Νέο θανατηφόρο εργατικό δυστύχημα έγινε στις 9.30 το πρωί της Κυριακής στη Χαλυβουργία Ελλάδος στη Β’ ΒΙΠΕ Βόλου με θύμα έναν εργαζόμενο τη στιγμή που συντηρούσε μηχάνημα του εργοστασίου.

Πρόκειται για έναν άνδρα 42 ετών που ανασύρθηκε νεκρός από μηχάνημα πρέσας της μεγάλης χαλυβουργικής μονάδας που εργαζόταν, την ώρα που ως συντηρητής του μηχανήματος ασχολούνταν με τη συντήρησή του.

Ο άτυχος άνδρας τραυματίστηκε θανάσιμα όταν η πρέσα, για άγνωστους λόγους, τέθηκε ξαφνικά σε λειτουργία και ενώ ο εργαζόμενος βρισκόταν κάτω από το μηχάνημα με αποτέλεσμα να συνθλιβεί.

Υπενθυμίζεται πώς μόλις πριν από έναν μήνα στο ίδιο εργοστάσιο, ένας εργάτης είχε πέσει από την οροφή με αποτέλεσμα να τραυματιστεί θανάσιμα.

Ειδικότερα, ο άτυχος εργάτης, ο οποίος απασχολούνταν σε εργολάβο, βρισκόταν στην οροφή του εργοστασίου προσπαθώντας να αλλάξει τους τσίγκους, όταν για άγνωστο λόγο έχασε την ισορροπία του και έπεσε από ύψος 20 μέτρων.

Δύο νεκροί σε έναν εργασιακό χώρο – κάτεργο όπως αποδεικνύεται στην πράξη, σε λίγο παραπάνω από έναν μήνα.
Νεκρός εργάτης στο Τρίκερι

Νεκρός ανασύρθηκε την Κυριακή 38χρονος εργαζόμενος στο καρνάγιο στο Τρίκερι του Βόλου. Σύμφωνα με πληροφορίες, εκτελούσε εργασίες καθαρισμού μετά την πλημμύρα, όταν μηχάνημα εγκλώβισε το χέρι του με αποτέλεσμα να τον παρασύρει και να χάσει την ζωή του.

Πηγή: prin.gr

Με 41 ώρες εργασίας την εβδομάδα κατά μέσο όρο, οι Έλληνες δουλεύουν τις περισσότερες ώρες σε σχέση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat που δόθηκαν σήμερα (20/9) στη δημοσιότητα.

Συγκεκριμένα, σε μια συνηθισμένη εβδομάδα, οι ώρες εργασίας για άτομα ηλικίας 20-64 ετών ήταν στην ΕΕ κατά μέσο όρο 37,5 ώρες, σύμφωνα με στοιχεία του 2022.

Ωστόσο, υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ των χωρών της ΕΕ. Οι περισσότερες ώρες εργασίας την εβδομάδα καταγράφηκαν στην Ελλάδα (41,0 ώρες), στην Πολωνία (40,4), στη Ρουμανία και στη Βουλγαρία (40,2 και οι δύο).

Αντίθετα, τις λιγότερες ώρες εργασίας σε μία εβδομάδα καταγράφουν οι Ολλανδοί (33,2 ώρες), οι Γερμανοί (35,3) και οι Δανοί (35,4).

Πηγή: ΑΠΕ- ΜΠΕ

Πηγή: enikos.gr

«…Να τους έχει ο Θεός καλά»

Η χώρα την τελευταία δεκαετία βρέθηκε στη δίνη της υγειονομικής κρίσης, της εξαιρετικά δυσμενούς επίπτωσής της στην οικονομία, στην απογείωση του δημόσιου αλλά και ιδιωτικού χρέους, στο στρόβιλο της «θεσσαλικής καταστροφής».

Βρέθηκε και βρίσκεται στη δίνη του πολέμου σε μια εποχή μάλιστα που ο πόλεμος από ακραία μορφή εκμετάλλευσης εξελίσσεται σε βασική τάση του συστήματος, σε κύριο μέσο ενίσχυσης της πολιτικής κυριαρχίας του κεφαλαίου απέναντι στους εργαζόμενους, σε μέθοδο «επίλυσης» των ανταγωνισμών και επέκτασης της «δημοκρατίας της αγοράς».

