Παναγιώτης Μαυροειδής

Φέτος η πορεία θα γίνει εν μέσω πανδημίας και η κυβέρνηση επιχειρεί να την ματαιώσει, αφήνει δε να εννοηθεί ότι δε θα διστάσει να την ματώσει.

Σε αυτή λοιπόν τη διαδήλωση από το Πολυτεχνείο προς Βουλή και Αμερικανική Πρεσβεία θα είμαι παρών. Όχι επειδή πηγαίνω κάθε χρόνο. Υπήρξαν χρονιές που μια ασθένεια ή μια εργασιακή επαγγελματική υποχρέωση ή κάτι άλλο, δε μου το επέτρεψαν. Φέτος όμως, όπως και νάχει, θεωρώ χρέος να βρεθώ εκεί, ακριβώς επειδή υπάρχει το μεγάλο θέμα της Υγείας. Δηλαδή ΕΠΙΠΛΕΟΝ λόγος αγώνα και όχι λιγότεροι. Εκτός αν πιστεύει κανείς ότι η κυβέρνηση κάνει ό,τι πρέπει σε αυτό το θέμα.

Όχι, επειδή αγνοώ και δεν φοβάμαι τον κίνδυνο του κορωνοϊού και της μετάδοσης, παρότι θα φοράμε όλοι και όλες μάσκες και θα τηρούμε αποστάσεις. Αλλά επειδή φοβάμαι πολύ περισσότερο το τι θα γίνει αν αφήσουμε την κυβέρνηση με ελεύθερα τα χέρια. Να αφήνει στο έλεός του το δημόσιο σύστημα υγείας, να μην παίρνει μέτρα για συγκοινωνίες και χώρους εργασίας, να μην προστατεύει με επιδημιολογική επιτήρηση ηλικιωμένους και ευπαθείς ομάδες, ενώ μπουκώνει τους ιδιώτες κλινικάρχες

Όχι επειδή υποτιμώ τον κίνδυνο να πληρώσω 150 ή 300 ευρώ άδικο, παράνομο, εκδικητικό πρόστιμο, παρότι θα έχουμε συμπληρωμένα έντυπα κίνησης. Αλλά επειδή είναι ακόμη πιο εφιαλτικός ο κίνδυνος μιας ληστείας διαρκείας της τσέπης μας, αν η κυβέρνηση καταφέρει να επιβάλει σιωπή νεκροταφείου. Ήδη, εν μέσω πανδημίας επιχειρεί κατάργηση 8ωρου, μη πληρωμή υπερωριών, νέα μείωση συντάξεων.

Όχι επειδή δεν λαμβάνω υπόψη μου την άθλια προσπάθεια της κυβέρνησης να μεταθέσει την ευθύνη της αιματηρής αποτυχίας της στους ανθρώπους που αγωνίζονται και στη μαχόμενη αριστερά. Αλλά διότι νομίζω ότι είναι δέκα φορές πιο αναγκαίο, όχι να “προστατευθεί η πλάτη της αριστεράς”, αλλά να υψωθεί φωνή απέναντι στην επιχείρηση μαζικής κοινωνικής ενοχοποίησης. Η κυβέρνηση, σε μια επίδειξη σαδισμού προσβάλλει καθημερινά όλο τον κόσμο, παρουσιάζοντάς τον ότι τρέχει από πάρτι σε πάρτι, ότι βγαίνει κατά εκατομμύρια έξω μετά τις 9μμ και άλλα φαιδρά.

Όχι επειδή αψηφώ ασυλλόγιστα τα χημικά ή τα ρόπαλα της αστυνομίας στα 58 μου. Αλλά επειδή, με τρομάζει 100 φορές περισσότερο η περίπτωση να μην υπάρξει αντίσταση σε αυτό το αυταρχικό πλεόνασμα μίσους προς ό,τι θυμίζει ελευθερία που εκπέμπει η κυβέρνηση της ΝΔ και οι μηχανισμοί καταστολής του αστικού κράτους. Είναι έκδηλο πως ηδονίζονται με την προσπάθεια μόνιμης επιβολής καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, κάνοντας χυδαία εκμετάλλευση και εκβιάζοντας με την πανδημία.

