Σύμφωνα με καταγγελίες που καταφθάνουν καθημερινά στην ΠΕΝΕΝ από διαμένοντες Ναυτεργάτες στο ξενοδοχείο της Εστίας Ναυτικών, διαπιστώνονται σωρεία προβλημάτων σχετικά με την κατάσταση του ξενώνα, ο οποίος είναι δημιούργημα και περιουσιακό στοιχείο των Ναυτεργατών και κάθε μήνα εισφέρουν για αυτόν από τον μισθό τους!

Στο πλαίσιο αυτό όλα τα τελευταία χρόνια συνεχίζεται η υποβάθμιση των υπηρεσιών προς τους διαμένοντες Ναυτεργάτες αφού οι κτηριακές εγκαταστάσεις, τα δωμάτια, ο εξοπλισμός και οι παροχές το απαξιώνουν ολοένα και περισσότερο.

Πρόσφατο και κραυγαλέο κρούσμα η έλλειψη λειτουργίας κλιματιστικών σε περίοδο που έχουμε εισέλθει στο καλοκαίρι και η διαβίωση στον ξενώνα με τις υψηλές θερμοκρασίες γίνεται ανυπόφορη και θυμίζει τριτοκοσμική κατάσταση!

Βαρύτατες ευθύνες για αυτή την κατάσταση και την άθλια εικόνα που εμφανίζει ο ξενώνας φέρουν όλες οι προηγούμενες Διοικήσεις και τα στελέχη της Εστίας Ναυτικών αλλά και η σημερινή!!

Από αυτή την πλευρά αναδεικνύεται η ανάγκη άμεσα να γίνουν όλες οι απαιτούμενες ενέργειες ώστε να εξασφαλιστεί η λειτουργία των κλιματιστικών σε όλους τους χώρους και στα δωμάτια του ξενοδοχείου και ταυτόχρονα πρέπει έστω και καθυστερημένα να γίνουν οι απαραίτητες επισκευαστικές εργασίες ώστε να εξασφαλίζονται αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης προς τους Ναυτεργάτες και να σταματήσει η παραπέρα απαξίωση και υποβάθμιση του ξενοδοχείου!!

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Γιάννης Τριάντης

Οι δηλώσεις, τα νέα μέτρα, η εγρήγορση. Τι άλλο χρειάζεται για να αντιληφθούμε ότι επισπεύδονται οι εκλογές;

Σε πείσμα τη κοινοτοπίας ότι οι εκλογές δεν προαναγγέλλονται αλλά προκηρύσσονται, όλα μαρτυρούν για εκλογική αναμέτρηση το Φθινόπωρο. Κατά πάσα πιθανότητα τον Σεπτέμβριο. Ποια όλα;

Πρώτον, η ρωγμή στις συνεχείς διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού ότι θα εξαντληθεί η τετραετία: «Πάντα συντρέχουν λόγοι για πρόωρες εκλογές και πολύ περισσότεροι για εκλογές στο τέλος της τετραετίας» (συνέντευξη στην εκπομπή «Στο κέντρο»/ΕΡΤ).

Δεύτερον, η περίτεχνη διατύπωση του υπουργού Επικρατείας Γιώργου Γεραπετρίτη. Η αναφορά του κατ΄ ουσίαν αφήνει ανοιχτή την επίσπευση των εκλογών λόγω…τοξικότητας της πολιτικής αντιπαράθεσης:

«Όταν ακούς κάθε μέρα ότι θα γίνουν εκλογές, ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να περάσει στο συλλογικό υποσυνείδητο ότι πράγματι θα πάμε σε εκλογές και θα έχουμε μια μακρά προεκλογική περίοδο. Εκείνο το οποίο δεν αντέχει ο τόπος είναι να πάμε σε μια προεκλογική περίοδο ενός έτους, γιατί οι όροι με τους οποίους διεξάγεται η πολιτική αντιπαράθεση είναι τοξικοί»(Ρ/Σ Σκάι).

Τρίτον, η παράταση του μειωμένου ΦΠΑ έως τα τέλη του ΄22. Αφορά τον καφέ, τα αλκοολούχα ποτά στην εστίαση, τα γυμναστήρια και τις σχολές χορού, καθώς και τα εισιτήρια στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, στον κινηματογράφο και στους αθλητικούς αγώνες.

Τέταρτον, η νέα ρύθμιση για την αντιμετώπιση της ακρίβειας στα καύσιμα. Ρύθμιση που θα ισχύσει από τις αρχές Ιουλίου μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου. Τουτέστιν: να κάνει τα μπάνια του ο λαός κάπως ανακουφισμένος από τη ρύθμιση, να επιστρέψει και με κεκτημένη ταχύτητα να ψηφίσει στην πρώτη κάλπη.

Πέμπτον, η συνεχιζόμενη υπεροχή της ΝΔ στις δημοσκοπήσεις. Υπάρχει κυβερνητική φθορά, αλλά η απόσταση από τον ΣΥΡΙΖΑ που συνεχίζει το σημειωτόν, είναι σημαντική.

Όμως, εν συνόλω οι εξελίξεις(πιθανή συνέχιση του πολέμου, επιδείνωση της διεθνούς οικονομίας, συνεχής άνοδος του πληθωρισμού, έξαρση του covid κ.α.) προϊδεάζουν για πολύ δύσκολο χειμώνα και για προβληματικό νέο έτος.

Επομένως, δεν είναι βέβαιον ότι θα συνεχιστεί η δημοσκοπική υπεροχή της ΝΔ. Όπερ σημαίνει ότι υπο αρνητικές συνθήκες θα πάει ασθμαίνουσα στις εκλογές, αν επιλέξει να διενεργηθούν το 2023.

