▸ Σε «κοινή γραμμή» με Μητσοτάκη για αναδιαπραγμάτευση με την Hellenic Train

Δεν χρειάζεται να είναι ιδιαιτέρως παρατηρητικός κανείς για να αντιληφθεί ότι, από τις τοποθετήσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ αναφορικά με το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, απουσιάζει κατά κανόνα μία λέξη: Η ιδιωτικοποίηση. Πράγματι, στα 67 λεπτά που διήρκεσε η ομιλία του πρώην υπουργού Υποδομών και Μεταφορών Χρήστου Σπίρτζη, το πρωί της Δευτέρας στην επιτροπή θεσμών και διαφάνειας της Βουλής, είναι ζήτημα αν υπήρξε έστω και μία αναφορά στην πώληση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ στους Ιταλούς της FSI το 2017, έναντι μόλις 45 εκατ. ευρώ.

Άλλωστε, μία εβδομάδα νωρίτερα κατά τη συνέντευξή του στο MEGA, ερωτηθείς σχετικά ο Αλέξης Τσίπρας είχε κάνει λόγο για… «σχεδόν εξαναγκαστική ιδιωτικοποίηση», λόγω των πιέσεων από την Ευρωπαϊκή Ένωση στο πλαίσιο του τρίτου μνημονίου. Ένα πλαίσιο όμως που ο ίδιος και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δημιούργησαν, έχοντας επιλέξει να υπηρετήσουν και να προωθήσουν τη σαρωτική επίθεση του κεφαλαίου σε βάρος εργαζομένων και λαϊκών στρωμάτων, που κωδικοποιήθηκε ως «εποχή των Μνημονίων». Εξάλλου, ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός επαίρετο για την πώληση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ,
παρουσιάζοντάς την ως την «αρχή μιας σειράς πολύ σημαντικών ιταλικών επενδύσεων».

Έτσι, καθώς η ιδιωτικοποίηση έχει βρεθεί στο στόχαστρο των δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών που κατέκλυσαν τις τελευταίες εβδομάδες τους δρόμους και της πλατείας ολόκληρης της χώρας, είναι έκδηλη η αμηχανία στην οποία βρίσκεται το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που για ακόμα μία φορά αδυνατεί να επικοινωνήσει στοιχειωδώς με τις λαϊκές διαθέσεις —κάτι που αποτυπώνεται και στις δημοσκοπήσεις.

"Αμηχανία στην Κουμουνδούρου, καθώς η ιδιωτικοποίηση έχει τεθεί στο στόχαστρο των μαζικών διαδηλώσεων"

Όντας συνένοχος σε όλες τις πτυχές του κεντρικού πολιτικού ζητήματος, δηλαδή την ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, την απαξίωση και υποχρηματοδότηση του ΟΣΕ, τις ελλείψεις προσωπικού και την αποδοχή του «πάρτι» των εργολάβων στο θνήσκον σώμα του Οργανισμού, ο ΣΥΡΙΖΑ εστιάζει την αντιπολιτευτική του τακτική σε ζητήματα όπως σε ποιο βαθμό προχώρησαν επί των ημερών του τα έργα ασφάλειας του σιδηροδρόμου ή ποια εκδοχή της σύμβασης με την ιδιωτικοποιημένη ΤΡΑΙΝΟΣΕ ήταν πιο συμφέρουσα για το δημόσιο. Στο ξεδίπλωμα αυτής της στρατηγικής τον βοηθά το απύθμενο θράσος της κυβέρνησης και προσωπικά του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Κώστα Καραμανλή, που προκλητικά εμφανίζουν το κυβερνητικό-
καπιταλιστικό έγκλημα άλλοτε ως «θυσία» και άλλοτε ως κάτι σαν «συλλογική τιμωρία» για «παθογένειες δεκαετιών».

