Κινητοποίηση στο προαύλιο του Παίδων «Αγία Σοφία» διοργάνωσε την Τρίτη η 5μελής Επιτροπή της ΕΙΝΑΠ στο Νοσοκομείο, απαιτώντας άμεση στελέχωσή του με μόνιμες προσλήψεις, να μην κλείσει κανένα τμήμα και να μη δοθεί σε ιδιώτη κανένα τμήμα του.

Την κινητοποίηση στήριξε η ΟΕΝΓΕ, το Σωματείο Εργαζομένων Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού» και ο Ενιαίος Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων ΑμεΑ Αττικής.

Η 5μελής Επιτροπή της ΕΙΝΑΠ στο Νοσοκομείο καταγγέλλει ότι υπάρχουν τμήματα που απειλούνται άμεσα για κλείσιμο, όπως το Τμήμα Ανοσολογίας - Ιστοσυμβατότητας και το Τμήμα Μεσογειακής Αναιμίας. Απαιτεί άμεση προκήρυξη όλων των κενών οργανικών θέσεων σε όλα τα τμήματα, λόγω των επικείμενων αποχωρήσεων λόγω συνταξιοδότησης και την προβληματική ανάπτυξη και λειτουργία όλων των κλινικών λόγω έλλειψης προσωπικού στα χειρουργεία

Παράλληλα κατήγγειλαν την Υπουργική Απόφαση για μετατροπή των Παιδοογκολογικών τμημάτων σε ΝΠΙΔ με την επωνυμία Ογκολογικό Κέντρο Παίδων "Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη - ΕΛΠΙΔΑ" σημειώνοντας ότι η απόφαση αυτή «έρχεται ως συνέχεια της πρόσφατης ψήφισης του νομοσχεδίου για τη δευτεροβάθμια περίθαλψη που ανοίγει διάπλατα τις πόρτες για μετατροπή των νοσοκομείων σε επιχειρήσεις, σπρώχνοντας τους ασθενείς στον ιδιωτικό τομέα».

Πηγή: .902.gr

Ομολόγησε η «αθώα»! Είπε στο μπαμπά να κρύψει λεφτά. Σώπα! Ούτε που μας πέρασε από το μυαλό κάτι τέτοιο. Εμείς ακούμε τους ΑΡΔ που την ξεπλένουν. Καλέ, μην την πιστεύετε, «αθώα» είναι. Τόσο «αθώα», όσο ο Εωσφόρος.

Διαφήμιση όμως στη χώρα που έκανε η πατριώτισσα. Η Μακεδονία είναι Ελληνική. Τα ευρώ του Κατάρ και η φυλακή Βελγική. Για τον τουρισμό το έκανε. Ο κόσμος δεν έχει λεφτά ούτε για ρεύμα, οι μόνοι που έχουν είναι τα λαμόγια. Λαμόγια ελάτε στην Ελλάδα. Κλέβετε και σας παρασημοφορούν από πάνω. Όχι σαν τις άλλες χώρες, που θα πάτε στην ψειρού.

Είδατε άμα δεν έχουν ΑΡΔ, βαφτιστήρια μπάτσους, σκουλήκια εισαγγελείς, πως ομολογούν; Όλα θα τα πει στη φυλακή. Όλα! Ακόμα και ποιοι άλλοι βούτηξαν τη χερούκλα στο μέλι. Πες Εύα, ποιοι άλλοι έφαγαν μήλο; Γιατί η μηλιά έχει μαδηθεί, δε λείπει μόνο ένα.

Ήταν φτωχούλα μωρέ, είχε οικονομικά προβλήματα, είπε ένα τρολλ. Ναι μωρέ, για το παιδάκι της το έκανε. Να τους πιάσουν και τους δυο γονείς οι μπάτσοι μαζί με τον παππού, μη μεγαλώνει το παιδί με εγκληματίες.

