ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΔΙΑΝΟΜΕΩΝ

Άλλο ένα ατύχημα διανομέα εν ώρα εργασίας έρχεται να προστεθεί στο τεράστιο κατάλογο εργατικών ατυχημάτων. Αυτή τη φορά έχουμε συνάδελφο διανομέα με κάταγμα στο πόδι ο οποίος διακομίστηκε στο νοσοκομείο Πρέβεζας και από εκεί στο νοσοκομείο Λευκάδας επειδή δεν υπήρχε ορθοπεδικός στην Πρέβεζα!!!

Η εντατικοποίηση της εργασίας (σε αυτές τις περιπτώσεις να πάνε οι παραγγελίες οπουδήποτε και με κάθε τρόπο), τα ελλιπή μέτρα ασφαλείας, η διάλυση- απουσία ελεγκτικών μηχανισμών, η απουσία και η μη εφαρμογή συλλογικών συμβάσεων εργασίας, η έλλειψη εργατικής συνδικαλιστικής οργάνωσης στον κλάδο του επισιτισμού αλλά και η πλήρης απουσία του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος από τους χώρους δουλειάς πάνε χέρι-χέρι με την υποβάθμιση και ιδιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι

Ο αγώνας για τα εργασιακά μας δικαιώματα και τη καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας συνδέεται άμεσα με τον αγώνα για αποκλειστικά δημόσια δωρεάν υγεία και την ενίσχυση του νοσοκομείου της πόλης με προσωπικό και ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό.

Ευχόμαστε ταχεία ανάρρωση στο συνάδελφο

1) Να απαγορευτεί η διανομή με δίκυκλο σε επικίνδυνες καιρικές συνθήκες και ορισμός χιλιομετρικής απόστασης και εμβέλειας διανομής.

2) Με ευθύνη κυβέρνησης-εργοδοσίας να παρθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα πρόληψης-προστασίας-υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς. Γιατρός εργασίας, τεχνικός ασφαλείας σε κάθε επιχείρηση. Να υπογραφούν και να εφαρμόζονται συλλογικές συμβάσεις εργασίας που να προβλέπουν όλα αυτά τα μέτρα.

3) Να εντατικοποιηθούν οι έλεγχοι από τις αρμόδιες υπηρεσίες (Επιθεώρηση Εργασίας κ.α.). Να σταματήσει η υποστελέχωση αυτών των υπηρεσιών που έχουν μετατραπεί με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων μέχρι σήμερα σε απλούς παρατηρητές.

Πηγή: pandiera.gr

Το προσδόκιμο ζωής αυξήθηκε κατά 6,2 χρόνια από το 1990, καθώς αντιμετωπίστηκαν κύριες αιτίες θανάτου, όπως η διάρροια, οι λοιμώξεις του κατώτερου αναπνευστικού, τα εγκεφαλικά επεισόδια και η ισχαιμική καρδιοπάθεια, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο «The Lancet». Ωστόσο, η ανεπαρκής διαχείριση της πανδημίας Covid-19 περιόρισε την πρόοδο σε πολλά μέρη.

Η περιοχή που περιλαμβάνει τη νοτιοανατολική Ασία, την ανατολική Ασία και την Ωκεανία είχε τη μεγαλύτερη αύξηση του προσδόκιμου ζωής μεταξύ 1990 και 2021 που ανέρχεται σε 8,3 έτη, κυρίως λόγω της μείωσης της θνησιμότητας από χρόνιες αναπνευστικές παθήσεις, εγκεφαλικά επεισόδια, λοιμώξεις του κατώτερου αναπνευστικού και καρκίνο. Η ισχυρή διαχείριση της πανδημίας συνέβαλε στη διατήρηση αυτών των αριθμών.

Η νότια Ασία είχε τη δεύτερη μεγαλύτερη αύξηση του προσδόκιμου ζωής (7,8 έτη), κυρίως χάρη στην απότομη μείωση των θανάτων από διαρροϊκές ασθένειες.

Σε περιφερειακό επίπεδο, η ανατολική υποσαχάρια Αφρική παρουσίασε τη μεγαλύτερη αύξηση του προσδόκιμου ζωής, κατά 10,7 έτη.

Συνολικά, η μείωση θανάτων από εντερικές ασθένειες αύξησε το προσδόκιμο ζωής παγκοσμίως κατά 1,1 χρόνια μεταξύ 1990 και 2021. Οι μειώσεις των θανάτων από λοιμώξεις του κατώτερου αναπνευστικού συστήματος πρόσθεσαν 0,9 χρόνια στο παγκόσμιο προσδόκιμο ζωής. Στην αύξηση του προσδόκιμου ζωής συνέβαλε και η πρόοδος στην πρόληψη θανάτων από άλλες αιτίες, συμπεριλαμβανομένων των εγκεφαλικών επεισοδίων, των νεογνικών διαταραχών, της ισχαιμικής καρδιοπάθειας και του καρκίνου.