Ναι λοιπόν, θα κατέβω στην πορεία, όχι επειδή αγνοώ τον ένα ή τον άλλο κίνδυνο. Αλλά επειδή θεωρώ ότι είναι ασέβεια προς τη μνήμη των νεκρών της εξέγερσης του Νοέμβρη και στο πνεύμα όλων των λαϊκών εξεγέρσεων και επαναστάσεων, να θεωρεί κάποιος ότι αυτές οι μεγάλες τομές της ανθρωπότητας, αυτά τα όμορφα άλματα στον ουρανό, μπορούν να αντιμετωπίζονται με τη χυδαία λογική “υπολογισμού κόστους και οφέλους”, όπως μια επιχειρηματική κερδοσκοπική δραστηριότητα και η συμμετοχή έστω σε εκδηλώσεις τιμής τους θα πρέπει να συνδέεται με πιστοποιητικά σιγουράντζας!

Αναλογίζομαι τι θα γινόταν αν χιλιάδες νέοι, εν μέσω πανδημίας, δεν γέμιζαν τους δρόμους των ΗΠΑ μετά τη δολοφονία του Φλόιντ και τις παρελάσεις των ενόπλων ακροδεξιών του Τραμπ.

Αναρωτιέμαι ποιο θα ήταν το μέλλον της Πολωνίας, αν χιλιάδες γυναίκες, πάνω στην κορύφωση του δεύτερου κύματος, δεν έπαιρναν το ρίσκο να αγωνιστούν και να βγουν στους δρόμους, ανατρέποντας τελικά το φρικτό νομοσχέδιο για τις αμβλώσεις. Ξεχάσαμε άραγε τόσο εύκολα ότι η Ρώσικη εργατική επανάσταση έγινε πάνω στην κορύφωση επιδημίας εξανθηματικού τύφου με εκατομμύρια νεκρούς; Αλλά και το επαναστατικό κύμα στην Ευρώπη στο διάστημα 1918-1922, δεν ήταν σχεδόν παράλληλο χρονικά με τη φονική Ισπανική γρίπη που θέρισε εκατομμύρια νέους και γέρους;

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Θα κατέβω και από σεβασμό προς κάθε εργαζόμενο/η που υποχρεούται να πάρει τη συγκοινωνία και να πάει στη δουλειά για 8 και 10 ώρες. Δηλαδή προς αυτούς που δεν μπορούν να καθορίσουν ούτε την τήρηση αποστάσεων, ούτε γενικά την τήρηση των μέτρων ασφαλείας διότι έχουν αντίπαλό τους το Διευθυντικό Δικαίωμα, τον κίνδυνο της απόλυσης, την απώλεια εισοδήματος ή τις προσβολές αν δεν υπακούσουν

Θεωρώ χίλιες φορές ντροπιαστικό και προκλητικό ταυτόχρονα, να ακούγεται θυμόσοφα δεξιά και αριστερά το “τι να κάνεις… Πάρε όλα τα μέτρα προστασίας και έλα στη δουλειά, μετά πετάξου από το φαρμακείο και μετά κλείσου μέσα στο σπίτι, άντε βγάλε βόλτα το ζωάκι στην περίμετρο του σπιτιού, αλλά προς θεού μη κατέβεις σε μια συλλογική διαμαρτυρία”.

Δεν είναι λύση να σκύβουμε το κεφάλι, αλλά και δεν αρκεί ως απάντηση να κουνάμε το κεφάλι συμφωνώντας με τη μια ή την άλλη κριτική.

Ο ραγιαδισμός δεν άνοιξε ποτέ δρόμους. Ούτε η σιωπή των νεκροταφείων ταιριάζει στην ζωντανή, υγιή κοινωνία των ανθρώπων.

