ η επίθεση είχε ξεκινήσει και βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, στο στρατόπεδο των εργαζομένων επικρατούσε πλήρης σύγχυση και αταξία. Και αυτό επειδή οι «στρατηγοί» των αμυνόμενων, δεν είχαν φροντίσει να καταρτήσουν πρόγραμμα άμυνας, και αντεπίθεσης, στοιχεία αναγκαία και ζωτικά για τη διεξαγωγή μίας πολεμικής αναμέτρησης. Γιατί αυτό που συντελείται μπροστά στα μάτια μας τα τελευταία 5,5 χρόνια, είναι πόλεμος. Αγριος ταξικός πόλεμος με δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες θύματα, δυστυχώς από την μια μόνο πλευρά, αυτή των εργαζομένων.

Γιατί δεν εκπονήθηκε τώρα σχέδιο άμυνας και αντεπίθεσης από την πλευρά του στρατοπέδου των εργαζομένων, όπως προτάσσουν και οι στοιχειώδεις κανόνες της στρατηγικής του πολέμου;

Απλούστατα, γιατί οι «στρατηγοί» οι οποίοι ήταν επιφορτισμένοι να καταρτήσουν ένα τέτοιο σχέδιο, εκόντες, άκοντες, δούλευαν για το αντίπαλο στρατόπεδο. Αυτή ήταν και η «προδοσία» των «στρατηγών». Λέμε εκόντες, άκοντες γιατί στην πρώτη περίπτωση έχουμε συνειδητή υπονόμευση του εργατικού κινήματος από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΣΕ και της ΑΔΕΔΥ. Στην δεύτερη περίπτωση έχουμε τις ολέθριες συνέπειες του ¨αριστερού¨ οπορτουνισμού, που ανεξάρτητα από προθέσεις, αντικειμενικά, οδηγεί το κίνημα σε ενσωμάτωση.

Γιατί έγινε αυτό, η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Στην κρίσιμη αυτή μάχη, στην ηγεσία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ βρέθηκαν συνδικαλιστικά στελέχη τα οποία ψυχή τε και σώματι είχαν προσχωρήσει στην αστική τάξη. Λειτουργούσαν σαν πράκτορες της αστικής τάξης μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Αυτή είναι η σήψη και η βαθιά παρακμή του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Στην περίπτωση του ΠΑΜΕ η περίπτωση βεβαίως είναι διαφορετική. Φυσικά και τα συνδικαλιστικά του στελέχη, δεν έχουν την παραμικρή σχέση με ανδρείκελα του τύπου Παναγόπουλων, των Πολυζογόπουλων και Πρωτοπαπάδων που βύθισαν το συνδικαλιστικό κίνημα στα τάρταρα.

Το πρόβλημα για το ΠΑΜΕ έχει να κάνει με τις τυχοδιωκτικές επιλογές της ηγεσίας του ΚΚΕ και στο συνδικαλιστικό κίνημα, οι οποίες παράγουν τα πιο «ανθυγιεινά» αποτελέσματα. Τον οικονομισμό και τον συντεχνιασμό, επιλογές οι οποίες το φέρνουν σε κοινές θέσεις με την ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ. Οι οποίες, σε διατεταγμένη υπηρεσία, έχουν αποκτήσει ειδικότητα στην προώθηση οικονομίστικων και συντεχνιακών αιτημάτων, τα οποία, διαλύουν και δεν συσπειρώνουν το εργατικό και λαϊκό κίνημα.

Ποιο θα έπρεπε να ήταν το σχέδιο άμυνας και αντεπίθεσης που θα έπρεπε, ως όφειλαν, να καταρτήσουν οι «στρατηγοί»;

Η άμυνα βέβαια περιλαμβάνει όλα εκείνα τα στοιχεία που δέχονται την εχθρική επίθεση. Το εργατικό κίνημα θα πρέπει να παλέψει ενάντια στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, της κοινωνικής ασφάλισης, των ιδιωτικοποιήσεων, ενάντια στις φοροεπιδρομές, την συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών, τον σφαγιασμό των μισθών και των συντάξεων, την κατάργηση των μνημονίων. Αυτές είναι οι θέσεις άμυνας, οι οποίες εκφράζουν την άρνηση της εργατικής τάξης στη επιχειρούμενη βίαιη υποβάθμιση της θέσης της στην ελληνική κοινωνία.