Εύα, έχω ένα μικρό πρόβλημα αριθμητικής, εσύ είσαι καλή στους λογαριασμούς. 6.500 δολοφονημένοι στην ουσία εργάτες, πόσα παιδάκια άφησαν ορφανά; Να το ερευνήσει κι αυτό κάποιος, γιατί τα πήρα άσχημα με τους νεοφιλελέ κανίβαλους, πλιατσικολόγους και παιδεραστές. Μόνο τα δικά τους παιδιά είναι παιδιά, όλων των άλλων είναι σκλαβάκια, στόχοι για τους μπάτσους και σκευή ηδονής!

Φυσικά είναι ένοχη. Προσπάθησαν τα τρολλ, αλλά στο Βέλγιο δεν έχουν πετσωμένους δημοσιογράφους και δικαστικούς. Άντε, γαλάζια αποβράσματα, συνεχίστε το ξέπλυμα. Μη νομίζετε, κι εδώ αν μπουν στο κλουβί, θα αρχίσουν να κελαηδούν. Αλλά εδώ έχουν ασυλία. Μόνο αν είναι καθαρίστρια, γιαγιά, Ρομά, Ινδιάνος, Γεωργιανός, κοπέλα Αναρχικού, ή εργαζόμενος φυλακίζεται. Τα καθάρματα έξω. Παιδεραστές, μπάτσοι, κλέφτες…

Ως 25 χρόνια φυλακή αντιμετωπίζει! Λέγανε ψέματα στους ντόπιους βόθρους, πως τάχα οι ποινές εδώ είναι μεγαλύτερες από το Βέλγιο. Ακόμα κι αν είχαμε μεγαλύτερες ποινές, που δεν έχουμε, αυτή δεν θα πήγαινε ούτε μια μέρα μέσα. Εδώ δεν πήγε δολοφόνος παιδιού, θα πάει η Καϊλή, που λαδώθηκε;

Αβραμόπουλε, Σπυράκη, Σχοινά, Μητσοτάκη και άλλα καθίκια και στα δικά σας. Βέβαια οι δεξιοί Ευρωβουλευτές θα κουβαληθούν όλοι εδώ, να συνεχίσουν τον παρασιτισμό, το πλιάτσικο. Γιατί εδώ έχουμε πολλά πρόβατα και βόδια, τα οποία πάνε να ψηφίσουν, δεν πάνε για καφέ.

Παρεξήγησαν κάποιοι τα όσα λένε οι Αναρχικοί, που έχουν χίλια δίκια. Η αποχή από παραμύθι της κάλπης προϋποθέτει σκληρούς και συνέχεις αγώνες, όχι άραγμα και φραπόγαλο. Αλλιώς την επομένη δε θα μείνει ούτε για νερό, όχι για καφέ.

Πάντως σας το λέω. Η Καϊλή είναι καλύτερα στη Βελγική φυλακή, από ότι είμαστε εμείς εδώ, μέσα στα παγωμένα σπιτικά μας. Τα οποία ούτε αυτά θα έχουμε για πολύ. Οι τραπεζίτες μετά τα μπινελίκια, θέλουν να φάνε και τα σπίτια μας. Μην αγχώνεστε όμως. Οι Κομμουνιστές θα τα έπαιρναν.

Πηγή: tsak-giorgis.blogspot.com

Χθες στο δημοσίευμα της ιταλικής εφημερίδας «La Stampa», ο πρώην Επίτροπος Μετανάστευσης Εσωτερικών Υποθέσεων και Ιθαγένειας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, Δημήτρης Αβραμόπουλος απάντησε αναφορικά με τη συμμετοχή του στη ΜΚΟ Flight Impunity ότι η συμμετοχή του ήταν… τιμητική.

Εμείς δεν γνωρίζουμε καμία τιμητική συμμετοχή που να πληρώνεται 5.000 ευρώ μηνιαίως. Και δεν το λέμε εμείς το λέει ο ίδιος.

5.000 ευρώ είναι δέκα φορές περισσότερα από τον μισθό ενός χαμηλόμισθου.

Δεν το «ξεφουρνίζεις» έτσι εύκολα αυτό.