Έκτον, αν δεν συμβεί κάτι απευκταίο το καλοκαίρι (επεισόδιο με Τουρκία, πυρκαγιές κ.α.), ο Τουρισμός που πάει καλά μέχρι στιγμής, θα συνδράμει στη δημιουργία θετικού κλίματος στην οικονομία, έστω πρόσκαιρα και σε επίπεδο προπαγάνδας.

Μια στάση εδώ: αν, ό μη γένοιτο, επισυμβεί κάτι δυσάρεστο στα ελληνοτουρκικά (π.χ. απόπειρα κατάληψης βραχονησίδας α λα Ιμια κλπ), ενδεχομένως να μην υπάρξουν επιπτώσεις για τη χώρα και την κυβέρνηση, αν η αντίδρασή μας είναι κεραυνοβόλα και στιβαρή, και αν ταυτόχρονα εκδηλωθεί άμεση πυροσβεστική παρέμβαση από ΗΠΑ, Γαλλία και ΕΕ.

Στην περίπτωση αυτή η κυβέρνηση θα αποκομίσει πολιτικά οφέλη σε υψηλό βαθμό. Εν εναντία περιπτώσει-με επιπτώσεις για τη χώρα μας- οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες και η πτώση της κυβέρνησης βέβαιη. Ειτε αμέσως είτε όταν, διενεργηθούν εκλογές.

Υπάρχουν κι άλλες ενδείξεις για επίσπευση των εκλογών(χρίσμα σε υποψήφιους βουλευτές, περιοδείες κλπ), καθώς επίσης και πιθανά νέα μέτρα για ανακούφιση κοινωνικών στρωμάτων που χειμάζονται.

Κατά τούτο, σχεδόν τίποτε δεν συνηγορεί υπέρ της προκήρυξης εκλογών στον τέλος της τετραετίας. Εντάξει, ποτέ δεν ξέρεις κλπ κλπ. Εκείνο που φαίνεται πλέον ή βέβαιον με τα μέχρι στιγμής στοιχεία, είναι ότι το πρώτο κόμμα δεν θα μπορέσει να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Και όπως έχει ισχυριστεί προ πολλού η στήλη, ουδόλως αποκλείεται να διενεργηθούν τρείς εκλογικές αναμετρήσεις…

πηγη: news247.gr

Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής

Συμπληρώθηκαν 100 μέρες από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία και ορατό τέλος του δεν φαίνεται. Εκείνο που αμυδρά φαινόταν, αλλά τώρα είναι προφανές, είναι ότι ουκρανική -και κατ’ επέκταση νατοϊκή- νίκη πολύ δύσκολα θα υπάρξει.  Το ομολογούν οι ίδιοι οι δυτικοί ακόμη και το επιτελείο των βρετανικών Ενόπλων Δυνάμεων που κάθε μέρα έδινε καινούργιο ανακοινωθέν με κοινό παρανομαστή όλων, ότι οι Ρώσοι ηττώνται σε όλα τα μέτωπα. Μιλούσε για δεκάδες χιλιάδες νεκρούς Ρώσους, για μαζικές λιποταξίες στρατιωτών τους οποίους εξαπάτησε ηγεσία τους και δεν γνώριζαν κυριολεκτικά που τους πήγαιναν, για διάλυση πλυντηρίων για να χρησιμοποιήσουν τα τσιπάκια τους στα όπλα. Τώρα πλέον ομολογούν ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα επίκειται η κατάληψη ολόκληρου του Ντονμπάς. Τέτοια αξιοπιστία.

Από την πρώτη στιγμή οι Αμερικάνοι και οι έξαλλοι βορειοευρωπαίοι  ακόλουθοι τους είδαν τον πόλεμο αυτό ως  ευκαιρία να υποστεί ένα μεγάλο πλήγμα η Ρωσία, τόσο μεγάλο που θα την γονάτιζε, θα αύξανε  σε τέτοιο βαθμό τα προβλήματα του ρωσικού λαού που θα τον οδηγούσαν στην εξέγερση και θα ανέτρεπε την ηγεσία της χώρας, που θα την αντικαθιστούσαν με φιλοδυτικούς αχυρανθρώπους -κάμποσοι περιμένουν στη σειρά. Δεν υπάρχει στην πραγματικότητα -ποτέ δεν υπήρξε- κανένα ενδιαφέρον για τους “Ουκρανούς και το δοκιμαζόμενο ουκρανικό λαό” παρά μόνο η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και ο εξοπλισμός της -και φυσικά η περικύκλωση της Ρωσίας.

 Κεντρικός άξονας της προπαγάνδας τους είναι ότι από τη μία υπάρχει η φιλελεύθερη αστική δημοκρατία της Δύσης που κινείται με βάση αξίες και από την άλλη οι αυταρχικές αντιδημοκρατικές χώρες, ο άξονας του κακού, που δεν δίνουν φράγκο για τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, επιδιώκουν αναθεώρηση των  διεθνών συνθηκών και του status quo που προέκυψε από τις μεγάλες εξελίξεις τις τελευταίες δεκαετίες και γι’αυτό επιχειρούν πολέμους στην Ευρώπη τον 21^ο αιώνα.

Χρησιμοποιώντας διάφορα μέσα, αξιοποιώντας υπαρκτά προβλήματα, αναπτύσσουν οι Αμερικανοί την επιρροή τους σε τμήματα του πολιτικού συστήματος ευρωπαϊκών χωρών μέσω των οποίων προωθούν τις θέσεις τους. Τράβηξαν ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη και φιλικές τους χώρες στην Ασία στο μέτωπο εναντίον της Ρωσίας με στόχο την ήττα της, ενισχύουν με όλα τα μέσα τους Ουκρανούς. Ενδεικτική είναι η στάση της Γερμανίας η οποία κάνοντας στροφή 180^ο  στην εξωτερική πολιτική της ακύρωσε μία πορεία δεκαετιών, εξοπλίζεται μέχρι τα δόντια και διαρρηγνύει τις σχέσεις της με τη Ρωσία με μεγάλο κόστος για την ίδια.