Με την ιδιωτικοποίηση να παραμένει «ιερό τοτέμ» για τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας κάνει λόγο μόνο για επαναδιαπραγμάτευση της σύμβασης με τη Hellenic Train, ταυτιζόμενος κατ’ αυτόν τον τρόπο με τον Κ. Μητσοτάκη. Άλλωστε, η Κουμουνδούρου ασπάζεται και τη ρητορεία περί «κομματικού κράτους», που η κυβέρνηση προωθεί ως ερμηνευτικό σχήμα για το δυστύχημα στα Τέμπη, εμφανιζόμενη απλώς ως η μόνη αυθεντική δύναμη «κάθαρσης». «Εμείς δεν επιθυμούμε στο γαλάζιο αναποτελεσματικό, κομματικό, πελατειακό κράτος να βάλουμε ένα άλλο κομματικό κράτος, αλλά επιθυμούμε να αλλάξουμε το κομματικό κράτος», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Αλέξης Τσίπρας κατά τη διάρκεια ομιλίας του στη συνεδρίαση της πολιτικής γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, το προηγούμενο Σάββατο. Υπό το πρίσμα όλων των παραπάνω, μόνο ως επικοινωνιακό σόου μπορεί να εκληφθεί και η επίσκεψη Τσίπρα στο υπό διαμόρφωση κτίριο της τηλεδιοίκησης Λάρισας την προηγούμενη Δευτέρα, καθώς στόχος ήταν να σταλεί το μήνυμα ότι μέχρι το 2019 όλα στον σιδηρόδρομο λειτουργούσαν… «ρολόι».

Πηγή: prin.gr

Τα μνημόνια και οι τεράστιες συνέπειές τους σημάδεψαν αρνητικά τη ζωή των εργαζομένων και την πορεία της χώρας και θα συνεχίσουν ακόμη για πολύ καιρό.  Παράλληλα η επίδραση τους ήταν μεγάλη -ως καταλυτική- στα πολιτικά κόμματα και την πολιτική ζωή της χώρας. Αυτό ισχύει και για το ΚΚΕ με τις τραυματικές εμπειρίες του από τη διαχείριση της κρίσης και των μνημονίων που επέλεξε να εφαρμόσει η ηγεσία του.

Κατά διαστήματα επανέρχεται και ξανά επανέρχεται στο ίδιο θέμα χωρίς όμως μέχρι σήμερα να έχει βγάλει ορισμένα ορθά συμπεράσματα από τα τοτινά γεγονότα.

Πρόσφατα στο Ριζοσπάστη της 18 και 19 Φλεβάρη αρθρογράφησε η Αλέκα Παπαρήγα με τίτλο “Η επικείμενη εκλογική μάχη και η πείρα της περιόδου 2012- 2015” με προφανή στόχο να αμβλύνει τη λαϊκή δυσαρέσκεια που προκλήθηκε από τις αποφάσεις και τους χειρισμούς της ηγεσίας του κόμματος τότε που είναι ακόμη  ευρεία  ενόψει και των ερχόμενων εκλογών.

Θα κάνουμε λίγες μόνο επισημάνσεις, αφού τα θέματα αυτά είναι χιλιοειπωμένα.

Αναφέρει το άρθρο,

“Το δημοψήφισμα”, εννοεί του 2015,  “που προκήρυξαν οι ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με το πλαστό ΟΧΙ στο νέο μνημόνιο”.

Απορεί κανείς για το χαρακτηρισμό πλαστό. Το όχι στο μνημόνιο, απαλλαγή, δηλαδή, από τα μνημόνια ήταν το κεντρικό αίτημα του λαού τότε. Ήταν πραγματικά  ζωτική ανάγκη και καθόλου πλαστό. Απέναντι στο ερώτημα αυτό μία στάση υπάρχει και μία απάντηση μπορεί να δοθεί: μαζική συμμετοχή στην κάλπη και ένα ηχηρό ΟΧΙ. Έτσι θα καταγραφόταν η λαϊκή βούληση που μπορούσε να αποτελέσει τη βάση πάνω στην οποία θα διευρύνονταν και θα μορφοποιούνταν ένα ισχυρό κίνημα απαλλαγής από τα μνημόνια και σύγκρουσης με την κυρίαρχη τάξη, τους προστάτες και την πολιτική της.

Δεν ήταν πλαστό το δίλημμα “ΝΑΙ ή ΟΧΙ στα μνημόνια”, επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πάρει τις αποφάσεις του να προσαρμοστεί με τις μικρότερες γι’ αυτόν συνέπειες στην πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των μεγαλοεπιχειρηματιών της χώρας.  Ίσα-ίσα ένα ισχυρό μπλοκ δυνάμεων που θα αξιοποιούσε το μεγάλο ΟΧΙ θα του δημιουργούσε μείζονα προβλήματα στην τακτική του.

Το ΚΚΕ επέλεξε άλλο δρόμο.  Δεν επέλεξε το ΝΑΙ αλλά την αδιαφορία, την ανοχή ή οτιδήποτε άλλο και αντικειμενικά συμπαρατάχθηκε με το Μένουμε Ευρώπη. Το αποτέλεσμα ήταν η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου του κόμματος να μην πειθαρχήσει στην κομματική θέση και έτσι να διαμορφωθεί ένα πολύ μεγάλο τραύμα. Τα τραύματα όμως αθροίζονται και πληρώνονται.