Οι ερευνητές αναδεικνύουν τις τοποθεσίες, όπου συγκεντρώνονται πλέον ορισμένες από τις πιο επιβαρυντικές ασθένειες, υπογραμμίζοντας τις ευκαιρίες για παρέμβαση. Για παράδειγμα, το 2021 οι θάνατοι από εντερικές νόσους ήταν σε μεγάλο βαθμό συγκεντρωμένοι στην υποσαχάρια Αφρική και τη νότια Ασία. Επιπλέον, το 90% των θανάτων από ελονοσία συνέβη σε μια περιοχή που κατοικείται από μόλις το 12% του παγκόσμιου πληθυσμού και εκτείνεται από τη δυτική υποσαχάρια Αφρική, μέσω της κεντρικής Αφρικής, έως τη Μοζαμβίκη.

Οι ερευνητές εντοπίζουν και άνιση πρόοδο κατά παθήσεων, όπως η ισχαιμική καρδιοπάθεια, το εγκεφαλικό επεισόδιο και ο καρκίνος. Οι χώρες υψηλού εισοδήματος έχουν μειώσει τους θανάτους από πολλούς τύπους μη μεταδοτικών ασθενειών, σε αντίθεση με πολλές χώρες χαμηλού εισοδήματος.

Η μελέτη, που έγινε από το αμερικανικό ανεξάρτητο ερευνητικό Ινστιτούτο Μετρήσεων και Αξιολόγησης της Υγείας, υπογραμμίζει επίσης πως ο Covid-19 άλλαξε ριζικά τις πέντε κύριες αιτίες θανάτου για πρώτη φορά έπειτα από 30 χρόνια. Εκτόπισε έναν επί μακρόν κυρίαρχο δολοφόνο, το εγκεφαλικό επεισόδιο, και έγινε η δεύτερη αιτία θανάτου παγκοσμίως. Οι περιοχές τις οποίες η πανδημία Covid-19 έπληξε περισσότερο ήταν η Λατινική Αμερική και η Καραϊβική, καθώς και η υποσαχάρια Αφρική.

Τέλος, η μελέτη αποκαλύπτει αυξανόμενες απειλές από μη μεταδοτικές ασθένειες, όπως ο διαβήτης και οι νεφροπάθειες, που αυξάνονται σε κάθε χώρα, σύμφωνα με το ΑΠΕ – ΜΠΕ.

Πηγή: documentonews.gr

Πόσο απέχει το Mare Nostrum της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για τη Μεσόγειο, τη μόνη πραγματικά γνώριμη θάλασσα κατά τους έξι αιώνες ακμής και παρακμής της, από το Our Ocean, που ήταν ο τίτλος του διεθνούς συνεδρίου που έγινε την προηγούμενη εβδομάδα στην Αθήνα, με διακηρυσσόμενο στόχο τη βιώσιμη διαχείριση των θαλασσών; Εντάξει, το Mare Nostrum και το Our Ocean απέχουν κατά τους 15 αιώνες που μεσολάβησαν και, κυρίως, κατά το γεγονός ότι η Μεσόγειος είναι μόλις το 0,7% της θαλάσσιας επιφάνειας της Γης, του Ωκεανού της, που καλώς στη γλώσσα της αγγλικής θαλασσο-αποοικιοκρατίας δεν έχει πληθυντικό, διότι στην πραγματικότητα ούτε η θάλασσα ούτε η απληστία όσων τη διαπλέουν και διαγκωνίζονται για τους πόρους της έχουν σύνορα.