Η εικόνα αυτή της συμπαγούς συσπείρωσης των καπιταλιστικών χωρών δεν κράτησε πολύ. Τα διαφορετικά και σε μεγάλο βαθμό συγκρουόμενα συμφέροντα των περισσότερων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης οδήγησαν κάποιες να πάρουν μικρότερες ή μεγαλύτερες αποστάσεις από την πολιτική των ΗΠΑ. Στόχος είναι  "η διαιώνιση του πολέμου και η ολοκληρωτική ήττα της Ρωσίας" διακηρύσσει ο Μπάιντεν "δεν πρέπει να ταπεινωθεί η Ρωσία" είναι η θέση του Μacron.

Σε δύο βασικές κατευθύνσεις οργάνωσαν τη δράση τους οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους. Η πρώτη ήταν να εξοπλιστούν ως τα δόντια με σύγχρονα όπλα οι Ουκρανοί, να αποσταλούν χιλιάδες εκπαιδευτές του στρατού και των παραστρατιωτικών, να προσελκύσουν χιλιάδες μισθοφόρους και φυσικά να δίνουν κάθε είδους πληροφορία μέσω των δορυφόρων για τις κινήσεις των ενόπλων δυνάμεων της Ρωσίας.

Εύστοχα γράφηκε να δοθούν όλα όσα χρειάζονται οι Ουκρανοί, ώστε να αμυνθούν μέχρις ενός. Για τα αμερικανικά συμφέροντα φυσικά.. 

Μέχρι πρόσφατα οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής είχαν δαπανήσει 56 δισεκατομμύρια δολάρια και συνεχίζουν ακάθεκτες από κοντά η Μεγάλη Βρετανία ως τοποτηρητής τους στην Ευρώπη.  Αφού για τους Ουκρανούς δεν φαίνεται να υπάρχει προοπτική Νίκης, στόχος είναι να εγκλωβίσουν τη Ρωσία σε μία μακρόχρονη σύγκρουση και σε συνεχή αιμορραγία.   Στις καθημερινές ομιλίες του στα κοινοβούλια των χωρών και στα διάφορα φόρα  ο Ζελένσκι ζητά όλο και περισσότερα, πιο σύγχρονα και πιο ισχυρά όπλα κόβοντας ταρίφα 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων το μήνα ως ενίσχυση για να αμυνθεί η χώρα του. Αγωνιζόμαστε για σας και πρέπει να πληρώσετε. Το αποτέλεσμα όμως δεν τους δικαιώνει.

Ο δεύτερος άξονας είναι ο οικονομικός πόλεμος που κήρυξαν για να γονατίσουν τη Ρωσία. Έξι πακέτα μέχρι στιγμής πρωτοφανών κυρώσεων κάθε είδους σε βάρος της ίδιας της χώρας,  πολιτών της, ολιγαρχών μέχρι και του Πατριάρχη της Μόσχας. Όμως η ρωσική οικονομία αντέχει. Το ρούβλι όχι μόνο δεν μετατράπηκε σε μπάζα κατεδάφισης, όπως έλεγε ο Μπάιντεν, αλλά μετά από σοβαρές απώλειες στις πρώτες μέρες του πολέμου ανέκαμψε και βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο της τελευταίας δεκαετίας, έχει τις καλύτερες επιδόσεις από όλα τα νομίσματα για το 2022. Παρά τις κυρώσεις ή μάλλον λόγω των κυρώσεων εκτοξεύτηκε το πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών της χώρας στα 96 δισεκατομμύρια δολάρια το πρώτο τετράμηνο, τριπλάσιο σχετικά με ένα χρόνο πριν. Οι κυρώσεις δεν οδήγησαν σε ελλείψεις αγαθών. Ο εξαναγκασμός εκατοντάδων πολυεθνικών επιχειρήσεων να αποχωρήσουν από τη χώρα, δεν οδήγησε σε ιδιαίτερη αύξηση της ανεργίας. Παρά τη μείωση των εξαγωγών πετρελαίου στην Ευρώπη η Ρωσία εισπράττει 20 δισεκατομμύρια δολάρια το μήνα (50% περισσότερα από τις αρχές του χρόνου) λόγω της εκτόξευσης της τιμής του, ενώ  μπόρεσε να διαφοροποιήσει τις αγορές ενέργειας στρεφόμενη προς την Κίνα,  την Ινδία  τη Νοτιοανατολική Ασία. 

 Οι κυρώσεις όμως γυρίζουν μπούμερανγκ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ΗΠΑ πυροβολούν τα πόδια τους, αφού δεν μπόρεσαν να εκτιμήσουν τις μεγάλες επιπτώσεις που θα έχουν οι ίδιες οι χώρες αυτές και ιδίως η Ευρώπη. Ο τιμάριθμος έχει εκτοξευτεί στα ύψη. Δίπλα στην στασιμότητα  και την υποχώρηση των οικονομιών προστίθεται ο πρωτοφανής πληθωρισμός με πολύ αρνητικά αποτελέσματα για τις οικονομίες και ιδιαίτερα αρνητικές επιπτώσεις στους λαούς -κυρίως στα φτωχότερα τμήματα τους. Τα χρέη εκτοξεύονται, οι πιο φτωχές και χρεωμένες χώρες κινδυνεύουν με χρεοκοπία.  Η Σρι Λάνκα ήδη χρεοκόπησε και  δεν θα είναι η τελευταία, καθώς και οι υπόλοιπες χώρες θα βυθιστούν στην κρίση.