Το ζητούμενο είναι η αντίσταση, η αναπνοή, ο αγώνας για ζωή και ελευθερία.

Η ιστορία πάντα γραφόταν με ανυπακοή, εξεγέρσεις και επαναστάσεις.

Ναι, νόμος για μας είναι το δίκιο του εργάτη και ζητούμενο η ελευθερία. Ο,τι και αν λένε οι νεκροθάφτες, όσο και αν γαβγίζουν τα μαντρόσκυλα.

ΠΗΓΗ: prin.gr - Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα Παντιέρα. 

Αντιπροσωπείες εργατικών σωματείων, η ΠΕΝΕΝ και συνδικαλιστές από διάφορους εργασιακούς χώρους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα το μεσημέρι της 16ης Νοέμβρη συγκροτημένα πορεύτηκαν στο Πολυτεχνείο και κατέθεσαν στεφάνια τιμώντας τους νεκρούς της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Ο χώρος πέριξ του Πολυτεχνείου ήταν ζωσμένος με εκατοντάδες δυνάμεις της αστυνομίας, των ΜΑΤ ακόμη και με πολιτική περιβολή.

Οι συνδικαλιστές αγνόησαν την αστυνομοκρατία που έχει επιβάλει επί ένα 4ήμερο η κυβέρνηση, κατευθύνθηκαν στην πύλη του Πολυτεχνείου φωνάζοντας συνθήματα ενάντια στον κυβερνητικό αυταρχισμό, την επιχείρηση φίμωσης των επίκαιρων μηνυμάτων του Πολυτεχνείου καθώς επίσης και συνθήματα καταδίκης της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής η οποία σε περίοδο πανδημίας κλιμακώνει την επίθεσή της ενάντια στα εργατικά δικαιώματα και τις δημοκρατικές ελευθερίες.

Ταυτόχρονα εκπρόσωποι των συνδικάτων έκαναν δηλώσεις στα ΜΜΕ που είχαν παρουσία στον χώρο έξω από το Πολυτεχνείο.

Αστυνομικές δυνάμεις προσπάθησαν να παρεμποδίσουν ακόμη και αυτή την τοποθέτηση των πανό των σωματείων και των οργανώσεων στα εξωτερικά κάγκελα του Πολυτεχνείου χωρίς όμως να το καταφέρουν χάρη στην αποφασιστικότητα των συνδικαλιστών.

Οι αντιπροσωπείες των συνδικάτων ανανέωσαν το αγωνιστικό τους ραντεβού για τις 17 Νοέμβρη στις συγκεντρώσεις και την πορεία προς την Αμερικανική πρεσβεία.

Στην συνέχεια παραθέτουμε βίντεο δηλώσεων συνδικαλιστών στις πύλες του Πολυτεχνείου.

Όπως έχουμε πολλές φορές γράψει σχετικά με το διασπαστικό σωματείο "Δυτικής Ελλάδας και Ιονίων νήσων", όλη την ύπαρξή του την έχει επενδύσει στην βάση ότι κάποτε θα εισέλθει ως ισότιμο μέλος στην οργανωτική δύναμη της ΠΝΟ και με τον τρόπο αυτό θα αποκτήσει και την απαιτούμενη αναγνώριση - νομιμοποίηση και βεβαίως την οικονομική στήριξη....

Ήδη για τον σκοπό αυτό στις διαδοχικές απόπειρες και στην υποβολή του σχετικού αιτήματος προς τα όργανα της ΠΝΟ η απόφαση ήταν ένα καθολικό - ομόφωνο ΟΧΙ!

Όπως επίσης είναι γνωστό έως σήμερα έχουν προχωρήσει σε δικαστικές προσφυγές προκειμένου να προσβάλουν και να ακυρώσουν τις αποφάσεις των οργάνων της ΠΝΟ, στις οποίες έχουν αποτύχει οικτρά.