«Η συμμετοχή μου στον οργανισμό Fight Impunity ήταν εξ’αρχής απολύτως χωρίς εκτελεστικές ή διαχειριστικές αρμοδιότητες. Η επιτροπή που συμμετείχα, μεταξύ των άλλων μαζί με προσωπικότητες όπως η Φ. Μογκερίνι, ο Γάλλος πρώην ΠΘ Bernard Cazeneuve και η Γερουσιαστής Emma Bonino, ήταν τιμητική. Για την συμμετοχή μου και την αποζημίωση που θα την συνόδευε ζήτησα την έγκρισή της ευρωπαΐκής επιτροπής η οποία και μου δόθηκε γραπτώς, από την Πρόεδρό Φον ντερ Λάιεν», δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Αβραμόπουλος.

 «Αντίστοιχη θετική γνωμοδότηση για τη συμμετοχή μου στην τιμητική επιτροπή της Οργάνωσης, δόθηκε από την ανεξάρτητη επιτροπή ηθικής (Independent Ethical Committee) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στις 10 Δεκεμβρίου 2020.

Η αποζημίωση ήταν για ένα χρόνο, από τον Φεβρουάριο του 2021 έως τον Φεβρουάριο του 2022, με το ποσό των 5000 ευρώ μηνιαίως, το οποίο δηλώθηκε και φορολογήθηκε στην Ελλάδα, σύμφωνα με το ελληνικό νόμο. (τελικό ποσό: 3750€) . Μετά από ένα χρόνο, τον Φεβρουάριο του 2022, επειδή η δραστηριότητα του Οργανισμού είχε ατονήσει, ζήτησα και σταμάτησε η αποζημίωση. Από τον Μάρτιο και μετά, η συμμετοχή μου είχε ουσιαστικά τελειώσει», συνεχίζει ο κ. Αβραμόπουλος.

Και καταλήγει η δήλωσή του: «Μόλις δε πληροφορήθηκα τα όσα συνέβησαν πρόσφατα στις Βρυξέλλες, υπέβαλα αμέσως και αμετάκλητα την παραίτησή μου και ζήτησα να αφαιρεθεί το όνομα μου από το website, από κοινού με τις άλλες προσωπικότητες που μετείχαν στην επιτροπή».

Εμετό προκαλουν οι Πετσωμενοι
Πήρε σβάρνα τα κανάλια ο #Αβραμοπουλος αλλα δεν βρεθηκε ένας δημοσιογράφος με καρύδια να τον ρωτήσει για ποιο λόγο τον πλήρωνε η ΜΚΟ με 5 χιλιάρικα το μήνα.
Εδω θα μου πείτε ότι ο Καμπουράκης δε ντραπηκε να τον αποκαλει «Δημήτρη μου»
Τόση ξεφτίλα pic.twitter.com/Vdvtq805gT

— Marka2 (@Marka2_) December 20, 2022

Πηγή: iskra.gr

Ευρωκοινοβούλιο και Κομισιόν υπόσχονται αλλαγές. Τόσα χρόνια, όμως, «κλείνουν το μάτι» στα μεγάλα συμφέροντα

Ο όρος «lobbying» συναντάται όλο και περισσότερο στη σύγχρονη πολιτική. Κοινώς, περιγράφει τη διαδικασία κατά την οποία μια ομάδα ανθρώπων παρακολουθεί τη χάραξη της δημόσιας πολιτικής και επεμβαίνει σε αυτήν προς όφελός της, συνήθως χρησιμοποιώντας μοχλούς πίεσης προς τα κέντρα λήψης αποφάσεων. Σε ακαδημαϊκό επίπεδο, ως συνηθέστερο παράδειγμα αναφοράς χρησιμοποιείται η βιομηχανία όπλων στις ΗΠΑ, η οποία, ασκώντας πίεση σε ΜΜΕ και πολιτικούς, καταφέρνει τη διατήρηση του νόμου περί οπλοφορίας σε δεκάδες πολιτείες.