Μπορούμε, λοιπόν, απλά να πούμε ότι η απόσταση του ρωμαϊκού Mare Nostrum από το σύγχρονο Our Ocean συνίσταται στο ότι η απληστία των ιδιοκτητών της θάλασσας αυξήθηκε κατά 144 φορές μέσα σε περίπου 1.600 χρόνια. Στο μεταξύ η ιδιοκτησιακή αντίληψη για το ευρύτερο ενδιαίτημά μας επεκτάθηκε και στον ουρανό. Οι ουρανοί είναι δικοί μας, έλεγε ένα μάλλον χουντικής έμπνευσης διαφημιστικό σύνθημα της πολεμικής αεροπορίας, αν και στην πραγματικότητα οι ουρανοί, τουλάχιστον το μέρος τους που βρίσκεται στην τροπόσφαιρα και στη στρατόσφαιρα της Γης, ανήκουν ως επί το πλείστον στην αεροναυπηγική βιομηχανία που μοιράζει τα κερδοσκοπικά ενδιαφέροντά της μεταξύ πολέμου και αερομεταφορών αναψυχής ή εμπορίου. Οι εδαφικές, θαλάσσιες και ουράνιες επικράτειες (διαστημικές δεν έχουμε ακόμη, αλλά είναι ζήτημα χρόνου), παρά τις εθνικές κορόνες των κυρίαρχων κρατών και τις διενέξεις ατους στα διεθνή δικαστήρια, κατά βάση είναι διάδρομοι διέλευσης του παγκοσμιοποιημένου πολέμου και του παγκοσμιοποιημένου εμπορίου.

Το Our Ocean είναι ένα διεθνές συνέδριο που γίνεται εδώ και μερικά χρόνια για τη διαχείριση των θαλασσών με όρους βιωσιμότητας. Τι σημαίνει αυτό; Οτι οι κατά τεκμήριον ιδιοκτήτες των θαλασσών, κράτη και κάθε μορφής χρήστες των διαδρομών και των πόρων τους, επιχειρούν μια αλλαγή στις τεχνολογίες της θάλασσας ώστε να αποτρέψουν έναν μη αναστρέψιμο κορεσμό στη ρύπανση, στην εξάντληση των πόρων και στον κατακερματισμό τους από υπερβολικές νομικές δεσμεύσεις και πολεμικές διενέξεις.

Ποιοι είναι οι ανησυχούντες και διοργανωτές του συνεδρίου αυτού; Κατά βάση, είναι τα κράτη με ισχυρή ναυτιλία και κοιτάσματα υδρογονανθράκων, χερσαία ή θαλάσσια, ο διεθνής εφοπλισμός, υπό σημαίες κανονικές ή ευκαιρίας, οι πετρελαϊκές πολυεθνικές και, σε έναν βαθμό η ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία που καλείται να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της λεγόμενης πράσινης μετάβασης.

Είναι ειλικρινές το ενδιαφέρον τους για το μέλλον του/των Ωκεανού/ών; Βεβαίως, αλλά όχι με την οπτική των περιβαλλοντικών οργανώσεων που ζητούν, για παράδειγμα, να σταματήσουν οι εξορύξεις υδρογονανθράκων και οι σεισμικές έρευνες στην Ελληνική Τάφρο. Ούτε με την οπτική των επιστημόνων που μετρούν με ανησυχία την άνοδο της θερμοκρασίας των θαλασσών και την τήξη των πάγων. Ούτε με τα μάτια των βιολόγων που ζητούν να σταματήσει η υπεραλίευση. Ούτε φυσικά με τη σκοπιά των αναρχικών που τρόλαραν κάποτε τις ελληνοτουρκικές διαφορές με το σύνθημα «Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του» -και στα κήτη του και στα μαλάκιά του και στα οστρακόδερμά του, σχεδόν όλα βρώσιμα και αναλώσιμα, για κακή τους τύχη-, πράγμα που κατ’ επέκταση ισχύει για όλα τα πελάγη, τις θάλασσες και τους ωκεανούς. Η ανησυχία του συνασπισμού ναυτιλιακών κρατών, εφοπλισμού και ενεργειακών εταιρειών είναι ότι πολεμικές, διπλωματικές, περιβαλλοντικές, ενεργειακές και άλλες κρίσεις μπορεί να προκαλούν όλο και συχνότερα διαταραχές στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα, που το μεγαλύτερο μέρος της εξακολουθεί και εξυπηρετείται διά θαλάσσης. Πάνω από το 80% κάθε μορφής αγαθών και πρώτων υλών, 11 δισεκατομμύρια τόνοι κάθε χρόνο, διακινούνται με τα τεράστια τάνκερ, πλοία ξηρού φορτίου και κοντέινερ μέσω των θαλάσσιων αρτηριών, από ωκεανό σε ωκεανό και από τη μια ήπειρο στην άλλη.

Η «ελευθερία των θαλασσών» που, παρά τις ιδιοκτησιακές διακηρύξεις των αυτοκρατοριών και των κρατών, αποτέλεσε το εφαλτήριο κάθε εποχής παγκοσμιοποίησης, με αποκορύφωμα τη σημερινή καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, που δεν έχει αφήσει ανέγγιχτη σπιθαμή στεριάς και θάλασσας. Αλλά όσο πιο πλατιά και γενναιόδωρη είναι αυτή η «ελευθερία» για το πλοίο, το πεδίο τού υπεράνω εθνικών ανταγωνισμών πλωτού καπιταλισμού, τόσο πιο συχνά διαταράσσεται από απρόσμενες ή εντελώς προβλέψιμες και αναπόφευκτες κρίσεις.