Είπαμε όμως ότι η ΑΡΝΗΣΗ είναι αναγκαίο στοιχείο της ταξικής πάλης, αλλά όταν δεν συνοδεύεται και από την προβολή ΘΕΣΗΣ, οδηγεί το εργατικό κίνημα σε ενσωμάτωση.

Ποια θα έπρεπε να ήταν η ΘΕΣΗ του εργατικού και λαϊκού κινήματος, μπροστά στη νέα κατάσταση που δημιούργησε η οικονομική κρίση και οι πολιτικές των μνημονίων;

Η οικονομική κρίση για μια ακόμη φορά κατέδειξε τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού συστήματος. Η εκδήλωση της επιβεβαίωσε την κατάρρευση της στρατηγικής του διεθνούς κεφαλαίου, σύμφωνα με την οποία η «νεοφιλελεύθερη» «απο»ρύθμιση των οικονομικών σχέσεων, θα οδηγούσε στην κοινωνία της αέναης ανάπτυξης, όπου δεν θα είχαν θέση οι οικονομικές κρίσεις. Τα ιδεολογήματα αυτά κυριολεκτικά έγιναν συντρίμμια και θρύψαλα. Από την άλλη ήταν προφανές, ότι ο καπιταλισμός για να επουλώσει τις βαθιές πληγές που δημιουργήθηκαν από την οικονομική κρίση, έπρεπε να χύσει αίμα. Όχι το δικό του, αλλά των εργαζομένων.

Αν το εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο, στεκόταν στα πόδια του, έπρεπε να εκμεταλλευτεί στο έπακρο τη δεινή θέση του βαριά τραυματισμένου από την κρίση καπιταλισμού και να περάσει στην αντεπίθεση.

Ειδικά για την Ελλάδα, ποια θα έπρεπε να ήταν τα στοιχεία μιας τέτοιας αντεπίθεσης.

Αυτά θα έπρεπε να ενσωματωθούν σε ένα πρόγραμμα προωθημένων αλλαγών και ανατροπών στην οικονομία και την κοινωνία. Αλλαγές – λέμε εμείς – που θα άνοιγαν το δρόμο στη σοσιαλιστική προοπτική.

Ένα τέτοιο προωθημένο πρόγραμμα που θα συσπείρωνε την απειλούμενη από την επίθεση του ιμπεριαλισμού εργατική τάξη της χώρας, θα είχε σαφείς αντιμονοπωλιακούς – αντιιμπεριαλιστικούς στόχους πάλης, όπως την εθνικοποίηση των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας, συμπεριλαμβανομένων και των τραπεζών, την αποφασιστική φορολόγηση του κεφαλαίου παράλληλα με τη δραστική μείωση της φορολογίας των λαϊκών στρωμάτων, κοινωνική ασφάλιση, περίθαλψη, υγεία, παιδεία αποκλειστικά δημόσιου χαρακτήρα με απαγόρευση της επιχειρηματικής δράσης τους ευαίσθητους αυτούς κοινωνικούς τομείς.

Η κατάρτιση ενός τέτοιου προγράμματος, είναι πρώτα και κύρια μέλημα του αγωνιζόμενου λαού.

Αυτό που θα θέλαμε να επισημάνουμε, είναι ότι κορωνίδα ενός τέτοιου προγράμματος λαϊκής αντεπίθεσης, δεν θα μπορούσε παρά να είναι το αίτημα της ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΙΤΚΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ.

Αυτό είναι το αίτημα των αιτημάτων στη σημερινή συγκυρία. Και εκεί πρέπει να υπάρξει η μέγιστη δυνατή συσπείρωση του λαϊκού παράγοντα.

πηγη: ergatikosagwnas.gr