Τελευταία η χώρα βρίσκεται στο μάτι ενός, στην κυριολεξία, πολιτικού κυκλώνα.

Ο αμερικάνικος παράγοντας έχοντας εξασφαλίσει τον πλήρη έλεγχο της ΝΔ δια της Μητσοτακικής ηγεσίας, επιχειρεί το συνολικό πολιτικό έλεγχο της χώρας δια της αμερικανοποίησης και του ΣΥΡΙΖΑ.

Το εγχείρημα έχει γενικότερο αντίκτυπο, καθώς εντάσσεται στo πλαίσιο περικύκλωσης και αποδυνάμωσης της Ρωσίας ενόψει του, αγνώστου ακόμη σε έκταση και μέσα, ανταγωνισμού με την Κίνα.

Η αμερικανοποίηση αυτή ξεκίνησε με την εκλογή του αρχηγού του κόμματος με δυο ευρώ και από ένα άγνωστο σώμα εκλογέων (στη Γερμανία π.χ. αλλά και αλλού κανένα κόμμα δεν έχει δεχτεί αυτό το βαθιά εκφυλιστικό και αντιδημοκρατικό μέτρο που μετατρέπει τα αστικά κόμματα σε χυλό και υπονομεύει τα θεμέλια κι αυτής ακόμα της αστικής δημοκρατίας) και συνεχίζεται – ήδη από εποχή Τσίπρα - με τη συνολικότερη κλιμακούμενη μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ προς ένα ξεδιάντροπο «φιλοαμερικανισμό με κόκκινη σημαία».

Εξ ου και η ανοιχτή πολιτική δήλωση Κασελάκη περί μετατροπής του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα κόμμα – αντίγραφο του δημοκρατικού κόμματος των ΗΠΑ, η πλήρης ευθυγράμμιση τόσο της ΝΔ όσο και του ΣΥΡΙΖΑ με την Πολιτική των ΗΠΑ στο Ουκρανικό, οι διάσπαρτες βάσεις, η συμμετοχή του ελληνικού στρατού σε επιχειρήσεις ανά την υφήλιο, η πλήρης ευθυγράμμιση με το ΝΑΤΟ.

Η Ελλάδα πλέον δεν ανήκει απλά στη Δύση, είναι Δύση κατά τη δήλωση Μητσοτάκη και την σιωπηλή αποδοχή Τσίπρα – Κοτζιά.

Αυτό είναι το νέο δόγμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Στα σχέδια αυτά, οι Μητσοτάκης και Τσίπρας με την απόχρωση του ο καθένας, έχουν τη δικιά τους ενεργό προσωπική συμμετοχή.

Σε αυτή λοιπόν την ιδιαίτερα ταραγμένη περίοδο είδαν το φώς της δημοσιότητας δημοσιεύματα για τον Μητσοτάκη (7 Ιουλίου 2023) του στυλ «ο Μεγάλος Ηγέτης, ο Μοναδικός Πρωθυπουργός, ένας Υπέροχος Άνθρωπος!!! Να τον έχει πάντα καλά ο Θεός, για να είμαστε και εμείς καλύτερα!! Ή ακόμη η δήλωση του Κύπριου νομπελίστα οικονομολόγου Χριστόφορου Πισσαρίδη ότι ««Ο Μητσοτάκης φαίνεται να αποτελεί μια ελπίδα λογικής». (Εφ Φιλελεύθερος)

Στην ίδια διαταραγμένη περίοδο η τέως υπουργός κα Φωτίου (πανεπιστημιακός, διδάσκει ‘Αρχιτεκτονικό Σχεδιασμό) δήλωνε: «Ο Τσίπρας είναι ένας ηγέτης παγκόσμιας ακτινοβολίας, απ’ αυτούς που γεννιούνται κάθε 100 χρόνια και αυτό το ξέρουν όλοι…». Η δε Έφη Αχτσιόγλου δηλώνει πως «Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας μοναδικός ηγέτης, έχει τα εξαιρετικά του χαρακτηριστικά και ως προσωπικότητα».

