Όσοι τουρίστες επιλέγουν να επισκεφτούν την Αθήνα, δε θα παραλείψουν και ένα ταξίδι αστραπή στην Αίγινα, όχι μόνο για να θαυμάσουν τις ομορφιές της αλλά και για να δοκιμάσουν από πρώτο χέρι τον πολύτιμο καρπό του νησιού και σύμμαχο της υγείας μας: τα κελυφωτά φιστίκια Αιγίνης!

Τα Αιγινίτικα κελυφωτά φιστίκια θεωρούνται από τα πιο νόστιμα της Μεσογείου, με το μικρό αυτό νησί να κατέχει την πρώτη θέση σε παραγωγή στην Ευρώπη. Παράλληλα, οι καρποί θεωρούνται εξαιρετικά καλής ποιότητας που υπερτερούν των ξενικών ποικιλιών.

Εκτός όμως από την ασυναγώνιστη γεύση των φιστικιών, θεωρούνται φοβερή υπερτροφή και θα μπορούσαμε να τα εντάξουμε στη διατροφή μας:

Περιέχουν μοναδικά θρεπτικά συστατικά

Τα κελυφωτά φιστίκια αποτελούν την καλύτερη πηγή αμινοξέων διακλαδισμένης αλυσίδας (BCAA) σε σύγκριση με άλλους ξηρούς καρπούς, σύμφωνα με μια ανασκόπηση στο Nutrition Today​, ουσίες απαραίτητες στη ζωή πολλών αθλητών και ασκουμένων ατόμων. Συνεχίζοντας τη σύγκριση μεταξύ του φιστικιού με άλλους ξηρούς καρπούς, αυτά περιέχουν υψηλότερα ποσοστά σε φυτικές ίνες, μέταλλα και βιταμίνες A, C, E, K και βιταμίνες του συμπλέγματος Β (εκτός της Β12). Συγκριτικό πλεονέκτημα έχουν επίσης και σε φυτοστερόλες, που συσχετίζονται με χαμηλότερα επίπεδα χοληστερόλης, σύμφωνα με ανασκόπηση στο ABC Cardiology​.

Ενισχύουν το πεπτικό σύστημα 

Χάρη στις πρεβιοτικές ίνες που περιέχουν, τα φιστίκια είναι και μια από τις καλύτερες διατροφικές επιλογές για όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα δυσκοιλιότητας ή θέλουν να χάσουν βάρος. Οι ίνες αυτές αποτελούν τροφή για τα καλά βακτήρια του εντέρου μας και η κατανάλωση των φιστικιών συσχετίστηκε με την αύξηση αυτών των βακτηρίων, σε σύγκριση με την κατανάλωση αμυγδάλων, σε μια μελέτη στο The British Journal of Nutrition.

Προστατεύουν την καρδιά 

Η συστηματική κατανάλωση ξηρών καρπών θωρακίζει την υγεία της καρδιάς, ειδικότερα όμως των φιστικιών συμβάλλει στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης, σύμφωνα μάλιστα με μελέτη στο ​Nutrition. Αυτό οφείλεται και στην υψηλή περιεκτικότητα των φιστικιών σε φυτοστερόλες. Επιπλέον, τα φιστίκια αποτελούν επίσης καλή πηγή μεταλλικών στοιχείων μαγνησίου και καλίου για την υγεία της καρδιάς.

Πολύ καλή πηγή αντιοξειδωτικών 

Το ζωηρό πράσινο χρώμα των φιστικιών οφείλεται στα μοναδικά αντιοξειδωτικά που δεν βρίσκονται σε άλλους ξηρούς καρπούς, με τα φιστίκια να καταλαμβάνουν μια θέση στα κορυφαία 50 τρόφιμα σε συνολική αντιοξειδωτική δράση, σύμφωνα με μια ανασκόπηση στο ​Plants. Η ιδιότητά τους αυτή προλαμβάνει τη φλεγμονή, η οποία σχετίζεται με χρόνιες ασθένειες, όπως οι καρδιακές παθήσεις ή ο σακχαρώδης διαβήτης. Η κατανάλωση τροφών με υψηλή περιεκτικότητα σε αντιοξειδωτικά, όπως τα φιστίκια, μπορεί να είναι ένας τρόπος για να μειώσετε τον κίνδυνο.