Δεύτερο:   Αφού αναφερθεί η αρθρογράφος τις μεγάλες αλλαγές στους κομματικούς σχηματισμούς και στα ρήματα που δημιουργήθηκαν κατά τις εκλογές το 2012 με την αποστοίχιση εκατομμύριων ψήφων από ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία αναφέρει: “Τα εκλογικά ρήγματα στο αστικό πολιτικό σύστημα δεν αξιοποιήθηκαν από τον λαό, ιδιαίτερα από τα πιο προοδευτικά τμήματά του’’.

Αλήθεια από πότε οι κομμουνιστές θεωρούν ότι ο λαός αυτοτελώς αξιοποιεί ή δεν αξιοποιεί τις αντικειμενικές δυνατότητες;  Αν ήταν έτσι τι χρησιμότητα έχει η ύπαρξη Κομμουνιστικού Κόμματος, πρωτίστως, και άλλων αγωνιστικών αριστερών δυνάμεων;

Βασική θέση του μαρξισμού είναι ότι την ταξική πολιτική συνείδηση οι εργάτες και ακόμη περισσότερο ο λαός δεν μπορούν να την αποκτήσουν μέσω των εμπειριών τους από τη ζωή και τους αγώνες για το μεροκάματο, πολύ περισσότερο να συνειδητοποιήσουν τις συγκυρίες και τις ανάγκες και να αναπτύξουν την αναγκαία δράση. Δεν μπορούν οι εργαζόμενοι να καταρτίσουν σχέδιο για να αξιοποιήσουν τα εκλογικά ρήγματα. Αυτό είναι ουτοπία και η Αλέκα Παπαρήγα το γνωρίζει. Πρέπει όμως να χρεωθεί ως αδυναμία στο λαό ότι δεν μπόρεσε να του δώσει η πολιτική πρωτοπορία και να σημειώσουμε ότι η προσπάθεια αυτή δεν γίνεται για πρώτη φορά. Το “έχει και ο λαός τις ευθύνες του” ήταν και είναι συνηθισμένο. Λες και βρισκόμαστε στο δικαστήριο για να εξεταστούν οι μάρτυρες και να καταλογιστούν οι ευθύνες.

Η πολιτική πρωτοπορία έχει την ευθύνη να κατανοήσει ολοκληρωμένα τα δεδομένα της στιγμής, τις διαμορφωμένες δυνατότητες και τις δυσκολίες, την ετοιμότητα των λαϊκών δυνάμεων για δράση και να διαμορφώσει την αναγκαία τακτική και την επιχειρηματολογία, για να πειστούν οι λαϊκές μάζες (ή το μεγάλο τμήμα τους) και όχι ο λαός να το πράξει αυτό μόνος του.

Αυτή την ικανότητα το ΚΚΕ δεν την επέδειξε τότε αλλά και σήμερα κάπως έτσι είναι τα πράγματα.

Το επόμενο σημείο.   Γράφει το άρθρο:

Δεν ξέρουμε ποιους ακριβώς εννοεί ότι δυσαρεστήθηκαν από την άρνηση του ΚΚΕ να στηρίξει κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ,  γνωρίζουμε όμως πολύ καλά ότι κάνεις κομμουνιστής δεν διατύπωσε ποτέ πρόταση στήριξης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Όλοι οι υπόλοιποι φυσικά έκαναν τη δουλειά τους. Το ζήτημα όμως είναι άλλο. Όντως δεν μπορεί να υπάρξει συζήτηση για στήριξη ή  όχι σε κάποια κυβέρνηση με συμφωνία σε πέντε σημεία. Το θέμα όμως είναι πώς διαχειρίζεσαι την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για να εξουδετερώσεις τις επιδιώξεις του, περί αυτού πρόκειται.  Η ηγεσία του κόμματος κάτω από το βάρος ιδεοληψιών και πανικού αρνήθηκε καν να απαντήσει στο τηλέφωνο, ενώ έπρεπε να προσέλθει στη συζήτηση με το πλαίσιο διεξόδου της χώρας από τη βαθιά κρίση που το ίδιο το εργατικό και λαϊκό κίνημα είχε αναδείξει και με αυτό κινητοποιούνταν εκατομμύρια εργαζόμενοι. – άμεση κατάργηση των μνημονίων, άρση όλων των  αντιλαϊκών μέτρων,  καμία πειθαρχία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, παύση πληρωμών του χρέους με στόχο την διαγραφή του, αποχώρηση από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση αφού μία τέτοια στάση δεν πρόκειται να είναι αποδεκτή….- και παράλληλα να απευθύνει πλατύ ενωτικό κάλεσμα στο λαό και στις πολιτικές δυνάμεις που κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση για δράση.