Άλλη σοβαρή συνέπεια των κυρώσεων είναι ο κίνδυνος επισιτιστικής κρίσης, αφού η Ουκρανία και η Ρωσία εξάγουν το 29% των σιτηρών παγκοσμίως. Η έλλειψη λιπασμάτων και εφοδίων που παρατηρείται είναι ιδιαίτερα μεγάλη.

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον με ακρίβεια, ο φόβος όμως των δυτικών ηγεσιών για εκτεταμένη κοινωνική δυσαρέσκεια μεγαλώνει επιτείνοντας την πολιτική αστάθεια στις χώρες αυτές.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποδείχθηκε προθυμότερη των προθύμων. Στήριξε και ψήφισε στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση όλα τα μέτρα και τις κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας. Ενώ οι περισσότερες χώρες δίστασαν και διστάζουν να στείλουν όπλα αυτή απέστειλε κάθε είδους όπλα και πυρομαχικά, που κοστίζουν δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, ενώ το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης αποτελεί την κύρια πύλη διέλευσης οπλισμού και πυρομαχικών προς την Ουκρανία. Πρωτοστατεί στην αντιρωσική ρητορική με απαράδεκτο τρόπο και στέλνει τα θωρακισμένα οχήματα που ενισχύουν την άμυνα των νησιών στην Ουκρανία, για να πάρει ξεπερασμένα αντίστοιχα από τη Γερμανία με άγνωστο μέχρι στιγμής  κόστος. Τελευταίο κατόρθωμα της είναι η κατάληψη για λογαριασμό των Αμερικανών ιρανικού πετρελαιοφόρου που το εμπόρευμα του μεταφέρθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε αντίποινα -ως απάντηση  στην κλοπή του πετρελαίου τους- οι Ιρανοί κατέλαβαν δύο ελληνικών συμφερόντων πετρελαιοφόρα και κατάσχεσαν το φορτίο τους. Στα επεισόδια αυτά φαίνεται πως θα υπάρχει μεγάλη συνέχεια. Οι σχέσεις με τη Ρωσία και το Ιράν είναι στο χειρότερο σημείο τους και οι κίνδυνοι για τη χώρα και το λαό μεγάλοι.

Οι κοινοβουλευτικές δυνάμεις της χώρας -πλην του ΚΚΕ- συναίνεσαν σε όλα με κάποια κριτική σε δευτερεύουσες πλευρές αυτής της πολιτικής. Η συναίνεση που επέδειξαν για το ταξίδι Μητσοτάκη στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ενδεικτική. Το  μόνο που βρήκαν να  διαφωνήσουν ήταν ότι δεν αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός  κατά τη συζήτηση του με τον Μπάιντεν ανοιχτά  στην Τουρκία.

Από αυτές τις πολιτικές δυνάμεις είναι ξεκάθαρο ότι ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να περιμένει τίποτε.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως είναι η εικόνα που εμφανίζει η Αριστερά και πρωτίστως η κομμουνιστική Αριστερά με τις τεράστιες διαφορές θέσεων και την παντελή αδιαφορία της να οργανώσει μαζικούς αποτελεσματικούς αγώνες, έστω και σε μία μίνιμουμ βάση, να συμπράξει στην ανάπτυξη του μαζικού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος -και μάλιστα για ένα πόλεμο πολύ μεγάλης σημασίας που μας επηρεάζει άμεσα. Αυτό είναι το πρόβλημα. Εκεί πρέπει να εστιαστεί η προσοχή παράλληλα με την  ζύμωση των θέσεων κάθε οργάνωσης και την ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση.

Ο Εργατικός Αγώνας προτείνει ένα μίνιμουμ πλαίσιο πάλης που θεωρούμε ότι  αντιστοιχεί στα δεδομένα και στην ανάγκη να μην νικήσουν οι αμερικανονατοΙκοί, να δοθεί ώθηση στο αντιιμπεριαλιστικό φιλειρηνικό κίνημα και παράλληλα να παίρνει υπόψη την ικανοποίηση των προϋποθέσεων για Ειρήνη με βάση τις αρχές μας.