Θωρακίζουν το μυαλό μας 

Τα αντιοξειδωτικά των φιστικιών προστατεύουν την υγεία του εγκεφάλου, με τα φλαβονοειδή και τις ανθοκυανίνες να αποτελούν κομβικό σημείο στην έρευνα για την θωράκιση του οργανισμού από τη γνωστική εξασθένιση. Επιπλέον, τα αντιοξειδωτικά λουτεΐνη και ζεαξανθίνη παίζουν σημαντικό ρόλο τόσο στην υγεία των ματιών όσο και του εγκεφάλου, σύμφωνα με μια ανασκόπηση στο ​Molecules​.

Ρυθμίζουν το σάκχαρο στο αίμα 

Τα φιστίκια είναι χαμηλά σε υδατάνθρακες σε σύγκριση με άλλους ξηρούς καρπούς, δεν επηρεάζουν αρνητικά τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα, σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο του Όρεγκον, ενώ και τα αντιοξειδωτικά παίζουν και αυτά το ρόλο τους στη ρύθμισή του.

Πηγή: ygeiamou.gr

Στάση εργασία θα πραγματοποιήσουν την Τρίτη 4 Απρίλη οι εργαζόμενοι στα αστικά λεωφορεία της Αθήνας και στα τρόλεϊ. Η στάση εργασίας θα γίνει από την έναρξη της βάρδιας έως τις 9 π.μ. και από τις 9 μ.μ., έως τη λήξη της βάρδιας.

Διεκδικούν, λήψη μέτρων ασφαλείας εργαζομένων και επιβατών, προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, ανανέωση του στόλου, τήρηση των όρων συμφωνίας της ΣΣΕ.

Πηγή: 902.gr

▸ Τα διαχειριστικά παζάρια ξεκίνησαν πριν ανακοινωθούν οι εκλογές

Την εβδομάδα αυτή ανακοινώθηκε η ημερομηνία των εκλογών για τις 21 Μαΐου, με τη 2η ημέρα του Ιουλίου ως την πιθανότερη ημερομηνία της δεύτερης κάλπης. Όμως τις προηγούμενες ημέρες είχε ήδη ξεκινήσει το «προεκλογικό παζάρι» ανάμεσα σε ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ. Από τις δηλώσεις όλων των «πόλων» της αστικής διαχείρισης ήταν εκκωφαντική η απουσία του πολιτικού περιεχόμενου. Ως απότοκο της «στρατηγικής» συμφωνίας και των τριών κομμάτων στις λογικές της «ευρωπαϊκής πορείας της χώρας», όπως και στη διατήρηση υφιστάμενου συστήματος δίχως ιδιαίτερες παραλλαγές. Χαρακτηριστική ήταν η εστίαση του «προβληματισμού» στο ποιος θα είναι πρωθυπουργός, σε θεσμικά ζητήματα αλλά και έννοιες αποστερημένες πολιτικού περιεχομένου όπως «δικαιοσύνη», «ανάπτυξη», «διαφάνεια» και «αξιοκρατία».

Η Νέα Δημοκρατία, όπως δήλωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο υπουργικό συμβούλιο όπου ανακοίνωσε την ημερομηνία των εκλογών, τυπικά θα επιμείνει στη λογική της αναζήτησης αυτοδυναμίας στις δεύτερες εκλογές. Παρά το γεγονός ότι στο Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζουν πως η επίτευξη ενός ποσοστού ανάμεσα στο 37-39% που απαιτείται δεν είναι ο πλέον εφικτός στόχος. Για να ευελπιστεί το κυβερνών κόμμα σε μία τέτοια εξέλιξη, εκτιμούν πώς πρέπει να πετύχει στην πρώτη κάλπη ένα ποσοστό της τάξης του 35% με 36%. Για τη στήριξη αυτής της τακτικής ήδη γίνεται επίκληση στον «κίνδυνο της ακυβερνησίας», με τον Κ. Μητσοτάκη να μιλά για τους κινδύνους αστάθειας και τη σταθερότητα μιας αυτοδύναμης κυβέρνησης.