Αυτή ήταν η μοναδική διέξοδος της χώρας από την κρίση που μπορούσε να δώσει θετικά αποτελέσματα. Έτσι θα ακυρωνόταν και  η πρόθεσή του ΣΥΡΙΖΑ να πιέσει το ΚΚΕ και να του αποσπάσει δυνάμεις.

Στις συνθήκες εκείνες που ο λαός ήταν στο πόδι η στάση αυτή θα έβρισκε μεγάλη ανταπόκριση. Η ηγεσία του κόμματος έκανε αυτό ακριβώς που ο ΣΥΡΙΖΑ επεδίωκε,   αρνήθηκε ακόμη και τη συνάντηση με αποτέλεσμα να λεηλατηθεί το ΚΚΕ  στις επόμενες εκλογές και ο ΣΥΡΙΖΑ να φτάσει στο 27%. Βοήθησε δηλαδή το ΣΥΡΙΖΑ να προωθήσει το σχέδιο του, αυτό ακριβώς που οι κομμουνιστές ακύρωσαν το 1991.

Δεν πείθει κανέναν το επιχείρημα ότι καμία κυβέρνηση οποιασδήποτε σύνθεσης δεν μπορούσε, δεν μπορεί να δώσει διέξοδο στα εργατικά – λαϊκά προβλήματα, γιατί δε γίνεται να καταργήσει τους νόμους και τις τάσεις, τις αντιθέσεις και αντιφάσεις της καπιταλιστικής οικονομίας.

Γιατί, πρώτον, δεν ετίθετο τέτοιο θέμα συμμετοχής, όπως προείπαμε, αλλά τακτικής διαχείρισης της στιγμής με στόχο την ανάπτυξη του κινήματος, την  προφύλαξη από τις σειρήνες του συμβιβασμού και την προάσπιση του ίδιου του κόμματος. Δεύτερο, καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να καταργήσει τους νόμους και τις τάσεις τις αντιθέσεις και αντιφάσεις της καπιταλιστικής οικονομίας. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι σε καμία περίπτωση μία κυβέρνηση με τις αναγκαίες προϋποθέσεις στηριγμένη σε ισχυρό εργατικό και λαϊκό κίνημα δεν μπορεί να εξουδετερώσει τις προσπάθειες του αντιπάλου και να οδηγήσει σε θετικές για το λαό εξελίξεις.  Δύσκολο μεν, αλλά οι απολυτότητες  είναι κακός σύμβουλος. Είναι για να διατηρήσει κάποιος την “ καθαρότητα” του και παράλληλα να υποστεί τις συνέπειες της σταδιακής απαξίωσης του.

Και ερχόμαστε στην τελευταία επισήμανση μας. Σχετίζεται με τους παράγοντες που επίδρασαν,  ώστε να εκδηλωθούν οι μεγάλες εκλογικές  και όχι μόνο, απώλειες του ΚΚΕ. Πέραν των αντικειμενικών δυσκολιών η Αλέκα Παπαρήγα αναφέρεται και σε υποκειμενικούς παράγοντες.

Συγκεκριμένα αναφέρει:

Πιο κάτω το άρθρο δίνει και την εξήγηση, γιατί οι οπαδοί βρέθηκαν απροετοίμαστοι. Ο λόγος είναι ότι οι μεγάλες ιδεολογικές επεξεργασίες του κόμματος για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, για την ιστορία του κόμματος, η προετοιμασία του νέου προγράμματος του… δεν είχαν φτάσει στο λαό, δεν είχε γίνει πλατιά ιδεολογικοπολιτική δουλειά στις λαϊκές μάζες.