• Τις κυριότερες ευθύνες, αν όχι όλες, για την κρίση και τη σύγκρουση αυτή τις έχουν οι αμερικανονατοϊκοί που επιχειρούν να εντάξουν στο ΝΑΤΟ ολόκληρη την Ευρώπη και την Ουκρανία μαζί και να πειθαρχήσουν κάτω από την πολιτική και τα συμφέροντά τους κάθε χώρα που διεκδικεί έναν αυτόνομο ρόλο, εν προκειμένω τη Ρωσία και την Κίνα.
• Δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες σχετικά με το χαρακτήρα της Ρωσίας και το ρόλο της ως μεγάλη καπιταλιστική χώρα, δεν μπορεί να θεωρηθεί δύναμη αντιιμπεριαλιστική και η εργατική τάξη της χώρας της αλλά και η παγκόσμια δεν μπορεί να δώσει ολοκληρωτική υποστήριξη και να συμμαχήσει μαζί της.  Αντικειμενικά δεν υπάρχει τέτοια δυνατότητα.
• Ο ελληνικός λαός γνώρισε μαύρες στιγμές και έχει πικρή πείρα δεκαετιών πολλών από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και τον ιμπεριαλισμό γενικότερα. Τα αντιιμπεριαλιστικά αισθήματα του με όλες τις αντιφάσεις τους παραμένουν ισχυρά και τέτοιο χαρακτήρα έχει η ισχυρή υποστήριξη του προς τη Ρωσία σήμερα. Η θεωρία περί διάδοσης του “πουτινισμού” στην Ελλάδα μέσω των καλοπληρωμένων μέσων μαζικής ενημέρωσης είναι άθλια και στοχεύει να πλήξει τα θεμέλια του εργατικού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος.
• Η ήττα των αμερικανονατοϊκών στην Ουκρανία θα έχει θετική επίδραση στους συσχετισμούς, στους όρους ανάπτυξης του εργατικού- λαϊκού κινήματος και στην πολιτική ζωή του ελληνικού λαού και των υπολοίπων λαών. Η θέση μας αυτή δεν σημαίνει υποστήριξη της Ρωσίας, αλλά εκφράζει την αναγκαιότητα να μην νικήσουν οι Αμερικάνοι και το ΝΑΤΟ. Επιβάλλεται από τις εξελίξεις στη συγκεκριμένη περίοδο.
• Άμεσα πρέπει να σιγήσουν τα όπλα, αφού όμως διαμορφωθούν οι όροι σταθερής και δίκαιης ειρήνης μεταξύ των δύο κρατών. Οι όροι που έχει θέσει η Ρωσία είναι δίκαιοι και αναγκαίοι ειδάλλως ειρήνη δεν μπορεί να υπάρξει.
• Η Ουκρανία να δεσμευτεί στα πλαίσια του ΟΗΕ και αυτό να κατοχυρωθεί, ότι δεν θα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, θα παραμείνει ανένταχτη χωρίς επιθετικά όπλα στο έδαφος της, ο ναζισμός πρέπει να ξεριζωθεί από την κρατική μηχανή της χώρας και την κοινωνία.
• Πλήρη δικαιώματα στους Ρώσους και στους ρωσόφωνους, στους Έλληνες της Ουκρανίας και σε όλες τις μειονότητες της. Για το Ντονμπάς ιδιαίτερα, ένα καθεστώς τύπου Μινσκ στο οποίο η Ουκρανία είχε συμφωνήσει ή κάτι παρόμοιο είναι αναγκαίο.
• Καμία προσάρτηση ξένων εδαφών, σταθερά σύνορα.
• Η πρωτοφανής εμπλοκή της Ελλάδας στη σύγκρουση αυτή αποτέλεσμα της τυφλής συμπόρευσης της χώρας και των πολιτικών της εκπροσώπων με τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ είναι επικίνδυνη για το λαό και τη χώρα. Την απομονώνει από παραδοσιακούς φίλους με πολύπλευρο και σημαντικό κόστος, πρέπει να σταματήσει αμέσως.  Μια Ελλάδα έξω από επιθετικούς συνασπισμούς  με  ισότιμες επωφελείς σχέσεις με όλες τις χώρες, μια Ελλάδα με αντιιμπεριαλιστικό φιλειρηνικό προσανατολισμό είναι η πολιτική που πρέπει να διεκδικήσουμε.

Η ανάπτυξη αντιιμπεριαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα και σε ολόκληρη την Ευρώπη είναι επιτακτική ανάγκη. Οι πολιτικές οργανώσεις και κόμματα του αρνούνται ή  υποβαθμίζουν το ρόλο του ιμπεριαλισμού και δεν συνεισφέρουν στην ανάπτυξη του κινήματος φέρουν τεράστια ευθύνη.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

του Γιάννη Τόλιου

Εισαγωγή

Πέρασαν ήδη είκοσι χρόνια από τη εφαρμογή του ‘ενιαίου νομίσματος’ (ευρώ) και το κοινό αίσθημα που υπάρχει διάχυτο είναι, ότι η εικοσαετία που προηγήθηκε της εισαγωγής του € (1980-2000), ήταν συγκριτικά καλύτερη από την εικοσαετία εφαρμογής του (2001-2021).! Ιδιαίτερα μετά τη βαθειά διεθνή κρίση του καπιταλιστικού συστήματος 2009, που αγκάλιασε λίγο-πολύ όλες τις χώρες μαζί και την Ελλάδα, φάνηκαν οι τεράστιες ανεπάρκειες του νομισματικού συστήματος «ευρώ», οι οποίες εντάθηκαν με την πανδημία, διαψεύδοντας πολλούς «μύθους» που είχαν καλλιεργηθεί ως τότε για το ρόλο του.!  Ειδικότερα, αντί της υποσχόμενης «οικονομικής σύγκλισης και ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής» μεταξύ των χ-μ της ευρωζώνης, είχαμε μια αυξανόμενη απόκλιση ανάπτυξης των οικονομικών και ασύμμετρες επιπτώσεις της κρίσης στους εργαζόμενους και στα λαϊκά στρώματα, ιδιαίτερα των αδύναμων οικονομιών.

1.Ο αντιλαϊκός χαρακτήρας του «ενιαίου νομίσματος»

Η λειτουργία του ευρωνομίσματος, στα πλαίσια του νεοφιλελεύθερου μοντέλου που ακολουθεί η ευρωζώνη, έχει ως βασικούς πυλώνες το ‘Σύμφωνο Σταθερότητας’ και την ‘ΕΚΤ’, που συμπληρώθηκαν από το ‘Δημοσιονομικό Σύμφωνο’ και τον ‘Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας-ΕΜΣ’. Το αποτέλεσμα της πολιτικής των ‘πυλώνων’, ήταν η διεύρυνση των ανισότιμων σχέσεων μεταξύ ισχυρών & αδύναμων οικονομιών, καθώς και μεταξύ χωρών του κέντρου και περιφέρειας της ευρωζώνης. Ειδικότερα οι δείκτες-οδηγοί της ΟΝΕ (3% έλλειμμα, 60% δημόσιο χρέος στο ΑΕΠ και 2% πληθωρισμός), λειτούργησαν σαν ένα είδος ‘ιερατείου’ της ευρωζώνης, που εξέπεμπαν αντιλαϊκές πολιτικές λιτότητας, συνοδευόμενες και από μέτρα πολιτικού αυταρχισμού, με κορύφωση την ακύρωση του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα το 2015.!