Μπορεί για τους «δημοκρατικούς» Ευρωπαίους, η βαθιά διασύνδεση των λόμπι με τους πολιτικούς/κρατικούς φορείς στις ΗΠΑ να θεωρείται κατακριτέα και να υποτιμάται συχνά ως αμερικανική ιδιαιτερότητα, αλλά εάν σκάνδαλα όπως το Κατάρ-γκέιτ έχουν ένα θετικό στοιχείο, αυτό είναι ότι υπενθυμίζουν πως ακόμα και το «προπύργιο της ευρωπαϊκής δημοκρατίας», το Ευρωκοινοβούλιο, αποτελεί μια «αρένα» σύγκρουσης ενδοαστικών συμφερόντων με «μονομάχους» τους εκλεγμένους από τους λαούς βουλευτές. Με την ιταλική Corriere della Sera να αποκαλύπτει πως στις Βρυξέλλες δραστηριοποιούνται τουλάχιστον 13.000 εταιρείες που κάνουν lobbying (περίπου 48 χιλιάδες άνθρωποι) και τον οργανισμό Transparency International EU να αναφέρει πως τουλάχιστον 7.500 επισήμως αναγνωρισμένοι λομπίστες δραστηριοποιούνται εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, γίνεται φανερό πως μάλλον έφτασε ο καιρός να πέσουν οι μάσκες.

Το Κατάρ-γκέιτ δεν είναι η αρχή, ούτε είναι σαφές γιατί «συγκλόνισε» κάποιους από τους συναδέλφους της Καϊλή! Το ιστορικό των σκανδάλων (λιγότερο ή περισσότερο πρόσφατων), άλλωστε, δεν θα έπρεπε να έχει ξεχαστεί τόσο εύκολα. Το –όχι και τόσο μακρινό– 2011, ο Ρουμάνος Αντριάν Σεβερίν, αντιπρόεδρος της σοσιαλιστικής παράταξης, ο Σλοβένος Ζόραν Τάλερ, μέλος της ίδιας ομάδας και ο Αυστριακός Ερνστ Στράσερ, του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, πιάστηκαν στα «πράσα» να αποδέχονται χρηματισμό από δημοσιογράφους των Sunday Times, που υποδυόντουσαν τους λομπίστες, ώστε να υπερασπιστούν συγκεκριμένες νομοθετικές τροπολογίες. Αλλά και πιο πρόσφατα, πριν μερικούς μήνες, το σκάνδαλο με τα Uber files είχε αναδείξει την χαρακτηριστική ευκολία με την οποία –επιχειρηματικά στη συγκεκριμένη περίπτωση– λόμπι βρήκαν πρόσβαση στα υψηλότερα θεσμικά κλιμάκια της ΕΕ. Με την υπόθεση να μην έχει ακόμα τελεσιδικήσει, υπενθυμίζεται ο ορυμαγδός καταγγελιών για την τότε επίτροπο ψηφιακής πολιτικής της ΕΕ, Νέλι Κρουζ, και τις άνω των εκατό συναντήσεις της UBER με δημόσιους αξιωματούχους, πολλοί εκ των οποίων εκπρόσωποι θεσμικών οργάνων της ΕΕ.

Τα λόμπι είναι άρρηκτα δεμένα με τον ίδιο τον χαρακτήρα της ΕΕ του κεφαλαίου. Αυτός δεν μπορεί
να αλλάξει, άρα κι αυτά δεν θα πάψουν να υπάρχουν.

Εάν όμως τα παραπάνω αποτελούν την «παράνομη» πλευρά των λόμπι εντός της ευρωβουλής, υπό μία έννοια, περισσότερο ενδιαφέρον έχει να σταθούμε στη «νόμιμη». Ήδη από το 2006, ακαδημαϊκοί και οργανώσεις είχαν σημάνει συναγερμό για την ολοένα και πιο αυξημένη παρουσία των λόμπι στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Όσο η ΕΕ απορροφούσε αρμοδιότητες από τα κράτη-μέλη και αποκτούσε ανώτερη νομοθετική και ελεγκτική εξουσία τόσο πιο ελκυστική γινόταν για τους λομπίστες. Η κατάσταση με τα χρόνια εκτροχιάστηκε. Με τη δικαιολογία ότι η ευρωβουλή είναι υπεύθυνη για την χάραξη και ψήφιση νομοθετικών προτάσεων που θα λαμβάνουν υπόψιν τα ιδιόμορφα χαρακτηριστικά κάθε κράτους-μέλους, άρα απαιτεί τη μέγιστη δυνατή πρόσβαση σε πληροφορίες, οι λομπίστες καλέστηκαν να παρευρίσκονται και να συμμετάσχουν σε κάθε είδους επιτροπή του κοινοβουλίου με την αρμοδιότητα του «ειδικού». Πλέον, οι συνεδριάσεις, τα «γεύματα» και άλλες συναντήσεις μεταξύ εκπροσώπων των λόμπι και μελών του ευρωκοινοβουλίου βρίσκονται στην καθημερινή ατζέντα. Ενδεικτικά είναι τα όσα κατέγραψε το Transparency International EU αποκλειστικά για το έτος 2014-2015: 7.084 συναντήσεις αξιωματούχων της Κομισιόν (όχι του ευρωκοινοβουλίου), 75% από αυτές με εκπροσώπους εταιρειών και της βιομηχανίας, τουλάχιστον 25.000 λομπίστες ασχολούνται αποκλειστικά με ζητήματα της ΕΕ, τουλάχιστον 1,5 δισ. ευρώ δαπανήθηκαν για τέτοιες δραστηριότητες.