Μάλιστα  η αρθρογράφος θεωρεί ότι επιβεβαιώθηκε η θέση πώς

Η πολιτική συνείδηση των εργαζομένων όντως δεν έρχεται μέσω των συνδικαλιστικών αγώνων, σε καμία περίπτωση, όμως δεν μπορεί να έρθει και μέσω διαλέξεων και μαθημάτων, να γίνουν διαλέξεις για το πρόγραμμα ή την ιστορία. Όλα αυτά είναι για ένα τμήμα των δυνάμεων του και όχι όλων  και ένα στενό κύκλο της επιρροής του. Τα πλατιά τμήματα των εργαζομένων συνειδητοποιούνται μέσω της πράξης. Εκεί αντιλαμβάνονται την ταξική διάσταση της κοινωνίας ,την εκμετάλλευση και οι κομμουνιστές δείχνουν τη διέξοδο προς τη νέα κοινωνία, το σοσιαλισμό μέσω της δράσης της  εργατικής τάξης και γενικότερα των εργαζομένων. Εκεί το κόμμα και πρωτίστως η ηγεσία του κατακτούν την εμπιστοσύνη των εργαζομένων, ώστε, έστω με δυσκολίες, να προσανατολίζονται ορθά στις μεγάλες ιστορικές καμπές. Οι μπολσεβίκοι  δεν είχαν διδάξει στις εργαζόμενες μάζες το μαρξισμό ούτε το πρόγραμμά τους, όμως διαχρονικά με τη δράση, τη στάση, τη συνέπεια και τις θέσεις που λάμβαναν κατά την εξέλιξη των γεγονότων έπεισαν τους εργαζόμενους να τους ακολουθήσουν. Όταν στις καμπές της ιστορίας οι μάζες μπαίνουν ορμητικά στο ιστορικό προσκήνιο, δεν υπάρχει χρόνος για μαθήματα και διαλέξεις, παρά διορατικότητα,  ορθή τακτική και κατακτημένο κύρος.

Αυτά τα στοιχεία αντίθετα με ότι νομίζει το ΚΚΕ στην κρίσιμη στιγμή δεν τα διέθετε και το χειρότερο είναι ότι αρνείται να εξάγει τα σωστά συμπεράσματα ή δικαιολογεί τα λάθη του και συνεχίζει.

Πηγή: ergatikosagwnas.gr

Μεγάλος σάλος έχει δημιουργηθεί με τη νέα φανέλα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου. Με μία προσεκτική ματιά φανερώνεται η σβάστικα στα χρώματα της ελληνικής σημαίας. Τυχαίο; Όχι και τόσο αν σκεφτούμε ότι πρόεδρος της ΕΠΟ είναι ο Μπαλτάκος που υπήρξε κρυφός συνομιλητής του Κασιδιάρη και αν λάβουμε υπόψη μία σειρά γεγονότων που είναι τόσο πυκνή που μας οδηγεί στο γνωστό συμπέρασμα: σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση. 

Πριν από τέσσερα χρόνια η γνωστή αλυσίδα παιχνιδιών Τζάμπο αποφάσισε να τυπώσει σακούλες με τη μορφή του Χίτλερ σε γραμματόσημο. Η σακούλα αποσύρθηκε κατόπιν θύελλας αντιδράσεων. Είναι σαφές ότι αν δεν υπήρχε γενική κατακραυγή η σακούλα θα κυκλοφορούσε για καιρό.

Πριν από λίγο καιρό ο Έλον Μασκ ανάρτησε  ένα tweet με τη φωτογραφία ενός ναζί στρατιώτη να κουβαλά στην πλάτη του ένα ταχυδρομικό περιστέρι. Το ερώτημα είναι αμείλικτο: η μόνη φωτογραφία που βρήκε ο Μασκ με ταχυδρομικό περιστέρι ήταν με τον ναζί στρατιώτη; 

Επίσης, στο κοντινό παρελθόν η Ελλάδα όπως και όλη η ΕΕ καταψήφισε στον ΟΗΕ ένα σχέδιο ψηφίσματος της Ρωσίας που αφορούσε την καταπολέμηση της εξύμνησης του ναζισμού. Να σημειωθεί ότι η ΕΕ θεωρεί πως στις ολοκληρωτικές ιδεολογίες συμπεριλαμβάνονται τόσο ο ναζισμός όσο και ο κομμουνισμός και πως υπάρχουν ευρωπαϊκές χώρες που απαγορεύουν την ύπαρξη των κομμουνιστικών κομμάτων.