Όμως η ΝΔ διατηρεί ορθάνοιχτο το «παράθυρο» του σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ ως πρώτη επιλογή και τυχόν σύμπραξη με την Ελληνική Λύση ως ένα δεύτερο ενδεχόμενο, που όμως θα επιφέρει εσωτερική αναταραχή. Για τον λόγο αυτόv το Μαξίμου έχει οξύνει την πίεση προς το ΠΑΣΟΚ. Εγκαλώντας τον Ν. Ανδρουλάκη σχετικά με την άρνησή του να αποδεχτεί ως πρωθυπουργό τον αρχηγό του κόμματος με το οποίο θα συνεργαστεί. Στην ίδια λογική φαίνεται να εντάσσεται και η αμφισβήτηση του Α. Λοβέρδου στις προεκλογικές επιλογές της Χαριλάου Τρικούπη. Συνδεόμενη μάλιστα με την προοπτική της «μετακίνησης» κάποιων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ στη ΝΔ σε περίπτωση που υπάρξει μετεκλογική «ανάγκη».

Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την πλευρά του, θα ακολουθήσει την τακτική της «προοδευτικής κυβέρνησης», με τον Αλέξη Τσίπρα να δηλώνει ότι προκρίνει τις κυβερνήσεις συνεργασίας, ακόμη και αν είχε τη δυνατότητα αυτοδύναμης κυβέρνησης. Μίλησε μάλιστα για στόχο ανάδειξής της από την 21η Μαΐου. Έθεσε εξαρχής τα «διλήμματα» εγκλωβισμού της αριστερής ψήφου, λέγοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μόνο κόμμα που μπορεί να αντικαταστήσει τη ΝΔ στην κυβερνητική διαχείριση.

Παράλληλα όμως, στέλνοντας σαφές μήνυμα προς το υφιστάμενο σύστημα, πρόβαλε το κόμμα του ως τη μόνη κυβερνητική λύση που εγγυάται τη σταθερότητα, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι θα είναι ασταθής η «κυβέρνηση-κουρελού» που σκοπεύει να συστήσει ο Κ. Μητσοτάκης. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κατέδειξε την «ειδική στόχευση» στο ΠΑΣΟΚ, λέγοντας ότι είναι αδιανόητη η δημιουργία κυβέρνησης της ΝΔ με ένα κόμμα που αυτοπροσδιορίζεται ως «προοδευτικό». Επίσης, απάντησε στο ΠΑΣΟΚ λέγοντας πως ο πρωθυπουργός σε μια πιθανή κυβέρνηση συνεργασίας, πρέπει να προκύπτει από τον λαό.

Πηγή: prin.gr

Το γεγονός ότι, σε αντίθεση με τον Νίξον, ο Τραμπ διώκεται αποδεικνύει ότι το κατεστημένο των ΗΠΑ βρίσκεται σε βαθιά κρίση.

Τελικώς, μετά από αρκετές ανακοινώσεις από την πλευρά του Τραμπ τις προηγούμενες μέρες, η επιβεβαίωση ήρθε: η εισαγγελία του Μανχάταν άσκησε διώξεις εναντίον του τέως προέδρου των ΗΠΑ με βάση κατηγορίες τις οποίες θα μάθουμε τις επόμενες μέρες, αλλά πιθανότατα αφορούν τη σχέση του με μια πρωταγωνίστρια ταινιών πορνογραφικού περιεχομένου και τη φερόμενη ως δωροδοκία της προκειμένου να μη μιλήσει, ή και κάποιες επιχειρηματικές-φορολογικές απάτες.

Δεν γνωρίζουμε ποια ακριβώς είναι η φερόμενη ως παράνομη πράξη, ωστόσο αν μιλούμε για την υπόθεση Στόρμι Ντάνιελς, σε σχέση με όλα όσα κάνουν οι πρόεδροι των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου του ιδίου του Τραμπ, μάλλον πρόκειται για κάτι λιγότερο από πταίσμα. Να θυμίσουμε ότι την ίδια στιγμή, οι υποθέσεις της οικογένειας Μπάιντεν σε σχέση με την Ουκρανία παραμένουν στο συρτάρι των αντιστοίχων εισαγγελέων.