Το ουσιαστικό ζήτημα που προκύπτει με τη συμμετοχή στην ευρωζώνη, είναι η ακύρωση του δικαιώματος ενός λαού, να επιλέγει κατευθύνσεις οικονομικής πολιτικής που θεωρεί αποτελεσματικότερες για αντιμετώπιση της κρίσης, αφήνοντας ως μοναδική διέξοδο, τις πολιτικές λιτότητας, με μείωση μισθών και συντάξεων, ελαστικές σχέσεις εργασίας, συρρίκνωση κοινωνικού κράτους, ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, κά. Αυτήν ήταν η πεμπτουσία, της πολιτικής των τριών Μνημονίων που εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα και έφεραν τον ελληνικό λαό στα πρόθυρα του Άδη. Ταυτόχρονα με το ξέσπασμα της κρίσης, έγινε ξεκάθαρο ότι οι οικονομίες που διέθεταν το δικό τους εθνικό νόμισμα, είτε στην ΕΕ, είτε και διεθνώς (πχ. Δανία, Σουηδία, ή ΗΠΑ, Ιαπωνία, Καναδάς, κλπ), είχαν μεγαλύτερη ευελιξία στην επεξεργασία της λεγόμενης αντι-κυκλικής πολιτικής, στο χειρισμό των ελλειμμάτων, του δημόσιου χρέους, της ανάπτυξης, της κατανομής του εισοδήματος, κά, σε σχέση με τις χώρες της ευρωζώνης.

2.Η πικρή εμπειρία της Ελλάδας από τη συμμετοχή στο Ευρώ

Η συμμετοχή της Ελλάδας στην ευρωζώνη και η εφαρμογή τριών Μνημονίων, εκτός από μέτρα λαφυραγώγησης των εργασιακών δικαιωμάτων (μείωσης μισθών και συντάξεων, επιβολή νέων έμμεσων φόρων, απολύσεις και αύξηση της ανεργίας, κλείσιμο χιλιάδων μικρο-μεσαίων επιχειρήσεων κά), ήταν επίσης μια ευκαιρία λαφυραγώγησης κερδοφόρων τομέων της κρατικής περιουσίας (ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΔΕΦΑ, ΕΛΠΕ, κά), καθώς και κρίσιμων υποδομών (πχ. αεροδρόμια, λιμάνια, οδικοί άξονες, σιδηρόδρομοι), που εκχωρήθηκαν με σκανδαλώδεις όρους σε εγχώριους και ξένους οικονομικούς ομίλους, στο όνομα της εξεύρεσης πόρων για εξυπηρέτηση του χρέους.  

Παρά την επιδίωξη επίτευξης «ματωμένων πλεονασμάτων», με ακραία μέτρα λιτότητας για μείωση κρατικού δανεισμού, το χρέος της «γενικής κυβέρνησης» στην Ελλάδα, από 113,4% του ΑΕΠ το 2009, ανέβηκε στα 180% του ΑΕΠ το 2015, για να φθάσει το 187,7% το 2019 και μετά την πανδημία να κάνει νέο άλμα 208,3% του ΑΕΠ (355 δις €). Η νεοφιλελεύθερη πολιτική αποδυνάμωσης των δημόσιων πολιτικών και ιδιαίτερα του αναπτυξιακού ρόλου του κράτους (μείωση δημοσίων επενδύσεων, ιδιωτικοποιήσεις κερδοφόρων εταιριών, υποβάθμιση δημόσιων συστημάτων υγείας, παιδείας, πρόνοιας) και η παροχή ποικίλων κινήτρων και ευνοϊκών φορολογικών ρυθμίσεων στην οικονομική ελίτ και «ολιγάρχες» των media, εντείνουν την ανισοκατανομή εισοδήματος και βήμα-βήμα οδηγούν τη χώρα σε παρακμή.

Με τη συμμετοχή στη ζώνη του ευρώ, εντάθηκε η παραγωγική αποδιάρθρωση της χώρας, ιδιαίτερα στο πεδίο της μεταποίησης και της αγροτικής παραγωγής. Η ένταξη στο ενιαίο νόμισμα, χωρίς να πληρούνται ούτε και αυτά τα τυπικά κριτήρια ένταξης, έπληξε τη διεθνή ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων, γιατί η χώρα μπήκε με υπερτιμημένη συναλλαγματική ισοτιμία, που δυσκόλευε τις εξαγωγές και διευκόλυνε τις εισαγωγές από τρίτες χώρες. Το πλεονέκτημα αναπροσαρμογής της συναλλαγματικής ισοτιμίας που υπήρχε με το εθνικό νόμισμα, ως μέσω άμυνας, χάθηκε και είχαμε αύξηση ελλειμμάτων στο ισοζύγιο πληρωμών. Από την άλλη στα πλαίσια της ΟΝΕ, δεν υπήρξε κοινή πολιτική αντιμετώπισης του δημόσιου χρέους, των ελλειμμάτων, της οικονομικής ανάπτυξης, της ανεργίας, κά, ενώ σε επίπεδο θεσμών, βιώνουμε καταστάσεις νέο-αποικιοκρατίες με την απόλυτη κυριαρχία και έλεγχο των κέντρων αποφάσεων (όπως πχ. του Eurogroup) από τη Γερμανία.