Σε ανάλογο μήκος κύματος και λαϊκοί άνθρωποι.

Σύμφωνα λοιπόν με αυτές τις αντιλήψεις ζούμε σε μια δύσκολη περίοδο μεν με σπουδαίους αν όχι μοναδικούς ηγέτες δε.

Η αλήθεια βρίσκεται εδώ, στη συγκεκριμένη δυναμική των εξελίξεων

Αλλά η απάντηση για το «ποια είναι η αλήθεια» και το «ποιος έχει δίκιο» σήμερα, βρίσκεται εδώ, στην συγκεκριμένη δυναμική των κοινωνικών και οικονομικών εξελίξεων, αλλά και στην «Ιστορία», όπως αυτή μεταφέρεται και μετασχηματίζεται στις σημερινές συνθήκες και στους σημερινούς συσχετισμούς.

Αυτή η «Ιστορία της σύγχρονης πραγματικότητας» δεν μπορεί να ανέχεται το μεταμοντέρνο ιστορικό μίξερ που ανακατεύει, ισοπεδώνει και εξομοιώνει το εμβρυακά έστω επαναστατικά προωθητικό, με το επαναστατικά λαθεμένο και κυρίως με το ταξικά, πολιτικά και θεωρητικά, αντεργατικό και αντιδραστικό.

Λέγεται ότι η υπέρμετρη λατρεία στον ηγέτη ανθεί σε λαούς με ευάλωτη αυτοεκτίμηση, σε χώρες με έλλειμμα δημοκρατίας και ελπίδας.

Σε αυτές τις περιπτώσεις οι λαοί προσπαθούν μέσα από μια προσωπικότητα να κάνουν προβολή του εαυτού τους στο πρόσωπο ενός «ήρωα», ακόμη και δήθεν, μιας προσωπικότητας στην οποία προσδίδουν ιδιαίτερα χαρισματικά στοιχεία και χαρακτηριστικά.

Τότε όμως το είναι των ανθρώπων βρίσκει διέξοδο σε κάτι που δεν ελέγχεται από την πραγματικότητα.

Γι’ αυτόν το λόγο μετά την απόσυρση αυτής της προσωπικότητας το πένθος είναι τόσο σπαρακτικό: ο πολίτης αισθάνεται ότι έχει χάσει ένα σπουδαίο κομμάτι του εαυτού του και ώσπου να το ξαναβρεί σε μια καινούργια προσωπικότητα - ηγέτη μένει μετέωρος.

Στην ιστορία της ανθρωπότητας παρουσιάστηκαν προσωπικότητες, ορισμένες κορυφαίες περιπτώσεις ανθρώπων, που άνοιξαν νέους δρόμους, διεύρυναν τους κοινωνικούς ορίζοντες, έσπασαν τοπικούς και χρονικούς φραγμούς, σημάδεψαν με την παρουσία τους ολόκληρη εποχή.

Στις δύσκολες στιγμές ειδικότερα, εμφανίστηκαν προσωπικότητες που, ενώ ζούσαν μέσα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο που προϋπήρχε ανεξάρτητα από τη θέλησή τους, αποδείχτηκαν έτοιμες να επιδράσουν και αντεπιδράσουν καταλυτικά στις εξελίξεις και δια μέσου μιας σειράς αντιθέσεων, συγκρούσεων, διαχωρισμών και συνθέσεων να στρέφουν τις καταπιεσμένες μάζες σε μια κίνηση ελπιδοφόρων κοινωνικοοικονομικών αλλαγών.

Σε αυτή την πορεία οι ηγέτες εκφράζουν τον συσχετισμό των κοινωνικών δυνάμεων, αλλά και τη δυναμική τους, οι λαϊκοί ηγέτες ειδικά γίνονται εκφραστές των κοινών προβλημάτων και αιτημάτων, ενσαρκώνουν τα οράματα και τους στόχους της εποχής τους.

Οι προσωπικότητες αυτές δημιουργούν μια αύρα γύρω τους, καταλήγουν να υπερβαίνουν στα μάτια του λαού τα συνηθισμένα ανθρώπινα μέτρα.