Από το έμφραγμα στους σταθμούς των εμπορευματοκιβωτίων στα μεγαλύτερα λιμάνια του κόσμου μετά την πανδημία και το παγκόσμιο λοκντάουν μέχρι το μπλόκο στην Ερυθρά Θάλασσα, στο Σουέζ ή στον Παναμά, λόγω πολέμου ή κλιματικών διαταραχών και ξηρασίας, τα περιστατικά πυκνώνουν. Και μπορεί για τους πλοιοκτήτες αυτά τα εμφράγματα να μεταφράζονται πρόσκαιρα σε υψηλότερη κερδοφορία χάρη στην εκτόξευση των ναύλων, αλλά ταυτόχρονα γίνονται η βάση μόνιμης ανασφάλειας και ρευστότητας, αλλά και πηγή τριβών μεταξύ του εφοπλισμού και των πελατών του, που σχεδόν ποτέ δεν βρίσκονται στην ίδια πλευρά της ιστορίας, της γεωπολιτικής και της γεωοικονομίας, της περιβαλλοντικής διαχείρισης. Ο πόλεμος στην Ουκρανία και οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας είναι το πιο χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα για την ακροβασία του εφοπλισμού σε δυο βάρκες.

Επομένως, ειδικά ο πανταχού παρών ελληνικός εφοπλισμός, που υπήρξε συνδιαμορφωτής της μεταπολεμικής «απελευθέρωσης» των θαλασσών, με δεξαμενόπλοια που εξυπηρετούσαν «και τον αστυφύλαξ και τον χωροφύλαξ», σπάζοντας το ένα εμπάργκο και τηρώντας απαρέγκλιτα ένα άλλο, τροφοδοτώντας ταυτόχρονα εχθρούς και συμμάχους και φτιάχνοντας υπεράκτια ναυτιλιακά προτεκτοράτα βολικά για όλους, αυτοί οι καραβοκυραίοι και καπεταναίοι του θαλάσσιου ιμπεριαλισμού έχουν κάθε λόγο να ψάξουν τους νέους όρους για να διαφυλαχθεί η «ελευθερία των θαλασσών». Μπορούν να γίνουν όσο πράσινοι, όσο ειρηνοποιοί, όσο πατριώτες και όσο διεθνιστές χρειάζεται ώστε οι ωκεανοί να μείνουν δικοί τους.

Θεωρίες για την υπεραξία

Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων / εμείς καθόμασταν τα βράδια /και ζωγραφίζαμε σκηνές απ’ την αυριανή ευτυχία του κόσμου / Έτσι γεννήθηκαν οι σημαίες μας».

Σαν σήμερα 25 Απρίλη του 1918, το 5ο Συνέδριο των Σοβιέτ καθιερώνει το Σφυροδρέπανο σαν σύμβολο της Σοβιετικής Ένωσης και του Παγκόσμιου Κομμουνιστικού Κινήματος. Ο δημιουργός του, ο Μοσχοβίτης καλλιτέχνης Γεβγκένι Καμζόλκιν -ο οποίος σημειωτέον όχι μόνο δεν ήταν κομουνιστής, αλλά ήταν και βαθιά θρησκευόμενο άτομο προερχόμενο από ευκατάστατη οικογένεια- επινόησε την σύνθεση σφυριού και δρεπανιού, ως το σύμβολο της ένωσης του προλεταριάτου με την αγροτιά,

Από τότε χιλιάδες κομμουνιστές “στο τίμιο λάβαρο πάντα πιστοί” και στα ιδανικά που συμβολίζει, έδωσαν την ζωή τους παλεύοντας για μια κοινωνία χωρίς καταπιεστές και καταπιεζόμενους, χωρίς εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους.

Και τώρα οι κόκκινες σημαίες με το σφυροδρέπανο, είναι οι δικές μας σημαίες, αυτές που κρατάμε στις διαδηλώσεις μας, που τις κυματίζουμε περήφανα απέναντι από τις δυνάμεις καταστολής και ονειρευόμαστε, παλεύουμε, συγκρουόμαστε να δώσουμε κάτω από αυτές τις σημαίες της απελευθέρωσης, μαζί με τις καταπιεσμένες μάζες, τον αγώνα με κάθε μέσο ως την τελική νίκη.

Πηγή: vathikokkino.gr