Πρόσφατα στις 5 Ιούνη 2020 το αίτημά τους εξετάσθηκε από το Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιά. Η δικαστική απόφαση του Πρωτοδικείου αποτελεί κόλαφο τόσο για το ίδιο το διασπαστικό αυτό μόρφωμα όσο και για τους καθοδηγητές του......

Παρακάτω σημειώνουμε τα βασικά σημεία της απόφασης που "έκοψαν" τα χέρια και τα πόδια των ηθικών και φυσικών αυτουργών στην επιχείρηση που έστησαν - οργάνωσαν για την είσοδό του παρασωματείου στην ΠΝΟ.

Στην σχετική απόφαση μεταξύ των άλλων σημειώνονται και τα παρακάτω:

Το Σωματείο αυτό δεν αποτελεί ένα αμιγώς Ναυτικό σωματείο, δεδομένου ότι όπως προκύπτει από το άρθρο 4 του καταστατικού του ως μέλη του δύναται να εγγραφούν όχι μόνο όσοι ασκούν το επάγγελμα του Ναυτεργάτη αλλά και όποιος άλλος ασκεί "συναφές προς τούτο επάγγελμα" ήτοι καβοδέτες, ναυτικοί πράκτορες, αλιείς, πλοηγοί, εργαζόμενοι στα ναυαγοσωστικά ως ναυαγοσώστες, ήτοι άτομα που σε καμιά περίπτωση δεν είναι ναυτικοί"!!!

Επίσης σημειώνεται ότι σύμφωνα με το καταστατικό της ΠΝΟ στην δύναμή της ανήκουν σωματεία που είναι πανελλαδικά, αμιγώς ναυτεργατικά και ομοιοεπαγγελματικά, αφετέρου βάση του άρθρου 4 του καταστατικού της ΠΝΟ σε αυτήν μπορούν να εγγραφούν ως μέλη "καθαρώς ναυτικαί νομίμως αναγνωρισμέναι οργανώσεις".

Έτσι λαμβανομένου υπόψη ότι η υποχρέωση των συνδικαλιστικών οργανώσεων να διαλαμβάνουν στο καταστατικό τους όρους και προϋποθέσεις (προσόντα) εγγραφής νέων μελών, αποτελεί εκδήλωση της συνταγματικής κατοχυρωμένης εσωτερικής τους αυτονομίας, δηλαδή του δικαιώματός τους να αυτοδιοικούνται, να εκπονούν τα καταστατικά τους και να καθορίζουν ελεύθερα τους κανόνες για την εσωτερική οργάνωση - λειτουργία και δράση τους το οποίο μάλιστα προστατεύεται στα πλαίσια του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι και της συνδικαλιστικής ελευθερίας.

Έπειτα από αυτά η ΠΝΟ, καταλήγει η απόφαση, δεν υποχρεούται να εγγράψει ως μέλος αυτής το ενάγον σωματείο, το οποίο δεν συγκεντρώνει τις εκ των προτέρων καθορισμένες προϋποθέσεις του καταστατικού για την εγγραφή νέων μελών.

Τέλος νομικοί κύκλοι σχολιάζουν ότι η απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιά προδικάζει και την τύχη μιας νέας έφεσης.....

Κατόπιν όλων των παραπάνω καλό θα είναι και ο τελευταίος Ναυτεργάτης που έχει εξαπατηθεί από τους ισχυρισμούς της ομάδας αυτής του διασπαστικού σωματείου που με τα παραμύθια, τα ψεύδη και την βλαχοπολιτική προσπαθούν αγωνιωδώς να κρατήσουν με "νύχια και δόντια" στα πόδια του ένα συνδικαλιστικό κατασκεύασμα, ότι ήρθε η ώρα να απαλλαγούν από τις ψευδαισθήσεις να πλαισιώσουν τα Ναυτεργατικά τους σωματεία, να ενταχθούν σε αυτά και να έχουν ουσιαστικό ρόλο και λόγο για τα προβλήματά τους μέσα και έξω από τα καράβια.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