Φυσικά δεν είναι ουρανοκατέβατα, υπερκόσμια όντα.

Είναι δημιουργήματα της εποχής τους, φορείς, εκφραστές και συνδιαμορφωτές του κοινωνικού πνεύματος, της προωθητικής κοινωνικής συνείδησης.

Βρέθηκαν στην πρωτοπορία κάθε αγώνα, κάθε κίνησης για τη βελτίωση της κοινωνίας, καταλύουν σύνορα και γίνονται πανανθρώπινο σύμβολο και εν τέλει «δημιουργούν» ιστορία, αφού αντεπιδρούν στην ίδια την πορεία των κοινωνικών εξελίξεων που τους γέννησαν.

Στην ιστορία υπάρχει μια ιστορική αναγκαιότητα που μπορεί να βιώσουν οι λαοί, καθώς οι υλικές συνθήκες προετοιμάζουν ποιοτικά άλματα.

Σε αυτές τις υλικές συνθήκες που συνθέτουν την αντικειμενική πραγματικότητα υπάρχει – ως μέρος της αλλά και συνδιαμορφωτής της - ο υποκειμενικός παράγοντας. Ενυπάρχει και αντεπιδρά η σοβαρότερη παραγωγική δύναμη, ο εργάτης – δημιουργός, οι πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες του.

«Το κολεκτιβιστικό αισθητήριο είναι ανώτερο από κείνο των ανθρώπων που ασκούν υψηλά αξιώματα, είτε ατομικά, είτε, σαν σύνολο μεν, αλλά περιορισμένου αριθμού», ...γιατί, καθώς είναι πολλοί, καθένας έχει το μερίδιό του της αρετής και σοφίας και το σύνολό τους κάνει τη μάζα σαν ένα ον μοναδικό, με πολλά πόδια, πολλά χέρια, πολλές αισθήσεις και επίσης πλούσιο σε μορφές χαρακτήρα και ευφυΐας»υπογραμμίζει ο Αριστοτέλης στην «Πολιτική».

Για τις μοναδικές στιγμές υψηλής αισθητικής και πολιτικής έκφρασης

Με όρους μιας μακρόσυρτης διάρκειας των συστημάτων και των πολιτισμών, έρχονται στιγμές που και η δημοκρατική «μάζα» πλημμυρίζει το πολιτικό και κοινωνικό τοπίο εμπλουτίζοντας τον βίο, οι άνθρωποι αποκτούν αυξημένο ρόλο και συμμετοχή στη διαμόρφωση της μοίρας τους.

Είναι οι μοναδικές εκείνες στιγμές υψηλής αισθητικής και πολιτικής έκφρασης, όπου οι «μάζες» ως ποιοτικά συλλογικά πλήθη και όχι ως αριθμοί, εισβάλλουν στην Ιστορία εκμηδενίζοντας την απόσταση κυβερνώντων και κυβερνωμένων.

Αυτό συμβαίνει όταν οι «μάζες» είναι διαρκώς ενεργές, παρούσες και υπεύθυνες για την εμβάθυνση της δημοκρατίας ή της επανάστασης, σε αντιπαράθεση με την «μαζική δημοκρατία» και τη μαζική κοινωνία της κατανάλωσης, της κρατικής βίας και της υποταγής.

Η ιστορία γράφεται από τους ανθρώπους, από τις λαϊκές μάζες, με ειδικό το ρόλο της προσωπικότητας και του ηγέτη. Σε αυτή τη γραφή ο ηγέτης αποτελεί την πλάκα πάνω στην οποία χαράσσονται η θέληση, οι πόθοι, οι ελπίδες, οι προσδοκίες, τα όνειρα και οι φιλοδοξίες μεμονωμένων λαών ή και ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Είναι επομένως κοινωνιολογικά λάθος και πολιτικά αντιδραστικό να αναζητούμε τις μεγάλες προσωπικότητες στις οποίες να φορτώνουμε, σχεδόν αποκλειστικά, την πραγμάτωση μεγάλων κοινωνικών αλλαγών. Άλλο τόσο, φυσικά, είναι λάθος ο αυθαίρετος, ανιστόρητος εκμηδενισμός του ρόλου του ηγέτη και της προσωπικότητας στο όνομα της λαϊκής δράσης.

Ναι, αλλά καταλύοντας ένα καθεστώς που κρατά τη «μάζα» στο περιθώριο, έρχεται τελικά πάντοτε στη θέση του ένα άλλο καθεστώς, που κι αυτό μεταπίπτει μακρόσυρτα έστω στην περιθωριοποίηση και παθητικοποίηση της μάζας και στο τέλος η κοινωνική αλλαγή «τρώει τα παιδιά της»;

Η Ιστορία δείχνει και αυτή την πλευρά.

Αν προσέξουμε όμως αποκαλύπτει και την άλλη, την αισιόδοξη.

Όσο π.χ. η Οκτωβριανή ή η Κουβανέζικη, ή η Βιετναμέζικη επανάσταση ως κινητήριο δύναμη και κεντρικό στόχο είχαν την αταξική κοινωνία και ηγεμονευόταν από αυτόν το στόχο, το δεσπόζον ήταν μια πρωτόγνωρη ενεργοποίηση των εργατολαϊκών δυνάμεων, μια λειτουργία (με όλες τις δυσκολίες) της εργατικής δημοκρατίας στο εσωτερικό της. Γι αυτό εξάλλου όχι μόνο ο λαός αλλά καλλιτέχνες, επιστήμονες, διανοούμενοι γενικά συμπορεύθηκαν μαζί της με μια οργιώδη δημιουργική διάθεση.

Μετά, όταν η πορεία αντιστράφηκε, άρχισε μια μακρόσυρτη διαδρομή βυζαντινισμών, δολοπλοκιών και κανιβαλισμού με γνωστό το αποτέλεσμα.

Η κίνηση όμως των «μαζών» έχει και αντίστροφη φορά από αυτήν της χειραφέτησής τους.

Ο φασισμός του μεσοπολέμου για παράδειγμα δεν ήταν απλά καθεστώς, ήταν πρωτίστως κοινωνικοπολιτικό ρεύμα με εκατομμύρια οπαδούς, με τους διανοητές του, τη θεωρία του, τα πολιτικά του κόμματα. Ήταν τότε που ο κατά τεκμήριο φυσιολογικός πολιτικός ηγεμόνας των λαϊκών δυνάμεων, το κομμουνιστικό κόμμα πισωπατούσε, αρνιόταν τον πρωτοπόρο ρόλο του και διακήρυσσε πως η τότε σοσιαλδημοκρατία – όχι η σημερινή μεταλλαγμένη – ήταν το δεξί χέρι του Χίτλερ!

Και γέμιζε ο κόσμος φασίστες.

Και μόνο όταν αυτή η πολιτική εγκαταλείφτηκε, (όπως, έστω, εγκαταλείφτηκε εκεί γύρω στο ΄35), περιορίστηκε η επίδραση του φασισμού, η διαδρομή των λαϊκών μαζών προς την κοινωνική απελευθέρωση ξαναβρήκε σχετικά το βηματισμό της.

Η εποχή μας είναι μια καινούρια εποχή ο καπιταλισμός άλλαξε, ο καπιταλισμός αλλάζει.

Σε αυτή την εποχή η επιρροή της Λεπέν π.χ. στη Γαλλία είναι πλέον πάνω από 50%.

Το εργατικό κίνημα και η Αριστερά, ως είναι και βρίσκονται, είναι ανεπαρκή πλέον υποκείμενα της εργατικής πολιτικής. Ανεπάρκεια που συνδυάζεται με την υπεραντιδραστικότητα της αστικής τάξης με τελικό αποτέλεσμα τα εκφυλιστικά πολιτικά φαινόμενα που ζούμε και στις μέρες μας.

Την περίοδο 2010 -15 η Ελλάδα και η ανθρωπότητα βρέθηκαν στη δίνη μιας οικονομικής, γεωπολιτικής και υγειονομικής κρίσης.

Το βασικό επίδικο αυτής της περιόδου ήταν να μη φορτωθούν τα βάρη της κρίσης οι λαϊκές πλάτες, να μην πληρώσει το χρέος τους ο λαός, να γίνουν σπουδαία βήματα στη δημόσια υγειονομική περίθαλψη, να γίνουν έργα υποδομής. Ήταν και είναι η απεμπλοκή της χώρας από πολεμικά σχέδια

Σε αυτή τη περίοδο ο λαός και η νεολαία έπραξαν το καθήκον τους.

Με την πλημμυρίδα των πλατειών, τις μελωδίες στις λεωφόρους των συλλαλητηρίων έδειχνε το δρόμο.

Εδώ λοιπόν και γι αυτό κρίνεται η ύπαρξη ή μη του ηγέτη, ο ρόλος του και ο ρόλος της προσωπικότητας, της επίδρασης και αντεπίδρασης της στις εξελίξεις με γνώμονα τα λαϊκά συμφέροντα.

Και, όπως δείχνει η πραγματικότητα της Ιστορίας, αλλά και η ιστορία της πραγματικότητας, αυτό που τελικά συνέβη είναι να μείνουν τα πράγματα όπως ήταν ή και χειρότερα: το χρέος, οι κατακρεουργημένοι μισθοί και συντάξεις, τα οξυμμένα υγειονομικά προβλήματα, ο πόλεμος, τα προνόμια των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών, η αμερικανοκρατία, η δικαστική “χούντα”, όλοι έμειναν στη θέση τους.

Και δεν είναι μόνο αυτό, ότι δηλαδή «τα πράγματα» συνέχισαν και συνεχίζουν στην ίδια ρότα. Είναι πως, στην περίοδο των μνημονίων ειδικά, δεν δόθηκε κάποια μάχη που αν και το αποτέλεσμα της θα ήταν η ήττα εντούτοις η ήττα αυτή θα «έμοιαζε σαν Νίκη», ως ήττα - παράδειγμα για νικηφόρα μελλοντικά βήματα.

Είναι επίσης πως στη θέση των πολιτικών κομμάτων εμφανίζονται μετασχηματισμένα κόμματα με ασαφή τα πολιτικά όρια αναμεταξύ τους, με ασαφή πλέον την έννοια του μέλους, με παντελή έλλειψη διατυπωμένων πολιτικών στόχων (ώστε ελεύθερα να υπηρετούνται συγκεκριμένα και σαφή αλλότρια προς τις λαϊκές ανάγκες και δικαιώματα συμφέροντα).

Όσο λοιπόν και αν η αναγωγή σε μυθικές εικόνες του ασυνειδήτου δεν είναι κάτι ασυνήθιστο όταν οι λαοί βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση, εντούτοις το να μιλά κάποιος περί των μεγάλων ηγετών ή του μεγάλου ηγέτη (π.χ. Τσίπρα, Μητσοτάκη) κατά την περίοδο 2010 – ‘23 στην Ελλάδα έχει τόση αξία όσο αξία έχει να κοιτάς τα δόντια του λιονταριού και να νομίζεις πως σου χαμογελά.

Πηγή: kommon.gr

Μια σταγόνα αρκεί για να ξεχειλίσει το ποτήρι, λέμε. Τι ρόλο θα παίξουν δισεκατομμύρια σταγόνες βροχής και τόνοι λάσπης που έπνιξαν τη Θεσσαλία; Μετά από ένα καταστροφικό καλοκαίρι η κυβέρνηση της ΝΔ δεν απολαμβάνει τη σιγουριά του 41%, αλλά η μάχη για το από δω και πέρα θα είναι σκληρή. Είναι η μαχόμενη και αντικαπιταλιστική Αριστερά που πρέπει να πρωτοστατήσει, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ βρίσκονται σε βαθιά συναίνεση και σε εσωστρέφεια διαρκείας.