Ιδιαίτερα επώδυνες ήταν οι δεσμεύσεις στο ευρωσύστημα, για τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, μαζί τη νέα γενιά. Με τη μεγάλη μείωση μισθών (22% γενική και 25% για νέους ως 25 ετών), είχαμε μια συνολική μείωση του μεριδίου της εργασίας στο ΑΕΠ κατά 26% την τελευταία δεκαετία, ενώ η ανεργία έκανε τεράστιο άλμα (από μονοψήφιο ποσοστό πριν την κρίση, ξεπέρασε το 25% το 2014 για να επιστρέψει γύρω στο 15% το 2021), με την Ελλάδα να πρωτοπορεί στο ποσοστό ανεργίας στις χ-μ της Ευρωζώνης. Το μήνυμα που εκπέμπουν οι οικονομικές εξελίξεις της περιόδου συμμετοχής της χώρας στο «ευρώ», είναι ότι η Ελλάδα βρίσκεται την τελευταία δεκαετία, σε διαδικασία προϊούσας παρακμής. Οι δείκτες υπογεννητικότητας, προσδόκιμου ζωής, φυγή νέων στο εξωτερικό, αύξηση γήρανσης πληθυσμού, αύξηση φτωχοποίησης, κά, στέλνουν σήμα κινδύνου για το μέλλον.

3.Πανδημία και πολιτική της ευρωζώνης

Η πανδημία covit-19, έδειξε πιο έντονα τις ανεπάρκειες του ευρωσυστήματος, στην αντιμετώπιση έκτακτων καταστάσεων. Η ανεπάρκεια εκδηλώθηκε με αναγκαστική έστω και προσωρινή αναστολή του Συμφώνου Σταθερότητας, ώστε να καταστεί εφικτή η λήψη ορισμένων μέτρων αντιμετώπισης της πανδημίας.

Ειδικότερα το Σχέδιο «Ελλάδα 2.0», που εντάσσεται στα πλαίσια του ευρωπαϊκού «Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας», συνδυάζει μέτρα οικονομικής ανάκαμψης λόγω πανδημίας, σε συνδυασμό με το μεσοπρόθεσμο 7ετές πρόγραμμα δαπανών του προϋπολογισμού της ΕΕ 2021-26. Οι πόροι που προβλέπονται για την Ελλάδα ανέρχονται σε 30,5 δις €, από τους οποίους 17,8 δις είναι «επιχορηγήσεις» και τα 12,7 δις «δάνεια». Ειδικότερα οι «επιχορηγήσεις» (17,8 δις) θα κατευθυνθούν κυρίως στη λεγόμενη «πράσινη» μετάβαση (6 δις), στην «ψηφιακή» μετάβαση (2,1 δις), σε «απασχόληση - δεξιότητες - κοινωνική συνοχή» (5,2 δις), καθώς στη «στήριξη ιδιωτικών επενδύσεων» (4,8 δις). Όσο για τα «δάνεια» (12,7 δις) θα πάνε όλα για τη στήριξη ιδιωτικών επενδύσεων (κίνητρα, ΣΔΙΤ κά).

Από την ανάλυση της κατανομής των κονδυλίων, γίνεται φανερό ότι αυτοί που θα ωφεληθούν, είναι κυρίως οι μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις και επιχειρηματικοί όμιλοι, σε τομείς και κλάδους που υπαγορεύει η ΕΕ (τελική αξιολόγηση και έγκριση έργων θα κάνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή) και όχι με βάση τις αναγκαιότητες ανάπτυξης της εθνικής οικονομίας, τη δημιουργία βιώσιμων ΜΜ-Επιχειρήσεων, τις ανάγκες των εργαζόμενων και του ελληνικού λαού και πρώτα απ’ όλα για τη στήριξη του δημόσιου συστήματος υγείας, στο οποίο δυστυχώς προβλέπεται να διατεθούν μόλις 5% των κονδυλίων.! Να σημειώσουμε ότι οι «επιχορηγήσεις» που εμφανίζονται ως ….«λεφτόδεντρα», δεν είναι δωρεάν (η Ελλάδα εισφέρει στον προϋπολογισμό της ΕΕ), ενώ τα «δάνεια» προσαυξάνουν το δημόσιο χρέος, το οποίο όπως αναφέραμε κινείται σε ύψη ρεκόρ.!

4.Πληθωρισμός, «ενεργειακή ακρίβεια» και ευρωζώνη

Η παρούσα κρίση στον ενεργειακό τομέα, με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία, εκτός από τις λαθεμένες επιλογές της κυβέρνησης στον ενεργειακό τομέα (εσπευσμένη απεξάρτηση από λιγνίτη, φυσικό αέριο και πετρέλαιο), έδειξε και τις επικίνδυνες μονομέρειες της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη, με την ενεργητική υποστήριξη των ιμπεριαλιστικών σχεδίων ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στην Ουκρανία και στον ευρύτερο χώρο της Ν/Α-Ευρώπης και Μέσης Ανατολής, που αποκόπτει τη χώρα από εν δυνάμει γεωπολιτικούς συμμάχους.

Η στάση των ηγετικών κύκλων της ΕΕ στον πόλεμο της Ουκρανίας, επιβεβαίωσε το γνωστό σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και μάλιστα στην πιο χειρότερη εκδοχή του. Δηλ. την πλήρη ευθυγράμμιση και υποταγή στις στρατηγικές επιλογές των ΗΠΑ, η οποία λειτουργεί σε βάρος των χωρών και λαών της ΕΕ. Ειδικότερα η επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία, στον τομέα του πετρελαίου και φυσικού αερίου, φορτώνει τελικά με «ενεργειακή ακρίβεια» τις χώρες εισαγωγής, μεταξύ αυτών και την Ελλάδα, ενώ κερδισμένες βγαίνουν οι ΗΠΑ με τη διάθεση ακριβότερου LNG, ενώ η Ρωσία δεν νοιώθει ουσιαστικά καμιά πίεση, αφού διαθέτει πετρέλαιο και αέριο στην Κίνα και Ινδία. Στην ουσία, όπως έχει λεχθεί, η ΕΕ με τις κυρώσεις «πυροβολεί τα πόδια της»!!.