Δεν είμαστε αφελείς, προκειμένου να δεχτούμε ότι όλη αυτή η ιστορία έχει να κάνει με το περί δικαίου αίσθημα κάποιου εισαγγελέα. Ούτε και φυσικά ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είναι «καθαρός» και άσπιλος. Αντιθέτως θεωρούμε ότι αν η δικαιοσύνη στις ΗΠΑ ήθελε να βρει τι πραγματικά έχει κάνει ο τέως πρόεδρος θα ξεκινούσε από τις σχέσεις του με τα σιωνιστικά και άλλα, λόμπι. Ίσως εκεί να έβρισκε υλικό για σοβαρότερες κατηγορίες εναντίον του. Αλλά εκεί βεβαίως υπάρχουν άλλα «φίλτρα» προστασίας, όχι του Τραμπ αλλά των λόμπι και όσων βρίσκονται πίσω τους. Σε τέτοιες υποθέσεις θα αποκαλυπτόταν πώς και γιατί λαμβάνονται οι μείζονες αποφάσεις της εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.

Το γεγονός ότι, σε αντίθεση με τον Νίξον, ο Τραμπ διώκεται αποδεικνύει ότι το κατεστημένο των ΗΠΑ βρίσκεται σε βαθιά κρίση, συνθήκη η οποία δένεται με την εσωτερική και διεθνή θέση της χώρας. Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι πρώτα και κύρια μια περσόνα. Σε ό,τι αφορά τη δημόσια εικόνα του και την πολιτική του πορεία είναι περισσότερο ένα γέννημα της κοινωνίας του θεάματος παρά του επιχειρηματικού κόσμου. Κατέδειξε δε, πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κανείς αφενός χάρη στην κοινωνία του θεάματος, αφετέρου εκφράζοντας, έστω με αλλοπρόσαλλο τρόπο τα βαθιά ρήγματα στο εσωτερικό της κοινωνίας των ΗΠΑ, εν προκειμένω εκπροσωπώντας μια συμμαχία συντηρητικών και αντιδραστικών από ιδεολογικής απόψεως στρωμάτων. Το απλό σύνθημα ήταν ουσιαστικώς, η «βαθιά» Αμερική απέναντι στο βαθύ κράτος.

Ο Ντόναλντ Τραμπ βεβαίως δεν έκανε τίποτα το αντισυστημικό σε ό,τι αφορούσε την οικονομική και κοινωνική του πολιτική: Περαιτέρω αναδιανομή εισοδήματος υπέρ των πλουσιοτέρων, καμία ενίσχυση του κράτους ευημερίας, εξακολούθηση της απόλυτης κυριαρχίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος επί της πραγματικής παραγωγικής οικονομίας, βαθιές ανισότητες, κυριαρχία των μονοπωλίων και των ολιγοπωλίων. «Η απόσταση που χωρίζει τα υψηλότερα και χαμηλότερα εισοδηματικά κλιμάκια της Αμερικής αυξήθηκε κατά σχεδόν 9% ετησίως υπό τον Τραμπ. Η διεύρυνση αυτής της απόστασης είναι ταχύτερη από ό,τι σε προηγούμενες περιόδους. Από το 1990 έως το 2015 διευρυνόταν κατά περίπου 7% ετησίως – στη διάρκεια μιας περιόδου που περιελάμβανε τρεις υφέσεις» έγραφε ο ιστότοπος The Hill το 2019.

Τα στοιχεία για την οικονομική κατάσταση των στρωμάτων που θέλησε να εκφράσει ο Τραμπ κατά διάρκεια της θητείας του είναι δραματικά. Το 2019, η ιδιόκτητη στέγη ήταν μακρινό όνειρο για τους εργαζόμενους στο 70% της χώρας, 30 εκατομμύρια άνθρωποι ζούσαν χωρίς ασφάλιση υγείας, των 25% του πληθυσμού χωρίς συνταξιοδοτικές αποταμιεύσεις, το 20% των παιδιών σε συνθήκες φτώχειας, ενώ το 40% δεν μπορούσε να αντέξει μια έκτακτη δαπάνη ύψους 400 δολαρίων. Ο Τραμπ δεν ήταν ο πρόεδρος της μεσαίας και εργατικής Αμερικής, αλλά άλλος ένας πρόεδρος των πλουσίων. Αυτό όμως είναι και το ζήτημα. Ο Τραμπ δεν τα δημιούργησε όλα αυτά. Απέτυχε να τα αντιμετωπίσει και τα επιδείνωσε. Δεν «αποξήρανε τον βάλτο», όπως έταζε αλλά βούτηξε σε αυτόν. Ακολούθησε όμως ο Μπάιντεν, ο οποίος αποτυγχάνει δραματικά, αφού κοντά σε όλα τα παραπάνω χρεώνεται (όχι εντελώς αδίκως) τον πληθωρισμό και την έρπουσα τραπεζική κρίση. Επιπλέον, με το να περιγράφουν τα μέσα ενημέρωσης τον Ντόναλντ Τραμπ ως υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνο για τη δημοκρατία στις ΗΠΑ (μια δημοκρατία την οποία ελάχιστοι πια πιστεύουν, αφού η ολιγαρχική της δομή και λειτουργία δεν κρύβεται) τον έβγαλαν σε μεγάλο βαθμό έξω από το κάδρο των ευθυνών. Το να είσαι ή να περιγράφεσαι ως αντισυστημικός αποτελεί πλέον πλεονέκτημα, ιδίως αν ξέρεις να το χειριστείς.