Στο σημείο αυτό, αρκεί να σκεφτούμε τι γίνεται σήμερα, πολλώ δε μάλλον πόσες συναντήσεις δεν καταγράφονται.

Μετά τη διαπόμπευση των ευρωπαϊκών θεσμών με το Κατάρ-γκέιτ, το ευρωκοινοβούλιο δεσμεύτηκε πως θα σκληρύνει τη στάση του αναφορικά με το ποιος έχει πρόσβαση στις εγκαταστάσεις του και τις συναντήσεις μεταξύ πολιτικών και λόμπι. Το ερώτημα που τίθεται δεν είναι εάν αυτό θα επιτευχθεί. Αλλά εάν υπάρχει λογικός άνθρωπος που πιστεύει πως μια τόσο σάπια δομή, όπως η ΕΕ, μπορεί να αλλάξει έστω και λίγο…

Το Κατάρ-γκέιτ,είναι η κορυφή του παγόβουνου

Το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο σημείωσε τα τελευταία χρόνια άλλη μια «επιτυχία» στον συγκεκριμένο τομέα. Μέχρι το 2010 περίπου, το φαινόμενο που ήταν σύνηθες στις ΗΠΑ, κατά το οποίο πρώην πολιτικοί έπαιρναν «μεταγραφή» σε εταιρείες λόμπι, στην Ευρώπη σπάνιζε. Τώρα όμως, η ΕΕ μπορεί να περηφανεύεται πως δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει τους υπερατλαντικούς συμμάχους της. Ενδεικτικά, το 30% των επιτρόπων της ΕΕ μέχρι το 2014, πλέον «βγάζει το ψωμί» του σε ανάλογες δραστηριότητες.

Τρανταχτά παραδείγματα είναι ο πρώην προέδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, ο πρώην επίτροπος Ενέργειας, Γκίντερ Έτινγκερ και η «δική μας» πρώην επίτροπος Ναυτιλείας και Αλιείας Μαρία Δαμανάκη.

Ακόμα πιο εξοργιστικό, όμως, είναι το νομοθετικό πλαίσιο που περιβάλλει –ή μάλλον δεν περιβάλλει– τις δραστηριότητες των λόμπι. Οι κανόνες διαφάνειας που παρουσιάστηκαν τον Ιανουάριο του 2019 ανάγκαζαν μόνο τους προέδρους και τους εισηγητές των επιτροπών να ανακοινώνουν τις συναντήσεις τους με λομπίστες και μάλιστα μόνο εάν αφορούσαν συγκεκριμένο νομοθετικό ζήτημα για το οποίο ήταν υπεύθυνη η επιτροπή. Σε κάθε άλλη περίπτωση, είναι στο χέρι του ευρωβουλευτή να ανακοινώσει το εάν και πόσες φορές συναντήθηκε με κάποιον λομπίστα. Το αποτέλεσμα; Από το 2019 μόνο το 48% των ευρωβουλευτών έχει δεχτεί να δημοσιεύει συναντήσεις του με λόμπι, ενώ παρεμπιπτόντως αυτές ξεπερνούν τις 12.000.

Πηγή: prin.gr