Ταυτόχρονα η «ενεργειακή ακρίβεια» γίνεται μια από τις αιτίες αύξησης του πληθωρισμού και πηγή ανατιμήσεων σε βασικά είδη κατανάλωσης, ενώ στο βάθος διαφαίνεται η απειλή μιας διατροφικής κρίσης. Ωστόσο θα ήταν λάθος να αποδώσουμε την πληθωριστική έκρηξη, αποκλειστικά στον πόλεμο της Ουκρανίας και ειδικότερα στη Ρωσία. Η επιθετικότητα του ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας με όργανό του τον Ζελένσκι και την κλίκα του, ήταν η αφετηρία του πολέμου, την οποία συνόψισε πολύ χαρακτηριστικά ο Πάπας Φραγκίσκος, λέγοντας ότι «το ΝΑΤΟ γαύγιζε στην πόρτα της Ρωσίας».! Επίσης μεγάλες είναι οι ευθύνες, Αμερικανών & ΝΑΤΟ, για το κύμα πληθωρισμού, λόγω της επιβολής κυρώσεων στη Ρωσία, που επιδρά πολλαπλά όχι μόνο στον ενεργειακό τομέα, αλλά και στον τομέα των τροφίμων, των αγροτικών προϊόντων και αγρο-εφοδίων (σιτάρι, ηλιέλαιο, ζωοτροφές, λιπάσματα κά), δεδομένου ότι η Ρωσία και συμπληρωματικά η Ουκρανία, αποτελούν τους βασικούς εξαγωγείς αυτών των ειδών.

Δυστυχώς η επίσημη Ελλάδα, συμπαρατάσσεται – στην ουσία σέρνεται - πίσω από τις γεωστρατηγικές επιλογές των κυρίαρχων ελίτ της ΕΕ, των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, προβάλλοντας τον ανιστόρητο ισχυρισμό, ότι όλα αυτά γίνονται για να προστατευτούμε από την Τουρκία, παραβλέποντας τις απλές φραστικές «νουθεσίες» που γίνονται κατά καιρούς στην Τουρκία του Ερντογάν και ξεχνώντας την εισβολή στην Κύπρο που έγινε με τις ευλογίες των Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών συμμάχων.!

5.Με ποια πολιτική η Ελλάδα μπορεί να έχει ελπιδοφόρα προοπτική;

Μπροστά στη χώρα μας και διεθνώς, προβάλλουν νέοι κίνδυνοι για την ειρήνη. Είναι ανάγκη νομίζω να στηρίξουμε εναλλακτικές στρατηγικές που θα αποτρέπουν αρνητικές εξελίξεις και θα ανοίγουν δρόμους ισότιμης συνεργασίας μεταξύ χωρών και λαών και την εφαρμογή πολιτικών που θα εξυπηρετούν τα λαϊκά συμφέροντα. Ειδικότερα χρειάζεται μια εναλλακτική πολιτική, η οποία μπορεί να ανοίξει ελπιδοφόρες προοπτικές στον ελληνικό λαό, στην ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα στη νέα γενιά.

Ανάμεσα τα θέματα που έχουν ιδιαίτερο βάρος για τη παραγωγική ανόρθωση και αναγέννηση της χώρας, είναι η ανάκτησης της νομισματικής και οικονομικής κυριαρχίας, ως βασική προϋπόθεση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας και η εφαρμογή ενεργητικής νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής, με στόχο τη βιώσιμη ανάπτυξη με επίκεντρο τις κοινωνικές ανάγκες, τη δραστική μείωση της ανεργίας με εφαρμογή 6ωρης εργασίας χωρίς μείωση αποδοχών και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Επίσης χρειάζεται ο δημόσιος έλεγχος των συστημικών τραπεζών και διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, αύξηση μισθών και συντάξεων που να καλύπτουν τον πληθωρισμό, προστασία θεμελιωδών δικαιωμάτων των εργαζόμενων και προσφορά σύγχρονων δημόσιων υπηρεσιών υγείας, παιδείας και κοινωφελών υπηρεσιών.

Ταυτόχρονα χρειάζεται ενεργητική εξωτερική πολιτική, ειρήνης και ισότιμης συνεργασίας με όλες τις χώρες και λαούς, με βάση τις αρχές του διεθνούς δικαίου. Η αξιοποίηση από την Ελλάδα των πλεονεκτημάτων της διεθνοποίησης και παγκοσμιοποίησης των οικονομιών, μπορεί να επιτευχθεί μέσα από διμερείς και πολυμερείς διακρατικές συμφωνίας, στη βάση της αμοιβαίας επωφελούς συνεργασίας, που αφήνει ανοικτό το δρόμο στην οικολογική-σοσιαλιστική προοπτική, αντί παραμονής στην ευρω-ενωσιακή φυλακή και ως στήριγμα των ψυχροπολεμικών σχεδίων των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών γεωπολιτικών επιδιώξεων.

Προφανώς δεν εξαντλούμε εδώ, όλο το φάσμα των αναγκαίων μέτρων μιας εναλλακτικής πολιτικής. Αυτό ωστόσο που έχει ιδιαίτερη σημασία να τονίσουμε, είναι η ανάγκη της ενεργητικής παρέμβασης των δυνάμεων της εργασίας και του πολιτισμού, όλων των λαϊκών δυνάμεων, καθώς η ανάπτυξη της διεθνούς αλληλεγγύης, που αποτελούν κρίσιμους παράγοντες για την προώθηση της εναλλακτικής στρατηγικής.!

\

Ο Γιάννης Τόλιος είναι διδάκτωρ οικονομικών, συγγραφέας

(*) Το κείμενο είναι βασικά σημεία εισήγησης στη διαδικτυακή συζήτηση «20 χρόνια Ευρώ: απολογισμός και προοπτικές», που διοργάνωσε η εφημερίδα «Χριστιανική Δημοκρατία», στις 8 Ιουνίου 2022. https://xristianiki.gr/,

ΠΗΓΗ; kommon.gr