Ας θυμηθούμε ακόμη πως μερικούς μήνες πριν κλήθηκαν στο ελληνικό κοινοβούλιο οι ναζί του Αζόφ τους οποίους και χειροκροτούσαν οι άθλιοι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος. Αν δεν ήξεραν έχουν ευθύνη. Όφειλαν να ξέρουν. Αν ήξεραν ακόμη χειρότερα. Αλλά ποιος πιστεύει ότι δεν ήξεραν;  

Η επιλογή να στελεχωθεί η ΝΔ με τον σκληρό φιλοχουντικό πυρήνα του ΛΑΟΣ (Βορίδης, Γεωργιάδης, Πλεύρης) δεν είναι μία προσπάθεια απλώς και μόνο να κερδηθεί το ακροδεξιό ακροατήριο, όπως αφελώς λέγεται. Πρόκειται για μία στρατηγική επιλογή της ελληνικής αστικής τάξης να σκληρύνει η πολιτική ατζέντα, να γίνει ακόμη πιο επιθετικός ο λόγος και η πρακτική του συντηρητικού μπλοκ.

Έτσι κι αλλιώς εδώ και χρόνια ο νεοναζισμός έχει διεισδύσει στις κερκίδες των γηπέδων, σε γυμναστήρια, σε σχολεία αλλά και στα κοινοβούλια των ευρωπαϊκών κρατών είτε ως αντιπολιτευόμενα κόμματα είτε συμμετέχοντα σε κυβερνητικά σχήματα. Επίσης, βρίσκεται σε εξέλιξη μία επιχείρηση αναθεώρησης της ιστορίας όπου λειαίνονται οι γωνίες, εξαγνίζεται φανερά ή συγκεκαλυμμένα ο ναζισμός, εξισώνεται ο ναζισμός με τον κομμουνισμό με τον δεύτερο να συκοφαντείται. Και βεβαίως πώς να ξεχάσουμε την επιχείρηση εξαγνισμού της Χρυσής Αυγής (βλέπε χαρακτηριστικά τα πρωτοσέλιδα της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα», τον Μπάμπη Παπαδημητρίου που μίλησε για την ανάγκη ύπαρξης μιας σοβαρής Χρυσής Αυγής, τον δημοσιογράφο-πλυντήριο Σταύρο Θεοδωράκη που πήρε συνέντευξη στον Μιχαλολιάκο κ.ά.).

Δεν χρειάζεται πλέον να αναρωτιόμαστε. Ο ναζισμός έχει επιλεγεί ως εναλλακτική για το παρόν και το μέλλον. Είτε ως μακρύ χέρι του συστήματος που θα κάνει τις βρομοδουλειές είτε ως πολιτική δύναμη κυβερνητικής εξουσίας. Από ποιον; Από το μεγάλο κεφάλαιο, όπως είχε γίνει και στην περίοδο του μεσοπολέμου τον 20^ο αιώνα. Μόνο που τώρα εμφανίζεται πιο ύπουλα. Είναι «εκσυγχρονισμένος» και συχνά συγκαλυμμένος. 

Ο συναγερμός χτυπά. Για την ακρίβεια ουρλιάζει. Δεν χωράνε αυταπάτες. Το παρελθόν διδάσκει. Απαιτείται η συγκρότηση ενός ενιαίου μετώπου που θα αποκαλύψει και θα συγκρουστεί με τον πολιτικό βρικόλακα. Οποιαδήποτε ολιγωρία στοιχίζει! 

Πηγή: kommon.gr

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η παρέμβαση – διαμαρτυρία της ΠΕΝΕΝ και του ΠΣΣ-ΝΑΤ η οποία οργανώθηκε ενάντια στην φιέστα που επιχείρησε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά η κυβέρνηση με πρωταγωνιστές Χατζηδάκη – Πλακιωτάκη, προκειμένου να παρουσιάσουν την «αλλαγή πλεύσης του ΝΑΤ» για το οποίο μεθοδεύουν και την τυπική κατάργησή του!

Μέλη των Σωματείων μας με κοινό πανό μοίρασαν εκατοντάδες ανακοινώσεις στον σταθμό του Μετρό και στον χώρο έξω από το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά  που είχε στηθεί η φιέστα τους.

Ταυτόχρονα για μιάμιση ώρα με την ντουντούκα ακούγονταν συνθήματα καταγγελίας της πολιτικής κυβέρνησης – εφοπλιστών και της αντιασφαλιστικής τους πολιτικής.  

Συνεχίζουμε τον αγώνα βάζοντας μπροστά τα προβλήματα των Ναυτεργατών στο κοινωνικο-ασφαλιστικό και στα εργασιακά και υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά τους!

Οι Διοικήσεις

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΝΑΥΤΩΝ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΝΑΤ