H «ATTICA Α.Ε. ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ»  ανακοινώνει τα ακόλουθα, σύμφωνα με το Ν.3556/2007, και βάσει γνωστοποιήσεων που έλαβε σχετικά με μεταβολή στα δικαιώματα ψήφου επί μετοχών της:

1. Σύμφωνα με τη γνωστοποίηση που έλαβε η Εκδότρια για λογαριασμό του υπόχρεου προσώπου γνωστοποίησης κ. MUBASHIR MUKADAM από τη STRIX HOLDINGS (GP) LIMITED, την 15/09/2023 η «STRIX HOLDINGS L.P.» απέκτησε μέσω συναλλαγών που διενεργήθηκαν στο Χρηματιστήριο Αθηνών 76.686 μετοχές και δικαιώματα ψήφου της Εκδότριας.

Σε συνέχεια των ανωτέρω συναλλαγών, αθροιζόμενων με συναλλαγές αγοράς μετοχών της Εκδότριας που διενήργησε η «STRIX HOLDINGS L.P.» μετά την από 02/08/2023 Γνωστοποίηση Σημαντικής Μεταβολής στα Δικαιώματα Ψήφου σύμφωνα με το ν. 3556/2007, το ποσοστό δικαιωμάτων ψήφου στην Εκδότρια που κατέχει έμμεσα ο κ. MUBASHIR MUKADAM σημείωσε μεταβολή μεγαλύτερη του 3% του συνόλου των δικαιωμάτων ψήφου στην Εκδότρια. Ο κ. MUBASHIR MUKADAM προ των ανωτέρω συναλλαγών κατείχε έμμεσα 203.957.260 μετοχές και δικαιώματα ψήφου στην Εκδότρια που αντιστοιχούσαν σε ποσοστό 94,51% επί του συνόλου των δικαιωμάτων ψήφου της Εκδότριας. Πλέον κατέχει έμμεσα 210.459.397 μετοχές και δικαιώματα ψήφου στην Εκδότρια που αντιστοιχούν σε ποσοστό 97,52% επί του συνόλου των δικαιωμάτων ψήφου της Εκδότριας.

Η «STRIX Holdings L.P.» ελέγχεται, μέσω αλυσίδας επιχειρήσεων, από την «BLANTYRE CAPITAL (CAYMAN) LTD», εταιρία με έδρα στις Νήσους Κέιμαν, η οποία ελέγχεται από τον MUBASHIR MUKADAM.

2. Σύμφωνα με τη γνωστοποίηση που έλαβε η Εκδότρια για λογαριασμό της «BLANTYRE CAPITAL (CAYMAN) LTD», από τη STRIX HOLDINGS (GP) LIMITED, την 15/09/2023 η «STRIX HOLDINGS L.P.» απέκτησε μέσω συναλλαγών που διενεργήθηκαν στο Χρηματιστήριο Αθηνών 76.686 μετοχές και δικαιώματα ψήφου της Εκδότριας.

Σε συνέχεια των ανωτέρω συναλλαγών, αθροιζόμενων με συναλλαγές αγοράς μετοχών της Εκδότριας που διενήργησε η «STRIX HOLDINGS L.P.» μετά την από 02/08/2023 Γνωστοποίηση Σημαντικής Μεταβολής στα Δικαιώματα Ψήφου σύμφωνα με το ν. 3556/2007, το ποσοστό δικαιωμάτων ψήφου στην Εκδότρια που κατέχει έμμεσα η «BLANTYRE CAPITAL (CAYMAN) LTD» σημείωσε μεταβολή μεγαλύτερη του 3% του συνόλου των δικαιωμάτων ψήφου στην Εκδότρια. Η «BLANTYRE CAPITAL (CAYMAN) LTD» προ των ανωτέρω συναλλαγών κατείχε έμμεσα 203.957.260 μετοχές και δικαιώματα ψήφου στην Εκδότρια που αντιστοιχούσαν σε ποσοστό 94,51% επί του συνόλου των δικαιωμάτων ψήφου της Εκδότριας. Πλέον κατέχει έμμεσα μετοχές και δικαιώματα ψήφου στην Εκδότρια που αντιστοιχούν σε ποσοστό 97,52% επί του συνόλου των δικαιωμάτων ψήφου της Εκδότριας.

Η «STRIX Holdings L.P.» ελέγχεται, μέσω αλυσίδας επιχειρήσεων, από την «BLANTYRE CAPITAL (CAYMAN) LTD», εταιρία με έδρα στις Νήσους Κέιμαν, η οποία ελέγχεται από τον MUBASHIR MUKADAM.

Η παρούσα ανακοίνωση αποτελεί ρυθμιζόμενη πληροφορία και δημοσιοποιείται σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 3556/2007.

Πηγή: mononews.gr

Κάθε χρόνο υποσχόμουν στον εαυτό μου ότι θα ξεκινήσω ψυχοθεραπεία και κάθε χρόνο το ανέβαλα. Μέχρι που το πήρα απόφαση. Έναν χρόνο αργότερα, συνειδητοποιώ τα 5 από τα μεγαλύτερα μαθήματα που πήρα μέσα από τις συνεδρίες.

Τα 28α γενέθλιά μου ήταν η αφορμή να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία. Το βράδυ εκείνο είχα μόλις σβήσει δύο κεράκια που σχημάτιζαν έναν αριθμό λιγάκι απαιτητικό για μένα. Έναν αριθμό που ζητούσε από μένα κάτι παραπάνω από τα δώρα που βρίσκονταν σκόρπια ολόγυρά μου, κάτι περισσότερο από τις ζεστές αγκαλιές των αγαπημένων μου και από τα ευχετήρια μηνύματα στο κινητό.

Απαιτούσε ένα δώρο από μένα σε μένα, που μου το υποσχόμουν κάθε χρόνο, μα πάντοτε το ανέβαλα. Ίσως αυτό που με ώθησε να κάνω την υπόσχεση πράξη να ήταν μια φωτογραφία του τρίχρονου εαυτού μου, που κοιτούσε γελαστός στον φακό και έβγαζε με θράσος και θάρρος τη γλώσσα σε μένα και στους φόβους μου, στην αναβλητικότητά μου, ίσως και στον ίδιο τον χρόνο.

Σκέφτηκα πως αν έχει επιβιώσει αυτή η ατρόμητη εκδοχή μου και βρίσκεται κάπου κρυμμένη μέσα μου, οφείλω τόσο σ' αυτήν όσο και σε μένα να την αναζητήσω και να γνωριστούμε απ' την αρχή. Έτσι, το επόμενο πρωί, πληκτρολόγησα τον αριθμό της ψυχοθεραπεύτριας που μου είχαν συστήσει.

Οι πρώτες συνεδρίες

Θυμάμαι ακόμα καθαρά την πρώτη φορά που χτύπησα το κουδούνι του γραφείου της, ομολογώ με κάποιο άγχος και κάποια διστακτικότητα, τα οποία όμως εξαφανίστηκαν αμέσως με το που μπήκα στον χώρο. Ήταν ένα δωμάτιο πολύ σωστά μελετημένο, ώστε να απευθύνεται σε όλες τις αισθήσεις σου. Υπήρχε ένα ηχείο στον χώρο της αναμονής, το οποίο έπαιζε έναν σταθμό ραδιοφώνου (τον αγαπημένο μου, εντελώς συμπωματικά), λίγα έπιπλα σε απαλά χρώματα, μια μικρή βιβλιοθήκη και μια μυρωδιά γαλλικού καφέ που σου δημιουργούσαν μια αίσθηση οικειότητας.

Τη μεγαλύτερη αίσθηση οικειότητας και ασφάλειας όμως, τη δημιούργησε –όπως μάλλον πρέπει να συμβαίνει– η ίδια η ψυχοθεραπεύτρια. Πριν ξεκινήσουμε να συζητάμε για μένα, έσπευσε να με ενημερώσει για το ποια ακριβώς είναι τα δικαιώματα ενός θεραπευόμενου – μεταξύ άλλων το να ζητήσει να δει την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, να ενημερωθεί για το ψυχοθεραπευτικό μοντέλο που ακολουθεί ο θεραπευτής και να γνωρίζει πως ό,τι μοιραστεί εκεί προστατεύεται από απόλυτη εχεμύθεια.

Από κει και πέρα, επικεντρωθήκαμε στο να αναλύσουμε το προσωπικό μου δίκτυο ανθρώπων, «τους σημαντικούς Άλλους» όπως αποκαλούνται στην Ψυχολογία, το οποίο περιλαμβάνει συγγενείς, φίλους, συντρόφους.

5 μαθήματα που πήρα μετά από 12 μήνες ψυχοθεραπείας

Από εκείνη την πρώτη φορά μέχρι σήμερα έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος κατά τον οποίον θα μπορούσα να σταχυολογήσω τα εξής πολύτιμα μαθήματα:

Μάθημα #1: Το σωστό timing είναι σύμμαχός σου

Όταν διαπίστωσα πόσο ευεργετικά λειτουργούσε η θεραπεία, αναρωτήθηκα πολλές φορές μήπως την ξεκίνησα αργά και έχασα πολύτιμο χρόνο. Είχα σαφέστατα σημάδια που θα δικαιολογούσαν μια επίσκεψή μου αρκετά νωρίτερα (κρίσεις άγχους, φοβίες που με καθιστούσαν μη λειτουργική σε μεγάλο βαθμό και ανθρώπους να με παροτρύνουν να ζητήσω την βοήθεια ειδικού).

Κατέληξα όμως στο εξής: Ο λόγος που αντιμετώπισα τη διαδικασία της ψυχοθεραπείας τόσο θετικά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα ήταν ότι πήγα ακριβώς τη στιγμή που το έκρινα εγώ κατάλληλο. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά πως πρέπει να αγνοήσει κανείς τα σημάδια που εκπέμπει ο ψυχισμός και το σώμα του, απλώς είναι μια διαδικασία που δεν λειτουργεί υπό πίεση. Δεν είναι σχεδιασμένη για να λειτουργήσει κατ' αυτόν τον τρόπο. Σε αντίθεση με μια επίσκεψη στον γιατρό, που ίσως να έχει και κάποιο αποτέλεσμα ακόμα και αν γίνει «με το ζόρι», η ψυχοθεραπεία βασίζεται σε δύο πολύ βασικά θεμέλια: στην αλληλεπίδραση θεραπευτή και θεραπευόμενου και στον χρόνο που επενδύεις.

Ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για να χωρίσεις αυτό τον χρόνο σε μικρότερα κομμάτια είναι να κρατάς ένα τετράδιο στο οποίο θα μπορείς να σημειώνεις κάθε φορά κάτι που ειπώθηκε και σε προβλημάτισε, σε οδήγησε σε μια διαπίστωση ή ακόμα και μια διαφωνία σου με τον θεραπευτή. Έτσι θα μπορείς να ανατρέχεις σ' αυτό, ελέγχοντας παράλληλα την πρόοδο που σημειώνεις. Αυτό τουλάχιστον είναι κάτι που βοήθησε εμένα.

Μάθημα #2: Δώσε χρόνο

Είναι γεγονός πως ζούμε στην εποχή που όλα πρέπει να γίνονται σύντομα και όλα χρειάζεται να υπόσχονται άμεσα αποτελέσματα. Πολλές φορές έχω ακούσει ανθρώπους να παραπονιούνται μετά από 2-3 συνεδρίες πως δεν βλέπουν κανένα φοβερό αποτέλεσμα και καταλήγουν να αλλάζουν διαρκώς θεραπευτές χωρίς να δίνουν σε καμία από αυτές τις σχέσεις τον χρόνο που χρειάζεται και αναλογεί σε ένα τέτοιο εγχείρημα. Είναι σαν να έχεις σπάσει το χέρι σου και να περιμένεις να μπορείς να παίξεις μπάσκετ μετά από λίγες ημέρες.

Η διαφορά με τα ψυχικά τραύματα είναι πως δεν είναι ορατά με γυμνό μάτι, δεν έχουν κάποιο φανερό σωματικό σύμπτωμα (εξού και ακούγονται οι αδιανόητες φράσεις «Μήπως είσαι λίγο υπερβολικός/η» ; Ή «είναι όλα στο μυαλό σου», με την απάντησή μου να είναι πάντα η ίδια: «Ναι! Επειδή ακριβώς είναι στο μυαλό μου και δεν μπορείς να το δεις εσύ, αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει και δεν με ταλαιπωρεί όσο επιτυχώς θα με ταλαιπωρούσε και μια οποιαδήποτε άλλη ασθένεια». Επομένως, ο δρόμος προς τη θεραπεία είναι συνήθως μακρύς, ενίοτε δύσκολος, αλλά όπως όλα τα πράγματα στα οποία έχεις επενδύσει χρόνο και κόπο, στο τέλος σε ανταμείβει.

"ΤΟ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΦΟΒΕΡΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 2-3 ΣΥΝΕΔΡΙΕΣ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΣΠΑΣΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙΣ ΜΠΑΣΚΕΤ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ."

Μάθημα #3: Χτίσε γερά θεμέλια στη σχέση με τον θεραπευτή

Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, η σχέση που θα χτίσεις με τον θεραπευτή σου είναι από τα βασικότερα κομμάτια της θεραπείας και από τα βασικότερα όπλα που θα έχεις σε αυτό το ταξίδι. Εγώ προσωπικά, ως αθεράπευτη (και θεραπευόμενη πλέον) people pleaser, θεωρούσα αδύνατον να εκφράσω σε κάποιον το παράπονό μου ή μια διαφορετική μου επιθυμία. Αυτό κλήθηκα να το αλλάξω για αρχή στο ασφαλές περιβάλλον της ψυχοθεραπείας, εκφράζοντας για παράδειγμα με ειλικρίνεια την απροθυμία μου να αγγίξω ένα ζήτημα εκείνη τη δεδομένη στιγμή.

Κάνοντας τέτοιες μικρές προσομοιώσεις μέσα στο γραφείο της ψυχοθεραπεύτριας, άρχισε να γίνεται ευκολότερο το να μεταφέρω τη νέα κατακτημένη μου συμπεριφορά και έξω από αυτό – στις σχέσεις μου, στα επαγγελματικά μου, στον αγενή κύριο που μου παίρνει τη σειρά βασιζόμενος στο ότι δεν θα αντιδράσω.

Καλό θα είναι, λοιπόν, να είναι μια σχέση βασισμένη στην ειλικρίνεια και στη συνέπεια. Η σταθερότητα και η συνέπεια στις συναντήσεις είναι εξίσου σημαντικός παράγοντας και λειτουργεί επίσης ως κομμάτι της θεραπείας. Δίνεις στον εαυτό σου μια σταθερά, μια συγκεκριμένη μέρα και ώρα κατά την οποία έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο απολύτως και αποκλειστικά αφοσιωμένο σε σένα. Αυτό από μόνο του, στην εποχή του multitasking, δεν είναι ούτε αμελητέο, ούτε και δεδομένο.

Μάθημα #4: Βάλε προτεραιότητα εσένα, μάθε τον ρόλο σου

Το να θέσεις ως προτεραιότητα εσένα και τις ανάγκες σου, το να μάθεις να οριοθετείς τους γύρω σου, ίσως να ακούγεται απλό και αυτονόητο, μόνο που δυστυχώς ελάχιστοι το καταφέρνουν – ιδίως με έναν τρόπο που να είναι λειτουργικός και να μην καταπιέζει και όλους τους υπόλοιπους.

Ίσως το πιο σημαντικό που έμαθα σ' αυτόν τον έναν χρόνο ψυχοθεραπείας να είναι το εξής: τη μάσκα οξυγόνου, για να έχει αποτέλεσμα και νόημα η χρήση της, πρέπει πρώτα να τη φορέσεις εσύ, και ύστερα αν χρειαστεί να βοηθήσεις και κάποιον άλλον.

Τουτέστιν, το να ακουστούν από το στόμα σου φράσεις όπως «Εδώ, χρειάζομαι βοήθεια» ή «Αυτό με πληγώνει, με θυμώνει» δεν σε καθιστά αδύναμο, αλλά ικανότερο στο να επικοινωνήσεις τα αισθήματά σου. Αντίστοιχα, το να πεις αυτό το απλούστατο δισύλλαβο «όχι» αν κάτι δεν σου κάνει, δεν σε μετατρέπει σε «γκρινιάρη και δύσκολο». Δείχνει απλώς ότι γνωρίζεις να θέτεις τα όριά σου και να σε υπερασπίζεσαι, γιατί στην τελική δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να το κάνει καλύτερα από εσένα.

Στο ίδιο πλαίσιο, έμαθα τη σημασία των ρόλων και του να μην αναλαμβάνω ευθύνες που δεν μου αναλογούν. Για τους ανθρώπους με μια ροπή στην αυτο-ενοχοποίηση είναι δώρο εξ' ουρανού να έρθει ένας άνθρωπος –ιδίως με τη γνώση και την ενσυναίσθηση ενός ψυχοθεραπευτή– και να τους πει την κατάλληλη στιγμή, με τον σωστό τρόπο, αυτό το άκρως ανακουφιστικό: Δεν φταις εσύ για το τάδε, δεν είναι δική σου ευθύνη το δείνα. Στην τάδε σχέση είσαι κόρη, στην άλλη φίλη, και στην άλλη σύντροφος. Όταν αντιλαμβάνεσαι τον εκάστοτε ρόλο σου και αυτά που του αναλογούν, είναι σαν να τακτοποιείς επιτέλους εκείνο το συρτάρι που είχε μέσα μαγιό, κασκόλ και παιδικές πιτζάμες.

Μάθημα #5: Ναι, το χιούμορ έχει θέση (και) στις συνεδρίες

Πριν αρχίσω τις συνεδρίες, ίσως απ' τους μεγαλύτερους προβληματισμούς μου να ήταν το αν το χιούμορ χωράει κάπου ανάμεσα σ' εκείνες τις δυο πολυθρόνες που χωρίζουν εσένα από τον ψυχοθεραπευτή σου. Είχα μάλλον και εγώ εκείνη την κλασική στερεοτυπική εικόνα ενός θεραπευόμενου που κλαίει αγκαλιά με ένα κουτί χαρτομάντηλα. Φυσικά, υπάρχει και αυτή η διάσταση και είναι λυτρωτική, αλλά δεν υπάρχει μόνο αυτή.

Πολύ γρήγορα διαπίστωσα πως αν χρειάζεσαι εκεί το χιούμορ θα βρει τον χώρο του, αλλά όπως όλα, θα πρέπει και αυτό να οριοθετηθεί. Για μένα προσωπικά το να μπορώ να αστειεύομαι, επιτελεί μια διπλή λειτουργία: Είναι αφενός η γλώσσα που ξέρω καλύτερα για να επικοινωνώ με τους άλλους (επομένως, αν μου την αφαιρέσεις, ξαφνικά είναι σαν να βρίσκομαι σε ξένη χώρα), αφετέρου χρησιμεύει ως σημαντικότατος μηχανισμός άμυνας για να υποβαθμίσω –συνήθως– ένα πρόβλημα.

Στις συνεδρίες, ακόμη και χωρίς να συζητηθεί ρητά, έγινε μια συμφωνία πως θα κρατήσουμε την πρώτη λειτουργία, για να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε καλύτερα στη γλώσσα που μου είναι πιο οικεία, αλλά θα δουλέψουμε πολύ τη δεύτερη. Έτσι, μπορώ να θυμηθώ αρκετές στιγμές που έχουμε από κοινού γελάσει με την ψυχοθεραπεύτριά μου με αφορμή ένα αυθόρμητο σχόλιο ή ακόμα και ένα θέμα της επικαιρότητας.

Μπροώ, όμως, να θυμηθώ ακόμη περισσότερες φορές που έχουμε αναγνωρίσει πως το χιούμορ ίσως είναι ένα μεγάλο άσπρο σεντόνι που έχω απλώσει επάνω σ' ένα πρόβλημα, ώστε να κρύψω τόσο το ίδιο όσο και άλλα συναισθήματα που είναι δύσκολο να αποδεχτώ, όπως θυμός, λύπη κλπ.

Πού κρύβεται η ουσία της ψυχοθεραπείας;

Πάντοτε όταν σκέφτομαι το μέχρι τώρα ταξίδι μου στην ψυχοθεραπεία, μου έρχεται στο μυαλό εκείνος ο διάλογος που είχε ο μικρός πρίγκιπας με έναν έμπορο. Ο έμπορος του εξηγεί πως με τα χάπια που πουλάει οι άνθρωποι δεν θα διψάνε πια, και έτσι θα γλιτώνουν 53 ολόκληρα λεπτά την εβδομάδα. Τότε ο μικρός πρίγκιπας του απαντάει «Εγώ αν είχα 53 λεπτά για ξόδεμα, θα πήγαινα ήσυχα ήσυχα σε μια πηγή».

Ίσως εκεί κρύβεται η ουσία της θεραπείας, όχι στο να εξαλείψει «την αίσθηση της δίψας», αλλά στο να αναγνωρίζει αφενός το συναίσθημα, την ανάγκη και αφετέρου να σε παρακινεί να κάνεις ένα μακρύ αλλά μοναδικό ταξίδι προς την πηγή, η οποία κάθε φορά είναι λίγα βήματα παραπέρα από εκεί που βρίσκεσαι. Αυτός όμως είναι και ο τρόπος να συνεχίσεις να περπατάς και να εξελίσσεσαι.

Πηγή: ow.gr

Είναι γνωστή η ρήση “πολύ κακό για το τίποτα”. Ωστόσο, μπορεί να γίνει και το αντίστροφο, δηλαδή να γίνεται “πολύ τίποτα για το… κακό”.

Το τελευταίο ισχύει για την εργατική τάξη σε σχέση με αυτό που φέρνει το περίφημο ξεπάγωμα των τριετιών, το οποίο ανακοίνωσε απρόσμενα ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης από το βήμα της ΔΕΘ και ενσωμάτωσε με τροπολογία στο αντεργατικό νομοσχέδιό του (το οποίο προβλέπει 6ημερη, 11ωρη εργασία, συμβάσεις μηδενικού ωραρίου, αναδρομική δήλωση ωρών εργασίας στην ψηφιακή κάρτα κ.λπ.), ο Υπουργός Εργασίας, Άδωνις Γεωργιάδης. Τι προβλέπει αυτή η τροπολογία; Προβλέπει ότι από την 1η Ιανουαρίου 2024, ξεπαγώνουν τα επιδόματα προϋπηρεσίας. Έτσι όποιος κλείσει 3 έτη θα λάβει 10%, όποιος κλείσει 6 έτη θα λάβει αύξηση 20% και όποιος συμπληρώσει 9 έτη θα λάβει 30%…

Υπενθυμίζεται πως τα εν λόγω επιδόματα είχαν παγώσει τον Φεβρουάριο του 2012 με πράξη του υπουργικού συμβουλίου (δηλαδή χωρίς καν να περάσει από ψηφοφορία στη Βουλή) επί οικουμενικής μνημονιακής κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ με πρωθυπουργό τον Λουκά Παπαδήμου.

Η ίδια μνημονιακή διάταξη προέβλεπε πως οι τριετίες θα ξεπαγώσουν τον επόμενο χρόνο αφού προηγούμενα η ανεργία πέσει κάτω από το 10% σε ετήσια βάση. Η κυβέρνηση προέβλεπε πως η ανεργία θα πέσει κάτω από 10% το 2025 ή το 2026. Αυτό σήμαινε πως οι τριετίες θα έπρεπε να ξεπαγώσουν από το 2026 ή το 2027.

Με την απόφασή της να ξεπαγώσει τις τριετίες το 2024, έφερε δηλαδή το μέτρο αυτό έως και… τρία χρόνια νωρίτερα! Επισήμως, σύμφωνα με τις δηλώσεις του Γεωργιάδη, οι λόγοι για τη επίσπευση της εφαρμογής του εν λόγω μέτρου είναι δύο:

* Κατά πρώτον, η ανεργία πέφτει με ραγδαίους ρυθμούς και δεν φαίνεται κάτι να απειλεί την πτωτική πορεία της.

* Κατά δεύτερον, η κυβέρνηση δεν θέλει να αιφνιδιάσει τις επιχειρήσεις με την εφαρμογή του μέτρου αυτού, όποτε και αν αυτό συνέβαινε.

Ο Γεωργιάδης λέει… αλήθειες με τα παραπάνω λόγια, αλλά όχι… ολόκληρες, ούτε όλες. Και αυτό γιατί:

– Πράγματι, είναι αλήθεια πως η ανεργία πέφτει και, αν δεν υπάρξει κάποιο έκτακτο οικονομικό ή πολιτικό, διεθνές ή εθνικό, γεγονός, ενδεχομένως θα συνεχίσει να πέφτει, καθώς ο ελληνικός καπιταλισμός συνεχίζει ακόμη να καρπώνεται τα οφέλη του μνημονιακού και μεταμνημονιακού φορτώματος της χρεοκοπίας του πάνω στο λαό, δηλαδή τη μείωση των πραγματικών μισθών, την επέκταση της μερικής και μαύρης απασχόλησης, την παραπέρα ιδιωτικοποίηση της υγείας, της παιδείας κ.λπ..

– Επίσης, είναι αλήθεια η κυβέρνηση δεν θέλει να… “αιφνιδιάσει” τις επιχειρήσεις.

Για αυτό ακριβώς και ο νέος εργασιακός νόμος προβλέπει την άμεση -δηλαδή από τον τρέχοντα μήνα (Σεπτέμβριο)- ισχύ των μέτρων παραπέρα νομιμοποίησης της ελαστικής απασχόλησης, ενώ το ξεπάγωμα των τριετιών θα ξεκινήσει σταδιακά (για την ακρίβεια: πολύ… σταδιακά, όπως θα εξηγήσουμε παρακάτω) από τον Ιανουάριο του 2024 και έπειτα…

Αυτό σημαίνει πως δίνει το χρόνο (για την ακρίβεια: έως και 2 – 3 χρόνια) στις επιχειρήσεις να προχωρήσουν σε όλες τις αναγκαίες αναδιαρθρώσεις στο εσωτερικό τους και προπαντός στην οργάνωση του χρόνου εργασίας των εργαζομένων (π.χ. μετατροπές συμβάσεων) προκειμένου να πέσει στα “μαλακά” η υποχρεωτική αύξηση των αμοιβών τους όταν συμπληρώσουν τις απαιτούμενες τριετίες..

Παράλληλα, η κυβέρνηση έχει θεσπίσει το ξεπάγωμα των τριετιών με ένα τέτοιο τρόπο που κατεβάζει πολύ – πολύ χαμηλά το πλήθος των δικαιούχων των αυξήσεων που θα μπορούσαν να προκύψουν για τους εργαζομένους.

Και αυτό γιατί το περίφημο ξεπάγωμα των τριετιών:

– Δεν έχει αναδρομική ισχύ από τον Φεβρουάριο του 2012 και έτσι όλη η προϋπηρεσία μεταξύ Φεβρουαρίου 2012 – Δεκεμβρίου 2023 (δηλαδή πάνω από 13 χρόνια!) δεν λαμβάνεται υπόψη για τον υπολογισμού του σχετικού επιδόματος.

Αυτό σημαίνει πως η μόνη προϋπηρεσία που λαμβάνεται υπόψη είναι εκείνη πριν το Φεβρουάριο του 2012 και μετά τον Ιανουάριο του 2024! Έτσι εξομοιώνεται ένας εργαζόμενος που έχει 13ετή προϋπηρεσία με έναν εργαζόμενο που έχει μηδενική προϋπηρεσία!

– Αφορά μόνο όσους αμείβονται με τον κατώτατο μισθό.

Όσοι εργαζόμενοι αμειβόμενοι με τον κατώτατο μισθό, έλαβαν αυξήσεις είτε μέσω ατομικών συμβάσεων, είτε μέσω συλλογικών συμβάσεων, είτε μέσω επιχειρηματικών συμφωνιών, είτε ακόμα (προσοχή!) και λόγω της εγκυκλίου Αχτσιόγλου (2019) θα δουν τις αυξήσεις αυτές να συμψηφίζονται με τις αυξήσεις που δικαιούνται οι παραπάνω εργαζόμενοι όταν κατοχυρώσουν την αντίστοιχη προϋπηρεσία.

Αυτό σημαίνει πως όσοι αμείβονται με μισθό πάνω από τον κατώτατο ουσιαστικά αποκλείονται από τις τριετίες.

Ο μόνος τρόπος για να λάβουν αύξηση λόγω προϋπηρεσίας οι εργαζόμενοι αυτοί είναι μέσω υπογραφής κλαδικών συλλογικών συμβάσεων και εφόσον το Υπουργείο Εργασίας κρίνει ότι αυτές είναι έγκυρες με βάση το δρακόντειο αντεργατικό νόμο Χατζηδάκη περί υποχρεωτικής εγγραφής στο Συνδικαλιστικό Μητρώο αλλά και το νόμο Αχτσιόγλου περί αντιπροσωπευτικότητας των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Δηλαδή, ζήσε Μάη μου…

– Θα υπολογίζεται από το 2024 στη βάση του εκάστοτε κατώτατου μισθού χωρίς προϋπηρεσία και όχι στη βάση του κατώτατου μισθού με ενσωματωμένο το επίδομα προϋπηρεσίας.

Αυτό σημαίνει πως το ξεπάγωμα των τριετιών θα οδηγεί σε αναλογικά χαμηλότερες αυξήσεις…

Αν βάλει κανείς όλους τους παραπάνω “συντελεστές” στην “εξίσωση” του ξεπαγώματος των τριετιών θα καταλάβει πως οι αυξήσεις οι οποίες αυτό θα φέρει θα αφορούν ουσιαστικά μόνο όσους προσληφθούν για πρώτη φορά από… τον Ιανουάριο του 2024 και λάβουν τον κατώτατο μισθό των 780 ευρώ μικτά (667 ευρώ καθαρά). Και πότε θα λάβουν την πρώτη αύξηση 10%;

Όταν συμπληρώσουν τρία έτη προϋπηρεσίας, δηλαδή την… 1η Ιανουαρίου του 2027! ΄Εως τότε μπορούν οι επιχειρήσεις να μην… “αιφνιδιαστούν” (όπως ακριβώς θέλει ο Γεωργιάδης) και έτσι, για παράδειγμα να προχωρήσουν μαζικά από την 1η Ιανουαρίου 2024 σε συμβάσεις μερικής απασχόλησης, π.χ. να δηλώνουν 6ωρα αντί για 8ωρα και έτσι να ενσωματώσουν και με το παραπάνω την αύξηση 10% που πρέπει να δώσουν την 1η Ιανουαρίου του 2027 σε όσους εργαζόμενους κλείσουν τότε τριετία!

Στο μεταξύ, θα δικαιούνται μόνο τις αυξήσεις που θα δίνει κάθε χρόνο η κυβέρνηση στον κατώτατο μισθό (υπολογίζεται κατά μέσο όρο 5% ετησίως).

Εξάλλου, οι δικαιούχοι των επιδομάτων προϋπηρεσίας δεν θα πρέπει να… χαρούν για πολύ, γιατί η αύξηση 10% λόγω τριετίας το 2027 μπορεί να είναι και… η τελευταία! Κι αυτό γιατί ο νόμος Γεωργιάδη προβλέπει ρητά πως αν από το 2027 (δηλαδή κατά το έτος που θα δικαιούνται την πρώτη αύξηση λόγω τριετίας) αυξηθεί σε ετήσια βάση η ανεργία πάνω από 10%, τότε από το 2028 θα παγώσουν πάλι οι τριετίες!

Με δυο λόγια, το ξεπάγωμα των τριετιών όχι μόνο αποτελεί ένα… “τίποτα” για τη συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων στον ιδιωτικό “τομέα”, αλλά, καθώς φαίνεται, θα γίνει το “φύλλο συκής” για ακόμη μεγαλύτερα κακά. Αυτή είναι όλη η αλήθεια!

Εκείνο που θα πρέπει να κάνει η εργατική τάξη είναι να αιφνιδιάσει την κυβέρνηση και τα αφεντικά, να μην περιμένει το… 2027 για να δει αυξήσεις (πριν αυτές, ίσως, πάλι παγώσουν το… 2028) μέσω του νόμου Γεωργιάδη, ο οποίος υπερηφανεύεται δημοσίως, χωρίς ίχνος ντροπής (σαν Υπουργός Εργασίας που είναι) πως είναι “καπιταλιστής”, αλλά να παλέψει συλλογικά για αυξήσεις μισθών εδώ και τώρα και για την ανατροπή της κυβέρνησης των καπιταλιστών.

Κ.Δ.

Πηγή: neaprooptiki.gr

Οι εκδοτικοί οίκοι πατάνε γκάζι: από κλασικούς συγγραφείς μέχρι σύγχρονα βραβευμένα μυθιστορήματα, και από καταιγιστικά αστυνομικά μέχρι εντυπωσιακά non fiction, αυτές είναι οι εκδόσεις που ξεχωρίζουμε για τους τρεις πρώτους μήνες της νέας σεζόν.

Οι μεγάλες υποσχέσεις δίνονται (συνήθως) την περίοδο των Χριστουγέννων για να καταρρεύσουν -εκτός απροόπτου- σαν χάρτινοι πύργοι πριν καν φτάσουμε στις καλοκαιρινές διακοπές. Αυτό έχει να κάνει σχεδόν με όλα όσα υποσχόμαστε στους εαυτούς μας. Με τα βιβλία και το διάβασμα, όμως, τα πράγματα εξελίσσονται διαφορετικά μες στη χρονιά: οι μεγάλες ελπίδες γεννιούνται το καλοκαίρι και (συνήθως) πεθαίνουν το φθινόπωρο.

Είναι πιθανό να κατάφερες να διαβάσεις πάνω από τρία βιβλία στις διακοπές σου. Το μεγάλο αναγνωστικό στοίχημα, λοιπόν, όχι μόνο για σένα, αλλά για όλους μας, είναι να συνεχίσουμε στον ίδιο ρυθμό και τη νέα σεζόν.

Το πώς ακριβώς θα τα καταφέρει κανείς είναι μάλλον περισσότερο προσωπική υπόθεση. Το «γιατί» απαντιέται εύκολα πάντως, αν ρίξει κανείς μία ματιά στις νέες εκδόσεις που ετοιμάζονται για το φθινόπωρο.

Είναι φανερό πως οι εκδοτικοί οίκοι έχουν πατήσει το γκάζι. Από κλασικούς συγγραφείς μέχρι σύγχρονα βραβευμένα μυθιστορήματα, και από καταιγιστικά αστυνομικά μέχρι εντυπωσιακά non fiction,ακολουθούν οι νέες εκδόσεις που ξεχωρίζουμε.

Μεταφρασμένη Λογοτεχνία

Όλα δείχνουν ότι το φετινό εκδοτικό φθινόπωρο θα κινηθεί στους ρυθμούς των λογοτεχνικών βραβείων, αφού με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αυτά θα βρουν -και πάλι- τη θέση τους στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Ο ίσως σημαντικότερος εν ζωή συγγραφέας των Βαλκανίων, λοιπόν, ο Τούρκος Νομπελίστας Orhan Pamuk θα δει το πολυσυζητημένο του έργο με τίτλο Καινούργια ζωή (εκδ. Πατάκη), για έναν νεαρό που γοητεύεται τόσο πολύ από ένα βιβλίο ώστε να αφιερώσει τη ζωή του σε όσα αυτό υπόσχεται, να εκδίδεται ξανά.

Την ίδια στιγμή, o Douglas Stuart, που κέρδισε με το λογοτεχνικό ντεμπούτο το βραβείο Booker του 2020, επιστρέφει στην εργατική τάξη της Σκωτίας με φόντο έναν gay έρωτα στο Ο νεαρός Μάνγκο (εκδ. Μεταίχμιο)· η Ινδή Geetanjali Shree, κάτοχος του Διεθνούς Βραβείου Booker για το 2022, θα σκιαγραφήσει στο Τάφος από άμμο (εκδ. Καστανιώτη) τη σύγχρονη πολιτική ιστορία της πατρίδας της μέσα από τις περιπέτειες μίας 80χρονης γυναίκας η οποία παίρνει -ξαφνικά- τελείως αλλιώς τη ζωή της· και ο Αμερικανός George Saunders, νικητής του βραβείου Booker για το 2017, θα μας παραδώσει την ανατρεπτική συλλογή διηγημάτων Μέρα Απελευθέρωσης (εκδ. Ίκαρος) με ήρωες άλλοτε ανθρώπους της διπλανής πόρτας και άλλοτε τελείως δυστοπικούς ήρωες. 

Επιστρέφοντας τώρα στους κατόχους Νόμπελ, θα συναντήσουμε τον άδικα παραγνωρισμένο στην Ελλάδα -παρότι είναι ο συγγραφέας πίσω από Ο άρχοντας των μυγών- William Golding με το Φωτιά στα έγκατα (εκδ. Μεταίχμιο), το τέλος δηλαδή της τριλογίας Ως τα πέρατα της Γης, τον Γάλλο Patrick Modiano να εξερευνά τον λαβύρινθο της μνήμης στο Chevreuse (εκδ. Πόλις), τη Βρετανίδα Doris Lessing να μας ταξιδεύει στον πολύ προσωπικό της προπολεμικό κόσμο -κάπου ανάμεσα στις εμπειρίες της στη Ροδεσία και τη συμμετοχή της στο κομμουνιστικό κόμμα- μέσα από Το Χρυσό σημειωματάριο (εκδ. Διόπτρα), και τον Νοτιοαφρικανό J.M. Coetzee να αφηγείται την καθόλου συνηθισμένη σχέση ανάμεσα σε έναν 70χρονο πιανίστα και μία πολύ νεαρότερη από εκείνον προστάτιδα των τεχνών στο Ο Πολωνός (εκδ. Διόπτρα).

Τι να περιμένουμε όμως από τη νεότερη γενιά της παγκόσμιας λογοτεχνίας; Ο Αφροαμερικανός Colson Whitehead θα μάς ταξιδέψει στη σκληρή Νέα Υόρκη των 70s με το αναπάντεχα διασκεδαστικό Μανιφέστο απατεώνων (εκδ. Πόλις), η ταχύτατα ανερχόμενη Patricia Lockwood θα εξιστορήσει το πώς η ζωή μίας superstar του ίντερνετ συγκρούεται με την πραγματικότητα στο Κανείς δε μιλάει γι’ αυτό (εκδ. Ψυχογιός), η επίσης Αμερικανίδα Maggie Nelson θα μάς εκθέσει τη μακροχρόνια εμμονή της αφηγήτριάς της με το χρώμα μπλε στο πρωτοποριακό Bluets (εκδ. Αντίποδες), και η Αυστραλή Charlotte McConaghy θα αφηγηθεί τον απεγνωσμένο αγώνα μίας γυναίκας να σώσει τα αγαπημένα της πλάσματα αλλά και τον ίδιο της τον εαυτό στο Κάποτε υπήρχαν λύκοι (εκδ. Μεταίχμιο).

Και από την παλαιότερη; Ο σπουδαίος László Krasznahorkai επιστρέφει με το επικών διαστάσεων Χερστ 07769 (εκδ. Πόλις) για τα ανεξήγητα και τρομακτικά φαινόμενα που μαστίζουν την Ανατολική Γερμανία και τους τόπους προσκυνήματος του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, ο Michel Houellebecq γράφει με ωμή ειλικρίνεια τα όσα πιστεύει για κρίσιμα θέματα της εποχή μας στο Κάποιοι μήνες της ζωής μου (Εκδόσεις της Εστίας), ο Gilbert Sinoue αφηγείται ξανά -και πιο κοντά στην πραγματικότητα- τη ζωή του Λόρενς της Αραβίας στο ομώνυμο μυθιστόρημα που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Ψυχογιός, και ο Pierrre Lemaitre καταφτάνει με σαρωτικό έπος Le Grande Monde για μία εξέχουσα γαλλική οικογένεια με φόντο το μεταπολεμικό Παρίσι, τη Βηρυτό και τη Σαϊγκόν. 

Κλείνοντας, αυτό το μέρους του αφιερώματος, ας δούμε και μερικές ακόμα εκδόσεις που περιμένουμε πώς και πώς. Θα κυκλοφορήσουν το επόμενο διάστημα το ψυχολογικό νουάρ Μόνο η νύχτα (εκδ. Gutenberg), το πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα του Στόουνερ John Williams, τα πολυβραβευμένα Πέτρινα ημερολόγια (εκδ. Gutenberg) της Carol Shields που αφηγούνται τη ζωή μίας γυναίκας τόσο μέσα από τα δικά της μάτια όσο και από τις αντικρουόμενες οπτικές φίλων και γνωστών, και οι Δυτικές χώρες (εκδ. Τόπος) του William Burroughs, το τελευταίο μυθιστόρημα που έγραψε ποτέ και τρίτο μέρος της θρυλικής (και τελείως παλαβής) τριλογίας του.

Επίσης, πολύ σημαντικές κυκλοφορίες είναι τα Έγγραφα Πίκγουικ (εκδ. Gutenberg), το πρώτο έργο του Charles Dickens και η αρχή για τη μετέπειτα λογοτεχνική του αθανασία, και το απειλητικό Οι είκοσι μέρες του Τορίνο (εκδ. Στάσει Εκπίπτοντες) του Giorgio De Maria, ένα έργο γραμμένο το 1975, μία αλληγορία για τον τρόμο της ακροδεξιάς βίας στην Ιταλία των 60s και 70s.

Ελληνική Λογοτεχνία

 

Στα καθ’ ημάς τώρα, ο Μιχάλης Μακρόπουλος αφήνει τις μελλοντολογικές δυστοπίες για τη Μαργαρίτα Ιορδανίδη (εκδ. Κίχλη), μία διαφορετική νουβέλα τοποθετημένη στα 90s για μία υπάλληλο διαφημιστικής εταιρείας με αινιγματική ταυτότητα· η Ιωάννα Μπουραζοπούλου ολοκληρώνει τη βαλκανική fantasy τριλογίας της με το Η μνήμη του πάγου (εκδ. Καστανιώτη)· ο βραβευμένος Γιώργος Συμπάρδης επιστρέφει με το Πλατεία Κλαυθμώνος (εκδ. Μεταίχμιο) καταδυόμενος στο θολό τοπίο της Χούντας και στον ακόμα πιο θολό βυθό των παράξενων οικογενειακών αναμνήσεων· και ο Ανδρέας Νικολακόπουλος μάς παραδίδει, ύστερα από τρεις συλλογές διηγημάτων, το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο Φλόρενς Μπλαντ (εκδ. Ίκαρος), ένα σπονδυλωτό και ιλιγγιώδες έργο στον χώρο και τον χρόνο ποτισμένο στη μακάβρια ατμόσφαιρα.

Σε πιο page turner αναγνώσεις τώρα, η Φραντζέσκα Μάνγγελ επανέρχεται με το ατμοσφαιρικό Το εκμαγείο (εκδ. Μίνωας), μία ιστορία σε ένα ορεινό χωριό γεμάτο κρυφά μυστικά που βγαίνουν στην επιφάνεια, ενώ ο πολυαγαπημένος του ελληνικού κοινού Ισίδωρος Ζουργός επιστρέφει με νέο μυθιστόρημα προς τα τέλη Οκτωβρίου το οποίο θα έχει τον τίτλο Παλιές και νέες χώρες (εκδ. Πατάκη).

Τέλος, οι εκδόσεις Διόπτρα συνεχίζουν τον ευχάριστο καταιγισμό από νέες εκδόσεις στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη, από τις οποίες ξεχωρίζουμε τη μεταφορά του Καπετάν Μιχάλη σε graphic novel δια χειρός Pan Pan και το πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα Σπασμένες ψυχές, ενώ παράλληλα οι αναγνώστες θα έχουν στα χέρια τους σε λίγο καιρό δύο νέα βιβλία από δύο ιερά τέρατα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας: το Φελιτσιτά (εκδ. Πατάκη) της Μάρως Δούκα και το Τραγούδια και ποιήματα (εκδ. Άγρα) του Θωμά Κοροβίνη.

Non Ficition Εκδόσεις

 

Αν έπρεπε να επιλέξουμε μία μόνο από τις ενότητες με τις νέες εκδόσεις του φθινοπώρου, αυτή θα ήταν η συγκεκριμένη, αφού τα βιβλία που περιμένουμε πραγματικά ξεχωρίζουν. Μόλις κυκλοφόρησε το Elon Musk: Η επίσημη βιογραφία (εκδ. Κλειδάριθμος) του Walter Isaacson και είναι αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος, μιας και έχει την έγκριση του Νοτιοαφρικανού tech-entrepreneur, ενώ αναμένουμε το Μαρινέλλα (εκδ. Διόπτρα), την αφήγηση της ζωής της μεγάλης ερμηνεύτριας δηλαδή στα ευήκοα ώτα του συγγραφέα Γιάννη Ξανθούλη καθώς και τη συνέχεια του Εμείς οι ασταμάτητοι (εκδ. Αλεξάνδρεια) του Yuval Noah Harrari, ένα παγκόσμιο εκδοτικό φαινόμενο για το πώς το ανθρώπινο είδος έφτασε τόσο σύντομα τόσο μακριά.

Μιλώντας τώρα για εξέλιξη, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν το πόνημα του Andreas Wagner με τίτλο Η έλευση του καταλληλότερου: Επιλύοντας τον μεγαλύτερο γρίφο της εξέλιξης (Παν. Εκδόσεις Κρήτης), το οποίο έρχεται για να δώσει απαντήσεις σε ερωτήματα που βασανίζουν την ανθρωπότητα για αιώνες, τα Φλέγοντα ερωτήματα (εκδ. Ψυχογιός) της Margaret Atwood, όπου η σπουδαία συγγραφέας αποδεικνύει μέσα από non fiction κείμενα γιατί θεωρείται όχι άδικα μία πραγματική διανοούμενη του καιρού μας, αλλά και Το μέλλον της γεωγραφίας (εκδ. Διόπτρα ) του Tim Marshal για το πώς η γεωγραφία του διαστήματος θα επηρεάσει την πολιτική, την οικονομία και τον πολιτισμό στο παρόν και στο άμεσο μέλλον.

Σε πιο ανάλαφρες αναγνώσεις τώρα, ο Shaun Bythell, ο ιδιοκτήτης του δεύτερου μεγαλύτερου παλαιοβιβλιοπωλείου της Σκωτίας, επανέρχεται με το Όσα σκέφτεσαι ο βιβλιοπώλης σου για σένα (εκδ. Key Books) ρίχνοντας φως στα παρελειπόμενα από τον κόσμο του βιβλίου, ενώ Το παρασκήνιο της μνήμης (εκδ. Καστανιώτη) του Αναστάση Βιστωνίτη θα φέρει στο προσκήνιο τα έργα και τις ημέρες των μεγάλων συγγραφέων, μέσα από δικά του ταξίδια στους τόπους που έζησαν και μεγαλούργησαν ή και «κυνηγήθηκαν» ως αποδιοπομπαίοι τράγοι.

Όσον αφορά τις νέες ιστορικές εκδόσεις, περιμένουμε με ανυπομονησία τη συναρπαστική (πραγματική) ιστορία της ίσως πιο διάσημης φυλακής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στο Αιχμάλωτοι στο Κόλντιτς (εκδ. Κλειδάριθμος) του Ben Macintyre καθώς και το νέο πόνημα του Μενέλαου Χαραλαμπίδη με τίτλο Δοσίλογοι (εκδ. Αλεξάνδρεια) για το γνωστό, πικρό ζήτημα το οποίο ακόμα δεν έχει διαλευκανθεί τελείως από την ελληνική ιστορική έρευνα.

Σε πιο σύγχρονες ιστορικές αναζητήσεις ο ιστορικός Σταύρος Παναγιωτίδης θα μας παραδώσει το Μύθοι, παρεξηγήσεις και άβολες αλήθειες της ελληνικής ιστορίας (εκδ. Κέδρος), ανάγνωσμα χρήσιμο στους καιρούς της μετα-αλήθειας, ο αγωνιστής του Πολυτεχνείου και ιστορικός ερευνητής Ολύμπιος Δαφέρμος θα επιχειρήσει μία εκλαϊκευμένη αφήγηση των όσων έζησε από κοντά στο Μιλώ στα παιδιά μου για τη χούντα και το Πολυτεχνείο (εκδ. Τόπος), ενώ ο Timothy Garton Ash θα δώσει μέσα από το Πατρίδες, μία προσωπική ιστορία της Ευρώπης (εκδ. Ψυχογιός) μία διαφορετική ματιά στα πρόσφατα ιστορικά γεγονότα -από την ελληνική δικτατορία μέχρι την πτώση του Τείχους- βάζοντας του απλούς ανθρώπους στον ρόλο του κεντρικού αφηγητή.

Κλείνοντας το non fiction τμήμα του αφιερώματος, επανακυκλοφορεί Το έπος του Γκιλγκαμές (εκδ. Κάκτος) της Βάσως Χαραλάμπους, το οποίο μας συστήνει το αρχαιότερο λογοτεχνικό κείμενο στον κόσμο, μία μαγική ιστορία για έναν μυθικό βασιλιά των Σουμέριων και τον ημιάγριο φίλο του.

Αστυνομικό, Fantasy, Sci-Fi, Τρόμου

 

 

 

Ήρθε η στιγμή για τα δούμε τι συμβαίνει στους διαδρόμους των pulp αφηγήσεων. Ένα μεγάλο εκδοτικό κενό στο ράφι της genre λογοτεχνίας θα διορθωθεί μέσα στον επόμενο καιρό. Ο Αμερικανός Thomas Ligotti, το ίσως καλύτερο κρυμμένο μυστικό του horror, έρχεται για να προσφέρει απλόχερα τους φιλοσοφικούς του εφιάλτες με το Teatro Grottesco (εκδ. Αντίποδες), 24 ολόκληρα χρονιά μετά την τελευταία φορά που εκδόθηκε στα Ελληνικά. Σε πιο γνωστές ιστορίες τρόμου τώρα, θα κυκλοφορήσει ξανά το Κριστίν (εκδ. Κλειδάριθμος) του Stephen King, για ένα αυτοκίνητο πολύ διαφορετικό, πολύ πιο σατανικό από τα άλλα.

Τι να περιμένουμε από τον κόσμο των crime novels; Ο Ian Rankin αφήνει στην άκρη το project για την ανάδειξη του πατριάρχη του tartan noir William McIlvanney και επιστρέφει στον αγαπημένο μας επιθεωρητή με το Όσα δεν θέλω να πω (εκδ. Μεταίχμιο), μόνο που αυτή την φορά ο Τζον Ρέμπους κατηγορείται για ένα έγκλημα το οποίο μπορεί να τον οδηγήσει στη φυλακή για μία ολόκληρη ζωή· ο μετρ των ψυχολογικών θρίλερ Sebastian Fitzek κάνει τη διαφορά τοποθετώντας την καταιγιστική του πλοκή μέσα σε ένα κρουαζιερόπλοιο στο Επιβάτης 23 (εκδ. Διόπτρα)· και η Val McDermid μετά το 1979 στήνει στο 1989 (εκδ. Διόπτρα) άλλο ένα δυνατό «αστυνομικό» με φόντο τη ερευνητική δημοσιογραφία.

Επίσης, η μεγάλη κυρία του αργεντίνικου νουάρ, Claudia Pineiro, ρίχνει φως στα δεινά που προκαλεί η καθολική (και όχι μόνο) θρησκεία στη ζωή των ανθρώπων μέσα από το Οι καθεδρικοί (εκδ. Carnivora)· o Carlo Lucarelli μάς ταξιδεύει στη γερμανική κατοχή καταδυόμενος στην Κόλαση μέσα από το Μαύρος χειμώνας στην Μπολόνια (εκδ. Πατάκη)· και ο Φίλιππος Φιλίππου επιχειρεί να δώσει απάντση σε ένα διαχρονικά αναπάντητο ερώτημα με το Ποιος σκότωσε τον Κώστα Ταχτσή (εκδ. Πατάκη).

Όχι, δεν τελειώσαμε ακόμα με το ράφι των νέων εκδόσεων της αστυνομικής λογοτεχνίας, αφού περιμένουμε: Το Ο κύκλος (εκδ. Μίνωας) του Bernard Minier γύρω από τους μυστηριώδεις θανάτους σε μία πανεπιστημιακή γαλλική πόλη, το Η κούκλα (εκδ. Μεταίχμιο) της Ισλανδής Yrsa Sigurdardottir, το πέμπτο βιβλίο της σειράς με πρωταγωνιστές τον επιθεωρητή Χούλνταρ και την ψυχολόγο Φρέιγια, το Κάλμαν (εκδ. Μεταίχμιο) του Joachim B. Schmidt για έναν ψαρά καρχαριών στο πιο απομακρυσμένο σημείο της Ισλανδίας, ο οποίος πρέπει να βρει τη λύση σε ένα έγκλημα παρ’ ότι όλοι τον θεωρούν τον «τρελό» του χωριού, καθώς και το Νορίλσκ (εκδ. Άγρα) του «πολύ» Caryl Ferey, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως «Blade Runner στη Σιβηρία».

Κλείνοντας το τμήμα με τα crime novels, είναι πραγματικά ευχαρίστουμε να ακούμε ότι θα κυκλοφορήσει στα Ελληνικά, άλλο ένα μυθιστόρημα του κορυφαίο Γάλλου αστυνομικού συγγραφέα J.P. Manchette. Ο τίτλος του; Τι τρέλα! Τι παλάτια (εκδ. Άγρα). Η υπόθεσή του; Ένας πλούσιος αρχιτέκτοντας και επιχειρηματίας μπορεί να γίνει ακόμα πιο πλούσιος μετά τον θάνατό του αδερφό του. Αρκεί, βέβαια, να δολοφονήσει πρώτα τον κακομαθημένο ανιψιό του.

Ας δούμε όμως τι έχουμε να περιμένουμε από τον χώρο των ιστορικών μυθιστορημάτων. Αναμένουμε το Οι εξόριστοι του Βυζαντίου (εκδ. Στερέωμα) της Γαλλίδας Catherine Hermany-Vieille, μία πρωτότυπη οικογενειακή saga που διατρέχει διαφορετικές ηπείρους και πέντε αιώνες ιστορίας με αφετηρία την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, θα συναντήσουμε ξανά τον Ken Follett, ο οποίος επιστρέφει στο Κίνγκσμπριζ, τη σειρά που τον έκανε διάσημο σε όλον τον κόσμο, με τα Όπλα του φωτός (εκδ. Βell), ένα νέο επικό μυθιστόρημα τοποθετημένο το 1792, όταν δηλαδή η βιομηχανική επανάσταση έμπαινε σε ράγες, πριν γνωρίσουμε τον Craig Shreve με το εντυπωσιακό graphic novel Γιασούκε, ο Αφρικανός Σαμουράι (εκδ. Anubis) που αφηγείται -όπως μαρτυρά ο τίτλος του- μία απίστευτη και όμως αληθινή ιστορία.

Κλείνοντας, θα κυκλοφορήσουν στα Ελληνικά τα έργα δύο σπουδαίων μορφών της επιστημονικής φαντασίας και του fantasy: Ο Kurt Vonnegut διαχειρίζεται θέματα ελεύθερης βούλησης Στο Πρωινό των πρωταθλητών (εκδ. Πατάκη) με τον γνωστό απολαυστικό/ξεκαρδιστικό/μοναδικό του τρόπο ενώ ο Michael Moorcock, ο πιο ροκ από όλους τους fantasy συγγραφείς της γενιάς του ’60, μάς δίνει ένα prequel στον πολυαγαπημένο του ήρωα Elric μέσα από το Η Ακρόπολη των ξεχασμένων μύθων (εκδ. Αίολος).

Αυτές ήταν και είναι οι αναγνωστικές μας επιλογές για αυτό το φθινόπωρο. Ένα μόνο πράγμα μένει: να πιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήσαμε το καλοκαίρι.

Χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις λοιπόν: Καλή μας ανάγνωση!

 

Πηγή: oneman.gr