Ο Τραμπ βεβαίως προσπάθησε κατά ένα μέρος να τροποποιήσει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, διατηρώντας τον αντιδραστικό της χαρακτήρα με επίκεντρο την περαιτέρω προώθηση των σιωνιστικών σχεδίων και τον αντικομμουνισμό, αλλά αποδεικνυόμενος πολύ λιγότερο επεμβατικός σε παγκόσμια κλίμακα από ό,τι οι προκάτοχοί του. Η σκέψη του να αποσπάσει τη Ρωσία από την Κίνα και να επικεντρωθεί μόνο στην τελευταία ήταν σωστή σε ό,τι αφορά τα συμφέροντα των ΗΠΑ, αλλά για πολλούς λόγους στάθηκε αδύνατο να την υλοποιήσει. Η πολιτική του έμοιαζε περισσότερο με έναν κυνικό, αλλά συνεννοήσιμο προαγωγό για τους συμμάχους του και λιγότερο με τη γερακίσια πολιτική των Δημοκρατικών.

Αν δούμε λοιπόν με υλικούς όρους τι εκφράζει ο πρώην πρόεδρος, είναι δύσκολο να τον κατατάξει κανείς ως οτιδήποτε άλλο πέρα από ένα βαθιά συστημικό υποψήφιο. Και όμως. Η κρίση του συστήματος εξουσίας στις ΗΠΑ είναι τόσο βαθιά, ώστε δεν μπορεί να διαχειριστεί ούτε μια περίπτωση όπως αυτή του Τραμπ ή ακόμα και να τον περιορίσει εκλογικώς μέσα σε ένα περιβάλλον ομαλότητας. Η δίωξη του Τραμπ δείχνει ότι το κοινωνικό και ιδεολογικό χάσμα σε αυτό το ιδιόμορφο πολιτικό εργαστήριο που είναι οι ΗΠΑ βαθαίνει δραματικά σε ευθεία αντιστοίχιση με τις διαλυτικές επιπτώσεις του νεοφιλελευθερισμού και των συνεπειών του αλλά και με τη φθορά της ισχύος των ΗΠΑ και με τη συμπεριφορά τους σαν «rogue state», ικανό να προκαλέσει ακόμα και πυρηνικό πόλεμο.

Η κοινωνική σύγκρουση προφανώς είναι πολύ πιο σύνθετη από ό,τι μια απλή διάκριση, «βαθιάς» και «φιλελεύθερης» Αμερικής περιγράφει. Προφανώς δε, υπήρξε κομβικό το γεγονός ότι η εξ αριστερών αμφισβήτηση του κατεστημένου δια του Μπέρνι Σάντερς αποκλείστηκε με τη χρήση διαφόρων μορφών νοθείας, στο πλαίσιο της σύγκρουσής του με τη Χίλαρι Κλίντον. Με όλα αυτά ως δεδομένα, οι Δημοκρατικοί αποφασίζουν να παίξουν με τη φωτιά. Έχοντας απεκδυθεί κάθε έννοια προοδευτισμού, όντας εξίσου κόμμα του πολύ μεγάλου πλούτου όσο οι Ρεπουμπλικανοί, απειλούνται με πανωλεθρία εφόσον ο Τραμπ κατέλθει στις επόμενες προεδρικές εκλογές. Οι δε ΗΠΑ συνολικώς απειλούνται με πολιτική έκρηξη στον πυρήνα του κατεστημένου τους. Θα δούμε το επόμενο διάστημα αν θα υπάρξει συνδιαλλαγή ή όξυνση της εσωτερικής κρίσης.

Πηγή: kosmodromio.gr