Η καταστροφή στη Θεσσαλία είναι τεράστια και οι συνέπειες θα είναι μακροπρόθεσμες, με πολύ μεγάλο κόστος για όλη την κοινωνία. Μιλάμε για πολλές χιλιάδες ζωές που επλήγησαν βαριά και που είναι άμεσο ζήτημα η κατάκτηση μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης. Και μόνο το γεγονός πως δεν έχουν διατεθεί τα ξενοδοχεία της περιοχής για να φιλοξενήσουν τους πληγέντες, μερικούς από τους οποίους πάνε στις δομές των προσφύγων διώχνοντας για αλλού τους άλλους κατατρεγμένους, είναι χαρακτηριστικό της απανθρωπιάς της κυρίαρχης πολιτικής. Η μάχη για την αντιμετώπιση των πιο ζωτικών προβλημάτων των πλημμυροπαθών είναι η πιο άμεση. Κι εδώ οι απαντήσεις έχουν ταξικό πρόσημο. Από τη μια η κυβερνητική διαχείριση του ελάχιστου κρατικού κόστους και της κερδοφόρας εμπλοκής ιδιωτικών εταιρειών. Από την άλλη, η διεκδίκηση της πλήρους ικανοποίησης των αναγκών με επίταξη μέσων από καπιταλιστικές εταιρείες και τον λογαριασμό στο κεφάλαιο και τους πλούσιους.

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο να εκδηλώνεται ο καπιταλισμός της καταστροφής, με διαχείριση από απολύτως καταστρεπτικές κυβερνήσεις, όπως η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ο καπιταλισμός της καταστροφής είναι το σύστημα στη φάση της πολύπλευρης κρίσης διαρκείας, που γεννά τραγωδίες από την πανδημία μέχρι τη διάλυση των υποδομών (που οδηγεί στο έγκλημα στα Τέμπη) και από την κλιματική κρίση (που δίνει τεράστιες πυρκαγιές και κύματα κακοκαιρίας) μέχρι την εργασιακή ζούγκλα που επιταχύνει εξουθένωση και εργοδοτικά εγκλήματα εν ώρα εργασίας. Αλλά ο καπιταλισμός της καταστροφής δεν είναι μόνο αυτό. Όπως έχει αναλυθεί από το 2005, που ο τυφώνας Κατρίνα πλημμύρισε τη Νέα Ορλεάνη στις ΗΠΑ, κάθε μεγάλη καταστροφή γίνεται για το κεφάλαιο μια ευκαιρία για να περάσει πάνω στα συντρίμμια και το σοκ του κόσμου τις αντιδραστικές αστικές αναδιαρθρώσεις του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Αυτό βλέπουμε και στην Ελλάδα, όπως με την «ανασυγκρότηση του ΕΣΥ» ή της Εύβοιας. Αυτή η μάχη θα δοθεί και στη Θεσσαλία, μια κατεξοχήν παραγωγική περιοχή. Και μόνο το γεγονός πως Μητσοτάκης και Γεωργιάδης προωθούν κανονικά το αντεργατικό έκτρωμα που καταργεί 8ωρο, 5νθήμερο και απεργιακό δικαίωμα, όταν η κοινωνία έχει τα μάτια στραμμένα στη θεσσαλική τραγωδία, δείχνει τον κυνισμό τους.

Οι μάχες που έχουμε μπροστά μας είναι όχι μόνο κρίσιμες, αλλά και ζωτικές. Για να είναι νικηφόρες, πρέπει να δοθούν με αντικαπιταλιστική λογική, με πολιτικό νεύρο μια ισχυρή αντικαπιταλιστική Αριστερά.

Πρώτο ερώτημα, ποιος θα πληρώσει για την «αποκατάσταση»; Η κυβέρνηση της ΝΔ δεν παρεκκλίνει μοίρα από τη δημοσιονομική πειθαρχία της ΕΕ, δεν βάζει χέρι στα τεράστια κέρδη του κεφαλαίου και ρίχνει ξανά τα βάρη στον λαό, κόβοντας ακόμα και το μικρό market pass, αναβάλλει την ενίσχυση στους χαμηλοσυνταξιούχους, προετοιμάζει το έδαφος για μη επιδότηση στο πετρέλαιο θέρμανσης κλπ. Ενώ η ακρίβεια φουντώνει ακόμα περισσότερο, ειδικά στα είδη διατροφής, δεν λαμβάνονται τα αναγκαία μέτρα, του πλαφόν-ελέγχου στις τιμές – κτύπημα των κερδών, κατάργηση ΦΠΑ στα είδη διατροφής και καθημερινότητας, αύξηση μισθών και συντάξεων. Αυτά πρέπει να διεκδικήσει άμεσα το κίνημα.

Η κυβέρνηση μάλιστα ετοιμάζει νέα φορομπηξία με το λεγόμενο τέλος για την κλιματική αλλαγή και το ταμείο καταστροφών, ενώ την κλιματική αλλαγή προκαλούν κυρίως οι δραστηριότητες των μεγάλων καπιταλιστικών εταιρειών, πρωτίστως των ενεργειακών. Μια καλή αρχή θα ήταν να μπει ένα γερό χαράτσι στα διυλιστήρια και στα άλλα ενεργειακά μονοπώλια, εξάλλου χρωστάνε και από τα… «υπερκέρδη».

Δεύτερο, τι θα γίνει με τις δημόσιες υποδομές και υπηρεσίες; Όπως φάνηκε με τραγικό τρόπο ξανά στη Θεσσαλία όλα αυτά είναι διαλυμένα και το κεφάλαιο δεν ενδιαφέρεται ουσιαστικά για την αποκατάσταση και την αναγκαία αναβάθμισή τους στην εποχή της κλιματικής κρίσης και των μεγάλων δυνατοτήτων. Οι όποιες «λύσεις» είναι μπαλώματα, με πολύ δημόσιο χρήμα σε ιδιωτικές εταιρείες. Σε κάθε περίπτωση η απάντηση κυβέρνησης και ΕΕ είναι συμπράξεις με ιδιώτες, που τελικά όλα υποτάσσονται στη λογική του κέρδους, αλλά από υποδομές τίποτα… Δεν είναι «καθυστέρηση» του ελληνικού καπιταλισμού· το πρόβλημα του σαπίσματος των υποδομών είναι έκδηλο από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία μέχρι την ΕΕ. Το εργατικό λαϊκό κίνημα πρέπει να απαιτήσει ένα μεγάλο πρόγραμμα δημόσιων υποδομών, με εργατικό-λαϊκό έλεγχο, με εθνικοποίηση των «εθνικών εργολάβων» και με βαριά φορολογία στο κεφάλαιο. Η συνολική υλοποίησή του απαιτεί την εργατική τάξη στο τιμόνι, απαιτεί εργατική εξουσία-δημοκρατία.

"Απαιτείται ένα μεγάλο πρόγραμμα δημόσιων υποδομών, με εργατικό-λαϊκό έλεγχο και εθνικοποίηση των «εθνικών εργολάβων»"

Τρίτο, ποια θα είναι η σχέση με τη φύση; Η λογική της αχαλίνωτης καπιταλιστικής ανάπτυξης, που εκφράζεται διαχρονικά και υπηρετείται άμεσα και από την κυβέρνηση Μητσοτάκη σε πόλεις, παραλίες και βουνά, οδηγεί σε συμφορές. Σήμερα είναι ανάγκη η ανάπτυξη μιας σύγχρονης προγραμματικής αντίληψης, αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής, που βλέπει τις κοινωνικές ανάγκες με νέο τρόπο, ενταγμένες στο περιβάλλον, με προστασία του κοινού μας σπιτιού, της Γης. Χωρίς υποταγή στην εγκληματική κλιματική πολιτική της ΕΕ για «πράσινη ανάπτυξη» (όπως κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά σε μεγάλο βαθμό και το ΜέΡΑ25), ούτε όμως με παγίδευση στον «παραγωγισμό» του «υπαρκτού σοσιαλισμού» (βλέπε ΚΚΕ), που οδηγεί σε αμφισβήτηση της κλιματικής αλλαγής, μίας από τις μεγαλύτερες συμφορές του καπιταλισμού.

Στις νέες συνθήκες η πάλη για την ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής και της κυβέρνησης της ΝΔ που την προωθεί, καθώς και όλου του πολιτικού-κομματικού συστήματος συναίνεσης και αστικής κυριαρχίας γίνεται επιτακτική. Ας γίνουμε οι σταγόνες μιας πολιτικής και ταξικής καταιγίδας που έρχεται.

Πηγή: prin.gr